Η απαγωγή της πραγματικότητας, το κούρεμα της αλήθειας

Μια γηραιά συνταξιούχος στην Ισπανία αποφάσισε να "επιδιορθώσει"
χωρίς άδεια μια τοιχογραφία του 19ου Αιώνα και ιδού το αποτέλεσμα.
Πλέον η τοιχογραφία μοιάζει με μια τριχωτή μαϊμού ντυμένη με ένα
μεγάλο σεντόνι. Δεν είναι τυχαία η σύγκριση που κάνουν πολλοί
με την "επιδιόρθωση" που έκανε το ΔΝΤ και η Τρόικα στην Ελλάδα.
Εμείς βέβαια πέρα από την άδεια, δώσαμε γη και ύδωρ στους
αντίστοιχους βάνδαλους. Θαυμάστε το αποτέλεσμα…

Το σχέδιο "κλείδωσε" μαζί με την πόρτα της κοινωνίας-φυλακής που διαμορφώνεται καθημερινά γύρω μας. Οι αμπάρες είναι στη θέση τους. Το πρόγραμμα κατάσχεσης του πλούτου της Ελλάδας προχωράει δυναμικά και έχει αποκτήσει ορμή. Οι διεθνείς σπεκουλαδόροι, οι Γερμανοί τραπεζίτες, τα μέλη των ξένων ελίτ, οι εργοδότες των πολιτικών μας, οι βασικοί υπεύθυνοι για αυτό το χάλι, πάνε για την τελική αφαίμαξη, πριν επιχειρήσουν να προχωρήσουν παρακάτω σε άλλα θύματα, στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί συμπάσχουν μαζί μας, όμως δεν μπορούν να δεχτούν πως εμείς είμαστε το μέλλον τους. Μια χώρα διαλυμένη, μια κοινωνία σμπαραλιασμένη, γεμάτη φτωχούς Έλληνες που θα παλεύουν καθημερινά για να επιβιώσουν, που θα πολεμάνε μεταξύ τους και εναντίον των εκατομμυρίων μουσουλμάνων που εναποτίθενται στο χώρο αυτό, για να μη φτάσουν ποτέ στην ίδια την Ευρώπη. Στο βαλτοτόπι και Μέγα Χάνδακα το Φρουρίου Ευρώπη.

Όσο στην Ελλάδα θα ασχολούμαστε με τη νέα διχοτόμο Χρυσή Αυγή / Αριστερά, Υπέρ ή Κατά των μεταναστών που κατακλύζουν αυτό τον τόπο που σαφώς δεν τους αντέχει, η πραγματική τραγωδία εξελίσσεται αλλού. Στη συστηματική αφαίμαξη της κοινωνίας από τα οικονομικά βαμπίρ που της έχουν επιτεθεί. Το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο, όπως σε όλες τις καλές ταινίες τρόμου. Το θύμα πεθαίνει, καθώς δεν έχει μείνει ούτε σταγόνα αίματος στο σώμα του. Το βαμπίρ αφήνει το άψυχο σώμα να πέσει στο πάτωμα με θόρυβο, ενώ στο πρόσωπο του σχηματίζεται η προσωρινή ικανοποίηση, το προσωρινό φιξάκι πριν προχωρήσει παρακάτω, στο επόμενο του θύμα, με σκοπό να ζήσει για πάντα.

Τα οικονομικά βαμπίρ θα συνεχίσουν να κατάσχουν τον εθνικό πλούτο. Θα συνεχίσουν να κατάσχουν όσα μέσα έχουμε να δημιουργήσουμε πλούτο για να αποπληρώσουμε το χρέος. Θα συνεχίσουν να τοποθετούν σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας στο περιθώριο, για να μην μπορεί κανείς να αντισταθεί. Θα συνεχίσουν να βάζουν τα ΜΑΤ να πνίγουν με απαγορευμένα αέρια όσους Έλληνες αντιστέκονται και θα βγάζουν ιστορίες πως πολλοί από αυτούς πεθαίνουν από καρκίνο. Ο στόχος τους είναι να μην αποπληρώσουμε ποτέ το χρέος και αν από θαύμα σηκώσουμε ξανά κεφάλι, να πάρουν κι άλλο, κι άλλο...

Η πραγματικότητα των Ελλήνων καθορίζεται πια από τα ΜΜΕ και όχι από την κοινή λογική ή το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Πλατφόρμες προπαγάνδας υπέρ του Μνημονίου και των μέτρων βομβαρδίζουν καθημερινά τα μυαλά των μέχρι πρόσφατα βολεμένων μικροαστών και μεσαιοαστών Ελλήνων, ζαλισμένων από μια δεκαετία υπερκατανάλωσης και ρεμούλας. Οι τελευταίοι με τρόμο ανακαλύπτουν πως η πάχυνση τους όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν χωρίς αντάλλαγμα, αλλά είχε στόχο τη σφαγή τους και την κατανάλωση του πλούτου τους από τους τραπεζίτες, τους πολιτικούς και τα μέλη του καρτέλ που επιτέθηκαν στη χώρα ή που τους βοήθησαν με αντάλλαγμα ουφίτσια.

Η πραγματικότητα κρύβεται καλά από τα μάτια των θρεφταριών. Η προσοχή τους στρέφεται τώρα στους μετανάστες, όχι στους πολιτικούς ή στους τραπεζίτες. Τα γρανάζια της προπαγάνδας δουλεύουν νυχθημερόν για να προκαλέσουν ένα εθνικό διχασμό ή μια σύγκρουση με τους μουσουλμάνους μετανάστες. (Αλήθεια, προσέξατε πως οι περισσότεροι μετανάστες που κατέληξαν στην Ελλάδα είναι μουσουλμάνοι; )

Θα βρεθούν πολλοί ανόητοι να πεθάνουν, είτε από απελπισία για να σώσουν τις γειτονιές τους, χωρίς ποτέ να κατανοήσουν πως οι μετανάστες δεν είναι το βασικό πρόβλημα, είτε για να υπερασπιστούν τους "κατακαημένους μετανάστες που έφυγαν από την πατρίδα τους και εμείς οι κακοί δεν τους θέλουμε" ως γνήσιοι παλαιοαριστεροί και διεθνιστές ή τουλάχιστον προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το Μαρξισμό για να σώσουν τη ψυχή τους. Η τραγωδία θα είναι πως όσο θα εξελίσσεται η σφαγή γύρω μας, τα λαμόγια οι κερδοσκόποι θα καγχάζουν χαιρέκακα στα γραφεία και θα σηκώνουν το τηλέφωνο να παραγγείλουν στον υπάλληλο τους, το βαφτισμένο "δημοσιογράφο" να κόψει κι άλλο από την αλήθεια και να ζητήσει και άλλα λύτρα για τη πραγματικότητα που απήγαγε.

Καλώς ήλθατε στην Νέα Εφιαλτική Τάξη Πραγμάτων, που λίγο θα διαφέρει από την εικόνα που έχουμε για την κόλαση από τους πίνακες του Μπός. Μια κόλαση που θα την έχουμε κτίσει με την αδιαφορία και την παθήτικότητά μας, δηλαδή με τα ίδια μας τα χεράκια. Μια κόλαση μέσα στην οποία καταδικάσαμε τα παιδιά μας να ζήσουν, για να μην χάσει ο καθένας μας τα προνόμια ή τη συνταξούλα του. Και να θυμάστε πως τα βαμπίρ σας ευχαριστούν που δεν αντιδράτε. Κάνει την δουλειά τους ευκολότερη.

Η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών

Πυραμίδα Ponzi: Στο τέλος η κορυφή φεύγει με τα λεφτά.
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται η αντίστροφη παραλλαγή της
με την είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο 1. Γιατί αυτή τη
φορά, η πυραμίδα εφαρμόζεται σε χώρες ολόκληρες, που
μαζί με συνεχείς ανταλλαγές χρημάτων, που στόχο
έχουν να μπερδέψουν και να τα αρπάξουν, αφαιρούν
κάθε μορφής εθνικό πλούτο. Στο τέλος, δεν θα μας
μείνει ούτε το χρυσάφι. Και στο κέντρο της απάτης, μια
χώρα με το όνομα Γερμανία, που ονειρεύεται μεγαλεία.

Τα πράγματα είναι απλά:

1. Μας εξανάγκασαν σε λιτότητα

2. Μας φορτώνουν συνεχώς όλο και περισσότερο χρέος με μια κολοσσιαία κομπίνα λιτότητας Ponzi. Μια αντίστροφη πυραμίδα η οποία αντί να βάζει όλο και περισσότερο χρήμα στη μηχανή, βάζει όλο και περισσότερο χρέος.

3. Στην μέση είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι τράπεζες, η Τρόικα, οι κερδοσκόποι, η Γερμανία και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Όλοι αυτοί κερδίζουν αμύθητα ποσά σε βάρος του ελληνικού λαού, και εδώ και λίγο καιρό όλων των λαών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ο Παπαδήμος, βάσει εντολών της Τρόικας, πήρε πρόσφατα δάνειο  4,2 δις ευρώ από το EFSF, το ένα σκέλος της ΕΕ, δήθεν με αντάλλαγμα να κρατήσει η Ελλάδα το 1 δις για φάρμακα κλπ και να δώσει αμέσως 3,2 δις στην ΕΚΤ (το άλλο σκέλος της Ευρώπης). Κοινώς μας εξαναγκάζουν σε νέα κατοχικά δάνεια, στα οποία εμείς πέρνουμε τους τόκους και αυτοί τα χρήματα!

Όχι μόνο αυτό, αλλά η ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αθέτησε την συμφωνία και άρπαξε όλο το πόσο, με τη δικαιολογία ότι είχε αγοράσει ομόλογα ελληνικού δημοσίου στο 20% της ονομαστικής τιμής τους (δήθεν για να "ενισχύσει" τη χώρα μας) και απαίτησε να αποπληρωθεί στο 100% της τιμής τους. Με αυτή την κίνηση, η ΕΚΤ τράπεζα, οι διευθυνές της, οι υπάλληλοι της και οι μέτοχοι της κέρδισαν άμεσα 846 εκατομμύρια ευρώ σε βάρος της ζωής και της υγείας των ελλήνων καρκινοπαθών, διαβητικών, γερόντων και γενικά των αδυνάμων της κοινωνίας μας.


Με αυτή την πράξη αποκαλύφθηκε η μεγάλη απάτη της δήθεν "διάσωσης" της χώρας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιχείρηση κατάκτησης της χώρας μας και των χωρών του Νότου, με όπλο το χρέος που δημιουργείται από το τίποτα, χάρη στα σκοτεινά σχέδια των Ευρωπαίων. Το οποίο χρέος, αντίθετα με όσα διαφημίζουν όλοι όσοι το επιβάλουν, σε στενή συνεργασία με τα μνημονιακά κόμματα ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνεται καθημερινά, όσα μέτρα αφόρητης λιτότητας και να ληφθούν!

Δείτε ένα σχετικό βίντεο από την εκπομπή του Max Keiser, που φιλοξενεί τις απόψεις και τις αποκαλύψεις του Έλληνα οικονομολόγου Γιάννη Βαρουφάκη και σχηματίστε τη δική σας γνώμη.

Το πιο σημαντικό που λέει ο Βαρουφάκης είναι η πρόταση του στο τέλος: Οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν προκύψει θα πρέπει να αρνηθεί να δεχτεί περισσότερα ευρωπαϊκά δανεικά, που μπαίνουν από τη μια και επιστρέφουν πίσω στην Ευρώπη από την άλλη, που σε μας μένει το χρέος και σε αυτούς τα αμύθητα κέρδη. Θα πρέπει να το κάνει άμεσα Αυτή η Ευρώπη μας τελείωσε. Αν θέλουμε πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, σε πραγματικές οικονομικές βάσεις και όχι με αρχηγό τη Γερμανία, που ψάχνει συνεχώς κόλπα πώς να μας αρπάξει τον πλούτου.

Ο Παπαδήμος, ο Βουρλούμης και οι μυστικές λέσχες

Και όλοι μαζί, με πρόεδρο τον Μάριο Μόντ και προηγουμένως με το ίδιο το αφεντικό της Goldman Sachs. Ανοιχτά και χωρίς καμία προκάλυψη.

Η αντζέντα τους; Μα φυσικά, η ίδια με της μαριονέτας τους του Γιωργάκη, που τελευταία στενοχωριέται για τους Έλληνες: 

"Το ζήτημα των καιρών μας είναι μια παγκόσμια διακυβέρνηση" 

(με αυτούς τα αφεντικά, βέβαια, αλλά αυτό δεν μας το λένε!)

Για δείτε στο βίντεο και θα καταλάβετε πως όλα μπαίνουν στη θέση τους!

Αφιερωμένο σε όλους όσους ψηφίσουν το ενιαίο κόμμα του νεοΠΑΣΟΚ/νεοΝΔ στις επερχόμενες εκλογές...

Η ψευδαίσθηση που άξιζε ένα τρισεκατομμύριο!

De Volkskrant, Amsterdam

Στις 29 Μαρτίου, οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της ΕΕ υποστήριξαν, ότι κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ποσά για να θωρακίσουν την ευρωζώνη από μια νέα κρίση.

 Όπως όμως αποδείχθηκε ότι όλα αυτά ήταν λογιστικά τεχνάσματα, που θα μπορούσε να καταρρεύσουν με την πρώτη κιόλας ένδειξη του προβλήματος.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν 1.000 δισεκατομμύρια δολάρια για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (MES), το ταμείο έκτακτης ανάγκης στο οποίο πρέπει να καταφύγει η Ισπανία και η Ιταλία σε περίπτωση που απειληθούν με χρεοκοπία.

Δεν υπάρχουν ούτε 800 ή 700 δισ. €, που είναι τα ποσά, τα οποία είχαν αναφέρει με υπερηφάνεια οι υπουργοί στη επίσημη δήλωση τους.

Αυτό που ο  De Jager και οι ευρωπαίοι ομόλογοί του είχαν αποκαλύψει είναι μια απάτη. Είναι ένας τρόπος σαν ταχυδακτυλουργία, που έκαναν με τους  αριθμούς και που υπονομεύει εξ αρχής την αξιοπιστία του Ταμείου Αρωγής, το οποίο θα αρχίσει να λειτουργεί από την 1η Ιουλίου.

Τα θεμέλια του μαθηματικού αυτού τεχνάσματος καθορίστηκαν από τους ίδιους τους αρχηγούς των κυβερνήσεων.

Το περασμένο φθινόπωρο, αποφάσισαν ότι η συνδυασμένη δανειοδοτική ικανότητα του υφιστάμενου ταμείου αρωγής [το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, EFSF, που δημιουργήθηκε το 2010] και το επόμενο που πρόκειται να δημιουργηθεί θα πρέπει να περιοριστεί  σε ένα μέγιστο ποσό των 500 δισ. ευρώ - στο χαρμόσυνο μήνυμα τους, αποφάσισαν, με ιδιαίτερη έμφαση ότι πρέπει να τεθεί ένα όριο με τον αριθμό 500.

Μπλόφα και παραλειπόμενα

Ότι υπήρχαν μόνο 300 δισ. ευρώ σαν νέο ποσό - αφού τα προηγούμενα 200 δισ. ευρώ  είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί για τη “διάσωση” της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας από τη πτώχευση - πέρασε σιωπηρά.

Τον Δεκέμβριο οι ίδιοι ηγέτες συμφώνησαν να "επανεξετάσουν" το ποσό του κοινού ταμείο – χρησιμοποιώντας την αργκό φρασεολογία των Βρυξελλών, μιλώντας  για "αύξηση". Οι χρηματοπιστωτικές αγορές, οι ΗΠΑ, ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ είχαν αντιληφθεί ότι, ακόμη και τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ νέου χρήματος,  δεν θα επαρκούσαν για να αποσοβήσουν μια στοχευμένη δράση των κερδοσκόπων, εναντίον  μίας και μόνο χώρας (την Ιταλία) από το να επεκταθεί στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε στη συνέχεια ένα σαφές πρόγραμμα: με την προσθήκη του ποσού από τα παλιά κεφάλαια , που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί (240 δισ. Ευρώ),  στο νέο ταμείο (MES), το ποσό θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τα 740 δισ. ευρώ - το μωρό του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων-, που θα μπορούσε να πείσει τις αγορές και να ενθαρρύνει την ΔΝΤ, προκειμένου να ενισχύσει τον αγώνα του στήθος με στήθος στήθος , ενάντια στη κρίση του ευρώ..

Κάτω από την πίεση της Γερμανίας, η πρόταση αυτή απορρίφθηκε την Παρασκευή [30 Μάρτίου]. Με ένα μαγικό ραβδί, οι ευρωπαίοι υπουργοί ¨πέταξαν” ένα ποσό ακόμα μεγαλύτερο: 800 δισ. ευρώ. Αυτό όπως αποδείχθηκε, ήταν η προσθήκη των 500 δισεκατομμυρίων που είχαν ήδη υποσχεθεί, συν τα 200 δισεκατομμύρια του δανείου από το παλαιό ταμείο, συν τα 100 δισ. ευρώ από την αρχική επείγουσα βοήθεια προς την Ελλάδα, έτσι : τα περισσεύματα, φουσκώνουν με τον καπνό και τους καθρέφτες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι υπουργοί της ευρωζώνης έχουν υποπέσει σε σφάλματα, κάνοντας περίεργες αριθμητικές πράξεις. Το  πρώην ταμείο αρωγής  βαπτίσθηκε και αυτό "ένα τρισεκατομμύριο δολάρια μωρό" κατά τη γέννηση του τον Μάιο του 2010. επρόκειτο να περιλάβει 750 τρις €  - 500 δισ. ευρώ από την ΕΕ και 250 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ. Κατά τους επόμενους μήνες, το μερίδιο της ΕΕ συρρικνώθηκε και περιορίστηκε στα  250 δισ. ευρώ ως αποτέλεσμα των πρόσθετων εγγυήσεων που απαιτούνται για να δανειστεί τα χρήματα.

Πρώτα θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως ένα αποτρεπτικό μέτρο

Μετά από πολύ γκρίνια από τις πολιτικές ηγεσίες, οι χώρες της ευρωζώνης αποφάσισαν να αυξήσουν τη συμμετοχή τους σε 440 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι κινέζοι και τα συστήματα της χρηματοοικονομικής μόχλευσης, θα πολλαπλασίαζαν το ποσό αυτό με συντελεστή τέσσερα ή πέντε. Αλλά στη συνέχεια δεν ακούσαμε τίποτα περισσότερο για τους Κινέζους ή για τους τους μοχλούς της.

Πεντακόσια δισ. ευρώ, πρέπει όμως να πούμε, ότι είναι πολλά χρήματα για το νέο ταμείο (MES). Είναι αρκετά για να στηρίξουν τις ισπανικές τράπεζες, αν Μαδρίτη έρχεται ζητώντας τα. Αλλά εάν η ισπανική  και η ιταλική κυβέρνηση χτυπήσουν ταυτόχρονα  την πόρτα, τότε δεν θα είναι αρκετό.

Σύμφωνα με τη γνώμη των υπουργών, ο στόχος δεν είναι να χρησιμοποιηθεί το ταμείο έκτακτης ανάγκης. Είναι εκεί για να χρησιμοποιηθεί κυρίως ως αποτρεπτικό. Ωστόσο οι Υπουργοί θα ήθελαν να βγάλουν το "μεγάλο μπαζούκα» - εξ ου και η αγωνία τους  για τα "1.000 δισ. δολάρια".

Ένα τέτοιο ταμείο θα είναι αρκετά μεγάλο ώστε να αποτρέψει τις αγορές από το να σκεφθούν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, να ξεκινήσουν μια επίθεση ενάντια στη “ασθενέστερη αδελφή” της ευρωζώνης.

Αυτό είναι ακριβώς το κρίσιμο σημείο.  Οι κυβερνήσεις όμως,υπονομεύουν την άμυνα της ευρωζώνης, για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια.

Αναδημοσίευση από: newstrap.gr

Χυδαία επίδειξη δύναμης

Το λαμπρό μας μέλλον... Ας ψηφίσουμε τώρα τους ίδιους ξανά...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η Ελλάδα βαδίζει προς τις εκλογές χρεοκοπημένη, εξοργισμένη και μπερδεμένη, αλλά με ιλαροτραγικές επαγγελίες για ανάπτυξη, ένας απίστευτος ορυμαγδός εκβιασμών, ψευδών και επιχειρούμενων – πραγματικών ή όχι, αδιάφορο – υποσχέσεων για φθηνιάρικα ρουσφέτια πλημμυρίζει την επικαιρότητα. Στο επίκεντρο των εκβιασμών η απειλή εξόδου από το ευρώ, για την οποία η Wall Street Journal βλέπει ως πιθανό «αντιστάθμισμα» τη βεβαιότητα των Ελλήνων για την επόμενη χρεοκοπία.

Όμως τα πράγματα ποτέ δεν είναι άσπρο και μαύρο – ακόμη και όταν, στην περίπτωσή μας, η μεγάλη πλειονότητα, στις δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη. Στην πολιτική οι εκβιασμοί, αν δεν πατάνε σε στέρεο έδαφος, είναι προβληματικοί.

Ως εκ τούτου δεν στερείται σημασίας το γεγονός ότι η ευρωζώνη δείχνει να μην πατάει καλά στα πόδια της. Ήδη στα διεθνή ΜΜΕ γίνεται λόγος για την επιστροφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους σε πρώτο πλάνο, αφού η «ανακούφιση» και η «ευφορία» που διαφημίζεται στην Ελλάδα από τους υποτελείς της τρόικας ουδέποτε υπήρξε – ούτε στην ευρωζώνη ούτε στις αγορές.

Ο ισχυρισμός ότι «σώθηκε» η Ελλάδα είναι καταφανώς ψευδής. Ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη πήρε ανάσα από το ελληνικό «κούρεμα» είναι επίσης ψευδής. Αντιθέτως μια προσωρινή και αμφισβητούμενης σημασίας αύξηση ρευστότητας από την ΕΚΤ στις ευρωτράπεζες έδωσε μια αίσθηση προσωρινής ανακωχής, η οποία ήδη επικρίνεται από διαφορετικές πλευρές και με διαφορετικά επιχειρήματα.

Η «κατσίκα» (οι αγορές) δεν μασάει ούτε τον... ταραμά της ελληνικής διάσωσης ούτε αυτόν της θωράκισης της ευρωζώνης. Αντιθέτως δύο μεγάλα μέτωπα αναζωπυρώνονται – το ένα συνεπεία του άλλου – και απειλούν ευθέως τη σταθερότητα του ευρωσυστήματος.

Ισπανική – και όχι μόνο – απειλή

Το πρώτο μέτωπο είναι η δραματική κατάσταση της Ισπανίας, η οποία προ ημερών αναγκάστηκε, ευρισκόμενη εκτός επίσημου «μνημονίου», να αναθεωρήσει κατά πολύ τον στόχο μείωσης του ελλείμματός της προκαλώντας πανικό, ο οποίος επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από αμήχανες δηλώσεις.

Άλλωστε η κατάσταση της οικονομίας της Ισπανίας και του τραπεζικού της συστήματος, αλλά και η κοινωνική απόγνωση, σε συνδυασμό με την προοπτική ακόμη σκληρότερης λιτότητας, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Πλέον οι αγορές πιέζουν σοβαρά τα ομόλογά της, τα οποία πάντα αποτελούσαν έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης, και συνεπώς τη Γερμανία, ώστε η ηγέτιδα της ευρωζώνης να δρομολογήσει ισχυρή στήριξη τόσο της Ισπανίας όσο και του συνόλου του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού. Άλλωστε πληθαίνουν οι αναλύσεις μεγάλων οίκων και εντύπων οι οποίες προβλέπουν ότι πολύ σύντομα ο Ραχόι θα προσφύγει σε ένα μοντέλο... τρόικας.

Όμως η Γερμανία δεν δείχνει ότι είναι, προς το παρόν, διατεθειμένη να ικανοποιήσει το «αίτημα» των αγορών. Αντιθέτως, με εκτεταμένη χρήση της... αγαπημένης της «δημιουργικής λογιστικής», προσπαθεί να πείσει ότι προσεγγίζει τη διασφάλιση ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για τους ευρωμηχανισμούς δανειοδότησης των αδύναμων χωρών – του προσωρινού SFSF και του μόνιμου ESM – ως τείχους προστασίας της ευρωζώνης.

Όμως το παραμύθι δεν έχει δράκο, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό «τείχος» είναι περίπου το μισό, ότι η Ισπανία έχει ανάγκες που δεν καλύπτονται από τους μηχανισμούς της υποτιθέμενης «στήριξης» και ότι η αποκλιμάκωση της ιταλικής κρίσης είναι προσωρινή και... εικονική – άρα η επιστροφή του «διπλού εφιάλτη» Ισπανίας και Ιταλίας είναι σαφέστατα ορατή.

Ιδιαιτέρως όταν τόσο η κάθε χώρα χωριστά όσο και οι δυο μαζί αποτελούν τον κακό δράκο της ευρωζώνης ως εκ των πραγμάτων μη διαχειρίσιμα μεγέθη.

Άλλωστε και η κυβέρνηση Μόντι φαίνεται, μετά τα πρώτα χαριεντίσματα και την ανακούφιση από την εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι, σε επίπεδο δημοτικότητας να παίρνει τον δρόμο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ και τα κόμματα που τη στηρίζουν χάνουν την κοινωνική τους βάση και πλέον δείχνουν σημάδια αποσυντονισμού, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα.

Με την Πορτογαλία μάλιστα πρώτη και την Ιρλανδία δεύτερη να συζητούν και να διαπραγματεύονται ατύπως «κούρεμα» του χρέους τους – άρα και νέα δανειοδότηση, αν ακολουθηθεί το ελληνικό μοντέλο – είναι προφανές πως οι πονοκέφαλοι της ευρωζώνης πολλαπλασιάζονται και η προοπτική της αστάθειας επανεμφανίζεται απειλητική.

Λαός... κερδοσκόπος

Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι ότι η ίδια όχι μόνο βρίσκεται στην άθλια κατάσταση που πολλές φορές έχουμε περιγράψει, αλλά κυρίως προσπαθεί να επιτύχει ανέφικτους στόχους, με βέβαιη πλέον για τον ελληνικό λαό – και παραδεδεγμένη από τον ίδιο τον Παπαδήμο στους Financial Times – την προσφυγή σε νέο – μεγάλο – δάνειο. Αλλά και σε νέο... «κούρεμα», το οποίο ήδη προεξοφλείται από τις αγορές πριν ακόμη ολοκληρωθεί τυπικά το πρώτο «κούρεμα» και πριν ακόμη συνειδητοποιηθούν οι συνέπειές του στην εσωτερική οικονομία.

Στο εσωτερικό εξ άλλου είναι χαρακτηριστικό ότι μια σειρά δημόσιοι φορείς και ιδρύματα, όπως π.χ. τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια, που είχαν καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, ανακαλύπτουν τώρα με καθυστέρηση (!) ότι τα αποθεματικά τους, τα οποία δεν προέρχονταν αναγκαστικά από... κρατικό χρήμα, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν κρίσιμα για την ίδια τη βιωσιμότητά τους, μετατράπηκαν σε «αναγκαστικά δάνεια» προς το Ελληνικό Δημόσιο μέσω ομολόγων τα οποία «κουρεύτηκαν».

Τώρα λοιπόν οι φορείς αυτοί και τα ιδρύματα – μπροστά στην ορατή απειλή αφανισμού τους – απειλούν με αγωγές, προσφυγές και κάθε πρόσφορο ένδικο μέσο.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι διερευνούν πότε τα λεφτά τους μετατράπηκαν σε ομόλογα, σε ποια τιμή κτήσης, αλλά και... ποιον ξεφόρτωσαν, σαν κορόιδα, λίγο πριν αποφασιστεί – ή και αφού είχε αποφασιστεί; – το «κούρεμα» του χρέους. Το οποίο, σημειωτέον, προβλήθηκε από τη συγκυβέρνηση ως μείωση του χρέους έναντι των «ιδιωτών» και των... κερδοσκόπων! Προφανώς μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόμαστε όλοι εμείς, είτε ως γονείς, είτε ως παιδιά είτε ως ασθενείς.

Ανοιχτό στοίχημα

Ίσως το αποτέλεσμα αυτής της διερεύνησης να κάψει... γούνες στο μέλλον. Πάντως προς το παρόν έχει κάψει την ελληνική οικονομία και οδηγεί σε βέβαιη πτώχευση κάθε είδους οργανισμό δημόσιου χαρακτήρα. Ως προοίμιο της γενικής πτώχευσης των Ελλήνων, ανεξαρτήτως της επίσημης πτώχευσης του κράτους. Με ευθεία αντανάκλαση στην ποιότητα ζωής αλλά και στην ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού. Τόσο ευθεία, ώστε η απόπειρα εξαπάτησής του να μοιάζει εντελώς ατελέσφορη.

Ανεξαρτήτως ακόμη και του εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε, η προεργασία της τρόικας, ώστε οι εκλογές να γίνουν με όλες τις μετέπειτα εξελίξεις και τα μέτρα συμφωνημένα εκ των προτέρων, μοιάζει με μια χυδαία επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο προς το σύστημα εξουσίας, το οποίο αποδέχεται να εξευτελίζεται υπακούοντας σε κάθε απαίτηση, βίτσιο ή καπρίτσιο των δανειστών, αλλά και προς τον ελληνικό λαό.

Τι άλλο μπορεί να είναι το «ξεκαθάρισμα» των δανειστών ότι «αν δεν μας αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών, αναλαμβάνουμε εμείς την άσκηση της εξουσίας», όπως γράφει το σημερινό «Ποντίκι»;

Ο ελληνικός λαός έχει να αντισταθεί σε παρόμοιες προσβολές ενωμένος από τη δεκαετία του 1940. Όταν, τη δεκαετία του 1960, το επιχείρησε με αξιοσημείωτα καλούς όρους, μια αποστασία και μια χούντα τον έβαλαν στον γύψο.

Τώρα ο λαός αυτός είναι ένα διεθνές πειραματόζωο – το «καναρίνι» στο ορυχείο της ευρωπαϊκής κρίσης, όπως ξένα ΜΜΕ τον έχουν επιτυχημένα χαρακτηρίσει – και όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές του χωρίς να είναι βέβαιοι για τα όριά του. Δεν ξέρω αν θα ήθελαν να τα γνωρίσουν. Δεν ξέρω επίσης αν θα ήθελε και ο ίδιος να τα αγγίξει. Το στοίχημα αυτό θα παραμένει ανοιχτό μέχρι τις «καθυστερήσεις»...

Πηγή: Εφημερίδα Ποντίκι

Οι Γερμανοί ανάβουν το πράσινο στην Ελλάδα για μονομερή διαγραφή του χρέους!

"Χρέος; Ποιό χρέος; Γιατί, είχαμε ποτέ την Ελλάδα υπό κατοχή;"

Της Υβόννης Τσιλίδου

Την προηγούμενη εβδομάδα με απόλυτη σοβαρότητα το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών διέγραψε μονομερώς το επονομαζόμενο κατοχικό χρέος του Γερμανικού Κράτους προς το Ελληνικό Κράτος, αγνοώντας ή ρίχνοντας στην κάλαθο των αχρήστων ισχύουσες Διεθνείς Δεσμεύσεις και Συμφωνίες, μη τιμώντας την υπογραφή του, την τιμή του και την αξιοπιστία του σε μιαν εποχή άκρας ευημερίας του Γερμανικού λαού, μη πιεζόμενου δηλ. από οικονομική ανάγκη, έναντι ενός λαού που πνέει τα λοίσθια και μάλιστα με δική του, γερμανική, υπαιτιότητα.

Αν και το θέμα σε επίπεδο δεοντολογίας, ηθικής τάξης και δικαίου δεν αφορά τον ελληνικό λαό, αλλά αυστηρά τον γερμανικό, ο οποίος αυτοεχρίσθη προσφάτως σε υπέρτατο αρμοστή της ηθικής τάξης έναντι των τεμπέληδων Ελλήνων. Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαν κι αυτοί να αποκληθούν αναίσχυντοι, διότι αρνούνται να αποπληρώσουν τις καταστροφές που οι ίδιοι προκάλεσαν, αφερέγγυοι κατά συρροήν, διότι αρνούνται επί μισό και πλέον αιώνα τις οικονομικές τους υποχρεώσεις και ανέντιμοι έναντι της Διεθνούς Κοινότητας και ιδίως της Ευρωπαικής, της οποίας επιπροσθέτως φιλοδοξούν να ηγηθούν, διότι αρνούνται την ισχύ της απόφασης της Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων.
Το ηθικό ανάστημα της κυβέρνησης της Κας Μέρκελ, προαπαιτούμενο για να κάνεις τον ηγέτη και τον κήρυκα της ηθικής, έχει καταβαραθρωθεί.
Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο και για τον γερμανικό λαό και το Γερμανικό Κράτος, έννοιες τις οποίες δεν μπορεί να διασύρει μια απλή τετραετής Κυβέρνηση.

Το Γερμανικό χρέος προς την Ελλάδα από πολεμικές αποζημιώσεις, ως γνωστόν ανέρχεται στο ποσό των 108 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους, αλλά και τις προσαυξήσεις υπερημερίας, τι υπερημερίας δηλαδή, μισός και αιώνας πέρασε.
Από το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο μας υπέβαλλε ο κατοχικός στρατός θα πρέπει να προσθέσουμε άλλα 54 δις ευρώ, χωρίς πάλι τόκους και υπερημερίες, δηλαδή χρέος 162 δις αρχικό ποσό χωρις τόκους. Ξένος οικονομολόγος προ καιρού είχε υπολογίσει τις οφειλές της Γερμανίας προς εμάς σε συνολικό ποσό άνω των 600 δις ευρώ, παρακαλώ, ανοίγοντάς μας τα μάτια.

Το Ελληνικό Κράτος φυσικά δεν αποποιείται των νομίμων δικαιωμάτων του, όμως αν το σκεφθούμε βαθύτερα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ίσως με όλα αυτά οι φίλοι Γερμανοί κάτι θέλουν να μας πούν, να μας δείξουν έναν δρόμο, μαςκλείνουν το μάτι για μια διευθέτηση και του δικού μας χρέους βάσει της δικής τους πρακτικής, της απορρέουσας από υψηλή επιστημονική τεχνογνωσία[ ! }. Άνευ ετέρας συζητήσεως δηλαδή, αναστολών, ενοχών και διλημμάτων θα πρέπει κι εμείς να προχωρήσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους μας και για αυτόν επιπροσθέτως τον γερμανικό λόγο συν όλους τους ατράνταχτους άλλους, τους οποίους και θα συνοψίσω στον εξης ένα: το ελληνικό χρέος είναι ένα χρέος- φούσκα, ένα μη υπάρχον στην ρεαλιστική οικονομική πραγματικότητα της χώρας και του λαού.
Είναι ένα μαθηματικό μέγεθος αρνητικού προσήματος, δηλαδή υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει στα αλήθεια, υπάρχει στο παράλληλο οικονομικό σύμπαν – φούσκα της Goldman Sacks, της Deutshe Bank και όλων των συναφών Οίκων στα πλαίσια της καταλήστευσης των λαών, της άλωσής τους μέσω οικονομικών πολέμων και απειλών που μετέρχονται για την κατάργηση της ανεξαρτησίας τους και την μετέπειτα υφαρπαγή του πλούτου τους και της περιουσίας τους.
Το τοκογλυφικό κατεστημένο σε όλο του το μεγαλείο: σου δίνω με το στανιό δάνεια μαγειρεύοντας στοιχεία, τα οποία κατά 80% παίρνω πίσω για αποπληρωμή των τόκων και συγχρόνως σου κατάσχω τμηματικά την δημόσια περιουσία και πλούτο σου, γιατί αδυνατείς να αποπληρώσεις, αφού σε έχω αφαιμάξει ποικιλοτρόπως και στερήσει από κάθε αναπτυξιακή προοπτική μέσω της τοπικής πολιτικής σπείρας, των μονίμως παραπλανούντων ΜΜΕ και ετέρων αξιοπίστων εξωκοινοβουλευτικών συνεργατών τους οποίους και επιβάλλω ως Υπουργούς Οικονομικών.
Επιπροσθέτως σε δένω φιόγκο και με το αποικιοκρατικό Αγγλικό Δίκαιο, έτσι για να μην διανοηθείς να κουνήσεις ούτε βλέφαρο. Έναντι αυτού του ομολογουμένως άψογα οργανωμένου συστήματος μία λύση υπάρχει, η Μεγαλεξάνδρεια : το κόψιμο του Γόρδιου δεσμού, δηλ. διαγραφή του χρέους και εμείς τελειώσαμε, κι άσε τους άλλους να τρέχουν. Άσε που μας υποβάλλουν τη λύση διακριτικά και φιλικά οι Γερμανοί με τα πεπραγμένα τους.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Το σχέδιο αρπαγής αποκαλύπτεται σιγά-σιγά

Μάθαν πως γ@μι*μ@στε και πλάκωσαν και οι Γύφτοι (Τροϊκανοί)

Αφορμή για το σημερινό δημοσίευμα αποτελούν οι κυνικές δηλώσεις των εκπροσώπων της Τρόικα (Π. Τόμσεν, Γ.Άσμουσεν και Όλι Ρεν) στην Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την πλήρη αποτυχία όλων των μέτρων που έχουν επιβληθεί στη χώρα μας και για το γεγονός πως ισχυρίζονται πως απαιτούνται και άλλα μέτρα το καλοκαίρι, "καθώς η Ελλάδα δεν έκανε αρκετά για να οδηγηθεί στην ανάπτυξη" λένε εν χορώ. "Άρα, το μόνο που μένει είναι μια 'εσωτερική υποτίμηση' που θα οδηγήσει στην 'ανταγωνιστικότητα' και στην ανάπτυξη" μας λένε.

Είναι προφανές πως και οι τρεις τους είτε ψεύδονται ασύστολα και γνωρίζουν πως όσα λένε δεν ανταποκρίνονται σε καμία περίπτωση στην πραγματικότητα, είτε υποφέρουν από μια παράκρουση θρησκευτικού τύπου και έχουν μπλέξει μια αποτυχημένη οικονομική θεωρία, αυτή του νεοφιλελευθερισμού, με κάποιο θρησκευτικό δόγμα του οποίου λειτουργούν ως ιεροεξεταστές!

Εξηγώ: Κατηγορούν την Ελλάδα για τη μη-σωστή εφαρμογή των "μέτρων σωτηρίας" που έχουν επιβάλει και για αυτό ισχυρίζονται, με μια φωνή, πως φταίνε οι Έλληνες...
Κοινώς βασανίζουν το θύμα τους με τα πλέον φρικτά βασανιστήρια και το κατηγορούν πως δεν αντέχει, άρα είναι αμαρτωλό, γιατί αλλιώς ο Θεός του Χρήματος θα του έδινε δύναμη για να μην πονάει! Κάνουν στους Έλληνες ακριβώς αυτά που έκαναν οι καθολικοί ιεροεξεταστές στα θύματα τους.

Ρωτήστε οποιονδήποτε πρωτοετή φοιτητή των οικονομικών ή έστω και ένα μαθητή του γυμνασίου και θα σας πει πως η αποανάπτυξη δεν οδηγεί στην ανάπτυξη, αλλά είναι το αντίθετό της! Πως άλλο είναι η ανάπτυξη και η ανταγωνιστικότητα και άλλο η αποανάπτυξη και η αποσάθρωση μιας οικονομίας. Δηλαδή, οι κύριοι αυτοί άλλα λένε πως κάνουν και κάνουν ακριβώς τα αντίθετα!

Παράλληλα, τα μέτρα αυτά αποτελούν μια καθαρή ληστρική επιδρομή στην θνήσκουσα ελληνική οικονομία, τις παθογένειες της οποίας χρησιμοποίησαν ως αφορμή για να την δολοφονήσουν και τώρα να τη ληστέψουν. "Τους άξιζαν αυτά που έπαθαν" λένε οι κατσαπλιάδες που ποζάρουν για Ευρωπαίοι πολιτικοί. "Οι Έλληνες το προκάλεσαν στον εαυτό τους" λένε οι βιαστές στα θύματα τους.

Η επερχόμενες δημεύσεις, ή στην καλύτερη περίπτωση, απαλλοτριώσεις μεγάλου μέρους της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας-φιλέτου των Ελλήνων πολιτών στις, για "να αποπληρωθεί το χρέος του ελληνικού κράτους" θα μας αποκαλύψει τους πραγματικούς σκοπούς της παγίδας χρέους που έβαλαν την Ελλάδα... Οι άλλοι δύο είναι το υπέδαφος και τα μονοπόλια.

Τα μέτρα που υπερασπίζονται οι τρεις αυτοί κύριοι έχουν αποτύχει όχι μόνο στην Ελλάδα. Κάτι που τους τόνισε και ο κ. Χουντής, τον οποίο απλά αγνόησαν και έλεγαν τα δικά τους θρησκευτικά πιστεύω: "Μνημόνιο ή χάος". Τι κι αν το Μνημόνιο θα αποδειχτεί πως είναι τελικά ο Αρμαγεδδών για τους Έλληνες; Οι Γερμανοί αυξάνουν τους μισθούς τους και οι τραπεζίτες λαμβάνουν αστρονομικά μπόνους! Το χρήμα είναι τελικά πιο ισχυρό από τη συνείδηση.

Τώρα για να δούμε ποιός θα ψηφίσει τα μεγάλα κόμματα από φόβο ή από υστεροβουλία. Προσωπικά πιστεύω πως υπάρχουν ακόμα πολλοί βολεμένοι και φοβισμένοι ραγιάδες που θα δώσουν τη ψήφο στους εκτελεστές τους, γιατί έτσι πιστεύουν πως θα σωθούν.

Μπορείτε να δείτε τα βίντεο από τη σχετική ερώτηση του Ν. Χουντή και τις απαντήσεις των εκπροσώπων της Τρόικα, καθώς και μια ανάλυση εδώ: http://goo.gl/rL1it.

Γκρεγκ Πάλαστ: Ο στόχος του ευρώ δεν ήταν ποτέ να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης

"Ξέρετε, ήμουν μαθητής του Μίλτον Φρίντμαν, αν και κανένας δεν το πιστεύει πλέον (γέλια). Έτσι, παρακολούθησα και το έργο του Ρόμπερτ Μάντελ, ο οποίος ουσιαστικά δημιούργησε την αρχιτεκτονική του ευρώ. Κι αυτό που έλεγε ο Μάντελ, χωρίς να κρύβεται πίσω από τις λέξεις, είναι ότι στόχος του ευρώ δεν ήταν ποτέ να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης. Νομίζετε ότι οι Καναδοί ή οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για το αν θα είστε μονιασμένοι και ευτυχισμένοι στην Ευρώπη; Στόχος του ευρώ ήταν να τερματίσει το κράτος πρόνοιας στην Ευρώπη και, κυρίως, το δίχτυ ασφαλείας που προσφέρουν οι δημόσιες υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, όμως, στόχος ήταν και η διάλυση της δύναμης των συνδικάτων. Το ευρώ στερεί από τις χώρες-μέλη κάθε δυνατότητα άσκησης όχι μόνο νομισματικής, αλλά και δημοσιονομικής πολιτικής.

Εάν, λοιπόν, βρεθείς στη δίνη της ύφεσης, δεν μπορείς να αυξήσεις την κυκλοφορία του χρήματος ή να δημιουργήσεις θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να ακολουθεί συνεχώς καθοδική τροχιά. Το μόνο που σου επιτρέπεται πλέον να κάνεις είναι να μειώνεις τις θέσεις εργασίας και να περιορίζεις τους μισθούς και τα επιδόματα, προκειμένου να κρατήσεις τις ξένες επιχειρήσεις στη χώρα σου. Στο τέλος, αντί να σου παρέχεται η δυνατότητα να δημιουργήσεις μια ζωντανή οικονομία, καταλήγεις να μετατραπείς σε μια δεξαμενή φτηνού εργατικού δυναμικού.

Αυτός, λοιπόν, ήταν ο στόχος του Μάντελ. Δεν πρόκειται για συνωμοσία ενός κακού ανθρώπου. Αυτός απλώς πίστευε πως, μέσω της ελεύθερης αγοράς, θα προσέφερε ανάπτυξη στις οικονομίες της Ευρώπης. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στην πραγματικότητα, έβαλε φωτιά σε όλες αυτές τις χώρες."

~ Απόσπασμα από την συνέντευξη του Γκρεγκ Πάλαστ στο ντοκυμαντέρ Catastroika, του Άρη Χατζηστεφάνου | Γκρεγκ Πάλαστ: "Στην Ελλάδα συντελέστηκε ένα έγκλημα"

Μια θανατική καταδίκη για την Ελλάδα

Τι περιέχουν τα νέα "Μέτρα Λιτότητας"

Του MIKE WHITNEY

Όπως δημοσιεύτηκε στην έγκριτη πολιτική ιστοσελίδα Counterpunch.org

    “Αντιμετωπίζουμε μια καταστροφή. Η χώρα μας, το σπίτι μας κινδυνεύει να καεί. Το κέντρο της Αθήνας φλέγεται.

– Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής της Δεξιάς

Φώτο από αυθεντική Πορεία Θανάτου προς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Την Κυριακή 12/2/2012 η ελληνική Βουλή ενέκρινε ένα νέο γύρο μέτρων λιτότητας που θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την πενταετή ύφεση και θα καταστρέψει τις τελευταίες κλωστές κοινωνικής συνοχής που έχουν απομείνει. Για να εξασφαλίσει η Ελλάδα ένα δάνειο ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες συμφώνησαν να συναινέσουν σε  ένα Μνημόνιο Συνεργασίας που όχι μόνο θα εντείνει τις θυσίες των εργαζομένων, αλλά ουσιαστικά θα παραδώσει τον έλεγχο της εθνικής οικονομίας σε ξένες τράπεζες και πολυεθνικές.

Το Μνημόνιο είναι ένα από τα πλέον ύπουλα και τυχοδιωκτικά κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ. Και ενώ το επίκεντρο της προσοχής είναι στραμμένο στις μεγάλες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, τον ελάχιστο μισθό και τις περικοπές στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχουν πολύ περισσότερα μέσα σε αυτή την απεχθή συμφωνία από αυτό που φαίνεται. Το κείμενο των 43 σελίδων που το αποτελούν θα πρέπει να διαβαστεί στο σύνολό του για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει την παντελή έλλειψη ηθικής των ανθρώπων που επιβάλουν πολιτικές μέσα στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει πως έχει επιτύχει τους προηγούμενους στόχους πριν λάβει κάποιο μέρος από τα χρήματα που περιέχονται στο πακέτο διάσωσης. Το Μνημόνιο περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι – από τη μείωση της χρηματοδότησης απαραίτητων φαρμάκων που διατηρούν τους ασθενείς στη ζωή μέχρι την "άρση των περιορισμών εισαγωγής στους λιανέμπορους για να πουλούν ελεγχόμενες κατηγορίες προϊόντων όπως παιδικές τροφές".

Κι όμως, σύμφωνα με τους συντάκτες αυτού του επαίσχυντου Μνημονίου, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ελλάδα να ξεφύγει από τη δεινή της θέση είναι να δηλητηριάσει τα παιδιά της με απαγορευμένες παιδικές τροφές.

Το Μνημόνιο καλεί για μια περαιτέρω μείωση των μισθών των υπαλλήλων του Δημοσίου, περικοπές στα "δημόσια ταμεία και νοσοκομεία" και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση πόρων του Δημοσίου, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ.

Σχετικά με την ιδιωτικοποίηση το Μνημόνιο προβλέπει: "Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προσφέρει προς πώληση τις εναπομένουσες μετοχές που κατέχει στις ΔΕΚΟ, για να μπορέσει να καλύψει τους όρους των ιδιωτικοποιήσεων. Ο δημόσιος τομέας θα περιοριστεί μόνο στις περιπτώσεις κρίσιμων κοινωνικών υποδομών".

Αντί να προσφέρουν οικονομική βοήθεια για να μπορέσει η Ελλάδα να καλύψει τους δημοσιονομικούς της στόχους και να ανακάμψει, η Τρόικα χρησιμοποιεί την κρίση για να υφαρπάξει καίριους πόρους από το δημόσιο τομέα και να τους παραδώσει στους φίλους της των πολυεθνικών. Το Μνημόνιο ανοίγει νέες λεωφόρους για εκμετάλλευση και λεηλασία. Έχει κι άλλα:

"Η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να προτείνει ούτε να εφαρμόσει μέτρα που θα εμποδίσουν τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου. Ούτε το κράτος, ούτε οι δημόσιοι φορείς μπορούν να συμμετέχουν σε συμφωνίες ανταλλαγής μετοχών με την πρόθεση να εμποδίσουν την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου ή να επηρεάσουν τη διαχείριση ή τον έλεγχο των εταιρειών. Το κράτος δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει ούτε να εμπλακεί σε ψηφοφορία ή να θέσει ανώτατα όρια και δεν μπορεί να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυσανάλογα ή μη-δικαιολογημένα δικαιώματα βέτο ή οποιαδήποτε άλλης μορφής ειδικά δικαιώματα στις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες."

Είναι ξεκάθαρο: Το Κεφάλαιο κυριάρχησε καθολικά. Τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών θα προηγούνται από εκείνα του λαού. Η παραπάνω προκήρυξη περιορίζει τον ρόλο της κυβέρνησης στο να σφραγίζει τις τυχοδιωκτικές ενέργειες των κερδοσκόπων μαχαιροβγαλτών που η μόνη τους μέριμνα είναι να παχύνουν τα μπόνους που θα τους δώσουν οι μέτοχοί τους.

Υπάρχει ακόμα μια μακρά ενότητα για "Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για Ενίσχυση της Ανάπτυξης" που δεν εξηγεί ποτέ πώς υποτίθεται θα επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη όταν τα μέτρα λιτότητας μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα για κατανάλωση και τις επενδύσεις των επιχειρήσεων. Αντί για αυτό, το Μνημόνιο εστιάζεται σαν λέιζερ στην κατάργηση των φραγμών στο εμπόριο και στην περικοπή των μισθών των εργαζομένων. Ορίστε ένα δείγμα:

"Δεδομένου του αποτελέσματος του δημόσιου διαλόγου για την ενίσχυση της απασχόλησης και του αναταγωνισμού που απέτυχε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα για να προβεί σε άμεση μείωση του εργατικού κόστους για να καταπολεμήσει την ανεργία και να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα, να εξασφαλίσει την αποτελεσματικότητα των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, να προσαρμόσει τις συνθήκες εργασίας στις πρώην ΔΕΚΟ με εκείνες του ιδιωτικού τομέα και να μετατρέψει το ωράριο εργασίας σε πιο ευέλικτο. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην μείωση των ονομαστικών ημερομισθίων κατά 15% μέσα στο 2012-14. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση θα προωθήσει την ομαλή διαπραγμάτευση των μισθών και θα καταπολεμήσει την αδήλωτη εργασία".

Δεν πιστεύεις μετά, αγαπητέ αναγνώστη, πως αν εσύ είχες προτείνει κάποιες πολιτικές που θα είχαν ως αποτέλεσμα μια έντονη διετή ύφεση και ανεργία σε επίπεδο ρεκόρ (20,6%), τότε θα το βούλωνες και θα παραδεχόσουν δημόσια πως δεν κατέχεις στο ελάχιστο το αντικείμενο για το οποίο μιλάς;

Όχι, αν ήσουν υπουργός Οικονομικών χώρας της ΕΕ, δεν θα χρειαζόταν να το κάνεις! Θα συνταγογραφούσες τις ίδιες ακριβώς αποτυχημένες πολιτικές. Εκείνες που περικόπτουν τις δαπάνες, μειώνουν τα έσοδα του Δημοσίου, αυξάνουν την ανεργία και βαθαίνουν την κατρακύλα. Αυτό είναι ακριβώς το είδος της ηλιθιότητας που περνάει σαν πολιτική εντός της Ευρωζώνης.

Το Μνημόνιο περιέχει ακόμη ένα πεφωτισμένο κομμάτι για το "Επιχειρησιακό Περιβάλλον", που καλύπτει τα πάντα από τα δικαιώματα της βιομηχανίας, μέχρι την επιβολή ενός χωρίς όρους σύστημα ελεύθερου εμπορίου. Ορίστε ένα τυπικό παράδειγμα:

"Το Δημόσιο παύει να εισπράττει τα μη-ανταποδοτικά τέλη στις τιμές των καυσίμων προς όφελος του Αμοιβαίου Ταμείου Διανομέων Υγρών Καυσίμων"

Ορίστε! Περισσότερα δωράκια στις μεγάλες επιχειρήσεις! Όλο το μνημόνιο μοιάζει σαν να είναι ένα εταιρικό προσπέκτους μετά το άλλο.

"Η εφαρμογή του Ν.3982/2011 για την αδειοδότηση fast track για τεχνικά επαγγέλματα, κατασκευαστικές δραστηριότητες και επιχειρηματικά πάρκα και άλλες πρόνοιες"

 Μα τι έχει να κάνει αυτό με τη διάσωση της Ελλάδας, θα μου πείτε;

Δεν έχει. Απλά μας δείχνει τι αληθινά είναι το Μνημόνιο. Μια εταιρική "λίστα ευχών" στον Άη Βασίλη. Ένα μείγμα τιμωρίας μέσα από πολιτικές σφιξίματος του ζωναριού για τους εργαζόμενους και δωράκια προς τις πετρελαϊκές, εταιρείες φυσικού αερίου, ηλεκτρικού, αεροπορικές, σιδηροδρομικές, εταιρείες τηλεπικοινωνιών κλπ. Η "αδειοδότηση fast track" και "οι παιδικές τροφές" δεν έχουν καμία σχέση με το να βοηθήσουν την Ελλάδα να πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους. Είναι μια φάρσα. Απλά δείτε αυτό:

Μνημόνιο: "Σύμφωνα με τους πολιτικούς σκοπούς του Νόμου 3919/2011 σε κλειστά επαγγέλματα, η κυβέρνηση αφαιρεί τα εμπόδια εισδοχής στην αγορά των ταξί… σύμφωνα με τις διεθνείς πρακτικές".

 Οπότε, ακόμα και οι ταξιτζήδες πλήττονται από το Μνημόνιο; Δεν σας φαίνεται λίγο άσχετο αυτό το μέτρο;

Τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει να κάνει με βοήθεια προς την Ελλάδα. Είναι μόνο μια λεηλασία από τις εταιρείες που έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο. Η Ελλάδα είναι μια μεγάλη τούρτα που όλοι έχουν βάλει το χέρι τους να αρπάξουν ένα κομμάτι και σπρώχνονται με τους υπόλοιπους για το ποιος θα πάρει το κερασάκι.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση δημιουργεί μια ομάδα εργασίας (task force) για να ελέγξει τη διαχείριση του δικαστικού τομέα, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να αφαιρεί αδρανείς υποθέσεις από τα δικαστικά μητρώα"

"...Έπειτα από την υποβολή του σχεδίου εργασίας για τη μείωση της καθυστέρησης των φορολογικών υποθέσεων από όλα τα διοικητικά δικαστήρια και διοικητικά Εφετεία τον Ιανουάριο 2012, το οποίο θα επιτρέψει την υιοθέτηση ενδιάμεσων στόχων της μείωσης της καθυστέρησης κατά 50% μέχρι τον Ιούνιο 2012, μέχρι 80% μέχρι το Δεκέμβριο 2012 και την πλήρη εξάλειψη της καθυστέρησης μέχρι το τέλος Ιουλίου 2013 και που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση μέχρι το τέλος Μαΐου 2012."

 Αν η Ελλάδα θέλει να αυξήσει τα έσοδά της, τότε γιατί θα πρέπει να περιορίσει την δίωξη των φοροφυγάδων; Αυτό δεν είναι αντιπαραγωγικό; Είναι απλά ένα ακόμα σημάδι πως το Μνημόνιο έχει σχεδιαστεί από ισχυρούς άνδρες πίσω την κάλυψη των πολιτικών υπηρετών τους.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση εφαρμόζει το Προεδρικό Διάταγμα για την αναδιοργάνωση των Πταισματοδικείων μέσα από τη δημιουργία νέας δομής, κάλυψης θέσεων με απόφοιτους της Εθνικής Σχολής Δικαστών και τη μετάθεση των δικαστών και του διοικητικού προσωπικού πάνω στη βάση των υπαρχόντων πόρων που είναι διαθέσιμοι μέσα από την ελληνική δικαστική και δημόσια διοίκηση (ως έχει το τέταρτο τρίμηνο του 2012). Η κυβέρνηση ξεκινάει, μαζί με την εξωτερική βοήθεια ενός σώματος ειδικών, μια μελέτη πάνω στο κόστος αστικών διαφορών, την αύξηση αυτού και τον αντίκτυπο που έχει στα αστικά δικαστήρια, που θα υποβάλουν τις προτάσεις τους μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου 2013".

 Εντάξει. Απλά αφήνουν το μεγάλο κεφάλαιο και την εταιρική άρχουσα τάξη να "διαμορφώσουν" τα δικαστήρια ή να φορτώσουν τις έδρες με τις "επιλογές" τους και τότε οι αγωγές (εναντίον τους) θα μειωθούν κατά το ήμισυ. Τί λέει άραγε αυτό το κείμενο για τους ανθρώπους που το ενέκριναν;

Μπορείτε πλέον να δείτε τι είδους φάρσα είναι πραγματικά αυτό το αποκαλούμενο Μνημόνιο Συνεργασίας. Δεν θα βοηθήσει στο ελάχιστο την Ελλάδα να εξέλθει από την ύφεση και δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενσωμάτωση στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα δώρο στις εταιρικές ύαινες.

Αυτό που χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα είναι η δραστική αναδόμηση του χρέους της. Χρειάζεται να περικόψει 100% το χρέος προς του ομολογιούχους, να προβεί σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της και να αυξήσει τη χρηματική υποστήριξη μέχρις ότου η οικονομία της ξεκινήσει πάλι.

Ακόμα ένα πακέτο δανείων δεν θα βοηθήσει την Ελλάδα στην επίτευξη των στόχων. Θα μειώσει μόνο την ημέρα της κρίσης (στμ.: τη χρεωκοπία της). Το καλύτερο για όλους θα ήταν να χρεωκοπήσει η χώρα γρήγορα και να ξεκινήσει η διαδικασία επιστροφής στην επιφάνεια το συντομότερο δυνατό.

Ο MIKE WHITNEY ζει στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Είναι ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου "Hopeless: Barack Obama and the Politics of Illusion", που σύντομα θα εκδοθεί από την ΑK Press.

Οι Γερμανικοί Καρθαγένειοι όροι για την Ελλάδα

Carthago delenda est *

Δείτε ένα σχετικό σχόλιο στο RT με τον Max Keiser και τη Stacey Herbert

* Μετάφραση: "Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί".
Φράση που αποδίδεται στον Ρωμαίο πολιτικό Κάτωνα τον Γηραιό

Πρόκειται για πετυχημένο τίτλο της βρετανικής εφημερίδας Telegraph, η οποία αποτυπώνει με δραματικό τρόπο, αλλά και με ακρίβεια τι ακριβώς είναι η πρόσφατη συμφωνία και το Μνημόνιο 2. Μια κεκαλυμμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να σας το πει αυτό από την τηλεόραση, αλλά το παραπάνω βίντεο είναι απόδειξη πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στον κόσμο που δεν είναι ούτε ξεπουλημένοι, ούτε ξεμωραμένοι και αντιλαμβάνονται τα πράγματα ως έχουν. Είμαστε πλέον όλοι, όχι Έλληνες, αλλά Καρχηδόνιοι!

Δώστε επίσης σημασία σε ό,τι αναφέρεται πως είπε ο Σόιμπλε στον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών, που αποτυπώθηκε σε βίντεο, πως "δεν πρέπει να ανησυχεί, καθώς ό,τι γίνεται στην Ελλάδα δεν θα γίνει στην Πορτογαλία και όλα αυτά γίνονται για να κατευναστούν οι Γερμανοί ψηφοφόροι". Ιδού το βίντεο, για να σας το αποδείξω κιόλας. Είμαστε επισήμως οι "Χριστιανοί" μέσα στην αρένα της Αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προσφέρουμε και ωραίο θέαμα στους ανώτερους ξανθούς Άριους εργάτες στις χαλυβουργίες της χώρας...

Εν τω μεταξύ, η γλοιώδης δουλοπρέπεια του Πορτογάλου είναι συγκινητική. Δείτε την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών σε όλο της το μεγαλείο...

Η κατάρρευση των κεντρικών συστημάτων

"Βρίσκεστε εδώ".

Η ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών παροχών και η συνεχής αύξηση των φόρων και των τελών αποτελεί μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε πλέον καθημερινά στην κοινωνία μας. Η πορεία αυτή προς τον γκρεμό δεν έχει τέλος. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τους λόγους που γίνεται αυτό για να αποδεχτούμε πως δεν είναι πλέον δυνατή η "διάσωσή" μας από την πολιτική ελίτ. Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο ρόλος της πολιτικής αυτής άρχουσας τάξης είναι να τα κάνουν όσο χειρότερα γίνεται.

Θα πρέπει καταρχάς να αναγνωρίσουμε πως το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα το οποίο έχει επικρατήσει ελιναι ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Ο πλούτος φεύγει από την περιφέρεια και καταλήγει στο κέντρο.

Σκεφθήτε για λίγο το σώμα σας. Σε περίπτωση υποθερμίας σταματάει την κίνηση του αίματος προς τα άκρα, τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, για να διατηρήσει τη θερμοκρασία στην καρδιά και να την προστατέψει. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο οργανισμός θα χάσει χέρια και πόδια, αλλά ο κορμός θα επιζήσει. Σε ποιά κατάσταση, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Αυτού του είδους η στρατηγική επιβίωσης είναι στρατηγική επιβίωσης του κέντρου, του κορμού. Είναι μια στρατηγική από την οπτική γωνία του κέντρου και εξυπηρετεί μόνο τα δικά του συμφέροντα. Ρίχνοντας τη θερμοκρασία του σώματος, προστατεύει τον κορμό, σίγουρα όμως δεν κάνει τίποτα για να προστατέψει τα άκρα και τα δάχτυλα.

Αυτή ακριβώς τη στρατηγική έχει επιστρατεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης και οι πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία. Έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική υφαρπαγής του πλούτου από τις πιο ευαίσθητες και φτωχές κοινωνικές ομάδες, έχοντας φτωχοποιήσει τη μεσαία τάξη σε όλες τις χώρες του πρώην πρώτου κόσμου. Παράλληλα, στην περίπτωση της ΕΕ, έχουν εσκεμμένα φτωχοποιήσει χώρες της περιφέρειας και υφαρπάζουν συστηματικά τον εθνικό τους πλούτο. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το σύστημα απαιτεί ο πλούτος να εισρέει στο κέντρο. Η Φρανκφούρτη, η νέα οικονομική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και το Βερολίνο, η νέα πολιτική πρωτεύουσα, απαιτούν ολοένα και περισσότερο πλούτο με τη μορφή τελών υποτέλειας, χαρατσιών στο ηλεκτρικό και δυσβάσταχτων φόρων για να μπορέσουν να συντηρήσουν το σύστημα σε βάρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών, σε βάρος των ελλειμματικών χωρών της περιφέρειας και σε βάρος των φτωχότερων και ευπαθέστερων κοινωνικών τάξεων.

Η μεγάλη πλάνη πως θα μας σώσουν οι πολιτικοί

Χιουμοριστική αναπαράσταση του πώς συρρικνώνεται η
οικονομία μέσω του πληθωρισμού. Σήμερα, το μπαλόνι
αυτό έχει αντίστοιχα το μέγεθος της Γης. Σε τέτοιες
συνθήκες το κέντρο δεν αντέχει και αρπάζει επιθετικά
τον πλούτο από την περιφέρεια. Τα αποτελέσματα είναι
καταστροφικά για όλους.

Κι όμως, οι πολιτικοί δεν είναι εκείνοι που θα προσφέρουν λύσεις από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Για την ακρίβεια, εκεί ψηλά στην πυραμίδα, πάνω από τα σύνεφα, ο καιρός είναι αίθριος και οι λύσεις απλές. Γιατί οι... πεφωτισμένοι ηγέτες μας έχουν τη λύση: Επιβολή περισσότερων φόρων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αποδειχτούν εξαιρετικά αναποτελεσματικοί, καθώς η οικονομική δραστηριότητα εξανεμίζεται και η ακίνητη περιουσία χάνει την αξία της.

Σε μια περίοδο όμως που τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως η σημερινή, το κέντρο δεν αντέχει. Η δουλειά των τοπικών και των υπερεθνικών πολιτικών, όπως οι Μερκοζύ, είναι να οδηγήσουν τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή τους έκβαση. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι γιατί προσπαθούν απελπισμένα να διασώσουν το σύστημα που πεθαίνει -- ένα σύστημα που έχει στείλει τόσα προνόμια και αγαθά προς τη μεριά τους. Το σύστημα είναι συγκεντρωτικό και στόχο έχει τη διακίνηση επιπλέον πόρων από την ευρύτερη περιφέρεια προς το κέντρο της ισχύος.

Τα συγκεντρωτικά συστήματα εξαρτώνται από την πολιτική νομιμοποίηση που αποκτούν. Αυτή την αποκτούν μέσα από μια διαδικασία εναπόθεσης της εμπιστοσύνης του κοινού σε αυτά, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση του κοινού καλού. Η εμπιστοσύνη αυτή σήμερα διαλύεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ολοένα και περισσότερα σημεία πάνω στον πλανήτη (ανάμεσά τους και στη χώρα μας). Οι καθημερινοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ολοένα και πιο πολύ πως τα συμφέροντά τους και η εμπιστοσύνη τους έχουν προδοθεί από την πολιτική άρχουσα τάξη για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα όσων έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις", όπως λχ το τραπεζικό καρτέλ.

Όσοι κερδοσκόποι παίζουν την τελευταία δεκαετία διάφορα απατηλά σχήματα Ponzi με τα λεφτά των άλλων και είναι σε θέση υπεροχής να ξέρουν τα αποτελέσματα των σχημάτων αυτών, είναι εκείνοι που έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις" στο μοντέρνο πολιτικό μας σύστημα. Αυτοί έχουν διασωθεί ξανά και ξανά από τα καταστροφικά αποτελέσματα των ίδιων των κάλπικων πρακτικών τους, μέσα από την απόλυτη απάτη που έχουν κατορθώσει να περάσουν: Την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους.

Από την άλλη μεριά του συστήματος βρίσκονται τα θύματά αυτών των απατεώνων. Οι απλοί άνθρωποι που το μόνο που έχουν πλέον να ελπίζουν είναι τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, η μεγαλύτερη υφαρπαγή της περιουσίας τους, η σίγουρη εξαθλίωση και ένα πολύ αβέβαιο μέλλον. Κάποια στιγμή, η διαμαρτυρία και η εξέγερση είναι αναπόφευκτα, καθώς η πολιτική νομιμοποίηση εξανεμίζεται. Όλον τον προηγούμενο χρόνο, το είδαμε αυτό σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική και από την Ασία μέχρι την Αφρική. Η κοινωνική βία επανήλθε στο προσκήνιο και άρχισε να εξαπλώνεται σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά σε δάσος. Η ίδια η ανθρώπινη φύση είναι που μας οδηγεί σε αυτό.

Η φονική αδράνεια του συγκεντρωτικού συστήματος

Σύνθεση που συγκρίνει το κτίριο του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου με τον Πύργο της Βαβέλ. Σίγουρα μοιάζουν!

Το μόνο που ενδιαφέρει το σύστημα είναι να μας κρατήσει όλους μέσα στη φυλακή που έχει χτίσει, μέσα στο μαντρί που μας έχει κλείσει για να μας αρμέγει για πάντα. Αυτή είναι η φύση του και οι εκφράσεις του μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισαν να παίρνουν κτηνώδεις, απολυταρχικές διαστάσεις. Η κρατική βία δείχνει σιγά-σιγά το άσχημο πρόσωπό της, καθώς η δημοκρατία και το Σύνταγμα καταλύονται. Ολοένα και περισσότεροι πρόθυμοι συνασπίζονται με το σύστημα, σε βάρος της χώρας και της κοινωνίας, με την ελπίδα πως θα διατηρήσουν τα προνόμια και τα αξιώματά τους.

Όμως εδώ έχουμε και μια άλλη σημαντική εξέλιξη που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να βλέπουμε. Οι διαδικασίες μεταφοράς του πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο (βλέπε Γερμανία), όσο εντείνονται, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα, τόσο εμφανίζουν σημάδια διάλυσης. Ο λόγος είναι πως η περιφέρεια, πάνω στην οποία βασίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, καταρρέει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Όσο συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να περιμένουμε πως θα πιεστεί ολοένα και πιο βίαια, ολοένα και πιο έντονα, για να διασφαλιστεί αρκετός πλούτος για να επιβιώσει το κέντρο. Ακριβώς έτσι είχε συμβεί την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν η κεντρική εξουσία πίεζε τόσο πολύ τους αγρότες μέσω των φόρων, που εκείνοι εγκατέλειψαν τη γη τους και εντάχθηκαν στις τάξεις των γειτονικών βαρβάρων επιδρομέων.

Η Γερμανία εξαρχής εφάρμοζε αυτό το σύστημα και μετατράπηκε σταδιακά σε κέντρο εξουσίας μέσα στην ΕΕ, λόγω του ελεύθερου εμπορίου. Εξήγαγε προϊόντα και υπηρεσίες και πληρωνόταν σε χρήματα. Οι χώρες της περιφέρειας εισήγαγαν προϊόντα και υπηρεσίες και εξήγαγαν χρήματα προς την Γερμανία. Κάποια στιγμή ήταν λογικό να φτάσουμε στο σημείο διάλυσης, καθώς αυτή η μονομερής συσσώρευση πλούτου δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

Τα τραγικά αδιέξοδα του συγκεντρωτικού συστήματος 
(γνωστού και ως παγκοσμιοποίηση)

Τα επόμενα χρόνια θα γίνουμε μάρτυρες μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό σύστημα και τους υποστηρικτές του και στις διάφορες αποκεντρωτικές δυνάμεις που θα εμφανίζονται σαν τα μανιτάρια. Αυτό θα γίνει σε πολλά επίπεδα: Τοπικά νομίσματα, αγορές ανταλλαγών, "αυθαίρετοι" οικισμοί, παραγωγή τροφίμων (ήδη στην Αμερική, σύντομα θα καταστεί παράνομο να παράγεις τα δικά σου τρόφιμα),

Οι κεντρικοί σχεδιαστές, οι "ιδιοφυίες" που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τα σημερινά χάλια, λειτουγούν πλέον εκτός κοινωνίας και εναντίον του κοινού καλού. Οι πολιτικοί, από την άλλη, ακόμα και αν γνώριζαν τι συμβαίνει γύρω τους και το κατανοούσαν, ακόμα και αν είχαν τη διάθεση να το διορθώσουν υπέρ του κοινωνικού καλού, δεν θα κατάφερναν τίποτα. Είναι τόσο ριζωμένοι μέσα σε ένα σύστημα που έχει γίνει όμηρος των κατεστημένων συμφερόντων και το χαρακτηρίζει τόσο μεγάλη αδράνεια, που η ελευθερία των κινήσεών τους θα ήταν πολύ περιορισμένη.

Τέτοια συστήματα όπως το σημερινό δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα μιας τέτοιας κλίματα οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα που θα μπορούσε να κάνει κάποια ουσιαστική διαφορά. Το ρίσκο είναι μεγάλο και μια καταστροφική συστημική κατάρρευση μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Η οποιαδήποτε δράση που θα απαντούσε στο πρόβλημα θα έπρεπε να είναι πολύπλοκη, πολύ ακριβή και πολύ αργή για να έχει κάποιο αντίκτυπο. Αν περιμένουμε λύσεις από την κορυφή και από τους πολιτικούς μας, θα απογοητευτούμε οικτρά. Το χειρότερο όμως είναι πως θα είμαστε απροετοίμαστοι για αυτό που έρχεται, για τις ραγδαίες αλλαγές που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Και μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει κανένας πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο που θα μας σώσει, θα είναι πολύ αργά για να γίνει κάτι ουσιαστικό.

Αυτή την απαισιοδοξία θα πρέπει να την έχουμε μόνο ως προς το ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν από τη δική μας μοίρα. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές στρατηγικές που μπορούμε να υιοθετήσουμε, πέρα από την παράνοια της διατήρησης του αδιατήρητου.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε άμεσα είναι να αποκεντρώσουμε τη ζωή μας. Να χτίσουμε παράλληλα συστήματα διανομής βασικών αγαθών και υπηρεσιών με απλούς, φτηνούς και αποτελεσματικούς τρόπους, που θα ανταποκρίνονται στις συνεχείς αλλαγές που συντελούνται γύρω μας.

Δεν θα μπορέσουμε φυσικά να καλύψουμε όλες τις ανάγκες που οι κοινωνίες μας είχαν μάθει στο παρελθόν να ικανοποιούν υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Θα μπορούμε να καλύψουμε όμως τις πιο βασικές ανάγκες για να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Το κρίσιμο σημείο είναι να βασίσουμε τις προσδοκίες μας στην πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους της κάκιστης ψυχολογίας όλων μας είναι ότι έχουμε εμπλακεί συλλογικά σαν κοινωνίες και οικονομίες στην πλάνη πως τα πράγματα πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως πριν και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματευόμαστε.

Και όμως, τα πράγματα δεν θα συνεχίσουν όπως πριν, γιατί απλά δεν μπορούν. Όσον αφορά το αδιαπραγμάτευτο αυτής της στάσης, η μόνη που δεν διαπραγματεύεται είναι η πραγματικότητα, η οποία μας επιβάλλει να ζούμε μέσα στις παραμέτρους που αυτή καθορίζει.

Το μέλλον: Τα αποκεντροποιημένα συστήματα και η βιωσιμότητα

Στα συγκεντρωτικά συστήματα, η υποδομή δεν αντέχει
για πολύ...

Απ' ό,τι φαίνεται, στο μέλλον μας δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο συγκεντρωτικό σύστημα, όπως αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, αλλά διάφορα επιμέρους αποκεντρωμένα συστήματα. Υπάρχουν πολλές μορφές αποκέντρωσης και όλες αφορούν την εγκατάλειψη του κοπαδιού πριν αυτό πέσει στον γκρεμό. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αποκεντρωτικών μορφών είναι πως αναφέρονται σε μια επιστροφή στην τοπική κοινωνία, στην τοπική αναγέννηση, στις παραδοσιακές αξίες, στην εστίαση πάνω στην τοπική αυτάρκεια και στη θεμελίωση νέων σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στους γείτονες.

Οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους γείτονες αποτελούν μια αξία που έχει ισοπεδωθεί εντελώς από τον καπιταλισμό. Κι όμως, οι σχέσεις εμπιστοσύνης αποτελούν τη βάση των πάντων. Παρ' όλα αυτά, στις παρούσες συνθήκες, καθώς οι οικονομίες συρρικνώνονται, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η πολιτική νομιμοποίηση καταρρέουν μαζί τους.

Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τα συστήματα παύουν να λειτουργούν αποτελεσματικά. Οι τοπικές πρωτοβουλίες αυτονομίας και αλληλεγγύης, που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στην ταλαιπωρημένη χώρα μας και κυρίως στην επαρχία, είναι αποτελεσματικές γιατί λειτουργούν μέσα σε κοινωνικά περιβάλλοντα όπου οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι ζωντανές ακόμα. Όσο δε αυτές δοκιμάζονται και κρατάνε, ενισχύουν ακόμα περισσότερο το ρεύμα αυτών των πρωτοβουλιών.

Πέρα από τις αντιστάσεις και τις επιταγές ενός ετοιμοθάνατου συγκεντρωτικού συστήματος που προσπαθεί να επιβάλει μιαν αφόρητη κατάσταση λατρείας του status quo, θα πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους στο μέλλον, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν κουλτούρα, σαν έθνος και σαν είδος. Έρχεται η ώρα να υιοθετήσουμε τοπικά νομίσματα, να αναπτύξουμε διαπραγματευτικές ικανότητες για να μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγαθά, θα πρέπει να αναπτύξουμε μικρά ευέλικτα δίκτυα μεταφορών και επικοινωνιών, μια τοπική βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα, προγράμματα τοπικής αστυνόμευσης (σε συνεργασία με την αστυνομία), θα πρέπει να πολεμήσουμε για να καταργηθούν οι νόμοι που πιθανώς θα εμφανιστούν κατά της τοπικής παραγωγής τροφίμων, της ελεύθερης πρόσβασης σε καθαρό πόσιμο νερό ή της τοπικής παραγωγής ενέργειας και της πρόσβασης της τοπικής κοινωνίας σε αυτά.

Αυτά είναι μερικά από τα εργαλεία που έχουν οι τοπικές κοινωνίες στα χέρια τους, εργαλεία που μπορούν να τους εξασφαλίσουν την επιβίωση. Σε καμία περίπτωση όμως οι τοπικές κοινωνίες δεν πρέπει να μείνουν εκεί. Κάθε τόπος θα χρειαστεί διαφορετικά εργαλεία, ανάλογα με τη θέση του και τις περιστάσεις.

Η σύγκρουση της περιφέρειας με το κέντρο

Ράιχσταγκ: Το σύμβολο του Βερολίνου και
της εξουσίας του ευρωπαϊκού κέντρου.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε πως ακόμα και σε ένα κόσμο που τα πάντα καταρρέουν, οι τοπικές κοινωνίες δεν πρόκειται να αφεθούν ελεύθερες να λειτουργήσουν με κριτήριο το όφελός τους. Σίγουρα οι λύσεις δεν θα έλθουν από την κορυφή, αλλά η παρενόχληση σίγουρα από εκεί θα έλθει. Τα αποκεντροποιημένα συστήματα αποτελούν απειλή για την συγκέντρωση του πλούτου στο κέντρο και αυτός ήταν ο στόχος όλων των προηγούμενων πολιτικών συστημάτων.

Ο πλούτος αφαιρείται από την περιφέρεια και κατευθύνεται στο κέντρο. Στον σύγχρονο καπιταλισμό, αυτό το κέντρο είναι βουλιμικό και έχει μια τεράστια όρεξη να καταβροχθίσει τα πάντα. Απαιτεί από εμάς να πληρώνουμε όσα χρωστάμε στο σύστημα, όσο επαχθή και να είναι αυτά, και σε καμία περίπτωση να μην προσπαθήσουμε να μειώσουμε το δικό μας χρέος ή αυτό της κοινότητάς μας.

Καθώς το κέντρο αναζητά συνεχώς τη λύση των προβλημάτων του στην ολοένα και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, αυξάνει παράλληλα και το οικονομικό κόστος (είτε χρηματικό είτε καταναλώνοντας πόρους) οποιασδήποτε ενέργειάς του. Μετά απαιτεί από την περιφέρεια να καλύψει το αυξημένο αυτό κόστος και οδηγούμαστε έτσι όλοι σε ένα πολύ αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον.

Ακριβώς αυτό γίνεται και στη χώρα μας σήμερα. Οι νόμοι που νομοθετούν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι καθιστούν τη ζωή πολύ ακριβή και δύσκολη, σε βαθμό που σύντομα θα οδηγηθούμε στην ανέχεια ή θα εκδιωχθούμε από τον τόπο μας ως μετανάστες (Αυτό, φυσικά, θα συμβεί αν παραμείνουμε απλοί θεατές των εξελίξεων γύρω μας). Η φυσική εξέλιξη των συγκεντρωτικών συστημάτων είναι η επιβολή περισσότερων δυσκίνητων, αδιαπέραστων, άδικων και άχρηστων νόμων, καθώς αυτοί αποτελούν τη συνταγή για την αύξηση των εσόδων μέσα από τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται για τη μη-συμμόρφωση.

Έτσι, θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερα από αυτό που ήδη έχουμε δει: Τη χείριστη δυνατή διακυβέρνηση από μια πολιτική ελίτ που εκπροσωπεί ξεδιάντροπα τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ του κέντρου και κυρίως της Γερμανίας. Μέχρις ότου αποφασίσουμε πως πολυδιαφημισμένο ευρωπαϊκό όραμα είναι στην πραγματικότητα ένας φριχτός εφιάλτης.

Κλείσιμο των συνόρων, έλεγχος κεφαλαίων, απαγόρευση αναλήψεων και πτήσεων

Θεσσαλονίκη, 16 Σεπτεμβρίου 2011. Η πλέον δραματική 

διαμαρτυρία κατά της τυραννίας που έχει επιβάλει η 

τραπεζοκρατία σε όλους μας. Ο Απόστολος Πολυζωίδης 

αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό κατάστημα της πόλης. 

Παρ' όλα αυτά, επιβίωσε με σοβαρά εγκαύματα. 

Φυσικά, κανέναν ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε μαζί του ή

 με όποιον άλλο που αντιτίθεται στην ληστρική επιδρομή 

που υφίσταται η χώρα μας. 

Οι περισσότεροι Έλληνες κοιμούνται ακόμα πολύ βαθιά, 

ονειρεύονται εορτοδάνεια και γκλαμουριές στην Αράχωβα, 

ψηφίζουν Γιωργάκη και Σαμαρά και θεωρούν τον Παπαδήμο 

ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.

Καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται, τα πράγματα προχωρούν προς τα άκρα. Είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο για τη χώρα μας να παραμείνει ως μέλος της Ευρωζώνης. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει θα είναι η Γερμανία, η οποία ετοιμάζεται πυρετωδώς για το ενδεχόμενο της κατάρρευσης της Ευρωζώνης και, κατά συνέπεια, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ελλάδα, της οποίας η μοίρα έχει πάνω κάτω σφραγιστεί. Στην ίδια πορεία εξόδου είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία. Η ίδια η Γαλλία, η μια από τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, δέχεται τεράστιες πιέσεις από τις αγορές, από τις χρεωκοπημένες τράπεζές της που χρειάζονται πακτωλούς χρημάτων για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ας μην ξεχνάμε και τις προεδρικές εκλογές που έρχονται, από τις οποίες δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει ο Σαρκοζύ και που θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και την πολιτική της χώρας αυτής. Εκτός αν έχουμε και κανένα τεχνοκρατικό πραξικόπημα και εκεί.

Ο δρόμος μέσα από τον οποίο πορεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Αυτό ισχύει για όλους μας: Για εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, και για εμένα, όσο και για τους πεφωτισμένους και ένδοξους "ηγέτες" μας, ιδίως εκείνους της "τεχνοκρατικής" φάρας. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι, παρόλο που εκείνοι ως νέες Μαρίες Αντουανέτες μας καλούν να φάμε χρέος για να επιβιώσουμε, ενώ οι ίδιοι κινούνται προκλητικά με τις λιμουζίνες τους

Μια ανησυχητική αναφορά από τον Philip Aldrick της εφημερίδας Telegraph, έλεγε μερικές μέρες πριν:

Τα σχέδια τους Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ

Η κυβέρνηση εξετάζει σχέδια για να περιορίσει τη ροή του χρήματος από και προς τη Βρεταννία, για να προστατέψει την οικονομία της χώρας σε περίπτωση πλήρους κατάρρευσης του Ευρώ[...]

Αξιωματούχοι εξέφρασαν τους φόβους τους πως αν αποχωρούσε ένα μόνο μέλος από την Ευρωζώνη, τότε οι επενδυτές στη Βρεταννία και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε δεινή θέση θα μετακινούσαν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλείς οικονομικούς παραδείσους τους εξωτερικού[...]

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, οι έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων ισχύουν μόνο σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης για να επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί στις εισροές κεφαλαίων[...]

Ο έλεγχος κεφαλαίων αποτελεί μέρος ευρύτερων πολιτικών που θα αποτελούν απάντηση σε ενδεχόμενη κατάρρευση του ευρώ. Είναι λογικό να περιμένουμε πως τα σύνορα θα κλείσουν και πως το βρεταννικό υπουργείο Εξωτερικών προετοιμάζεται για να επαναπατρίσει χιλιάδες κατοίκους εξωτερικού και τουρίστες από χώρες που θα πληγούν.
Το υπουργείο Άμυνας έχει ήδη συμβουλεύσει πως θα οργανωθεί μια μαζική εκκένωση Βρεταννών που θα εγκλωβιστούν σε χώρες που [αντίστοιχα] θα κλείσουν τα σύνορά τους, θα απαγορεύσουν της τραπεζικές αναλήψεις και τις αεροπορικές πτήσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω σε σχέδια μετάδοσης της κρίσης. Ένα από αυτά ίσχυε την περίοδο των εορτών. Διάφορες εναλλακτικές λύσεις έχουν διατυπωθεί, ανάμεσά τους τραπεζικές αργίες, έλεγχος κεφαλαίων και περιορισμοί ταξιδιών.

Αυτές οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίσουν πως θα διαθέτουν τα απαραίτητα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, για μπορέσουν να διατηρήσουν τις βασικές λειτουργίες της οικονομίας, σε περίπτωση οικονομικής καταστροφής. Σε ένα κόσμο που το σύνολο της ενέργειας και των τροφίμων είναι εισαγόμενα, αυτό αποτελεί έναν ηράκλειο άθλο.

Ποιός θα εκδίδει τις τραπεζικές εγγυήσεις που είναι απαραίτητες για τις εισαγωγές; Και με τί θα καλυφθούν αυτές; Πρόκειται η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ να δέχονται ευρώ, στην περίπτωση που η απόσχιση της Ελλάδας ή/και άλλων χωρών θα καταστήσει εξαιρετικά αμφίβολο το μέλλον της Ευρωζώνης και τους συνόλου της ΕΕ; Όχι και μάλλον θα απαιτούν εξασφαλίσεις σε δολάρια ΗΠΑ.

Καθώς μιλάμε, το ευρώ σφυροκοπείται, όπως άλλωστε η στερλίνα και ο χρυσός. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή μήπως αυτό συμβαίνει καθώς το δολάριο αυξομειώνει την αξία του, καθώς υπάρχει η πρόβλεψη για βραχυπρόθεσμη ανάγκη χρήσης του ως μοναδικού μέσου συναλλαγών;

Πλέον, οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται από όλες τις μεριές. Θα υπάρξει σίγουρα κάποια στιγμή, την οποία θεωρώ πως θα είναι σύντομα, που δεν θα μπορέσει να καλύψει κάποιον από αυτούς τους κινδύνους. Λόγω της εγγύτητας και της διασύνδεσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης, όσο και ανάμεσα σε ευρωπαϊκά και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ένα μοναδικό ντόμινο θα ξεκινήσει μια αλυσίδα γεγονότων που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση.

[...] Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις προληπτικά προ τέτοιων εξελίξεων. Μόνο στην Ευρωζώνη, υπάρχουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις που μπορεί να αποφασίσουν να δράσουν ανάλογα και με οποιοδήποτε τρόπο. Μπορεί να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη, να αφήσουν την ΕΕ, να καθυστερήσουν να λάβουν αποφάσεις, να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτές οι 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, κάποιες από τις οποίες θα αλλάξουν μέσα στον χρόνο, έχουν να αποφασίσουν ανάμεσα σε αρκετές επιλογές. Αυτές τους οι αποφάσεις θα εκτροχιάσουν τελικά το σύνολο του πειράματος της ΕΕ.

Καθώς το εθνικό και το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται συνεχώς, αντίστοιχα μειώνεται και η προθυμία για δανεισμό, με σκοπό την αποφυγή χρεωκοπιών. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως σύντομα το παιχνίδι του ολοένα και περισσότερου χρέους θα σταματήσει και θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια πραγματικές πολιτικές, που στόχο δεν θα έχουν τον επιπλέον δανεισμό για τον τυχερό πολιτικό ή "τεχνοκράτη" που θα χρεώσει περισσότερο τη χώρα σε κάποια τράπεζα. Σύντομα, το παιχνίδι του χρέους όπως το ξέραμε θα φτάσει στο τέλος του, τουλάχιστον ως προς τις τράπεζες.

Θεωρώ πως αυτά ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα με το ευρώ. Ακόμα και να επιβιώσει, ως το νόμισμα μιας πιθανής Λατινικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, σίγουρα δεν θα αποτελεί το βασικό μέσο συναλλαγών στη χώρα μας. Γιατί το μέλλον είναι πιθανώς η επιστροφή στη δραχμή, στο μάρκο, στη λιρέτα και στο φιορίνι. Σίγουρα όμως δεν είναι η επιστροφή σε μια Ευρωζώνη 17 χωρών τις οποίες θα αρμέγουν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. Η πολιτική επιστρέφει στην καθημερινότητά μας με γοργούς ρυθμούς και η οικονομία υποχωρεί και αποκτά ξανά την πραγματικές της διαστάσεις.

"Ένωση Σταθερότητας": Το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ!

Η απαρχή του 4ου Ράιχ...

Αυτή κι αν είναι είδηση... Το Βερολίνο προωθεί τη δημιουργία της "Ένωσης Σταθερότητας". Η διασπαστική αυτή κίνηση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα οδηγήσει σύντομα στο τέλος της Ένωσης των 27 και της Ευρωζώνης όπως τη γνωρίζουμε! Κοινώς, έφτασε το τέλος του ευρώ και του παραμυθιού της Ευρώπης των Λαών... Κάτι που οι Εγγλέζοι μας προειδοποιούν εδώ και πολλά χρόνια και αποτελούσε τη βασική τους ένσταση για την είσοδό τους στην Ευρωζώνη.

Σε αυτή τη νέα Ένωση θα συμμετέχουν σε πρώτη φάση οι ισχυρότερες οικονομίες, οι οποίες θα προσχωρήσουν υπό την ηγεμονία της Γερμανίας. Βλέπουμε, με άλλα λόγια, τη δημιουργία μιας νέας γερμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή του 4ου Ράιχ. Καθώς και αυτές οι οικονομίες απειλούνται με χρεωκοπία λόγω του ντόμινο που έχει ξεκινήσει, θα επιλέξουν να καννιβαλίσουν τον εθνικό πλούτο των ασθενέστερων χωρών της περιφέρειας (των υπολοίπων 17-19 χωρών), για να επιβιώσουν. Ανάμεσα σε αυτές τις χώρες θα είναι βεβαίως και η Ελλάδα...

Με το που θα ξεκινήσει η εφαρμογή αυτού του σχεδίου, η χώρα μας θα σταματήσει να υφίσταται ως ανεξάρτητο έθνος και ως ιστότιμο μέλος της ΕΕ και θα συνεχίσει να υπάρχει σαν γεωγραφικός χώρος και γερμανική κτήση. Δηλαδή, σαν μια αγελάδα για οικονομικό άρμεγμα και σαν δεξαμενή σκλάβων που θα εργάζονται σχεδόν δωρεάν στα γερμανικά εργοστάσια, για ένα πιάτο φαΐ.

Αυτή η εξαιρετικά δυσάρεστη εξέλιξη τουλάχιστον θα μας επαναφέρει στην πραγματικότητα, θα μας αφυπνίσει από τον μηντιακό λήθαργο που μας έχει αποβλακώσει τα τελευταία χρόνια. Επίσης θα αποτελέσει και το τέλος αυτού του αστείου ψευδοδιλήμματος "ευρώ ή χάος". Με το που φεύγει το ευρώ από την εξίσωση, το μόνο πραγματικό δίλημμα που θα έχουμε πλέον θα είναι "ελευθερία ή θάνατος". Κυριολεκτικά...

Πλέον, με την ιδρυτική αυτή πράξη της νέας γερμανικής αυτοκρατορίας και του κλαμπ των χωρών που θα την αποτελούν, θα επισημοποιηθεί και η νέα Κατοχή της χώρας μας. Παράλληλα, θα γίνει κατανοητό και το μέγεθος της απάτης και της υφαρπαγής του εθνικού μας πλούτου που συντελείται από την άνοιξη. Είναι η περίτρανη απόδειξη για κάτι που φωνάζουμε από αυτό το ιστολόγιο εδώ και καιρό. Δεν προλάβαμε να αναρτήσουμε το προηγούμενο άρθρο που το προέβλεπε και, να, ήλθε αμέσως και η εξέλιξη αυτή.

Φυσικά, δεν ποντάρω σε καμία περίπτωση στην αφύπνιση των Ελλήνων, που ακόμα και αυτή τη στιγμή που λεηλατείται το σπίτι τους, επιλέγουν να μένουν άπραγοι, παθητικοί και αδιάφοροι, επιτρέποντας στον εισβολέα να τους αρπάξει το βιός τους και τη ζωή τους!

Μέσα στο σκοτάδι, μέγα κακό καραδοκεί...

Επίσης, άγνωστη θα είναι η στάση της Γαλλίας σε αυτή την εξέλιξη. Μπορεί να μη συμμετάσχει στην Ένωση Σταθερότητας και να δημιουργήσει ένα δικό της Κλαμπ Μεσογειακών Λατινικών χωρών. Η πολιτιστική διαφορά με τους Γερμανούς είναι τόσο μεγάλη, που δύσκολα θα μπορέσουν αυτά τα δύο έθνη να συνυπάρξουν. Σύντομα, θα δούμε και άλλη διάσπαση σε άλλες επιμέρους οντότητες, στο κλάμπ των 8.

Όπως και να 'χει, κανένα κλάμπ δεν θα μας περιλαμβάνει, καθώς η μόνη μας μοίρα πλέον είναι εκείνη της γερμανικής κτήσης, με όλα όσα περιλαμβάνει αυτό: Μηδενικά πολιτικά δικαιώματα, υποτέλεια, βίαιη αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, μετατροπή της Ελλάδας σε μια μεγάλη Ειδική Οικονομική Ζώνη και δουλεία του πληθυσμού, ο οποίος θα αξιοποιείται στα γερμανικά εργοστάσια που θα στήσει εδώ το Ράιχ. Έτσι αντιμετωπίζουν παραδοσιακά την αδυναμία οι Γερμανοί.

Σαφώς είναι φρικτή αυτή η προοπτική, αλλά αν την αφήσουμε να εξελιχθεί με εμάς σε θέση του παθητικού παρατηρητή, όπως κάνουμε ώς τώρα, θα είναι ακόμα πιο φρικτή. Φτάσαμε στο τέλος των ψεμμάτων περί Ευρώπης των Λαών, περί ευημερίας, περί αλληλεγγύης και κοινής πορείας. Σύντομα θα καταλάβουμε πως αποτελούμε τους νέους Εβραίους για τους Γερμανούς, τα νέα τους θύματα...

Καλώς ορίσατε στον Φρικτό Γοτθικό Εφιάλτη του Δόκτορα Σόιμπλε...

Η είδηση της δημιουργίας της "Ένωσης Σταθερότητας" διά στόματος Σόιμπλε

Βερολίνο, Γερμανία

Ο πυρήνας των 8 έως 10 χωρών της Ευρωζώνης, με τον οποίο το Βερολίνο είναι αποφασισμένο να προχωρήσει στο σχέδιο για αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, έχει πλέον και όνομα: "Ένωση Σταθερότητας".

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπήρξε για άλλη μια φορά αποκαλυπτικός. Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι ARD δήλωσε: "Μπορούμε να το κάνουμε γρήγορα. Ο στόχος είναι οι χώρες-μέλη του κοινού νομίσματος να δημιουργήσουν τη δική τους Ένωση Σταθερότητας και να επικεντρωθούν σ' αυτό".

Η τοποθέτηση Σόιμπλε επιβεβαίωσε τις πληροφορίες ότι το Βερολίνο και το Παρίσι έχουν αποφασίσει να προωθήσουν το νέο σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας το συντομότερο δυνατό, ακόμα και με ιδιαίτερα δραστικές μεθόδους.

Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, μεταξύ των εναλλακτικών λύσεων που εξετάζονται από το Βερολίνο και το Παρίσι είναι να συνυπογράψουν άμεσα τη συμφωνία με 8 έως 10 μέλη της Ευρωζώνης, απειλώντας ουσιαστικά να αφήσουν τους υπόλοιπους που αμφιταλαντεύονται βορά στις ορέξεις των αγορών.

Ο Σόιμπλε υποστήριξε ότι η Ένωση Σταθερότητας μπορεί να αποτελέσει ένα καθοριστικό βήμα για να ανακτήσουν οι χώρες την εμπιστοσύνη των αγορών. "Το σημαντικό για να πειστούν οι επενδυτές είναι το σταθερό νόμισμα" τόνισε και πρόσθεσε ότι αυτό όμως σημαίνει πως όλες οι χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να πράξουν το καθήκον τους και να πειθαρχήσουν τα δημοσιονομικά τους.

Σύμφωνα με πηγές της γερμανικής κυβέρνησης, τις οποίες επικαλείται η εφημερίδα Tagesspiegel, η πρωτοβουλία της Γαλλίας και της Γερμανίας έχει τη στήριξη και της Ιταλίας, καθώς επίσης της Ολλανδίας και τη Φινλανδίας, ενώ οι συνομιλίες και με άλλες χώρες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Newsroom ΔΟΛ