Και τώρα μερικά διαφημιστικά μηνύματα...

Η 25η Μαρτίου στα χρόνια της Κατοχής

Επίθεση έφιπων Καραμπινιέρων κατά διαδηλωτών στο Πεδίο του Αρεως
κατά τη διάρκεια της Κατοχής

Στα χρόνια της φασιστικής Κατοχής ο λαός των Αθηνών γιόρταζε τη μεγάλη Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου, μαχόμενος εναντίον των κατακτητών και έβαφε με το αίμα του την Αθηναϊκή άσφαλτο δείχνοντας έτσι σε όλο τον κόσμο και στους ίδιους τους κατακτητές ότι το 1821 δεν είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν και στα βιβλία, αλλά είναι η ίδια η αθάνατη ψυχή του Ελληνικού Έθνους, που γράφει την ιστορία του μέσα στους αιώνες με αγώνες και μάχες για την Ελευθερία.

Η άνοιξη του 1942 ήλθε ύστερα από έναν φοβερό χειμώνα πείνας με χιλιάδες θύματα, ενώ λίγο νωρίτερα το δολοφονικό μαχαίρι της προδοσίας είχε χτυπήσει από τα νώτα το Έθνος και το είχε ρίξει σε ένα μούδιασμα παθητικότητας, από την οποία μόλις τότε άρχισε να βγαίνει. Η 25η Μαρτίου ήρθε τότε σαν εγερτήριο σάλπισμα που καλούσε «στα όπλα».


1942
Η τρομοκρατία ήταν μεγάλη. Πάνοπλοι καραμπινιέροι είχαν κατακλύσει από ενωρίς το πρωί τους δρόμους. Οι κατακτητές είχαν απαγορεύσει κάθε εκδήλωση και ετοιμάζονταν να «τιμήσουν» αυτοί την επέτειο, με τελετή στη Μητρόπολη και στον Άγνωστο Στρατιώτη! Ένιωθαν το ξύπνημα του λαού και προσπαθούσαν να τον κρατήσουν στον ύπνο, υποκρινόμενοι ότι σέβονται τις εθνικές του παραδόσεις και ισχυριζόμενοι ότι ο «Άξων» του Φύρερ και του Ντούτσε πασχίζει για την … ελευθερία και την ευημερία της Ελλάδος! Διέταξαν γενικό σημαιοστολισμό και ο «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου, με τη στολή του στρατηγού τόλμησε να στεφανώσει τον Άγνωστο Στρατιώτη και να γονατίσει μπροστά του, αφού προηγουμένως στη Μητρόπολη έγινε η «τελετή» στην οποία παρέστησαν και εκπρόσωποι των Γερμανικών και Ιταλικών αρχών κατοχής.

Παράλληλα ο «αντιπρόεδρος» της Κυβερνήσεως κ. Λογοθετόπουλος μετέβη εις το Μνημείο των Γερμανών στρατιωτών και κατέθεσε δάφνινο στεφάνι εξ ελληνικών χρωμάτων, ο δε Υπουργός Οικονομικών κ. Γκοτζαμάνης κατέθεσε αντίστοιχο στεφάνι στο Μνημείο των Ιταλών στρατιωτών. Μάλιστα ο «πρωθυπουργός» απηύθυνε και διάγγελμα στον λαό και εκφώνησε ραδιοφωνικό λόγο προς την ελληνική νεολαία, την οποία κάλεσε να σταθεί στο πλευρό των «επαναστάσεων του φασισμού και το εθνικοσοσιαλισμού», γιατί «μόνο με τας νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας Ευρωπαϊκής και Μεσογειακής τάξεως»!

Η νεολαία απάντησε με έναν εξαιρετικά συγκινητικό εορτασμό στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Τσολάκογλου αναγκάστηκε να φύγει συνοδευόμενος από την κατάρα των σπουδαστών και των καθηγητών τους. Οι Έλληνες νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους των Αθηνών με πρώτους τους ηρωικούς ανάπηρους της πρόσφατης Εποποιίας. Φοιτητές, εργάτες και χιλιάδες λαού ακολούθησαν σε εκείνη την πρώτη μαχητική εκδήλωση. Οι Ιταλοί επετέθησαν, πολλοί Έλληνες τραυματίστηκαν, αλλά η διαδήλωση δεν διαλύθηκε. Ο Άγνωστος Στρατιώτης στεφανώθηκε, πραγματικά αυτή την φορά, και στεφανώθηκαν και οι προτομές του Ρήγα, του Ξάνθου και των άλλων ηρώων στο Πεδίο του Άρεως.

Η Εθνική αντίσταση κέρδισε την πρώτη μάχη της σε ανοιχτή αναμέτρηση με τις δυνάμεις της φασιστικής βίας. Οι Ιταλοί εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Όλη την ημέρα μια ατελείωτη σειρά από μαυροντυμένες γυναίκες, θύματα πολέμου, από άντρες και από παιδιά περνούσε μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ώσπου σκεπάστηκε ολόκληρο από έναν τεράστιο σωρό από στέφανα και λουλούδια.


1943
Η αντίσταση έχει πια φουντώσει. Το αντάρτικο πολεμάει στα βουνά. Είκοσι μέρες νωρίτερα το αίμα έχει βάψει τα πεζοδρόμια και πολλοί άφησαν στον αγώνα την τελευταία τους πνοή. Αλλά η νίκη ήταν μεγάλη : είχε ματαιωθεί η πολιτική επιστράτευση. Για την 25η Μαρτίου οι Γερμανοί διέταξαν να μην γίνει καμία εορταστική εκδήλωση ούτε και η «επίσημη» τελετή της Μητρόπολης. Μάλιστα η «Κυβέρνηση» των Κουίσλιγκς έστειλε στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό απειλητικό, απαγορευτικό έγγραφο.

Ωστόσο οι Οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης δήλωσαν: «Ο εορτασμός θα γίνει». Τα μυστικά τυπογραφεία δούλευαν ακατάπαυστα. Η Αθήνα πλημμύρισε από προκηρύξεις. Οι τοίχοι γέμισαν από συνθήματα και τοιχοκολλήθηκαν μεγάλες αφίσες με πατριωτικές εικόνες, ακόμη και με γελοιογραφίες του Χίτλερ και του Μουσολίνι.

Στις εκκλησίες υψώθηκε η γαλανόλευκη και χιλιάδες λαού ζητωκραύγασαν τους ομιλητές των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων και έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο. Πριν από το μεσημέρι εκατό χιλιάδες λαού, ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους με τεράστιες σημαίες και με την κραυγή «Ζήτω η Λευτεριά!».

Στο Πεδίο του Άρεως 50.000 λαού κατέκλυσαν το πάρκο και τους γύρω δρόμους. Τότε έγινε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο: Μια σάλπιγγα χτύπησε «Προσοχή» και όλοι στάθηκαν ακίνητοι και κράτησαν την αναπνοή τους. Μέσα σε εκείνη την κατανυκτική σιγή νεανικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο. Το αίμα δεν άργησε να τρέξει. Οι Iταλοί επιτέθηκαν ωστόσο οι ζώνες των Καραμπινιέρων έσπασαν πολλές φορές. Έφιππες Ιταλικές δυνάμεις εξαπέλυσαν απανωτές εφόδους για να διαλύσουν το πλήθος αλλά κανένας δεν έφυγε. Γυναίκες αφόπλισαν Ιταλούς που έριχναν στο «ψαχνό».

Ο απολογισμός: 4 νεκροί και δεκάδες τραυματιών. Αλλά όλος ο κόσμος πληροφορήθηκε για άλλη μια φορά ότι εδώ είναι η Ελλάδα.


1944
Οι ένοπλες δυνάμεις των αντιστάσεων κυριαρχούν σε ολόκληρη την ύπαιθρο. Οι Σύμμαχοι σημειώνουν θριαμβευτικές νίκες σε όλα τα μέτωπα και οι Γερμανοί περιμένουν από στιγμή σε στιγμή μία απόβαση στην Ευρώπη.


Στις 24 Μαρτίου όλη η Αθήνα γέμισε συνθήματα για τον εορτασμό, που θα είναι πια εορτασμός νίκης.

Στις 25 Μαρτίου το «κράτος» των Γερμανών και των προδοτών πάλι γιορτάζει και αυτό! Διέταξε «γενικό σημαιοστολισμό» αλλά η εξουσία του αρχίζει από τις στήλες του Ολυμπίου Διός και τελειώνει στην Ομόνοια. Γίνεται η καθιερωμένη τελετή στη Μητρόπολη ενώ ο Άγνωστος Στρατιώτης ατιμάζεται άλλη μια φορά καθώς από μπροστά του παρελαύνουν οι λεγεώνες των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Την ίδια ώρα σε ολόκληρη η Αθήνα ο εορτασμός γίνεται στις αδούλωτες συνοικίες. Τα σπίτια και τα καταστήματα είναι σημαιοστολισμένα και οι εικόνες των Ηρώων είναι στεφανωμένες με δάφνινες γιρλάντες. Η Αθήνα γιορτάζει ελεύθερη ενώ όλη η Ευρώπη είναι σκλαβωμένη! Το βράδυ γίνονται λαμπαδηφορίες. Η μεγάλη μέρα τελείωσε χωρίς οι κατακτητές να τολμήσουν να εγκαταλείψουν τα οχυρά τους. Ήταν φανερό πως είχαν κιόλας νικηθεί...


1945
Ο επίλογος εγράφη. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ενώ ακόμη συνεχιζόταν ο πόλεμος εναντίον της Χιτλερικής Γερμανίας, έστειλε τηλεγράφημα στον Αντιβασιλεά Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Αυτή είναι μια αξιομνημόνευτη επέτειος, διότι είναι η πρώτη φορά από της εχθρικής κατοχής που οι Έλληνες εορτάζουν ελεύθεροι.»

Αντίστοιχα σε ένα εορταστικό γεύμα της Ελληνικής Κοινότητος στην Νέα Υόρκη ο Γερουσιαστής Γκρεν είπε μεταξύ άλλων: «Με την διαρκή αντίστασή τους οι Έλληνες κέρδισαν τον θαυμασμό όλων των εθνών του κόσμου που αγαπούν την ελευθερία. Ο όρος κατεχόμενη χώρα δεν άρμοζε διά την Ελλάδα.». Ανάλογα λόγια ακούστηκαν και από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας.

Υστέρα από λίγο η νίκη στεφάνωνε τα συμμαχικά όπλα. Το Βερολίνο έπεσε. Στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι ερρίφθησαν οι δύο πρώτες ατομικές βόμβες και η Ιαπωνία συνθηκολόγησε. Ένα καινούργιο κεφάλαιο άρχιζε στην ιστορία της ανθρωπότητας...

Πηγή:http://edopanepistimio.uoa.gr/index.php?p=university-history&id=95

Οι Γερμανικοί Καρθαγένειοι όροι για την Ελλάδα

Carthago delenda est *

Δείτε ένα σχετικό σχόλιο στο RT με τον Max Keiser και τη Stacey Herbert

* Μετάφραση: "Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί".
Φράση που αποδίδεται στον Ρωμαίο πολιτικό Κάτωνα τον Γηραιό

Πρόκειται για πετυχημένο τίτλο της βρετανικής εφημερίδας Telegraph, η οποία αποτυπώνει με δραματικό τρόπο, αλλά και με ακρίβεια τι ακριβώς είναι η πρόσφατη συμφωνία και το Μνημόνιο 2. Μια κεκαλυμμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να σας το πει αυτό από την τηλεόραση, αλλά το παραπάνω βίντεο είναι απόδειξη πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στον κόσμο που δεν είναι ούτε ξεπουλημένοι, ούτε ξεμωραμένοι και αντιλαμβάνονται τα πράγματα ως έχουν. Είμαστε πλέον όλοι, όχι Έλληνες, αλλά Καρχηδόνιοι!

Δώστε επίσης σημασία σε ό,τι αναφέρεται πως είπε ο Σόιμπλε στον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών, που αποτυπώθηκε σε βίντεο, πως "δεν πρέπει να ανησυχεί, καθώς ό,τι γίνεται στην Ελλάδα δεν θα γίνει στην Πορτογαλία και όλα αυτά γίνονται για να κατευναστούν οι Γερμανοί ψηφοφόροι". Ιδού το βίντεο, για να σας το αποδείξω κιόλας. Είμαστε επισήμως οι "Χριστιανοί" μέσα στην αρένα της Αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προσφέρουμε και ωραίο θέαμα στους ανώτερους ξανθούς Άριους εργάτες στις χαλυβουργίες της χώρας...

Εν τω μεταξύ, η γλοιώδης δουλοπρέπεια του Πορτογάλου είναι συγκινητική. Δείτε την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών σε όλο της το μεγαλείο...

Μόχλευση και Κατοχή

Η πραγματική μόχλευση. Το μέλλον των παιδιών μας
είναι πιο σημαντικό από τα κέρδη του κάθε λαμόγιου,
απατεώνα, επιδρομέα, πολιτικού και τραπεζίτη που έχει
υποθηκεύσει το μέλλον τους για να κερδίσει χρήματα.
Είναι καθήκον όλων μας να τοποθετήσουμε τον μοχλό
έτσι, ώστε να γύρει υπέρ του μέλλοντος, υπέρ της ζωής,
υπέρ της ελευθερίας, υπέρ των παιδιών μας και εν τέλει,
υπέρ της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ο περίφημος όρος μόχλευση (ή leverage) που ακούμε συνεχώς για ό,τι έχει να κάνει με το EFSF, σημαίνει πως οι Ευρωπαίοι επιχειρούν να βγάλουν λεφτά από τα παράγωγα που θα δημιουργήσουν, βάσει των αρχικών χρημάτων που θα έχουν στα χέρια τους από τα κράτη.

Μάλιστα, οι Γερμανοί επιχειρούν να περάσουν στα εθνικά συντάγματα πως τα κράτη επιβάλλεται να αποδίδουν χρήματα στο EFSF μέσα σε επτά ημέρες από τη στιγμή που θα τους ζητηθεί! Αυτό σημαίνει πως θα υπογράφουν ακάλυπτες επιταγές και με αυτό τον τρόπο το σάπιο οικοδόμημα της Ευρώπης υποτίθεται θα προχωρήσει ξανά δυνατό προς το ένδοξό του μέλλον. Στην πραγματικότητα, θα καταρρεύσει.

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ο στόχος όλης αυτής της άσκησης είναι να μπουν τα αρχικά χρήματα, τα οποία στη συνέχεια θα "μοχλευτούν" για να φτάσουν υποτίθεται σε σχεδόν άπειρες αξίες, εξασφαλίζοντας στη Γερμανία σχεδόν άπειρους πόρους στις πλάτες των άλλων "εταίρων" της. Δυστυχώς, το σχέδιο αυτό προσκρούει στο γεγονός πως κανείς δεν θέλει να αγοράσει τα παράγωγα που θα δημιουργήσει το EFSF. Για αυτό και η Γερμανία θα επιχειρήσει τα πάντα για να δημιουργηθούν συνθήκες για να πεισθούν οι αγοραστές.

Πώς λειτουργεί η "μόχλευση"

Πάρτε ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ. Βάλτε του γύρω καθρέφτες. Τα παράγωγα είναι η απεικόνιση του αρχικού χαρτονομίσματος στους καθρέφτες, καθώς απεικονίζει ο ένας τον άλλο. Το αρχικό χαρτονόμισμα φαίνεται πως είναι άπειρα χαρτονομίσματα και για μια στιγμή αισθάνεστε πλούσιοι. Ειδικά αν βρείτε κάποια κορόιδα να τους πουλήσετε τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες και να γίνετε έτσι πραγματικά πλούσιοι, τότε μπορείτε να αποκτήσετε και τίτλο όπως "χρηματιστής" ή "τραπεζίτης", να δίνετε δάνεια στον κοσμάκη και μετά να παίρνετε τα σπίτια του αν δεν σας πληρώνουν. Φυσικά, όλοι όσοι έχουν αγοράσει τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες γίνονται και εκείνοι "πλούσιοι" ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν.

Έτσι είναι τα παράγωγα. Πολλαπλά συμβόλαια πάνω στο αρχικό χαρτονόμισμα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως ούτε το χαρτονόμισμα, ούτε τα συμβόλαια-παράγωγα είναι πραγματικό χρήμα που αντιστοιχεί σε κάποια πραγματική αξία. Αντίθετα, όλα αυτά είναι χρεώγραφα, εκπροσωπούν χρέος. Τα ομόλογα του δημοσίου είναι και αυτά μια μορφή παραγώγων. Αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν το μόνο πράγμα που έχει απομείνει στο Ελληνικό Δημόσιο: Τις μελλοντικές εισπράξεις από φόρους. Κοινώς, αποτελεί υποθήκη του μέλλοντός μας και αυτού των παιδιών μας.

Αυτό ακριβώς έχει βάλει στόχο να κάνει η Γερμανία. Καθώς οι τράπεζες δεν αποτελούν πλέον τίποτε άλλο από κούφια κελύφη και είναι στην ουσία χρεωκοπημένες, παρενέβη εκείνη στη μέση της διαδικασίας υφαρπαγής του ελληνικού εθνικού πλούτου την οποία είχαν ξεκινήσει οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι (βλ. τον "υιό του διαβόλου" και τραπεζίτη/δημιουργό επενδυτικού ταμείου, τον Χανκ Πώλσον, ο οποίος επιστάτησε αυτής της διαδικασίας για την Ελλάδα για διάφορα λαμόγια και τραπεζίτες και μέχρι πριν λίγο καιρό έδινε εντολές στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς θα έπρεπε να διαλύσει την οικονομία για να ‘κονομήσει' αυτός και οι όμοιοί του).

Η Γερμανία είδε σε όλα αυτά την ιστορική της ευκαιρία. Ουσιαστικά ανέλαβε το χρέος της Ελλάδας από τις τράπεζες, αποβλέποντας στην υφαρπαγή των μελλοντικών εισπράξεων του ελληνικού δημοσίου από τους μελλοντικούς φόρους, τον εθνικό της πλούτο, το Lebensraum της και τις περιουσίες των συνταξιοδοτικών ταμείων, αλλά και όλες τις περιουσίες, ιδιωτικές και δημόσιες. Αυτή η ιδιότυπη Νέα Κατοχή αποβλέπει στη χρηματοδότηση της επιβίωσης του γερμανικού κράτους από τους πρώην εταίρους του στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης. Ουσιαστικά η Γερμανία υφάρπαξε το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το χρησιμοποιεί για να υφαρπάξει τον εθνικό πλούτο των υπολοίπων. Τόσο απλά, τόσο ωμά και τόσο γερμανικά.

Το χρέος ως όπλο μαζικής καταστροφής

Το πραγματικό πρόβλημα που έχει προκαλέσει τα προβλήματα αυτά στη χώρα μας και την έχει καταστήσει έρμαιο και θύμα των κερδοσκόπων και των "εταίρων" μας είναι πως το μοντέρνο χρήμα (που είναι στην ουσία πλαστό αν το σκεφτούμε καλά) δεν εκπροσωπεί κάποια αξία, αλλά χρέος. Αυτό του ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους. Αν δεν το ξέρατε, το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα, το αγαπημένο μας ευρώ, που θέλουμε όλοι οι Έλληνες να παραμείνουμε σε αυτό, εκδίδεται από την ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία το δίνει στις ιδιωτικές εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο κι αυτές στη συνέχεια το πουλάνε στα κράτη με τόκο! Η το πουλάει απευθείας αυτή στα κράτη με τόκο! Κοινώς, η κερδοσκοπία είναι ενσωματωμένη μέσα στο οικοδόμημα της Ευρώπης και είναι ο βασικός λόγος της κατάρρευσής της μέσα σε μια δεκαετία.

Θέλουμε τελικά έξοδο από την "κρίση"; Τότε πρέπει να κρατικοποιηθεί άμεσα η ιδιωτικών συμφερόντων Τράπεζα της Ελλάδας, που αγοράζει χρήμα με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ και το πουλάει στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο και να τυπώσει δικό της χρήμα για λογαριασμό του κράτους, το οποίο θα συνδέεται με τον χρυσό (Αν έχει μείνει καθόλου και δεν τον έχει πουλήσει στους κερδοσκόπους)!

Το χρήμα πρέπει να είναι κρατικό και να μην ανήκει στο ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ. Φυσικά, αυτό αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο καθώς ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός μας άνευ λαϊκής εντολής και τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος εκπροσωπεί τα συμφέροντα των τραπεζών και του συστήματός τους.

Ούτως ή άλλως το περίφημο ευρώ μας έχει τελειώσει. Η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη και θα τυπώσει νέο χρήμα που θα συνδέεται με τον χρυσό θα είναι η Γερμανία. Ήδη πληροφορίες λένε πως έχει τυπώσει μεγάλες ποσότητες από το Νέο Μάρκο και η διασύνδεση με τον χρυσό είναι μονόδρομος, καθώς διαθέτει τεράστιες ποσότητες χρυσού που είτε είχε είτε απέσπασε από τους "εταίρους" της παίζοντας το παιχνίδι του χρέους. Φυσικά θα τους αφήσει κληρονομιά το ευρώ και το γιγαντιαίο χρέος που το συνοδεύει, ενώ εκείνη θα ξεκινήσει από την αρχή, αυτή τη φορά ως μια νέα υπερδύναμη. Στη νέα αυτή η εποχή, η Ελλάδα θα είναι η αγελάδα που θα αρμέγει η Γερμανία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εμείς και τα παιδιά μας θα είμαστε οι νέοι δουλοπάροικοι των Γερμανών αφεντάδων μας και οι περισσότεροι από εμάς θα το θεωρούν και τιμή και εξασφάλιση. Αυτό θα αποτελεί και το πικρό τέλος του νεώτερου κράτους μας, μόλις 150 χρόνια από τότε που πολεμούσαν οι πρόγονοί μας για ανεξαρτησία και την ελευθερία. Μόλις 40 χρόνια καλοπέρασης, ρεμούλας και μάσας εξασφάλισαν την ισόβια σκλαβιά για εμάς και τους απογόνους μας. Και ούτε το έχουμε πάρει χαμπάρι. Γιατί δεν αποδείχτηκε μόνο η λιτότητα όπλο μαζικής καταστροφής, αλλά και ο καταναλωτισμός.

Η πραγματική φύση του χρέους και της κρίσης

Εικονογράφηση του μυθιστορήματος Σιδερένια Φτέρνα,
του Τζακ Λόντον

Το πρόβλημα είναι όντως πρόβλημα χρέους. Αλλά όχι επίπλαστου χρέους της Ελλάδας προς κάποιους ιδιώτες και κράτη, που της επιβλήθηκε μέσω σκοτεινών δανειακών συμβάσεων, πανωτοκίων και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το χρήμα που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη και του γεγονότος πως πριν βγει στην αγορά εμπεριέχει χρέος.

Ο τόκος που πληρώνει το ελληνικό κράτος προς την ΕΚΤ για να αποκτήσει χρήμα είναι στην ουσία ο Ενδέκατος Βώλος, σε ένα κουτί που μπορεί να περιέχει μόνο Δέκα Βώλους. Είναι δηλαδή η απαίτηση για χρήμα που δεν υπάρχει στην πραγματική οικονομία. Άρα, αναγκαστικά καταληστεύεται το μέλλον και αποστερούνται οι απόγονοί μας από οικονομικούς πόρους, μόνο και μόνο για να πληρωθεί η απαίτηση των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι  είναι στην ουσία οι νταβατζήδες της μοντέρνας οικονομίας.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των χρημάτων που τυπώνονται, αλλά στο επίπεδο των online τραπεζικών συναλλαγών, στα ποσά που αντιπροσωπεύουν τα κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα, καθώς και τα κάθε είδους χρεώγραφα που ουσιαστικά λειτουργούν σαν χρήμα. Το χρήμα που κυκλοφορεί σε εκείνα τα επίπεδα είναι απείρως περισσότερο από το χρήμα που τυπώνεται, δηλαδή τα μετρητά. Και το χρήμα το οποίο διακινείται μέσω παραγώγων, είναι ακόμα περισσότερο και ξεπερνάει κάθε χρόνο το Ακαθάριστο Προϊόν του πλανήτη.

Ώς τώρα θα πρέπει να έχετε καταλάβει πως το μοντέρνο χρήμα, με εξαίρεση εκείνο που θα διασυνδεθεί με τον χρυσό πολύ σύντομα (βλέπε Νέο Μάρκο), είναι πλαστό. Δεν υπάρχει πουθενά διασύνδεση ανάμεσα σε αυτό και την πραγματική οικονομία. Δεν εμπεριέχει πραγματική αξία, αλλά μόνο την εικαζόμενη ασαφή αξία που επιβάλλουν οι αγορές και τα κράτη, δηλαδή το χρέος των τρίτων, το οποίο μεταβιβάζετε από τον ένα στον άλλο.

Εδώ βρίσκεται και ένας από τους δύο βασικούς λόγους της κατάρρευσης του καπιταλισμού και του δυτικού κόσμου (μαζί με το ελεύθερο εμπόριο). Το εικονικό μονεταριστικό σύστημα καταρρέει αυτή τη στιγμή γύρω μας από το ίδιο του το βάρος. Από το βάρος του χρέους που έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και δεν μπορεί να αποπληρωθεί, για τον απλούστατο λόγο πως βρίσκεται εκτός πραγματική οικονομίας (βλέπε πάλι Ο Ενδέκατος Βώλος).

Ο κόσμος στον οποίο μπαίνουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός. 

Το γερμανικό πρόβλημα

Μέσα στο διαδίκτυο ανακάλυψα αυτό το εξαιρετικό άρθρο το οποίο περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια το "γερμανικό πρόβλημα", από τον Σπύρο Μάνδρο. Σας το παραθέτω, καθώς το θεωρώ ένα από τα πλέον σημαντικά άρθρα που έχουν γραφτεί πάνω στο θέμα. Παράλληλα, είναι αξιοσημείωτοι οι προβληματισμοί και οι λύσεις που παραθέτει ο αρθρογράφος στο τέλος του άρθρου αυτού.

____ ο ____

Πίσω από τον ορυμαγδό των καθημερινών ειδήσεων και αναλύσεων για την οικονομική κρίση, πέρα από τις συνεχώς διαψευδόμενες προβλέψεις για ανάκαμψη και ανάπτυξη, την ώρα που το ευρώ και η Ευρωζώνη έχουν μπει πλέον βαθιά στη Ζώνη του Ημίφωτος με προβλεπτή και αναπότρεπτη τη μοιραία κατάληξή τους, από τα ερείπια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αρχίζει να αναδύεται μια νέα και απίστευτη για τους περισσότερους πολιτική και γεωπολιτική τάξη. Γιατί όμως απίστευτη; Η εξουσία, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό: Τη θέση του θνήσκοντος ευρωπαϊκού μορφώματος, ή έστω ενός μεγάλου τμήματός του, σπεύδει να καταλάβει η Γερμανία επαναλαμβάνοντας για μιαν ακόμα φορά τον ιστορικό εαυτό της. Αλλά τί μορφή μπορεί να πάρει το νέο αυτό γερμανικό εγχείρημα, πού μπορεί να στηρίζεται και τί προοπτικές μπορεί να έχει; Τα ερωτήματα αυτά είναι δυνατόν να απαντηθούν μόνο αν δίπλα στις σημερινές συγκυρίες τοποθετήσουμε το ιστορικό παρελθόν του βασικού αυτού παίκτη του διαγραφόμενου νέου ιστορικού δράματος.

Το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι το τελευταίο πράγμα που απασχολεί αυτή τη στιγμή τη γερμανική ελίτ είναι η διάσωση της Ευρωζώνης, του ευρώ και της ευρωπαϊκής “ιδέας”. Μέσα στις επιταχυνόμενες συνθήκες χρηματοπιστωτικής διάλυσης, το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας που προτείνει η Γερμανία, με την ίδια στον ρόλο του οικονομικού επικυριάρχου της Ευρώπης, ακόμα και αν γινόταν δεκτό από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, δεν λύνει το πρόβλημα του τερατώδους ευρωπαϊκού χρέους ούτε είναι δυνατό να εφαρμοστεί εγκαίρως. Οι δε εκ του πονηρού και συνεχώς εντεινόμενες πιέσεις και παροτρύνσεις των Αγγλοαμερικανών και των χαλκείων τους για έκδοση ευρωομολόγου ή μαζική εξαγορά των ομολόγων των ευρωπαϊκών χωρών από την ΕΚΤ φανερά αποσκοπούν στην υπονόμευση της γερμανικής οικονομίας. Στην πραγματικότητα, οι Αγγλοαμερικάνοι ζητούν από τη Γερμανία να αυτοκτονήσει. Αλλά μόνο οι αφελείς δεν μπορούν να διακρίνουν την υπόγεια σύγκρουση που αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην γεωπολιτικά αναδυόμενη Γερμανία και τις ατλαντικές δυνάμεις. Το ευρωομόλογο και η εξαγορά ομολόγων – με άλλα λόγια, η μαζική έκδοση πληθωριστικού χρήματος – μικρή μόνο και προσωρινή ανακούφιση θα μπορούσε να προσφέρει στην καταρρέουσα Ευρωζώνη, ενώ θα κατέστρεφε οριστικά τη γερμανική οικονομία. Ό,τι και αν καταμαρτυράει κανείς στους Γερμανούς, μόνο ηλίθιους δεν μπορεί να τους αποκαλέσει. Με τον γερμανικό πραγματισμό τους, προφανώς είδαν έγκαιρα από το 2007 και νωρίτερα πού οδηγούσε η χρηματοπιστωτική κρίση και προσάρμοσαν ανάλογα τα πολιτικά και γεωπολιτικά σχέδιά τους.

Τί νόημα έχει λοιπόν η τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών και το προτεινόμενο νέο ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, όταν μάλιστα είναι σίγουρο πως θα προκαλέσει οξύτατες πολιτικές αντιδράσεις από πολλές χώρες μέλη; Γιατί το προτείνει αυτή τη στιγμή η Γερμανία γνωρίζοντας πως ούτε προλαβαίνει ούτε μπορεί να διασώσει το ευρώ και την Ευρωζώνη; Ακριβώς γι’ αυτό! Στην πραγματικότητα αυτό που προτείνει είναι το γερμανικό Σύμφωνο Σταθερότητας – το blueprint, το υπόδειγμα, ο αρχικός καταστατικός χάρτης της νέας γερμανικής αυτοκρατορίας (όποιο όνομα κι αν της δώσουν) που αρχίζει να υποκαθιστά ένα μεγάλο μέρος της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με το προτεινόμενο σχέδιο γίνεται σαφές πως όσες χώρες δεχτούν να γίνουν υποτελείς στη Γερμανία θα τύχουν της υψηλής προστασίας της, αρκεί να παραδώσουν ένα σημαντικό μέρος της εθνικής τους ανεξαρτησίας και αυτονομίας – στον οικονομικό τομέα αρχικά, αργότερα και στον πολιτικό και τον στρατιωτικό. Για να γίνει πιο πειστική μάλιστα, η Γερμανία αξιοποιεί το υπέρτατο στις σημερινές συνθήκες πολιτικό όπλο, την ισχυρή εξαγωγική βιομηχανία της και τη συγκριτικά καλή χρηματοπιστωτική της θέση, σε έναν ωμό πολιτικό εκβιασμό: Ή μαζί μου ή θα ’χετε την τύχη της Ελλάδας!

Μέσα στον πανικό που προκαλεί η επικείμενη κατάρρευση του ευρώ και της Ευρωζώνης, η προοπτική της πρόσδεσης σε έναν σταθερό οικονομικό άξονα έναντι οιουδήποτε πολιτικού κόστους φαίνεται πως αποτελεί ελκυστική λύση για αρκετές κεντροευρωπαϊκές χώρες, που στο κάτω κάτω της γραφής διαθέτουν κοινές πολιτιστικές και ιστορικές καταβολές με τους Γερμανούς: Αυστρία, Ολλανδία, Φιλλανδία – ακόμα και η έντρομη γαλλική ελίτ εκλιπαρεί για συμμετοχή, αν και δεν φαίνεται να γίνεται δεκτή.

Η μετάλλαξη της Απαλής Ηγεμονίας

Η Γερμανία θα ’πρεπε, τώρα που έχει γίνει φιλειρηνική και λογική, να αποκτήσει αυτό που η Ευρώπη και ολόκληρος ο κόσμος της έχει αρνηθεί με δύο γιγάντιους πολέμους – ένα είδος απαλής ηγεμονίας επί της Ευρώπης.
     ~ Joschka Fischer, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας

Πώς βρέθηκε η Γερμανία στη σημερινή δεσπόζουσα θέση της; Μα εκεί την έφερε μοιραία η περίφημη “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”. Το πρόγραμμα Ευρώπη δεν ήταν και τόσο ιδεαλιστικό στη σύλληψή του όσο θα ήθελαν να πιστεύουμε οι ευρωπαϊκές αυθεντίες. Αντίθετα, ήταν ένας βεβιασμένος συμβιβασμός ανάμεσα στη Γαλλία και την Αγγλία από τη μια πλευρά και την Αμερική από την άλλη. Κίνητρό του ήταν ο φόβος για τον γερμανικό εθνικό χαρακτήρα και η ανάμνηση των δύο παγκοσμίων πολέμων που είχε προκαλέσει αυτή η χώρα. Στόχος του ήταν η υποταγή, η πρόσδεση, ο εξαναγκασμός της Γερμανίας σε ένα κοινό ευρωπαϊκό “όραμα”, το οποίο δεν υπήρχε βεβαίως αλλά έπρεπε να εφευρεθεί, μέσα από ένα πλέγμα ευρωπαϊκών θεσμών, που δεν υπήρχαν βεβαίως αλλά έπρεπε κι αυτοί να εφευρεθούν. Το Σχέδιο Morgenthau είχε ήδη εγκαταλειφθεί και απέναντι στην αμερικανική επιμονή να ανασυγκροτηθεί βιομηχανικά η Γερμανία ώστε να αποτελέσει ανάχωμα στον σοβιετικό επεκτατισμό, το μόνο που μπόρεσαν να αντιτάξουν οι Ευρωπαίοι ήταν το κακοσχεδιασμένο, διστακτικό και ασαφές ευρωπαϊκό πρόγραμμα πασπαλισμένο με μπόλικο ιδεαλισμό, το οποίο όμως για διάφορους λόγους – βοηθούσης βεβαίως και της προπαγάνδας – αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό απ’ όλες τις ευρωπαϊκές ελίτ. Επρόκειτο όμως για ένα σχέδιο καταστρωμένο από θέσεως αδυναμίας. Περνώντας διαδοχικά από την Ένωση Άνθρακος και Χάλυβος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση, το κακοσχεδιασμένο αυτό ευρωπαϊκό μόρφωμα, αν και ξεκίνησε με στόχο την αποτροπή μιας ακόμα γερμανικής περιπέτειας, ξέχασε στον δρόμο τον λόγο ύπαρξής του και έγινε τελικά το όχημα του γερμανικού αναθεωρητισμού.

Έχουμε εδώ μια κλασική αριστοτελική ετερογονία των σκοπών: Με άλλους στόχους ξεκινάς και εντελώς αλλού βρίσκεσαι. Εκ των υστέρων μπορούμε να δούμε ότι σε όλες του τις φάσεις το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ήταν καταδικασμένο εξαρχής και λειτούργησε καταλυτικά υπέρ της Γερμανίας. Και πώς να μη συμβεί αυτό; Από τη μια πλευρά είχαμε ένα θολό πολιτικό πρόγραμμα που σήμαινε κάτι διαφορετικό για τον καθένα, ουσιαστικά μια αυτοκρατορία χωρίς κέντρο και στόχους, κι από την άλλη έναν βιομηχανικό γίγαντα με άφθονη αμερικανική χρηματοδότηση, απαλλαγμένο από εξοπλιστικές δαπάνες, με μια έτοιμη τεράστια αγορά για τα προϊόντα του και με ζωντανή την ανάμνηση του αυτοκρατορικού του παρελθόντος. Αναπόδραστα και αδιόρατα, συνειδητά ή ασύνειδα, η Γερμανία σιγά σιγά κατέλαβε το κενό κέντρο της ευρωπαϊκής οιονεί αυτοκρατορίας και άρχισε να υπαγορεύει τους δικούς της όρους. Η “απαλή” ηγεμονία της Γερμανίας επί της Ευρώπης, που είδαμε να εύχεται ο Γιόσκα Φίσερ παραπάνω, ήταν ήδη πραγματικότητα από τη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά τη γερμανική ενοποίηση. Ο ρόλος της Γερμανίας στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους πολέμους που επακολούθησαν μέχρι την επέμβαση της Αμερικής στα Βαλκάνια δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Η επιβολή επίσης του ευρώ – στην πραγματικότητα, ενός ευρωπαϊκού μάρκου – σε 17 χώρες της Ένωσης ήταν το κορυφαίο επίτευγμα της “απαλής” αυτής γερμανικής ηγεμονίας.

Τί συνέβη όμως και ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια η ανεκτή αυτή γερμανική ηγεμονία αρχίζει να μεταλλάσσεται σε κάτι που θυμίζει το κλασικό γερμανικό παρελθόν; Η απάντηση είναι βέβαια ότι συνέβη η οικονομική κρίση και η ραγδαία καταστροφή του παγκόσμιας αμερικανικής τάξης. Μπροστά στο φάσμα του επερχόμενου οικονομικού, κοινωνικού, πολιτικού και γεωπολιτικού χάους, το περίφημο ευρωπαϊκό “όραμα” γίνεται βάρος περιττό και το συνδυασμένο ευρωπαϊκό χρέος θηλιά που σέρνει στον βυθό και τη Γερμανία. Έτσι, η χώρα αυτή ανασυντάσσει βιαστικά τις δυνάμεις της, ρίχνει στη θάλασσα τα ευρωπαϊκά της βαρίδια, αναπροσαρμόζει τους στόχους της, πετάει την άχρηστη πια μάσκα του πολιτικώς ορθού και από το σεντούκι του ιστορικού της παρελθόντος ανασύρει τις δοκιμασμένες εθνικές της συνταγές για μια αυτοκρατορική πολιτική ισχύος (βλ. Γερμανία: Ολική επαναφορά). Οι έκτακτοι καιροί απαιτούν έκτακτα μέτρα και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως η σημερινή Γερμανία θα ανεχτεί παθητικά τον ρόλο μιας ακόμα καταχρεωμένης ευρωπαϊκής χώρας που περιμένει τρέμοντας το μοιραίο. Σαν χώρα συγκροτημένη η Γερμανία λαβαίνει τα μέτρα της απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή και αδράζει τις νέες ιστορικές της ευκαιρίες. Το πρόβλημα βέβαια είναι τι σημαίνουν αυτά τα μέτρα για τους γείτονές της και σε ποιές καινούργιες περιπέτειες μπορεί να μας οδηγήσουν οι νέες ιστορικές της ευκαιρίες.

Μεσευρώπη και Ζωτικός Χώρος

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Μπορεί όμως με την ανάλυση να περιορίσει πολύ τις ενδεχόμενες εκβάσεις και να απομείνει έτσι με λίγα πιθανά σενάρια μπροστά του. Κάθε λαός είναι αιχμάλωτος της γεωγραφίας του, του εθνικού του χαρακτήρα και του ιστορικού του παρελθόντος. Το ρεπερτόριο των πιθανών αποκρίσεών του σε κρίσεις ή νέες καταστάσεις στην πραγματικότητα είναι πολύ περιορισμένο και τείνει στην επανάληψη. Προς τα πού θα στραφεί η Γερμανία τώρα που έχει λυτρωθεί πια από την επικυριαρχία των ΗΠΑ και της ΕΕ και δεν απειλείται εξ ανατολών προς το παρόν; Τί θα επιλέξει να κάνει ξαναβρίσκοντας τον εαυτό της στο κέντρο των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων εξελίξεων; Ποιές αποκρίσεις περιλαμβάνει το εθνικό της ρεπερτόριο για ανάλογες με τη σημερινή καταστάσεις; Για να απαντήσει κανείς, πρέπει να ρίξει μια ματιά στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν αυτής της χώρας.

Κατά τις δύο προηγούμενες αυτοκρατορικές τους περιπέτειες (Δεύτερο και Τρίτο Ράιχ), οι Γερμανοί έχουν επιδείξει μιαν εκπληκτική επιμονή και προσήλωση στους ίδιους σκοπούς και στα ίδια μέσα: Συνεχής επέκταση σε βάρος των γειτόνων τους, οικονομική εκμετάλλευση, εκδίωξη και εξόντωση τοπικών πληθυσμών, εγκατάσταση Γερμανών εποίκων κ.ά. Τα σχέδια-ιδεολογήματα που ενέπνευσαν τους δύο γερμανικής καταγωγής παγκόσμιους πολέμους – το Σχέδιο Μεσευρώπη και ο Ζωτικός Χώρος – στην πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο και απίστευτο παράδειγμα εθνικής εγκληματικότητας:

Σχέδιο Μεσευρώπη (Mitteleuropa)

Το Σχέδιο Μεσευρώπη επεδίωκε την οικονομική και πολιτιστική ηγεμονία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας επί της κεντρικής Ευρώπης και τη συνακόλουθη οικονομική και χρηματοπιστωτική εκμετάλλευση της περιοχής σε συνδυασμό με άμεσες προσαρτήσεις, εγκατάσταση Γερμανών εποίκων, εκδίωξη των μη-Γερμανών από τα προσαρτημένα εδάφη και τελικά εκγερμανισμό των ψευδοκρατών που θα δημιουργούντο σαν ουδέτερη ζώνη μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας. Το ζήτημα της Μεσευρώπης αναλύθηκε από τον Γερμανό στοχαστή Friedrich Naumann το 1915 στο βιβλίο του Mitteleuropa. Κατά τον Naumann, αυτό το τμήμα της Ευρώπης θα ’πρεπε να γίνει ένα πολιτικά και οικονομικά ενοποιημένο μπλοκ υποταγμένο στη γερμανική εξουσία. […]

Η κυρίαρχη πολιτική ελίτ της Γερμανίας αποδέχθηκε το Σχέδιο Μεσευρώπη κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ κατάστρωνε τους γερμανικούς πολεμικούς στόχους και τα σχέδια για τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη. Η Μεσευρώπη θα δημιουργείτο με την ίδρυση μιας σειράς ψευδοκρατών που η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική πλευρά τους θα βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Γερμανικού Ράιχ. Ολόκληρη η περιοχή θα λειτουργούσε σαν οικονομική αυλή της Γερμανίας και η εκμετάλλευσή της θα την βοηθούσε να ανταγωνιστεί τη Βρετανική Αυτοκρατορία και οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή για τη θέση της κυρίαρχης παγκόσμιας δύναμης. Η πολιτική, στρατιωτική και οικονομική οργάνωση [του αυτοκρατορικού χώρου] θα βασιζόταν στη γερμανική επικυριαρχία και στην επιβολή συμφωνιών σε χώρες όπως η Πολωνία και η Ουκρανία. Πίστευαν δε ότι η γερμανική εργατική τάξη θα κατευναζόταν από τους Γερμανούς πολιτικούς μέσω των οικονομικών ωφελημάτων από τις προσαρτήσεις, τον εποικισμό της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης από Γερμανούς και την εκμετάλλευση των κατακτημένων χωρών προς υλικό όφελος της Γερμανίας.

Η μερική υλοποίηση αυτών των σχεδίων αντανακλάται στη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόβσκ, όπου παρέχονται εγγυήσεις για τη γερμανική οικονομική και στρατιωτική επικυριαρχία επί της Ουκρανίας. Όσο δε για την Οθωμανική και την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, αυτές στην μεταπολεμική Ευρώπη θα βασίζονταν στη γερμανική υποστήριξη και θα υποβιβάζονταν σε υποτελείς.

Wikipedia

Ζωτικός Χώρος (Lebensraum)

Ο Ζωτικός Χώρος ήταν μία από τις μείζονες πολιτικές ιδέες του Αδόλφου Χίτλερ και ένα σημαντικό συστατικό της ναζιστικής ιδεολογίας. Λειτούργησε σαν κίνητρο της επεκτατικής πολιτικής της ναζιστικής Γερμανίας με στόχο την εξασφάλιση επιπλέον χώρου για την ανάπτυξη του γερμανικού πληθυσμού, για μια Μεγάλη Γερμανία. Στο βιβλίο του Mein Kampf, ο Χίτλερ περιέγραφε λεπτομερώς την πεποίθησή του ότι ο γερμανικός λαός χρειαζόταν Lebensraum (Ζωτικό Χώρο, δηλαδή γη και πρώτες ύλες) και ότι ο χώρος αυτός θα ’πρεπε να αναζητηθεί στην ανατολή. Ήταν η δεδηλωμένη πολιτική των ναζί να σκοτώσουν, εξορίσουν ή σκλαβώσουν τους Πολωνούς, τους Ρώσους και άλλους σλαβικούς πληθυσμούς, τους οποίους θεωρούσαν κατώτερους, και να εποικίσουν τη γη με Γερμανούς. Ολόκληρος ο αστικός πληθυσμός [των χωρών αυτών] θα εξοντωνόταν με λιμοκτονία, δημιουργώντας έτσι αγροτικό πλεόνασμα για να διατραφεί η Γερμανία και να γίνει δυνατή η αντικατάστασή του πληθυσμού αυτού από μια γερμανική ανώτερη τάξη. […]

Σημειώνει το 1963 ο Βρετανός ιστορικός A. J. P. Taylor στον πρόλογο “Δεύτερες σκέψεις” του βιβλίου του Η καταγωγή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου:

Είναι εξίσου φανερό ότι το Lebensraum εμφανιζόταν πάντοτε σαν ένα στοιχείο αυτών των σχεδίων. Δεν ήταν μια πρωτότυπη ιδέα του Χίτλερ. Ήταν κοινοτοπία εκείνη την εποχή. Το Volk ohne Raum (Λαός χωρίς χώρο), παραδείγματος χάρη, του Hans Grimm πούλησε πολύ περισσότερα αντίτυπα από το Mein Kampf όταν εκδόθηκε το 1928. Γι’ αυτό τον λόγο, τα σχέδια για απόκτηση νέων εδαφών είχαν μεγάλη δημοσιότητα στη Γερμανία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. [Στους κύκλους των ιστορικών] είχε επικρατήσει ότι επρόκειτο για σχέδια κάποιων παλαβών θεωρητικών ή κάποιων εξτρεμιστικών οργανώσεων. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Το 1961 ένας Γερμανός καθηγητής [Fritz Fischer] παρουσίασε τα αποτελέσματα των έρευνών του για τους γερμανικούς πολεμικούς στόχους [του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου]. Επρόκειτο πράγματι για ένα “πρόγραμμα επιθετικότητας” ή όπως το αποκαλούσε ο καθηγητής για ένα “άλμα για παγκόσμια εξουσία”: Το Βέλγιο υπό γερμανικό έλεγχο, τα γαλλικά ορυχεία σιδήρου θα προσαρτώνταν στη Γερμανία και, πολύ περισσότερο, η Πολωνία και η Ουκρανία θα εκκαθαρίζονταν από τους κατοίκους τους και θα εποικίζονταν από Γερμανούς. Τα σχέδια αυτά δεν ήταν μόνο έργο του γερμανικού Γενικού Επιτελείου. Είχαν υιοθετηθεί από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και από τον “καλό Γερμανό”, Bethmann Hollweg, [τον τότε καγκελλάριο].[…]

Η επίσημη γερμανική ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου έχει καταλήξει ότι η κατάκτηση Lebensraum ήταν για τον Χίτλερ και τους υπόλοιπους εθνικοσοσιαλιστές ο πιο σημαντικός στόχος της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Στην πρώτη συνάντησή του με όλους τους κορυφαίους στρατηγούς και ναυάρχους του Ράιχ στις 3 Φεβρουαρίου 1933, ο Χίτλερ μίλησε για “την κατάκτηση Lebensraum στην ανατολή και τον αδυσώπητο εκγερμανισμό του” ως τον υπέρτατο στόχο του στην εξωτερική πολιτική. Για τον Χίτλερ, η γη που θα προσέφερε επαρκές Lebensraum ήταν η Σοβιετική Ένωση, που κατά τον Χίτλερ ήταν ένα έθνος που κατείχε αχανή και πλούσια αγροτική γη και ταυτόχρονα κατοικείτο από αυτούς που ο Χίτλερ θεωρούσε Σλάβους Untermenschen (υπανθρώπους) τους οποίους κυβερνούσε μια συμμορία αιμοδιψών, αλλά εντελώς ανίκανων Εβραίων επαναστατών. Κατά τον Χίτλερ, οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν εκγερμανίσιμοι, μόνο το έδαφος ήταν. Η ολική εξόντωση δεν ήταν απαραίτητη μόνο και μόνο επειδή η ανατολική Ευρώπη διέθετε ανθρώπους Αρίας-Νορδικής καταγωγής, ιδιαίτερα μεταξύ των ηγετών.[…]

Wikipedia

Μπορεί η Γερμανία να γλιτώσει από τον εαυτό της; Μπορούμε να γλιτώσουμε εμείς από τη Γερμανία; Κανείς Γερμανός φυσικά δεν μιλάει σήμερα για Μεσευρώπη ή Lebensraum, αλλά μπορεί να έχει πραγματικά χαθεί μια έννοια τόσο βαθιά ριζωμένη στη γερμανική ψυχή; Όσο υποδειγματικά κι αν έπαιξε τον ρόλο του “μετανιωμένου και καλού κατά βάθος παιδιού” μετά την τελευταία της ήττα, η Γερμανία είναι πάντα Γερμανία. Έχει την ιστορία της, έχει τον εθνικό της χαρακτήρα, έχει τα πραγματικά μεγάλα τεχνικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά της επιτεύγματα, αλλά έχει και τα Νταχάου και τα Άουσβιτς, έχει την Καισαριανή και το Δίστομο. Πρέπει να βλέπουμε ολόκληρη τη Γερμανία. Μόνο έτσι θα ξέρουμε τι πρέπει να περιμένουμε από τους Γερμανούς. Μόνο έτσι θα συμπεράνουμε χωρίς αυταπάτες πως το Σχέδιο Μεσευρώπη και ο Ζωτικός Χώρος αποτελούν ουσιαστικά ένα ενιαίο, σταθερό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Τα αποτελέσματά του τα έχουμε δει δύο φορές στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Για λαούς που υπέστησαν τη γερμανική θηριωδία, όπως οι Έλληνες, η ανασύσταση της γερμανικής αυτοκρατορίας, που επισυμβαίνει αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας, είναι μια πολύ λογική αιτία βαθιάς ανησυχίας. Και μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά τον τρόμο των Πολωνών απέναντι στη διαφαινόμενη αναβίωση του γερμανικού Ράιχ.

Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η Πολωνία είναι αυτή που χτυπά το ηχηρότερο καμπανάκι για τις ζοφερές εξελίξεις που προοιωνίζονται στην Ευρώπη, καθώς είναι η χώρα που ιστορικά δεχόταν το πρώτο κύμα της επιθετικότητας από τη Γερμανία και τη Ρωσία, που εκδηλωνόταν ως απότοκο μεγάλων οικονομικών κρίσεων. Οι πολωνικοί φόβοι εκφράστηκαν εξίσου καθαρά με την προ διμήνου δήλωση του Πολωνού υπουργού Οικονομικών, Ράτσεκ Ροστόφσκι, ότι “αν η Ευρωζώνη διαλυθεί, είναι δύσκολο να αποκλειστεί το ενδεχόμενο διάλυσης και της ΕΕ” και πως σε μια τέτοια περίπτωση “εγείρεται ο κίνδυνος εμφάνισης αυταρχικών πολιτικών κινημάτων σε έναν ορίζοντα δέκα με είκοσι ετών – ακόμα και ο κίνδυνος πολέμου”. (Άκης Χαραλαμπίδης, Η γερμανική πολιτική οδηγεί στο χάος την Ευρώπη, Επίκαιρα 01/12/2011)

Πόσο εφικτή είναι μια νέα Γερμανική Αυτοκρατορία;

Θα έλεγα, απολύτως εφικτή. Σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο δεν υπάρχει ούτε δείγμα σοβαρού ανταγωνιστή. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν ουσιαστικά υφαρπαγεί από τη Γερμανία, ενώ οι άλλοτε μεγάλοι εχθροί της είναι σκιές του παλιού τους εαυτού. Η μεν Γαλλία έχει φτάσει να ικετεύει τη Γερμανία να τη σώσει από την επικείμενη κατάρρευση των τραπεζών της, ενώ η Αγγλία, στα πρόθυρα κι αυτή της κατάρρευσης, το μόνο που κάνει είναι να σαρκάζει το επικείμενο τέλος του ευρώ και να ψαρεύει στα θολά νερά προσπαθώντας να υπονομεύσει τα γερμανικά σχέδια με παραπληροφόρηση και σπασμωδικές κινήσεις. Η δε Αμερική αποσύρεται ταχύτατα από τον ευρωπαϊκό χώρο, καθώς το οικονομικό βάρος του αυτοκρατορικού της μηχανισμού τσακίζει και τις τελευταίες της ελπίδες για έναν μονοπολικό κόσμο με την ίδια στον θρόνο.

Στον πολυπολικό κόσμο που ανατέλλει φαίνεται πως ένας πόλος ανήκει στη Γερμανία. Στον αγώνα τους για το ψαλίδισμα των αμερικανικών φιλοδοξιών για παγκόσμια κυριαρχία, οι υπόλοιποι νέοι πόλοι του κόσμου (Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) έχουν κάθε λόγο να διάκεινται ευμενώς απέναντι στον αναδυόμενο γερμανικό πόλο, ιδιαίτερα μετά την επισυμβαίνουσα αυτή τη στιγμή κατάρρευση της ΕΕ. Μια ιδιότυπη συμμαχία μάλιστα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας με στόχο την ενεργειακή ασφάλεια της πρώτης και τη διευθέτηση του γεωπολιτικού χώρου μεταξύ των δύο αυτών δυνάμεων. Ο νέος βαλτικός αγωγός North Stream, που τροφοδοτεί κατευθείαν τη Γερμανία με φυσικό αέριο χωρίς να περνά από άλλες χώρες, σηματοδοτεί με τον πιο απτό τρόπο τη νέα εποχή στις σχέσεις των δύο δυνάμεων, ενώ αμφισβητεί ανοιχτά τα σχέδια άλλων οικονομικών σχημάτων με σαφή υπερατλαντικό προσανατολισμό να ανατρέψουν το ρωσικό μονοπώλιο φυσικού αερίου μέσω του σχεδιαζόμενου αγωγού Nabucco, ο οποίος όμως βρίσκεται πλέον σε πορεία ακύρωσης.

Η Γερμανία φανερά έχει αρχίσει να χαράζει δική της αυτοκρατορική εξωτερική πολιτική που παίρνει τις αποστάσεις της από την Αμερική. Αναγνωρίζοντας πως η εποχή του ατλαντισμού τελειώνει μέσα στον κουρνιαχτό της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, επενδύει στη συνύπαρξη με τον γειτονικό ρωσικό πόλο, τακτοποιώντας μάλιστα και τον μεταξύ τους γεωπολιτικό χώρο. Το πρώτο βήμα έγινε με τη φιλική διευθέτηση του ζητήματος της Τρανσνίστριας, της φιλορωσικής περιοχής που αποσπάσθηκε από τη Μολδαβία και παραμένει στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Μέσα στο κλίμα αυτό αναπτύσσονται γερμανικής εμπνεύσεως σενάρια που προωθούν τον διαμελισμό της Ευρώπης.

Έτερο κομμάτι της Ένωσης, κατά το υπό συζήτηση σενάριο, φαίνεται να περνά ξανά πίσω στην επιρροή της Ρωσίας και σε αυτό συγκαταλέγονται οι εκτός Ευρωζώνης χώρες της Βαλτικής, Λετονία και Λιθουανία. Κατά τους σχετικούς σχεδιασμούς, στην ίδια σφαίρα επιρροής φέρεται να περνούν, για ποικίλους γεωπολιτικούς και άλλους λόγους, μεγέθους και ιδιαιτερότητας προβλημάτων, Βουλγαρία και Ρουμανία στη Νότια Ευρώπη, γεγονός που θα αλλάξει άρδην τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα, γιατί μια τέτοια εξέλιξη αποβλέπει κατ’ ουσίαν στον αποκλεισμό της παρουσίας της Τουρκίας από τα Βαλκάνια – ιδιαίτερα αν προκύψει, ως φαίνεται, κατόπιν “κατανόησης” μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας για ενίσχυση του ήδη υφιστάμενου γεωπολιτικού ρόλου της δεύτερης στην περιοχή. (Δημήτρης Π. Δήμας, “Πόλεμος” για τον διαμελισμό της Ευρώπης, Επίκαιρα 01/12/2011).

Έτσι το ερώτημα δεν είναι πια εάν είναι εφικτή μια νέα γερμανική αυτοκρατορία. Όσο κι αν ο καιρός μας θεωρεί αρετή τους χαμηλόφωνους και μετρημένους χαρακτηρισμούς, η νέα αυτή αυτοκρατορία (ναι, πρόκειται περί αυτοκρατορίας) υπάρχει ήδη και το ερώτημα για εμάς που είμαστε ή που σχεδιάζεται να παραμείνουμε στον αυτοκρατορικό της χώρο (κομψότερα, τη “σφαίρα επιρροής” της) είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για μας και τι κάνουμε.

“Βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα”

Αυτοί που δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν
είναι καταδικασμένοι να το επαναλαμβάνουν.
         ~ George Santayana, Life of Reason, τόμος 1

Μέσα στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή που βαθαίνει καθημερινά γύρω μας, δυσκολευόμαστε να ξεφορτωθούμε από τη σκέψη μας την πνευματική σαβούρα περί Ευρώπης, ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, επιστροφής στον καταναλωτισμό, πράσινης ανάπτυξης και σωτηρίας μέσω τοκογλυφικού δανεισμού. Τίποτα από αυτά δεν έχει πια σημασία. Πρόκειται για τον χορό των φαντασμάτων. Αυτά τα πράγματα είναι νεκρά, πεθαμένα, kaput. Μπροστά στα μάτια μας αναδύεται μια εντελώς νέα διεθνοπολιτική τάξη, σκληρή, ανελέητη και αποφασισμένη, που παρασέρνει και την εξαθλιωμένη χώρα μας σε πολύ σκοτεινές ατραπούς. Βασικά πολιτικά ερωτήματα ξανατίθενται με δριμύτητα από την αρχή – τι μέλλον μπορεί να έχει η χώρα μας μέσα σε έναν οικονομικά κατεστραμμένο κόσμο, πώς θα διασφαλιστεί ξανά η εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα μπροστά στις επιταχυνόμενες διεθνείς ανακατατάξεις, με ποιούς θα πάμε και ποιούς θ’ αφήσουμε στη νέα διεθνή τάξη, πώς θα εξασφαλιστεί ένα μίνιμουμ επιβίωσης για τον ελληνικό πληθυσμό όταν καταρρεύσει το ευρώ, πώς θα αποφύγουμε τη μοίρα της γερμανικής νεοαποικίας; Από την άλλη, βασικές πολιτικές έννοιες που μέχρι χθες θεωρούσαμε δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες – δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα, εθνική κυριαρχία – αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά, ενώ κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα με “τεχνοκράτες” (τραπεζίτες) πρωθυπουργούς θωρούνται απ’ όλους πολύ φυσικά και αποδεκτά.

Βουβοί, παγωμένοι και κατάπληκτοι, παρακολουθούν οι πολλοί αυτές τις τεραστίου μεγέθους και σημασίας μεταβολές μέσα από τα φίλτρα της καθημερινής δημοσιογραφικής αγυρτείας που αναμασσά χιλιοειπωμένες ιστορίες μικρομιζέριας, πολιτικής αθλιότητας και γενικής διάλυσης – και φυσικά δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Ο δε αφόρητος μικροαστισμός, κοντοθωρισμός και γραικυλισμός του πολιτικού μας συστήματος δεν αφήνει περιθώρια να αρθρωθεί ένας νέος ελληνικός πολιτικός λόγος, ικανός να οδηγήσει με ασφάλεια αυτόν τον λαό κι αυτόν τον τόπο μέσα από τις Συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης και του διεθνοπολιτικού αναθεωρητισμού.

Αν παραμείνουμε για καιρό “βουβοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα”, η μοίρα μας φαίνεται προδιαγεγραμμένη: Νεοαποικία προσδεδεμένη στο γερμανικό άρμα. Και μπορεί σήμερα να μη μας προορίζουν γιια την καλλιέργεια αγριομέντας, όπως ήθελε ο Χίτλερ, αλλά σίγουρα οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ) δεν θα ’χουν τίποτα να ζηλέψουν από τις φρικαλέες συνθήκες στα κινέζικα και ινδικά εργοστάσια και τις μακιλαδόρες του Μεξικού. Γι’ αυτό άλλωστε επιδιώκει η Γερμανία να μας εντάξει στον αυτοκρατορικό της χώρο – πώς αλλιώς θα ανταγωνιστεί την Κίνα, αν δεν έχει κινέζικες εργασιακές συνθήκες για τα προϊόντα της;

Έτσι τα πράγματα αποκτούν πια μια θανάσιμη απλότητα και καθαρότητα: Ή αποδεχόμαστε  αδιαμαρτύρητα τη μοίρα που μας επιφυλάσσουν κάποιοι Γερμανοί πολιτικοί σχεδιαστές ή αναζητάμε μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή εθνική μοίρα. Καιρός να εγκαταλείψουμε την εθνική καρμιριά και κλαψούρα. Καιρός να θυμηθούμε ποιοί είμαστε. Καιρός να θυμώσουμε.

~ Σπύρος Μάνδρος

"Ένωση Σταθερότητας": Το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ!

Η απαρχή του 4ου Ράιχ...

Αυτή κι αν είναι είδηση... Το Βερολίνο προωθεί τη δημιουργία της "Ένωσης Σταθερότητας". Η διασπαστική αυτή κίνηση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα οδηγήσει σύντομα στο τέλος της Ένωσης των 27 και της Ευρωζώνης όπως τη γνωρίζουμε! Κοινώς, έφτασε το τέλος του ευρώ και του παραμυθιού της Ευρώπης των Λαών... Κάτι που οι Εγγλέζοι μας προειδοποιούν εδώ και πολλά χρόνια και αποτελούσε τη βασική τους ένσταση για την είσοδό τους στην Ευρωζώνη.

Σε αυτή τη νέα Ένωση θα συμμετέχουν σε πρώτη φάση οι ισχυρότερες οικονομίες, οι οποίες θα προσχωρήσουν υπό την ηγεμονία της Γερμανίας. Βλέπουμε, με άλλα λόγια, τη δημιουργία μιας νέας γερμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή του 4ου Ράιχ. Καθώς και αυτές οι οικονομίες απειλούνται με χρεωκοπία λόγω του ντόμινο που έχει ξεκινήσει, θα επιλέξουν να καννιβαλίσουν τον εθνικό πλούτο των ασθενέστερων χωρών της περιφέρειας (των υπολοίπων 17-19 χωρών), για να επιβιώσουν. Ανάμεσα σε αυτές τις χώρες θα είναι βεβαίως και η Ελλάδα...

Με το που θα ξεκινήσει η εφαρμογή αυτού του σχεδίου, η χώρα μας θα σταματήσει να υφίσταται ως ανεξάρτητο έθνος και ως ιστότιμο μέλος της ΕΕ και θα συνεχίσει να υπάρχει σαν γεωγραφικός χώρος και γερμανική κτήση. Δηλαδή, σαν μια αγελάδα για οικονομικό άρμεγμα και σαν δεξαμενή σκλάβων που θα εργάζονται σχεδόν δωρεάν στα γερμανικά εργοστάσια, για ένα πιάτο φαΐ.

Αυτή η εξαιρετικά δυσάρεστη εξέλιξη τουλάχιστον θα μας επαναφέρει στην πραγματικότητα, θα μας αφυπνίσει από τον μηντιακό λήθαργο που μας έχει αποβλακώσει τα τελευταία χρόνια. Επίσης θα αποτελέσει και το τέλος αυτού του αστείου ψευδοδιλήμματος "ευρώ ή χάος". Με το που φεύγει το ευρώ από την εξίσωση, το μόνο πραγματικό δίλημμα που θα έχουμε πλέον θα είναι "ελευθερία ή θάνατος". Κυριολεκτικά...

Πλέον, με την ιδρυτική αυτή πράξη της νέας γερμανικής αυτοκρατορίας και του κλαμπ των χωρών που θα την αποτελούν, θα επισημοποιηθεί και η νέα Κατοχή της χώρας μας. Παράλληλα, θα γίνει κατανοητό και το μέγεθος της απάτης και της υφαρπαγής του εθνικού μας πλούτου που συντελείται από την άνοιξη. Είναι η περίτρανη απόδειξη για κάτι που φωνάζουμε από αυτό το ιστολόγιο εδώ και καιρό. Δεν προλάβαμε να αναρτήσουμε το προηγούμενο άρθρο που το προέβλεπε και, να, ήλθε αμέσως και η εξέλιξη αυτή.

Φυσικά, δεν ποντάρω σε καμία περίπτωση στην αφύπνιση των Ελλήνων, που ακόμα και αυτή τη στιγμή που λεηλατείται το σπίτι τους, επιλέγουν να μένουν άπραγοι, παθητικοί και αδιάφοροι, επιτρέποντας στον εισβολέα να τους αρπάξει το βιός τους και τη ζωή τους!

Μέσα στο σκοτάδι, μέγα κακό καραδοκεί...

Επίσης, άγνωστη θα είναι η στάση της Γαλλίας σε αυτή την εξέλιξη. Μπορεί να μη συμμετάσχει στην Ένωση Σταθερότητας και να δημιουργήσει ένα δικό της Κλαμπ Μεσογειακών Λατινικών χωρών. Η πολιτιστική διαφορά με τους Γερμανούς είναι τόσο μεγάλη, που δύσκολα θα μπορέσουν αυτά τα δύο έθνη να συνυπάρξουν. Σύντομα, θα δούμε και άλλη διάσπαση σε άλλες επιμέρους οντότητες, στο κλάμπ των 8.

Όπως και να 'χει, κανένα κλάμπ δεν θα μας περιλαμβάνει, καθώς η μόνη μας μοίρα πλέον είναι εκείνη της γερμανικής κτήσης, με όλα όσα περιλαμβάνει αυτό: Μηδενικά πολιτικά δικαιώματα, υποτέλεια, βίαιη αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, μετατροπή της Ελλάδας σε μια μεγάλη Ειδική Οικονομική Ζώνη και δουλεία του πληθυσμού, ο οποίος θα αξιοποιείται στα γερμανικά εργοστάσια που θα στήσει εδώ το Ράιχ. Έτσι αντιμετωπίζουν παραδοσιακά την αδυναμία οι Γερμανοί.

Σαφώς είναι φρικτή αυτή η προοπτική, αλλά αν την αφήσουμε να εξελιχθεί με εμάς σε θέση του παθητικού παρατηρητή, όπως κάνουμε ώς τώρα, θα είναι ακόμα πιο φρικτή. Φτάσαμε στο τέλος των ψεμμάτων περί Ευρώπης των Λαών, περί ευημερίας, περί αλληλεγγύης και κοινής πορείας. Σύντομα θα καταλάβουμε πως αποτελούμε τους νέους Εβραίους για τους Γερμανούς, τα νέα τους θύματα...

Καλώς ορίσατε στον Φρικτό Γοτθικό Εφιάλτη του Δόκτορα Σόιμπλε...

Η είδηση της δημιουργίας της "Ένωσης Σταθερότητας" διά στόματος Σόιμπλε

Βερολίνο, Γερμανία

Ο πυρήνας των 8 έως 10 χωρών της Ευρωζώνης, με τον οποίο το Βερολίνο είναι αποφασισμένο να προχωρήσει στο σχέδιο για αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, έχει πλέον και όνομα: "Ένωση Σταθερότητας".

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπήρξε για άλλη μια φορά αποκαλυπτικός. Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι ARD δήλωσε: "Μπορούμε να το κάνουμε γρήγορα. Ο στόχος είναι οι χώρες-μέλη του κοινού νομίσματος να δημιουργήσουν τη δική τους Ένωση Σταθερότητας και να επικεντρωθούν σ' αυτό".

Η τοποθέτηση Σόιμπλε επιβεβαίωσε τις πληροφορίες ότι το Βερολίνο και το Παρίσι έχουν αποφασίσει να προωθήσουν το νέο σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας το συντομότερο δυνατό, ακόμα και με ιδιαίτερα δραστικές μεθόδους.

Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, μεταξύ των εναλλακτικών λύσεων που εξετάζονται από το Βερολίνο και το Παρίσι είναι να συνυπογράψουν άμεσα τη συμφωνία με 8 έως 10 μέλη της Ευρωζώνης, απειλώντας ουσιαστικά να αφήσουν τους υπόλοιπους που αμφιταλαντεύονται βορά στις ορέξεις των αγορών.

Ο Σόιμπλε υποστήριξε ότι η Ένωση Σταθερότητας μπορεί να αποτελέσει ένα καθοριστικό βήμα για να ανακτήσουν οι χώρες την εμπιστοσύνη των αγορών. "Το σημαντικό για να πειστούν οι επενδυτές είναι το σταθερό νόμισμα" τόνισε και πρόσθεσε ότι αυτό όμως σημαίνει πως όλες οι χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να πράξουν το καθήκον τους και να πειθαρχήσουν τα δημοσιονομικά τους.

Σύμφωνα με πηγές της γερμανικής κυβέρνησης, τις οποίες επικαλείται η εφημερίδα Tagesspiegel, η πρωτοβουλία της Γαλλίας και της Γερμανίας έχει τη στήριξη και της Ιταλίας, καθώς επίσης της Ολλανδίας και τη Φινλανδίας, ενώ οι συνομιλίες και με άλλες χώρες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Newsroom ΔΟΛ

Ο μαύρος Δεκέμβρης του '11: Το τέλος της Ευρώπης

"Η Ελλάδα δεν μπορεί να προσελκύσει επενδυτές, γιατί δεν έχει φτάσει ακόμα στον πάτο." ~ Γκαουλάιτερ Χόρστ Ράιχενμπαχ, περιφερειάρχης νοτιοβαλκανικών γερμανικών κτήσεων, καλό ανθρωπάκι και φιλέλληνας, κατά τα "ελληνικά" ΜΜΕ

Το τέλος της Ένωσης πλησιάζει...

Tα πράγματα είναι πλέον επικίνδυνα για όλους μας. Μέχρι τα Χριστούγεννα, δηλαδή μέσα στον επόμενο μήνα, είναι πολύ πιθανό να δούμε το τέλος της Ευρωζώνης. Ακόμα και αν γίνουν διορθωτικές κινήσεις, το ζήτημα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τη βγάζει πέρα τον χειμώνα αυτό. Το όνειρο της Ευρώπης των Λαών, έχει μετατραπεί σε έναν γοτθικό τραπεζικό απολυταρχικό εφιάλτη χωρίς προηγούμενο στην ιστορία. Τα εκατομμύρια κατοίκων της ηπείρου θα πρέπει να αντιμετωπίσουν πλέον την πραγματικότητα ότι έπεσαν θύματα της μεγαλύτερης κοροϊδίας και απάτης στην ανθρώπινη ιστορία και πως αν μείνουν άπραγοι, το μόνο μέλλον που θα έχουν είναι ως αγελάδες για οικονομικό άρμεγμα. Η παραμονή τους στο Ευρώ ούτως ή άλλως το εξασφαλίζει αυτό.

Ο λόγος που τα γράφω αυτά είναι πως είναι πλέον φανερό ότι το καταστροφικό ντόμινο έχει ξεκινήσει. Μετά την Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ουγγαρία φτάνουν σιγά-σιγά στη χρεωκοπία και στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Η Ισπανία, το Βέλγιο και η Ιταλία ακολουθούν άμεσα και μετά θα έλθει η σειρά της Γαλλίας, η οποία θα οδηγήσει τελικά στην κατάρρευση της οικονομίας των ΗΠΑ πέρα από τον Ατλαντικό. Δεν είναι πλέον θέμα αν θα γίνει, είναι μόνο θέμα πότε και αν μπορεί να καθυστερήσει.

Στην ουσία, το πρόβλημα είναι πως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά είναι κρίση πολιτική, κρίση των θεσμών, κρίση του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού και των λανθασμένων ιδεολογημάτων που επιβάλλει για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Ο όρος "τελική κρίση του καπιταλισμού" ταιριάζει γάντι για να ερμηνεύσει αυτό που βιώνουμε, είτε θέλουμε να το πιστέψουμε είτε όχι.

Προτεινόμενη σημαία για τη νεοαποικία Ελλάδα. Οι φράσεις
(στα γερμανικά) "Η εργασία απελευθερώνει" και "Ο καθένας
αυτό που του αξίζει" κοσμούσαν πριν 70 χρόνια την είσοδο
ναζιστικών στρατοπέδων εργασίας (και εξόντωσης).

Η κρίση αυτή είναι επιπλέον κρίση ενεργειακή και οικολογική, καθώς φτάνουμε σιγά-σιγά στο τέλος (peak oil) της δυνατότητας για ανταποδοτική άντληση πετρελαίου. Δηλαδή σε λίγα χρόνια θα χρειαζόμαστε το ενεργειακό ισοδύναμο ενός  βαρελιού πετρελαίου για να αντλούμε ένα βαρέλι πετρέλαιο, πόσο μάλλον αν βάλουμε μέσα και τον παράγοντα τράπεζες και τα δάνεια που δίνουν για αυτό το σκοπό και τα οποία αυξάνουν κατακόρυφα το κόστος. Αυτό το φαινόμενο αποκαλείται peak credit. Παράλληλα, τα μεταλλεύματα που έχουμε εξορύξει στο παρελθόν, έχουν καταλήξει να σκουριάζουν στις χωματερές του κόσμου μας. Η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε είναι πως έχουμε εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Και το κάναμε αυτό με την υπερκαταναλωτική μανία που είχε παρασύρει το είδος μας, με τις φούσκες του καπιταλισμού, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η αλόγιστη κατανάλωση όλων των πόρων, φυσικών και ανθρώπινων, για να πετύχει εικονικά κέρδη! Αν επιβιώσουμε σαν είδος, δεν θα πιστεύουμε στο μέλλον τον βαθμό τρέλας και ανεξέλεγκτης αυτοκαταστροφής που είχαμε φτάσει!

Παράλληλα, το πρόβλημα είναι πως η κρίση που αντιμετωπίζουμε είναι και επισιτιστική. Σύντομα, πιθανώς να βρεθούμε αντιμέτωποι με το πρόβλημα της έλλειψης τροφόμων στις μεγάλες πόλεις, ειδικά για τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Πιθανώς, θα δούμε ξανά συσσίτια στους αθηναϊκούς δρόμους, αν είμαστε αρκετά τυχεροί να τα οργανώσει κάποιος. (Με τον Καμίνη στη θέση του δημάρχου κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο να επιτευχθεί, λόγω ακραίας ανικανότητας, κακοήθειας και ασχετοσύνης). Η μόνη λύση που έχουμε είναι η άμεση υιοθέτηση ριζικών μέτρων όπως η αστική γεωργία, η μετακίνηση στην επαρχία και η επανίδρυση των νοικοκυριών και των οικογενειών σαν βασικών ημιαυτόνομων οικονομικών μονάδων. 

- "Τα καταφέραμε! Νομίζουν οι ηλίθιοι πως θα τους σώσω!"

Είναι απόλυτα λογικό να περιμένουμε πως σύντομα θα βρεθούμε σε μια ιστορικών διαστάσεων κατάρρευση του πρώην Πρώτου Κόσμου. Θα είναι ανάλογη και χειρότερη από την πτώση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το συλλάβουμε αυτό. Η Σοβιετική Ένωση αποτελούσε την άλλη όψη του νομίσματος του βιομηχανισμού, το αντίπαλο δέος του σημερινού συστήματος του νεοφιλελευθερισμού. Αν το καλοσκεφθείτε, η βασική ιδεολογική διαφορά έγκειται κυρίως στο ποιός θα ελέγχει τα μέσα παραγωγής και όχι στο γεγονός πως και τα δύο συστήματα κατασπατάλησαν το πετρέλαιο και τους φυσικούς πόρους, που τώρα όμως τελειώνουν. Σύντομα, δεν θα μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται μια βιομηχανική παραγωγή της σημερινής κλίμακας. Η συρρίκνωση της παραγωγής, η μείωση της κατανάλωσης και το θέμα της πραγματικής ανακύκλωσης των φυσικών πόρων είναι κάποια από τα ζητήματα που θα χαρακτηρίζουν τον θαυμαστό νέο κόσμο που ξημερώνει για την ανθρωπότητα.

Η σύγχρονη λεηλασία δεν είναι ένα φαινόμενο που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην απογείωση του μοντέρνου πειρατικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Αυτό είναι μόνο το σύμπτωμα, καθώς το σύστημα δεν έφτασε εκεί από μόνο του. Η μεγάλη μεταστροφή προς την εικονική χρηματοπιστωτική οικονομία σε βάρος της πραγματικής οικονομίας επήλθε μετά την πρώτη μεγάλη ενεργειακή κρίση της δεκαετίας του ’70. Ήταν η στιγμή που το peak oil, δηλαδή η καμπύλη άντλησης πετρελαίου από το υπέδαφος, είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και παρά τις προειδοποιήσεις πολλών σοβαρών αναλυτών (Σουμάχερ, Λέσχη της Ρώμης κ.ά.) καμιά προσπάθεια δεν έγινε για να χαλιναγωγηθεί αυτό το σπάταλο και καταστροφικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Έτσι, από το 2005 και πέρα ούτε ένα βαρέλι δεν έχει προστεθεί στην ετήσια παραγωγή των πετρελαϊκών εταιρειών παρά την κάθετη αύξηση της ζήτησης. Εδώ και επτά χρόνια η παραγωγή πετρελαίου παραμένει στάσιμη, χωρίς προοπτική ανόδου. Και σε ένα κόσμο εξαρτώμενο απόλυτα από την παραγωγή και κατανάλωση πετρελαίου, από ένα μη ανανεώσιμο δηλαδή πόρο, αυτό σημαίνει πως η καπιταλιστική φούσκα που ονομάστηκε "ανάπτυξη" δεν θα μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα.

"Η κατοχική πείνα στην Αθήνα" - Λουκία Ματζώρου

Σε αυτή την κατάσταση κατάρρευσης, η Γερμανία ενεργοποιεί σχέδια που είχε στο συρτάρι από την εποχή της επανένωσής της το '90 - ίσως και νωρίτερα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, καθώς όλες οι χώρες της περιφέρειας έχουν εξαντληθεί οικονομικά μετά από 15 χρόνια μετατροπής τους σε μείζονες καταναλωτές των γερμανικών προϊόντων και υπηρεσιών. Η πλεονασματική στο εμπορικό ισοζύγιο Γερμανία είχε μετατρέψει ελλειμματικές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, σε φανατικούς καταναλωτές προϊόντων και υπηρεσιών της. Αυτές με τη σειρά τους υπέστησαν την απόλυτη καταστροφή της βιομηχανίας και της αγροτικής παραγωγής τους μέσα από περίπλοκα ευρωπαϊκά σχήματα, όπως η Κοινή Αγροτική Πολιτική, που μετέτρεψαν την τέως αυτάρκη χώρα μας σε εισαγωγέα τοματών από το Εκουαδόρ. Η αποθέωση της τρέλας!

Η Γερμανία όμως πούλαγε αφειδώς τα προϊόντα της καθ’ όλη τη διάρκεια αυτή και σήμερα αποτελεί τη μοναδική πλεονασματική χώρα στην Ευρωζώνη (ίσως μαζί με τη Φιλλανδία). Το γεγονός πως όλα περνούν μέσα από το τραπεζικό σύστημα προσέδωσε ένα τεράστιο βάρος σε αυτό το ενδοευρωπαϊκό εμπορικό σύστημα λόγω του χρέους. Αυτό είναι που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση την Ένωση.

Όμως ενώ πλέον αυτό το σύστημα καταρρέει, οι χρεωκοπημένες χώρες προσβλέπουν στη Γερμανία να τις σώσει... Αυτό δεν πρόκειται να γίνει, καθώς η Γερμανία θα ήταν τρελή να το κάνει και έχει και άλλα σχέδια κατά νου! Η ιστορική συγκυρία της κατάρρευσης της ΕΕ και της σταδιακής απόσυρσης των ΗΠΑ από τα ευρωπαϊκά δρώμενα οδηγεί σε ένα κενό εξουσίας και σε ένα Λέμπενσραουμ (ζωτικό χώρο - γεωπολιτικός όρος των ναζιστών) το οποίο παρακαλεί να υποστεί υφαρπαγή και λεηλάτηση από τον ισχυρότερο παίκτη! Σύντομα, η αυταπάτη της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και αδελφοσύνης θα αποκαλυφθεί με τον πλέον ωμό και βίαιο γερμανικό τρόπο. Η υποδούλωση, ο νεοαποικισμός και η εξαθλίωση θα είναι τα δώρα της Γερμανίας στο σύγχρονο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Δώρα που θα τα θυμούνται οι επόμενες γενιές για πολύ καιρό.

Αμέσως μετά την κατάρρευση της Ιταλίας, η Γερμανία θα προχωρήσει ουσιαστικά στην ουσιαστική ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή σε ένα 4ο Ράιχ. Η τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών που απαιτεί τώρα η Μέρκελ είναι το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Σε αυτό το αυτοκρατορικό μόρφωμα θα προσκολληθούν όλες οι βόρειες χώρες, πλην Γαλλίας και Βρετανίας. Παράλληλα η Γερμανία θα επιχειρήσει να μετατρέψει τις  χώρες του νότου, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία σε νεοαποικίες, τις οποίες φιλοδοξεί να εκμεταλλεύεται σε κάθε επίπεδο.

Το σχέδιο αυτό πιθανότατα θα προσκρούσει σε πρώτη φάση πάνω στις φιλοδοξίες της Γαλλίας, η οποία θα προσπαθήσει να δημιουργήσει μια Λατινική Ένωση των χωρών του νότου. Η Ελλάδα μάλλον δεν θα περιλαμβάνεται σε αυτή και το μέλλον που μας ετοιμάζουν οι πολυαγαπημένοι μας εταίροι είναι μόνο της αποικία της Γερμανίας στη Μεσόγειο.

Δεν είναι τυχαία όλα όσα γίνονται στο στράτευμα αυτό τον καιρό. Οι άνθρωποι των Γερμανών, από τον Βενιζέλο μέχρι τον Παπαδήμο και τον Σαμαρά, λειτουργούν σαν Πέμπτη Φάλαγγα για την εμπέδωση αυτού του σχεδίου. Το ίδιο κάνουν και στελέχη μέσα στην αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις και σε κάθε γωνιά του κράτους. Μας ετοιμάζουν για το γερμανικό τσιμπούσι  που θα ακολουθήσει.

Το μόνο που μπορεί πλέον να αποτρέψει αυτή την εφιαλτική εξέλιξη θα ήταν μια εξέγερση και ο στρατός θα αποτελούσε βασικό κομμάτι της. Για αυτό και ο Μπεγλίτης φρόντιζε συστηματικά να διαλύσει το στράτευμα και πιθανώς να εξαφανίσει τα όπλα που έχει στη φύλαξή του, όπως είχε γίνει και με την προηγούμενη χούντα. Σύντομα, ίσως τα δούμε να φιγουράρουν καλολαδωμένα στα χέρια ένοπλων ομάδων κάπου στην Κεντρική Αφρική.

Ετοιμαστήτε ψυχολογικά, γιατί αυτό θα βλέπουμε σε λίγο
καιρό. Μπορεί να μην το αντέχουμε, αλλά μόνο αυτό θα μας
ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο που βρισκόμαστε τώρα.
Καλή αντάμωση στα γουναράδικα...

Έτσι, οι δύο αερομεταφερόμενες μεραρχίες της νέας Βέρτμαχτ ετοιμάζονται και εκπαιδεύονται κυρίως σε καταστολή εξεγέρσεων, για να ακολουθήσουν τον γκαουλάιτερ, τις τράπεζες και τη γερμανική γραφειοκρατία όταν θα αναλάβουν επίσημα τον έλεγχο της νεοαποικίας Ελλάδα. Για να ρίξουν τον Καντάφι, πρώτα τον εξαπάτησαν για να αφοπλιστεί. Το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι. Το ίδιο κάνουν και εδώ, με πλάγιο τρόπο, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Είναι πολύ πιο εύκολο να αφοπλίσεις τον εχθρό σου και να τον κατακτήσεις, παρά να πολεμήσεις μέχρις εσχάτων για να του αρπάξεις τη χώρα.

Μια νέα σκοτεινή εποχή ξημερώνει για τη χώρα και την κοινωνία μας. Σύντομα, ο τόπος θα συγκλονιστεί συθέμελα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Από τη μια, υπάρχει η εκδοχή για κοινωνικές εκρήξεις, ένοπλο αγώνα, επανάσταση, αιματοκύλισμα, προσχώρηση στον ρωσικό ή άλλο άξονα. Από την άλλη, υπάρχει η εκδοχή της πλήρους αδιαφορίας, του άκρατου γραικυλισμού και χατζηαβατισμού, της υφαρπαγής κάθε εθνικού πλούτου και μεταφοράς του στη Γερμανία και της μετατροπής του πληθυσμού σε στρατιά σκλάβων για όσο καιρό παραμείνουμε στον γερμανικό άξονα. Όλα αυτά είναι πιθανόν να συμβούν και το μόνο που έχει σημασία είναι τι θα κάνει ο καθένας μας.

Σίγουρα, οι Έλληνες κατανοούν πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά ακόμα ονειρεύονται την επαναφορά της ευρωπαϊκής ευημερίας μέσω της πεφωτισμένης ηγεσίας του μέγιστου πολιτικού ηγέτη Λουκά Παπαδήμου. Όταν όμως θα εκτεθούν στην πείνα, στο κρύο και στις αρρώστιες (αφού έχει προηγηθεί η καταστροφή του αγροτικού τομέα και της διανομής τροφίμων, η διακοπή του ρεύματος στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού λόγω αδυναμίας πληρωμής του και η καταστροφή του Εθνικού Συστήματος Υγείας), οι Γερμανοί πολιτικοί σχεδιαστές ευελπιστούν πως οι επιζήσαντες θα προσέλθουν οικειοθελώς στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες για να εργαστούν με λαχτάρα σαν σκλάβοι 20 ώρες το 24ωρο για τις γερμανικές εταιρείες, χωρίς δικαιώματα και για ένα πιάτο φαΐ τη μέρα.

Όμως, αυτή η βλοσυρή γοτθική δυστοπία δεν είναι κατ’ ανάγκη η μόνη πιθανή εξέλιξη των πραγμάτων. Κάπου στην πορεία, τα σχέδια πιθανώς να ναυαγήσουν και εμείς οι Έλληνες, μέσα από την αντίστασή μας, να κάνουμε πολύ ακριβή τη νέα Κατοχή για τους δυνάστες μας. Μόνο το μέλλον μπορεί να μας δείξει πώς θα εξελιχθεί η ζωή μας από εδώ και πέρα...

Η Goldman Sachs κατακτά της Ευρώπη

Ποιό είναι το κόστος της δημοκρατίας;

του Stephen Foley – Εφημερίδα Independent

Ενώ οι καθημερινοί άνθρωποι διαμαρτύρονται για τη λιτότητα και την έλλειψη εργασίας, οι διάδρομοι της εξουσίας στην Ευρωζώνη υφίστανται μια εκπληκτική μεταμόρφωση.

Η άνοδος του Μάριο Μόντι στην πρωθυπουργία της Ιταλίας είναι αξιοσημείωτη για περισσότερους λόγους από ό,τι είναι δυνατόν να απαριθμήσουμε. Η αντικατάσταση του σκανδαλιάρη Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει οδηγήσει την Ιταλία σε πρωτοφανείς καταστάσεις. Η επιβολή της εξουσίας των τεχνοκρατών, έχει οδηγήσει παράλληλα και στην κατάργηση των κανόνων λειτουργίας της δημοκρατίας και πιθανώς στην κατάργηση της ίδιας της δημοκρατίας.

Η τοποθέτηση ενός μεγαλοστελέχους της Goldman Sachs ως επικεφαλής ενός δυτικού κράτους έχει οδηγήσει την επενδυτική αυτή τράπεζα σε νέα ύψη πολιτικής εξουσίας. Μια τράπεζα που όλοι πιστεύουν πως είναι πολιτικά τοξική και εξαιρετικά αντιδημοφιλής.

Αυτό είναι το πιο αξιοσημείωτο από όλα: Ένα γιγαντιαίο άλμα μπροστά, ή ακόμα και το αποκορύφωμα, του Σχεδίου Goldman Sachs.

Δεν είναι μόνο ο κ. Μόντι. Η ΕΚΤ, ένας ακόμα βασικός παίκτης στο δράμα του εθνικού χρέους, είναι υπό διοίκηση πρώην στελεχών της Goldman Sachs. Για την ακρίβεια, τα πρώην στελέχη της επενδυτικής αυτής τράπεζας βρίσκονται στους διαδρόμους της εξουσίας σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως ακριβώς έχουν κάνει και στις ΗΠΑ εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Μέχρι την περασμένη Τετάρτη, το ευρωπαϊκό τμήμα του ΔΝΤ βρίσκονταν υπό τη διοίκηση ενός ακόμα ανθρώπου της Goldman Sachs, ο οποίος όμως παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους.

Ακόμα και πριν από την αναστάτωση στην Ιταλία, η Goldman Sachs τιμούσε επάξια το παρατσούκλι της ως "καλαμάρι -βαμπίρ". Τώρα έχει απλώσει τα πλοκάμια της στην κορυφή της πυραμίδας της Ευρωζώνης και πολλοί σκεπτικιστές έχουν αρχίσει να εκφράζουν σοβαρές αντιρρήσεις για την επιρροή της. Οι πολιτικές αποφάσεις που θα παρθούν τις ερχόμενες εβδομάδες θα καθορίσουν αν η Ευρωζώνη μπορεί και αν θα πληρώσει τα χρέη της. Τα συμφέροντα της Goldman Sachs είναι αλληλένδετα με την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

   

Ο Σάιμον Τζόνσον, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, στο βιβλίο του 13 Τραπεζίτες, γράφει πως η Goldman Sachs και άλλες μεγάλες τράπεζες έχουν βρεθεί τόσο κοντά στην κυβέρνηση των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, που στην ουσία το πολίτευμα της χώρας είναι πλέον ολιγαρχικό. Τουλάχιστον, γράφει, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν "αγοράζονται και πωλούνται" από πολυεθνικές, όπως γίνεται στις ΗΠΑ. "Αντίθετα, αυτό που υπάρχει στην Ευρώπη είναι μια κοινή κοσμοθεωρία ανάμεσα στην πολιτική άρχουσα τάξη και τους τραπεζίτες, μια κοινή ενότητα στόχων και μια κοινή αλληλοενίσχυση των ψευδαισθήσεών τους".

Αυτό είναι το Σχέδιο Goldman Sachs. Είναι, με λίγα λόγια, ο σφιχτός εναγκαλισμός με την κυβέρνηση. Κάθε επιχείρηση θέλει να προωθήσει τα συμφέροντά της με τους νομοθέτες που μπορούν να τα σταματήσουν και με τους πολιτικούς που μπορούν να της προσφέρουν φοροαπαλλαγές. Όμως αυτό δεν είναι μια απλή προσπάθεια ενός λόμπυ.

Η Goldman Sachs είναι εκεί για να παρέχει συμβουλές στις κυβερνήσεις, να προσφέρει δάνεια, να στέλνει τους ανθρώπους της στον δημόσιο τομέα και να προσφέρει πολύ ελκυστικά πακέτα εργασίας στους ανθρώπους που εξέρχονται από την κυβέρνηση. Το Σχέδιο είναι να δημιουργηθεί μια τόσο στενή εξάρτηση και μια ανταλλαγή ανθρώπων, ιδεών και χρήματος που θα είναι πλέον αδύνατο να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στα συμφέροντα του Δημοσίου και στα συμφέροντα της Goldman Sachs.

Ο κ. Μόντι είναι ένας από τους εξέχοντες οικονομολόγους της Ιταλίας και έχει ξοδέψει σχεδόν όλη του την καριέρα στον ακαδημαϊκό τομέα και σε δεξαμενές σκέψης. Όμως, όταν ο Μπερλουσκόνι τον όρισε επίτροπο στην Κομισιόν το 1995, η Goldman Sachs άρχισε να ενδιαφέρεται για αυτόν.

Πρώτα ως επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, αλλά ειδικότερα ως επίτροπος Ανταγωνισμού, ο Μάριο Μόντι πήρε αποφάσεις που οδήγησαν στην ολοκλήρωση ή στην αποτυχία κινήσεων εξαγοράς και συγχώνευσης για τις οποίες οι τραπεζίτες της Goldman Sachs δούλευαν ή παρείχαν χρηματοδότηση. Ο κ. Μόντι ορίστηκε αργότερα στην επιτροπή του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών για το τραπεζικό και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο όριζε και τις οικονομικές πολιτικές της χώρας.

Με αυτές τις διασυνδέσεις, ήταν φυσικό για την Goldman Sachs να τον προσκαλέσει στο συμβούλιο των διεθνών συμβούλων της. Οι 24 διεθνείς συμβουλάτορες της τράπεζας ενεργούν ως ανεπίσημοι λομπίστες για τα συμφέροντά της, μαζί με τους πολιτικούς που ρυθμίζουν το έργο της. Άλλος σύμβουλος της τράπεζας είναι ο Ότμαρ Ίσσινγκ, μέλος του ΔΣ της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας Μπούντεσμπανκ και μετά της ΕΚΤ και ένας από τους αρχιτέκτονες του ευρώ.

Ίσως ο πιο γνωστός πρώην πολιτικός μέσα στην τράπεζα είναι ο Πήτερ Σάδερλαντ, ο γενικός εισαγγελέας της Ιρλανδίας τη δεκαετία του ’80 και ένας ακόμα πρώην επίτροπος Ανταγωνισμού της ΕΕ. Πλέον, είναι μη-εκτελεστικός πρόεδρος της Goldman Sachs International, του κτηματομεσιτικού τμήματος της τράπεζας που εδρεύει στο Σίτι του Λονδίνου.  Μέχρι δε την κατάρρευση και την κρατικοποίηση της Royal Bank of Scotland, ήταν και εκεί μη-εκτελεστικός διευθύνων σύμβουλος.

Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε μια έντονη φωνή μέσα στην Ιρλανδία για την διάσωσή της από την ΕΕ, λέγοντας πως οι όροι των δανείων εκτάκτου ανάγκης θα μπορούσαν να γίνουν καλύτεροι με τον καιρό, για να μην γίνουν δυσβάσταχτοι για τον ιρλανδικό λαό. Η ΕΕ συμφώνησε να περικόψει τα επιτόκια δανεισμού στην Ιρλανδία το περασμένο καλοκαίρι.

Η επιλογή καλά δικτυωμένων πολιτικών κατά τη έξοδό τους από την κυβέρνηση είναι μόνο το μισό κομμάτι του Σχεδίου. Το άλλο μισό είναι να στέλνουν πρώην στελέχη σε κυβερνητικές θέσεις. Όπως και ο Μάριο Μόντι, έτσι και ο Μάριο Ντράγκι, ο οποίος ανέλαβε την ΕΚΤ την 1η Νοεμβρίου, μπαινοβγαίνει μέσα και έξω από κυβερνήσεις και μέσα και έξω από την Goldman Sachs.

Ήταν μέλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και διευθυντής του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών πριν περάσει για τρία χρόνια ως διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs International μεταξύ του 2002 και του 2005. Αμέσως μετά επέστρεψε στην κυβέρνηση ως πρόεδρος της ιταλικής Κεντρικής Τράπεζας.

Ο Μάριο Ντράγκι έχει κατηγορηθεί πως έχει συμβάλει στα λογιστικά κόλπα στα οποία κατέφυγε η Ιταλία και άλλα κράτη της περιφέρειας όταν προσπαθούσαν να μπουν στο κοινό νόμισμα μια δεκαετία πριν. Με τη χρήση περίπλοκων παραγώγων, η Ιταλία και η Ελλάδα κατάφεραν να μειώσουν το προφανές μέγεθος του κρατικού χρέους, το οποίο οι κανόνες του ευρώ ήθελαν κάτω του 60% του μεγέθους της οικονομίας. Τα μυαλά πίσω από πολλά από αυτά τα παράγωγα ήταν οι άνθρωποι της Goldman Sachs.

Οι χρηματιστές της τράπεζας δημιούργησαν έναν αριθμό από οικονομικές συμφωνίες που επέτρεψαν στην Ελλάδα να βρει χρήματα, μειώνοντας άμεσα το έλλειμμα του προϋπολογισμού, με αντάλλαγμα σημαντικές αποπληρωμές σε βάθος χρόνου. Σε μια μόνο συμφωνία, η Goldman Sachs διοχέτευσε 1 δις δολάρια για τη χρηματοδότηση της ελληνικής κυβέρνησης το 2002, με μια συναλλαγή που ονομάζεται δια-συναλλαγματική ανταλλαγή (cross-currency swap).

Τα κεντρικά της Goldman Sachs.

Στην άλλη πλευρά της συμφωνίας ήταν ο Πέτρος Χριστοδούλου, που δούλευε για την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας και ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του στην Goldman Sachs. Τον καιρό εκείνο είχε πάρει προαγωγή ως επικεφαλής της υπηρεσίας διαχείρισης του ελληνικού δημοσίου χρέους.  Ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος έχει πλέον αναγορευθεί σε πρωθυπουργό της ελληνικής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ήταν ένας τεχνοκράτης που διοικούσε την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας εκείνο τον καιρό.

Η Goldman Sachs ισχυρίζεται πως η πρόσκαιρη μείωση του χρέους την οποία πέτυχε ήταν αμελητέα σε σχέση με τους κανόνες του ευρώ. Παράλληλα, εξέφρασε κάποια μετάνοια για τις συμφωνίες. Ο Τζέραλντ Κόρριγκαν, στέλεχος της Goldman Sachs, στην οποία ήλθε μετά τη θητεία του στο παράρτημα της Federal Reserve στη Νέα Υόρκη, φέρεται να είπε σε έναν Βρετανό βουλευτή πέρσι: "Είναι ξεκάθαρο πως κοιτώντας πίσω, τα στάνταρ διαφάνειας θα μπορούσαν και θα έπρεπε να ήταν υψηλότερα".

Όταν τέθηκε το ζήτημα της εργασίας του Μάριο Ντράγκι κατά τη διάρκεια ακροάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκείνος απάντησε πως δεν εμπλέκεται με κανένα τρόπο στις ανταλλαγές χρέους είτε ως μέλος του υπουργείου είτε ως μέλος της Goldman Sachs.

Αποδείχτηκε αδύνατο να κρατηθεί η γραμμή στην Ελλάδα, που έπειτα από τις τελευταίες προτάσεις της ΕΕ πρόκειται στην ουσία να προβεί σε χρεωστάσιο, ζητώντας από τους πιστωτές της να κουρέψουν "εθελοντικά" το 50% των κρατικών της ομολόγων. Η ευρύτερη συναίνεση στην Ευρωζώνη λέει γενικά πως οι πιστωτές από τα μεγαλύτερα κράτη, όπως η Ισπανία ή η Ιταλία θα πρέπει να αποπληρωθούν πλήρως. Αυτοί οι πιστωτές είναι φυσικά οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες  και η υγεία τους είναι πρώτιστου ενδιαφέροντος σε όσους επιβάλλουν τις πολιτικές στην Ένωση αυτό τον καιρό.

Ο συνδυασμός μέτρων λιτότητας που επιβάλλουν οι νέες τεχνοκρατικές κυβερνήσεις στην Αθήνα και τη Ρώμη, καθώς επίσης και οι ηγέτες των κρατών της Ευρωζώνης, μαζί με τα πακέτα διάσωσης μέσω του ΔΝΤ και του υποστηριζόμενου από τη Γερμανία EFSF, μπορούν να εντοπιστούν σε αυτή τη συναίνεση που επικρατεί.

Ο Σάιμον Τζόνσον λέει, "Οι πρώην συνάδελφοί μου στο ΔΝΤ γυρίζουν γύρω-γύρω προσπαθώντας να δικαιολογήσουν πακέτα διάσωσης ύψους 1,5 με 4 τρισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως θα διασώσουν τους πιστωτές 100%. Πρόκειται για μια ακόμα διάσωση των τραπεζών, όπως έγινε το 2008. Ο μηχανισμός μπορεί να είναι διαφορετικός, ως προς το ότι πλέον συντελείται σε εθνικό επίπεδο και όχι σε τραπεζικό, όμως η λογική είναι η ίδια".

Η οικονομική άρχουσα τάξη είναι τόσο σίγουρη πως οι τράπεζες μπορούν να διασωθούν, που παράλληλα τοποθετούν μεγάλα στοιχήματα υπέρ αυτής της εξέλιξης. Ο Τζον Κορζίνε, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, επέστρεψε πέρσι στη Γουόλ Στρητ έπειτα από μια δεκαετία ενασχόλησής του με την πολιτική και ανέλαβε μια ιστορική εταιρεία του ομίλου με το όνομα MF Global. Αμέσως μετά, έβαλε ένα στοίχημα 6 δις δολαρίων με τα χρήματα της εταιρείας πως το ιταλικό δημόσιο δεν θα προχωρήσει σε χρεωστάσιο στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Όταν έγινε γνωστό αυτό το στοίχημα τον περασμένο μήνα, οι πελάτες και οι συνεργάτες της εταιρείας αποφάσισαν πως είναι πολύ ριψοκίνδυνο να συνεργάζονται με τη MF Global. Αποτέλεσμα είναι να καταρρεύσει η εταιρία μέσα σε λίγες μέρες. Ήταν μια από τις δέκα μεγαλύτερες χρεωκοπίες στην αμερικανική ιστορία.

Ο μεγάλος κίνδυνος εδώ είναι πως αν η Ιταλία σταματήσει να πληρώνει τα χρέη της, οι πιστώτριες τράπεζες θα μπορούσαν να καταρρεύσουν. Η Goldman Sachs, η οποία έχει προβεί σε διαγραφή ασφαλιστηρίων ύψους 2 τρις δολαρίων, συμπεριλαμβανομένου και ενός απροσδιόριστου ποσού χρέους κρατών μελών της Ευρωζώνης, δεν θα γλιτώσει από αυτή την ιστορία αλώβητη. Ειδικά, αν μέρος από τα ασφαλιστήρια ύψους 2 τρις δολαρίων τα οποία έχει αγοράσει αποδειχτεί πως έχουν συναφθεί με κάποια από τις τράπεζες που θα καταρρεύσουν.

Καμία τράπεζα – και σίγουρα όχι το "καλαμάρι-βαμπίρ" – δεν μπορεί να ξεμπλέξει εύκολα τα πλοκάμια της από τα πλοκάμια των άλλων τραπεζών. Αυτή είναι και η λογική πίσω από τις διασώσεις των τραπεζών και τα μέτρα λιτότητας και ο λόγος που έχουμε περισσότερη Goldman Sachs και όχι λιγότερη. Η εναλλακτική που βλέπει η άρχουσα τάξη είναι μια δεύτερη οικονομική κρίση, μια δεύτερη οικονομική κατάρρευση.

Μήπως όμως όλα αυτά είναι κοινές ψευδαισθήσεις; Ποιός όμως θα τολμούσε να το δοκιμάσει;