Μια τιτάνια τρύπα στο νερό

(και πώς να επιχειρήσεις να την κάνεις μεγάλο γεγονός υπέρ σου όταν κατέχεις τα ΜΜΕ...)

- Τι αντιαισθητική που είναι αυτή η Ατέν!
Τι χάλια κόσμος! Τεμπέληδες και κλέφτες!
Μπλιάχ! Δεν κάθομαι ούτε λεπτό πάνω από
5 ώρες!

Ο ξεδιάντροπος προπαγανδιστικός μηχανισμός που προηγουμένως ήταν γνωστός με το επίθετο "δημοσιογραφία" πανηγυρίζει σύσσωμος σήμερα για την μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη. "Η Μέρκελ μας στηρίζει", "Φως στο τέλος του τούνελ", "Μεγάλη επιτυχία όπως και να χει" και άλλα τέτοια στολίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και προκαλούν τη λογική μας και την πραγματικότητα. Τουλάχιστον όσων δεν εντυπωσιάζονται από τα καθρεφτάκια και τους σπάγκους που μας πουλάνε οι ξένοι κατακτητές. Γιατί ούτε επιτυχία ήταν, ούτε δηλώσεις στήριξης υπήρξαν, ούτε φως στο τούνελ βλέπουμε, πέρα από το φως της τεράστιας γερμανικής αμαξοστοιχίας που έρχεται με ταχύτητα καταπάνω μας. Κοινώς μας λέει πως θα παραμείνουμε στο Ευρώ αν είμαστε καλά παιδιά και δώσουμε τα πάντα στη μελλοντική αυτοκράτειρα της Ευρώπης ή να έχουμε ένα καλό ταξίδι στη πορεία μας εκτός Ευρωζώνης. Ο Σαμαράς δίπλα της κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό σε εκείνο το σημείο, γιατί ήλπιζε σε ένα χτυπηματάκι στην πλάτη και ένα τράβηγμα στο αυτάκι που δεν ήλθε ποτέ. Ήταν κάποια λύσις.

10.10.12:Μερικοί από τους πλέον αστείους
τίτλους καθεστωτικών εφημερίδων στην
ιστορία του Ελληνικού Τύπου. ΠΡΟΚΑΤ
πριν από την επίσκεψη, θα έπρεπε
να φέρουν την ρητή προειδοποίηση
πως "οποιαδήποτε σχέση με την
πραγματικότητα δεν αναγνωρίζεται".

Η αλήθεια είναι πως η επίσκεψη της πολυαγαπημένης μας Φυρερίν στράβωσε ήδη πριν από την προσέλευση της στην Ελλάδα. Το προηγούμενο βράδυ, στις 8 Οκτωβρίου, συνήλθε το Ecofin, η σύσκεψη των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ. Το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό ούτε για την ένδοξη Φυρερίν μας, ούτε για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η απόφαση ήταν να παραμείνει η Ελλάδα στο Ευρώ μέχρι τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου. Μετά, σκοπεύουν  να μας αφήσουν στη μοίρα μας. Εξάλλου, τα 31 δις δεν θα ήταν καλύτερα να πήγαιναν σε μια κυβέρνηση "που ξέρει τι κάνει", όπως αυτή του Μαριάνο Ραχόι της Ισπανίας; "Γιατί να δοθούν σε ένα χαμένο σκοπό και όχι στην Ισπανία;" θα τους είπε ο Ισπανός ΥΠΟΙΚ. Είναι σαν να ακούω τα χειροκροτήματα από τους υπόλοιπους που πλέον θεωρούν πως το πρόβλημα θα περάσει με ένα μαγικό τρόπο με τη θυσία της Ελλάδας στο βωμό της Αυλίδας, ως μια νέα Ιφιγένεια.

Κοινώς, τα λεφτά ξεχάστε τα. Που και ακόμα και να ερχόντουσαν, που πιστεύετε θα πήγαιναν; Μα μας το είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός χθες: Τα λεφτά αυτά θα στηρίξουν τον τραπεζικό τομέα της χώρας, που με τη σειρά του θα "στηρίξει" την ελληνική οικονομία. Όπως άλλωστε τη στήριξε ως τώρα που έχει πάρει πάνω από 120 δις σε ενίσχυση, μέσω της διαδικασίας των ανακεφαλαιοποιήσεων!

Πέρα από το γεγονός πως εδώ αναδεικνύεται ένα μεγάλο θαύμα κολοσσιαίων διαστάσεων που συνοψίζεται με το "πως στο καλό πληρώνουν μισθούς και συντάξεις τόσο καιρό από τον Ιούνιο χωρίς τα 31 δις και τα υπόλοιπα που υποτίθεται θα έδιναν με αντάλλαγμα την εθνική ανεξαρτησία μας;", που απαντάται πιθανώς με τη φράση "μας δουλεύουν ψιλό γαζί εδώ και καιρό", εδώ προκύπτει η πραγματική διάσταση των γεγονότων: Σύντομα ο Σαμαράς θα μας οδηγήσει με τυμπανοκρουσίες στη δραχμή και θα το παρουσιάσει ως τεράστια επιτυχία, με τον ίδιο γελοίο τρόπο που παρουσίασε την αποτυχία της επίσκεψης Μέρκελ ως μεγάλη επιτυχία...

- Χερ Παπούλιας τι μου λέτε; Πεινάει ο ελληνικός λαός;
Η χώρα βρίσκεται σε ύφεση; Χρειάζεστε Ανάπτυξη;
Τι μου λέτε Χερ Παπούλιας; Ματώνετε την πονεμένη
καρδούλα μου με αυτά που λέτε! Κλαίω! Δεν γνώριζα!
Δεν γνώριζα!

Φυσικά τσιμουδιά για τη παραχώρηση των Δήμων στη γερμανική διοίκηση (μέσω της μεταφοράς της υποχρέωσης του χρέους τους προς αυτή), τσιμουδιά για το διορισμό του Χερ Φούχτελ ως νέου Γκαουλάιτερ Αποικίας Ελλάδος (με βαθμό Υφυπουργού Αποικιών), τσιμουδιά για τις μπίζνες με τους διάφορους "επιχειρηματίες" (έτσι λέγονται τα λαμόγια σήμερα) και φυσικά τσιμουδιά για τον πρωτοφανή διορισμό στην ιστορία της χώρας Ειδικού Επιτρόπου των Ρόθτσιλντ μέσα στο Υπουργείο Οικονομικών (που κοντεύουν να πνιγούν από τα σάλια του φιλέτου που βρίσκεται πάνω στο τεράστιο τραπέζι τους). Αυτά τα πολυαγαπημένα μας ΜΜΕ τα αποκρύπτουν και παρουσιάζουν την κατάσταση ιδιαίτερα ρόδινη, στοχεύοντας ξεκάθαρα προς τη βάση των ψηφοφόρων του Αντώνη Σαμαρά, τους συνταξιούχους.

Οι προπαγανδιστές ξέρουν πως το μόνο που ενδιαφέρει τους συνταξιούχους στη πλειοψηφία τους είναι να μπαίνει η σύνταξη στο λογαριασμό κάθε μήνα κι ας καίγεται ο τόπος γύρω τους. Εξάλλου, για αυτή τη σύνταξη έχουν ξεπουλήσει το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών τους. Οι ίδιοι περνάνε καλά, έχουν κουτσά στραβά τα φάρμακα τους, ζουν πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην Ιστορία, γιατί να κουνηθεί αυτή η βάρκα; Για να σωθούν οι απόγονοι; Μεταξύ μας, να σας πω ένα μυστικό; Στη πραγματικότητα δεν τους νοιάζει και για αυτό βλέπετε τη μαζική προσέλευση τους να ψηφίσουν Σαμαρά, αλλά και την αδιαφορία που δείχνουν στα γεγονότα. 100 ευρώ εγγυημένη σύνταξη να τους υποσχόταν η Μέρκελ, θα γινόντουσαν ο νέος στρατός της και θα βάραγαν αυτοί τους διαδηλωτές με τα Πι, όχι τα ΜΑΤ και οι Εξαρχιώτες.

- Σας παρουσιάζω το Νέο Όραμα Μου για την Γκρίχενλαντ.
Εδώ δεξιά είναι το Γερμανικό Λάντερ της Πελοποννήσου,
αριστερά η ΕΟΖ Θράκης, στο κέντρο η Αυτόνομη
Περιοχή της Κρήτης με τα γερμανικά πετρέλαια
και στο βάθος η ΕΟΖ Τσαμουριάς. Στο υπόλοιπο
θα έλθουν πάνοπλοι Γερμανοί συνταξιούχοι
αστυνομικοί για να επικοίσουν τα σπίτια που
θα μείνουν έρημα από το λιμό.
 

Ο πόλεμος πέρα από διεθνικός (Γερμανία κατά πάντων), πέρα από ταξικός (υφαρπαγή του πλούτου της νεοφτωχοποιημένης Μεσαίας Τάξης) είναι και πόλεμος γενεών. Οι βολεμένοι ηλικιωμένοι "baby boomers" δεν ενδιαφέρονται για τους φτωχοποιημένους απογόνους τους. Ενδιαφέρονται να ζήσουν για πάντα σε βάρος των υπολοίπων. Για μια ζωή οι Έλληνες μάθαιναν πώς να προετοιμαστούν για να παρατείνουν το θάνατο τους με το να έχουν εισόδημα στη δύση της ζωής τους, να γίνουν συνταξιούχοι και να έχουν λεφτά για φάρμακα, εγχειρίσεις και ταξίδια. Μόνο που αυτό το σχήμα τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη πυραμίδα Ponzi: Μόνο οι πρώτοι και αυτοί στην κορυφή παίρνουν τα λεφτά. Οι υπόλοιποι (οι επόμενες γενιές) τα χάνουν όλα.

 Το κατάφορο ψέμα είναι πλέον το νέο must στις πολιτικές διαδικασίες της Πρώην Ελληνικής Δημοκρατίας και πλέον του Δουκάτου της Μερκελίας. Οι δομές της αρπαγής και τα επιμέρους στοιχεία της καταστολής μπαίνουν στη θέση τους για το μεγαλύτερο φαγοπότι στην Ιστορία. Θα κατασπαραχτούν άνθρωποι, περιουσίες, κοινωνίες, δομές, θεσμοί, πολιτεύματα και οι κατακτήσεις του Διαφωτισμού. Ο μόνος πραγματικός μονόδρομος είναι η επιστροφή στο Μεσαίωνα.

Η μεγάλη κομπίνα με την ευρωδραχμή

Ένα από τα θέματα της ημέρας σήμερα, όπως τα αναφέρει ο μηχανισμός του Σοκ και Δέους, είναι πως οι Ευρωπαίοι και οι τραπεζίτες φίλοι μας ακονίζουν τα ΑΤΜ τους για να εκδίδουν δύο τύπους χρημάτων, τα οποία λένε πως ήδη τα τυπώνουν.

Tο ζήτημα και η μεγάλη απάτη όμως είναι ποιός θα εκδίδει αυτό το "εθνικό νόμισμα" με το οποίο μας απειλούν. Το κόλπο είναι πως θέλουν να συνεχίσει να εκδίδει η ΕΚΤ το "Geuro" ή "ευρωδραχμή" ή "νέα δραχμή" ή τα "κατοχικά μάρκα", πείτε το όπως θέλετε. Όμως, από τη στιγμή που ένα νόμισμα δεν εκδίδεται από ένα κρατικό νομισματοκοπείο για λογαριασμό μιας κρατικής κεντρικής τράπεζας (και όχι ιδιωτικής, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος), τότε παραμένει σε ισχύ η ίδια ακριβώς κομπίνα με αυτή του ευρώ και τα οφέλη που προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα εξανεμίζονται. Με τη μόνη διαφορά πως οι όροι γίνονται απείρως δυσχερέστεροι για τον πληθυσμό, υπέρ των επικυρίαρχων Γερμανών και τραπεζών.

Το σχέδιο, όπως το παρουσιάζουν, εμφανίζει μια "νέα δραχμή" που δεν θα ελέγχεται σε κανένα βαθμό από το ελληνικό "κράτος" (που σύντομα με την υπονόμευση που δέχεται θα ενταχθεί στα ανέκδοτα της κατηγορίας "Αλβανός τουρίστας" και "ΓΑΠ, πρωθυπουργός της Ελλάδας, 76ος Global Thinker"). Το νόμισμα, το οποίο απειλούν πως θα μας χώσουν μέσα στο λαρύγγι μας αν δεν κάνουμε ό,τι πουν, θα αποτελεί στην ουσία ένα υποτιμημένο τοπικό ευρώ. Αν θυμάστε καλά, αυτό ήταν το σχέδιο από την αρχή για τις χώρες του νότου: Ευρώπη δύο ταχυτήτων. Το θυμάστε;

Ιστορικές στιγμές: Πως σώθηκε η Ευρώπη...
Πάνω σειρά:
- "Έμπαινε Σόιμπλε αγόρι μου!!!"
- "Δώστους ευρωδραχμή, παιχταραααά μου!"
- "Jaaaaaaaaa!  Jaaaaaaaaa! Wunderbar! Uber Alles!"
- "Ai Caramba! Πώθ θα γυρίθω πιθω Ιθπανία τώρα;"
- "Ναι! Ναι! Έτσι γ@μ@ει η Ευρώπη!!! Έτσι!"
Κάτω σειρά:
- "Όχι, ρε που...η μου!!!! Όχι! Την κάτσαμε..."
- "O, mon dieu! Τι decadance...!"

Ο λόγος; Οι Γερμανοί θα πληρώνουν τα ήδη φτηνά εργατικά χέρια επιπέδου Βουλγαρίας με άχρηστα "χρήματα" για θα εισάγουν τα προϊόντα από τις ελληνικές Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (Τις θυμάστε αυτές; Είναι οι περιοχές τις Ελλάδας που θα έχουν γερμανικά εργοστάσια και το μηνιάτικο - μετά από τέτοιου είδους εξελίξεις - θα ισοδυναμεί με 50 ευρώ ή 2000 geuro ή όποιο άλλο αυθαίρετο νούμερο και άχρηστο νόμισμα θέλετε). Εκείνοι θα πληρώνουν με σκληρό ευρώ ή νέο μάρκο, που με αυτό θα αγοράζουν πολύ περισσότερα πάμφθηνα αγαθά. (Καπιταλισμός, αλλά μόνο για τους Αρείους, το παλαιό σχέδιο του Μπίσμαρκ). Παράλληλα, τα κέρδη όλων των εταιρειών τους μέσα στις ΕΟΖ, που θα πληρώνονται με ευρώ ή νέα μάρκα, θα εξάγονται ως έχουν στη Γερμανία. Άρα τα ευρώ ή τα νέα μάρκα θα επιστρέφουν στη Γερμανία και εδώ θα έχουμε άχρηστες ευρωδραχμές που θα τις αποκαλούμε χρήμα, το οποίο βέβαια δεν θα έχει καμία σχέση με την παραγωγική ικανότητα ή τον πλούτο του υπεδάφους της Ελλάδας! Το ίδιο κόλπο ανακύκλωσης των χρημάτων τους μετά την προσθήκη χρέους, θα μεταφραστεί σε μια απόλυτη διαστρέβλωση του ελεύθερου εμπορίου. Κάτι ξέρουν όταν μας λένε Ευρώ ή Χάος, μόνο που δεν μας αναφέρουν πως εκείνοι θα προκαλέσουν το Χάος και την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας με τις κομπίνες τους!!!

Και η Ελλάδα; Μα θα μας λένε πως εμείς οι τεμπέληδες-λαμόγια-φοροφυγάδες θα φταίμε που μας βιάζουν παρά φύση, γιατί "εμείς τα προκαλέσαμε στον εαυτό μας" όταν "ζούσαμε πέρα από τις δυνατότητες μας". (Παράλληλα οι μισθοί στη Γερμανία θα αυξάνονται κάθετα, ο πληθυσμός θα ζει στην ευημερία, ως εξαγορά για ψήφους και νομιμοποίηση). Και τα παιδιά μας θα γεννηθούν μέσα στη σκλαβιά, για να δουλεύουν 14ωρα μέσα στις ΕΟΖ από 12 ετών και να υπηρετούν τους Γερμανούς αφεντάδες μας. Αυτό θα πει ευρωπαϊκό κεκτημένο! Αυτό υπογράψαμε τελικά με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ!

Αλλά ας μην ανησυχούμε. Έχουμε το Μνημόνιο και τους ένδοξους πολιτικούς μας που μας καθοδηγούν προς την παντοτινή "Ανάπτυξη" με τα ηρωικά οικονομικά μέτρα τους! Την ανάπτυξη των άλλων φυσικά...

Ο ματωμένος γάμος της Ευροζώνης

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;
- Η Ισπανία δεν είχεπλεονασματικό προϋπολογισμόλίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;

- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
- Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν, αν η κρίση οφείλεται σε κακοδαιμονίες που, δίχως αμφιβολία, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα αλλά σε καμία των περιπτώσεων την Ισπανία;

Για μια στιγμή ας ξεχάσουμε τα δικά μας και ας αναλογιστούμε το δράμα που εκτυλίσσεται στην Ισπανία (όχι μόνο από αλληλεγγύη προς τον συμπαθή λαό της δυτικής Μεσογείου, αλλά γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα τι μας συμβαίνει κι εμάς τώρα, αυτή τη στιγμή): Από πέρσι το καλοκαίρι, οι ζημίες των ανόητων ισπανικών ιδιωτικών τραπεζών  (που προκλήθηκαν από τζόγο στην αγορά ακινήτων) έχουν μεταφερθεί στους ώμους του ισπανικού δημοσίου, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εκπαραθύρωση του τελευταίου από τις «αγορές». Για να μην αναγκαστεί η EE να παραδεχθεί ότι η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα που «καταπίπτει», αποφασίστηκε η εξής παρανοϊκή «λύση»:

1 Η ΕΚΤ θα δέχεται ό,τι παλιόχαρτο της φέρνουν οι ισπανικές τράπεζες ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δις με επιτόκιο 1%.

2 Επειδή αυτά τα χρήματα αποτελούν δανεικά, και με τα δανεικά δεν αποφεύγεται μια πτώχευση (παρά μόνο αναβάλλεται), το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεψαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές (κάτι που αποτελεί κατάφορη παραβίαση των κανόνων του…καπιταλισμού).

3 Λόγω όμως του 2, το ισπανικό κράτος σπρώχνεται βαθύτερα στην πτώχευση. Για να μην βουλιάξει άμεσα, σκέφτηκαν το εξής σοφό: Οι τράπεζες, την ίδια ώρα που θα παίρνουν δανεικά (κι αγύριστα) από το ισπανικό κράτος, θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%.

Κατανοείτε τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οι πτωχευμένες τράπεζες πρώτα μετέφεραν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός ψορολογούμενος δανείζεται από το EFSF. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο απαράβατος όρος για να επιτραπεί στην Ισπανία αυτή «λύση» είναι η επιβολή λιτότητας, που θα συρρικνώσει κι άλλο το εθνικό εισόδημα, από το οποίο το κράτος θα πρέπει να αντλήσει τους φόρους που απαιτούνται για την αποπληρωμή όλων αυτών των δανείων που έχει φορτωθεί ο ισπανικός λαός εκ μέρους των τραπεζιτών.

Όταν, λοιπόν, Ευρωπαίοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, δακτυλοδείχνουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να πει όχι στο ευρωπαϊκό «σχέδιο» καταπολέμησης της κρίσης, τους απαντώ χωρίς περιστροφές: Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, «τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;» .

Αναδημοσίευση από το περιοδικό HOT DOC

Πώς το κόλπο της Μέρκελ φόρτωσε το χρέος στους Ελληνες

- "Όχι, Nicola, επιμένω! Θα πρέπει να του πάρουμε τα
κλειδιά του αυτοκινήτου αμέσως! Σαν τιμωρία!
Πρέπει να γίνει υπεύθυνος κάποια μέρα!"

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους και ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες.
Μπορεί η ιστορία που ξέρουμε για τους κακούς Ελληνες που επιβαρύνουν οικονομικά τους καλούς Γερμανούς να μην είναι ακριβώς έτσι αλλά ακριβώς ανάποδα;

Μπορεί η κρίση να οφείλεται στο λάθος των τραπεζών να δανείσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν και τα πακέτα διάσωσης να ήταν ο τρόπος να μην πληρώσουν οι τράπεζες το κόστος αυτού του λάθους;

Το σημερινό Bloomberg View, η στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου, εξηγεί πώς μια προσεκτική ματιά στις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και στους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών αποδεινύει πως τα πακέτα διάσωσης που χορηγούνται στην Ελλάδα και εξασφαλίζονται μέσω των Μνημονίων, δεν σώζουν τους Ελληνες αλλά του γερμανούς φορολογούμενους και τις γερμανικές τράπεζες.

Κι αυτό γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ειδικότερα, αναφέρει το άρθρο:

«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.

Ας ξεκινήσουμε από την απλή παρατήρηση: δεν υπάρχουν ανεύθυνοι δανειολήπτες χωρίς ανεύθυνους πιστωτές. Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανε στα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.

Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Να πώς έγινε αυτό: Όταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Και τώρα η ταμπακιέρα:


Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.

Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση. Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View.

Eξηγεί: «Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης – ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Εν τέλει, όμως, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα.

- Πρώτον, να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών.

-Δεύτερο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας.

-Ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

"Την ώρα που η Άν. Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα, όπως και η Ελλάδα", καταλήγει η ανάλυση.

Αναδημοσίευση από το Polis Press

Οι Γερμανοί ανάβουν το πράσινο στην Ελλάδα για μονομερή διαγραφή του χρέους!

"Χρέος; Ποιό χρέος; Γιατί, είχαμε ποτέ την Ελλάδα υπό κατοχή;"

Της Υβόννης Τσιλίδου

Την προηγούμενη εβδομάδα με απόλυτη σοβαρότητα το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών διέγραψε μονομερώς το επονομαζόμενο κατοχικό χρέος του Γερμανικού Κράτους προς το Ελληνικό Κράτος, αγνοώντας ή ρίχνοντας στην κάλαθο των αχρήστων ισχύουσες Διεθνείς Δεσμεύσεις και Συμφωνίες, μη τιμώντας την υπογραφή του, την τιμή του και την αξιοπιστία του σε μιαν εποχή άκρας ευημερίας του Γερμανικού λαού, μη πιεζόμενου δηλ. από οικονομική ανάγκη, έναντι ενός λαού που πνέει τα λοίσθια και μάλιστα με δική του, γερμανική, υπαιτιότητα.

Αν και το θέμα σε επίπεδο δεοντολογίας, ηθικής τάξης και δικαίου δεν αφορά τον ελληνικό λαό, αλλά αυστηρά τον γερμανικό, ο οποίος αυτοεχρίσθη προσφάτως σε υπέρτατο αρμοστή της ηθικής τάξης έναντι των τεμπέληδων Ελλήνων. Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαν κι αυτοί να αποκληθούν αναίσχυντοι, διότι αρνούνται να αποπληρώσουν τις καταστροφές που οι ίδιοι προκάλεσαν, αφερέγγυοι κατά συρροήν, διότι αρνούνται επί μισό και πλέον αιώνα τις οικονομικές τους υποχρεώσεις και ανέντιμοι έναντι της Διεθνούς Κοινότητας και ιδίως της Ευρωπαικής, της οποίας επιπροσθέτως φιλοδοξούν να ηγηθούν, διότι αρνούνται την ισχύ της απόφασης της Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων.
Το ηθικό ανάστημα της κυβέρνησης της Κας Μέρκελ, προαπαιτούμενο για να κάνεις τον ηγέτη και τον κήρυκα της ηθικής, έχει καταβαραθρωθεί.
Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο και για τον γερμανικό λαό και το Γερμανικό Κράτος, έννοιες τις οποίες δεν μπορεί να διασύρει μια απλή τετραετής Κυβέρνηση.

Το Γερμανικό χρέος προς την Ελλάδα από πολεμικές αποζημιώσεις, ως γνωστόν ανέρχεται στο ποσό των 108 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους, αλλά και τις προσαυξήσεις υπερημερίας, τι υπερημερίας δηλαδή, μισός και αιώνας πέρασε.
Από το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο μας υπέβαλλε ο κατοχικός στρατός θα πρέπει να προσθέσουμε άλλα 54 δις ευρώ, χωρίς πάλι τόκους και υπερημερίες, δηλαδή χρέος 162 δις αρχικό ποσό χωρις τόκους. Ξένος οικονομολόγος προ καιρού είχε υπολογίσει τις οφειλές της Γερμανίας προς εμάς σε συνολικό ποσό άνω των 600 δις ευρώ, παρακαλώ, ανοίγοντάς μας τα μάτια.

Το Ελληνικό Κράτος φυσικά δεν αποποιείται των νομίμων δικαιωμάτων του, όμως αν το σκεφθούμε βαθύτερα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ίσως με όλα αυτά οι φίλοι Γερμανοί κάτι θέλουν να μας πούν, να μας δείξουν έναν δρόμο, μαςκλείνουν το μάτι για μια διευθέτηση και του δικού μας χρέους βάσει της δικής τους πρακτικής, της απορρέουσας από υψηλή επιστημονική τεχνογνωσία[ ! }. Άνευ ετέρας συζητήσεως δηλαδή, αναστολών, ενοχών και διλημμάτων θα πρέπει κι εμείς να προχωρήσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους μας και για αυτόν επιπροσθέτως τον γερμανικό λόγο συν όλους τους ατράνταχτους άλλους, τους οποίους και θα συνοψίσω στον εξης ένα: το ελληνικό χρέος είναι ένα χρέος- φούσκα, ένα μη υπάρχον στην ρεαλιστική οικονομική πραγματικότητα της χώρας και του λαού.
Είναι ένα μαθηματικό μέγεθος αρνητικού προσήματος, δηλαδή υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει στα αλήθεια, υπάρχει στο παράλληλο οικονομικό σύμπαν – φούσκα της Goldman Sacks, της Deutshe Bank και όλων των συναφών Οίκων στα πλαίσια της καταλήστευσης των λαών, της άλωσής τους μέσω οικονομικών πολέμων και απειλών που μετέρχονται για την κατάργηση της ανεξαρτησίας τους και την μετέπειτα υφαρπαγή του πλούτου τους και της περιουσίας τους.
Το τοκογλυφικό κατεστημένο σε όλο του το μεγαλείο: σου δίνω με το στανιό δάνεια μαγειρεύοντας στοιχεία, τα οποία κατά 80% παίρνω πίσω για αποπληρωμή των τόκων και συγχρόνως σου κατάσχω τμηματικά την δημόσια περιουσία και πλούτο σου, γιατί αδυνατείς να αποπληρώσεις, αφού σε έχω αφαιμάξει ποικιλοτρόπως και στερήσει από κάθε αναπτυξιακή προοπτική μέσω της τοπικής πολιτικής σπείρας, των μονίμως παραπλανούντων ΜΜΕ και ετέρων αξιοπίστων εξωκοινοβουλευτικών συνεργατών τους οποίους και επιβάλλω ως Υπουργούς Οικονομικών.
Επιπροσθέτως σε δένω φιόγκο και με το αποικιοκρατικό Αγγλικό Δίκαιο, έτσι για να μην διανοηθείς να κουνήσεις ούτε βλέφαρο. Έναντι αυτού του ομολογουμένως άψογα οργανωμένου συστήματος μία λύση υπάρχει, η Μεγαλεξάνδρεια : το κόψιμο του Γόρδιου δεσμού, δηλ. διαγραφή του χρέους και εμείς τελειώσαμε, κι άσε τους άλλους να τρέχουν. Άσε που μας υποβάλλουν τη λύση διακριτικά και φιλικά οι Γερμανοί με τα πεπραγμένα τους.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η Γερμανία έχει επωφεληθεί ιδιαίτερα από την κατάρρευση της Ελλάδας

Το παραμύθι πως η Γερμανία πληρώνει για την Ελλάδα είναι ένα ψέμα. 

Η Γερμανία είχε κέρδη πάνω από 115 δις ευρώ από την κρίση, υπό την μορφή της αύξησης των εξαγωγών (50 δις ευρώ ή 2% του ΑΕΠ της χώρας) και κερδών από τόκους (65 δις ευρώ)! Για αυτά έχει πληρώσει μόνο 15,2 δις ευρώ σε πραγματικό χρήμα, ενώ τα υπόλοιπα είναι εγγυήσεις. Πολύ καλή επένδυση θα έλεγε κανείς!

Δείτε πως το Ευρώ αποτελεί μια παγίδα χρέους που μαζεύει το σύνολο του πλούτου από την περιφέρεια και τον διοχετεύει στο κέντρο της Ευρώπης, δηλαδή στη Γερμανία. Μάλιστα, εκεί έχουν και γεναιόδωρες αυξήσεις στους μισθούς, σε βάρος των δικών μας μισθών. 

Δείτε την αποκάλυψη του τηλεοπτικού σταθμού Das Erste ο οποίος αποκαλύπτει την υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο:

Οι Γερμανικοί Καρθαγένειοι όροι για την Ελλάδα

Carthago delenda est *

Δείτε ένα σχετικό σχόλιο στο RT με τον Max Keiser και τη Stacey Herbert

* Μετάφραση: "Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί".
Φράση που αποδίδεται στον Ρωμαίο πολιτικό Κάτωνα τον Γηραιό

Πρόκειται για πετυχημένο τίτλο της βρετανικής εφημερίδας Telegraph, η οποία αποτυπώνει με δραματικό τρόπο, αλλά και με ακρίβεια τι ακριβώς είναι η πρόσφατη συμφωνία και το Μνημόνιο 2. Μια κεκαλυμμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να σας το πει αυτό από την τηλεόραση, αλλά το παραπάνω βίντεο είναι απόδειξη πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στον κόσμο που δεν είναι ούτε ξεπουλημένοι, ούτε ξεμωραμένοι και αντιλαμβάνονται τα πράγματα ως έχουν. Είμαστε πλέον όλοι, όχι Έλληνες, αλλά Καρχηδόνιοι!

Δώστε επίσης σημασία σε ό,τι αναφέρεται πως είπε ο Σόιμπλε στον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών, που αποτυπώθηκε σε βίντεο, πως "δεν πρέπει να ανησυχεί, καθώς ό,τι γίνεται στην Ελλάδα δεν θα γίνει στην Πορτογαλία και όλα αυτά γίνονται για να κατευναστούν οι Γερμανοί ψηφοφόροι". Ιδού το βίντεο, για να σας το αποδείξω κιόλας. Είμαστε επισήμως οι "Χριστιανοί" μέσα στην αρένα της Αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προσφέρουμε και ωραίο θέαμα στους ανώτερους ξανθούς Άριους εργάτες στις χαλυβουργίες της χώρας...

Εν τω μεταξύ, η γλοιώδης δουλοπρέπεια του Πορτογάλου είναι συγκινητική. Δείτε την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών σε όλο της το μεγαλείο...

Η κατάρρευση των κεντρικών συστημάτων

"Βρίσκεστε εδώ".

Η ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών παροχών και η συνεχής αύξηση των φόρων και των τελών αποτελεί μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε πλέον καθημερινά στην κοινωνία μας. Η πορεία αυτή προς τον γκρεμό δεν έχει τέλος. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τους λόγους που γίνεται αυτό για να αποδεχτούμε πως δεν είναι πλέον δυνατή η "διάσωσή" μας από την πολιτική ελίτ. Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο ρόλος της πολιτικής αυτής άρχουσας τάξης είναι να τα κάνουν όσο χειρότερα γίνεται.

Θα πρέπει καταρχάς να αναγνωρίσουμε πως το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα το οποίο έχει επικρατήσει ελιναι ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Ο πλούτος φεύγει από την περιφέρεια και καταλήγει στο κέντρο.

Σκεφθήτε για λίγο το σώμα σας. Σε περίπτωση υποθερμίας σταματάει την κίνηση του αίματος προς τα άκρα, τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, για να διατηρήσει τη θερμοκρασία στην καρδιά και να την προστατέψει. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο οργανισμός θα χάσει χέρια και πόδια, αλλά ο κορμός θα επιζήσει. Σε ποιά κατάσταση, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Αυτού του είδους η στρατηγική επιβίωσης είναι στρατηγική επιβίωσης του κέντρου, του κορμού. Είναι μια στρατηγική από την οπτική γωνία του κέντρου και εξυπηρετεί μόνο τα δικά του συμφέροντα. Ρίχνοντας τη θερμοκρασία του σώματος, προστατεύει τον κορμό, σίγουρα όμως δεν κάνει τίποτα για να προστατέψει τα άκρα και τα δάχτυλα.

Αυτή ακριβώς τη στρατηγική έχει επιστρατεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης και οι πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία. Έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική υφαρπαγής του πλούτου από τις πιο ευαίσθητες και φτωχές κοινωνικές ομάδες, έχοντας φτωχοποιήσει τη μεσαία τάξη σε όλες τις χώρες του πρώην πρώτου κόσμου. Παράλληλα, στην περίπτωση της ΕΕ, έχουν εσκεμμένα φτωχοποιήσει χώρες της περιφέρειας και υφαρπάζουν συστηματικά τον εθνικό τους πλούτο. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το σύστημα απαιτεί ο πλούτος να εισρέει στο κέντρο. Η Φρανκφούρτη, η νέα οικονομική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και το Βερολίνο, η νέα πολιτική πρωτεύουσα, απαιτούν ολοένα και περισσότερο πλούτο με τη μορφή τελών υποτέλειας, χαρατσιών στο ηλεκτρικό και δυσβάσταχτων φόρων για να μπορέσουν να συντηρήσουν το σύστημα σε βάρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών, σε βάρος των ελλειμματικών χωρών της περιφέρειας και σε βάρος των φτωχότερων και ευπαθέστερων κοινωνικών τάξεων.

Η μεγάλη πλάνη πως θα μας σώσουν οι πολιτικοί

Χιουμοριστική αναπαράσταση του πώς συρρικνώνεται η
οικονομία μέσω του πληθωρισμού. Σήμερα, το μπαλόνι
αυτό έχει αντίστοιχα το μέγεθος της Γης. Σε τέτοιες
συνθήκες το κέντρο δεν αντέχει και αρπάζει επιθετικά
τον πλούτο από την περιφέρεια. Τα αποτελέσματα είναι
καταστροφικά για όλους.

Κι όμως, οι πολιτικοί δεν είναι εκείνοι που θα προσφέρουν λύσεις από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Για την ακρίβεια, εκεί ψηλά στην πυραμίδα, πάνω από τα σύνεφα, ο καιρός είναι αίθριος και οι λύσεις απλές. Γιατί οι... πεφωτισμένοι ηγέτες μας έχουν τη λύση: Επιβολή περισσότερων φόρων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αποδειχτούν εξαιρετικά αναποτελεσματικοί, καθώς η οικονομική δραστηριότητα εξανεμίζεται και η ακίνητη περιουσία χάνει την αξία της.

Σε μια περίοδο όμως που τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως η σημερινή, το κέντρο δεν αντέχει. Η δουλειά των τοπικών και των υπερεθνικών πολιτικών, όπως οι Μερκοζύ, είναι να οδηγήσουν τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή τους έκβαση. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι γιατί προσπαθούν απελπισμένα να διασώσουν το σύστημα που πεθαίνει -- ένα σύστημα που έχει στείλει τόσα προνόμια και αγαθά προς τη μεριά τους. Το σύστημα είναι συγκεντρωτικό και στόχο έχει τη διακίνηση επιπλέον πόρων από την ευρύτερη περιφέρεια προς το κέντρο της ισχύος.

Τα συγκεντρωτικά συστήματα εξαρτώνται από την πολιτική νομιμοποίηση που αποκτούν. Αυτή την αποκτούν μέσα από μια διαδικασία εναπόθεσης της εμπιστοσύνης του κοινού σε αυτά, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση του κοινού καλού. Η εμπιστοσύνη αυτή σήμερα διαλύεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ολοένα και περισσότερα σημεία πάνω στον πλανήτη (ανάμεσά τους και στη χώρα μας). Οι καθημερινοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ολοένα και πιο πολύ πως τα συμφέροντά τους και η εμπιστοσύνη τους έχουν προδοθεί από την πολιτική άρχουσα τάξη για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα όσων έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις", όπως λχ το τραπεζικό καρτέλ.

Όσοι κερδοσκόποι παίζουν την τελευταία δεκαετία διάφορα απατηλά σχήματα Ponzi με τα λεφτά των άλλων και είναι σε θέση υπεροχής να ξέρουν τα αποτελέσματα των σχημάτων αυτών, είναι εκείνοι που έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις" στο μοντέρνο πολιτικό μας σύστημα. Αυτοί έχουν διασωθεί ξανά και ξανά από τα καταστροφικά αποτελέσματα των ίδιων των κάλπικων πρακτικών τους, μέσα από την απόλυτη απάτη που έχουν κατορθώσει να περάσουν: Την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους.

Από την άλλη μεριά του συστήματος βρίσκονται τα θύματά αυτών των απατεώνων. Οι απλοί άνθρωποι που το μόνο που έχουν πλέον να ελπίζουν είναι τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, η μεγαλύτερη υφαρπαγή της περιουσίας τους, η σίγουρη εξαθλίωση και ένα πολύ αβέβαιο μέλλον. Κάποια στιγμή, η διαμαρτυρία και η εξέγερση είναι αναπόφευκτα, καθώς η πολιτική νομιμοποίηση εξανεμίζεται. Όλον τον προηγούμενο χρόνο, το είδαμε αυτό σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική και από την Ασία μέχρι την Αφρική. Η κοινωνική βία επανήλθε στο προσκήνιο και άρχισε να εξαπλώνεται σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά σε δάσος. Η ίδια η ανθρώπινη φύση είναι που μας οδηγεί σε αυτό.

Η φονική αδράνεια του συγκεντρωτικού συστήματος

Σύνθεση που συγκρίνει το κτίριο του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου με τον Πύργο της Βαβέλ. Σίγουρα μοιάζουν!

Το μόνο που ενδιαφέρει το σύστημα είναι να μας κρατήσει όλους μέσα στη φυλακή που έχει χτίσει, μέσα στο μαντρί που μας έχει κλείσει για να μας αρμέγει για πάντα. Αυτή είναι η φύση του και οι εκφράσεις του μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισαν να παίρνουν κτηνώδεις, απολυταρχικές διαστάσεις. Η κρατική βία δείχνει σιγά-σιγά το άσχημο πρόσωπό της, καθώς η δημοκρατία και το Σύνταγμα καταλύονται. Ολοένα και περισσότεροι πρόθυμοι συνασπίζονται με το σύστημα, σε βάρος της χώρας και της κοινωνίας, με την ελπίδα πως θα διατηρήσουν τα προνόμια και τα αξιώματά τους.

Όμως εδώ έχουμε και μια άλλη σημαντική εξέλιξη που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να βλέπουμε. Οι διαδικασίες μεταφοράς του πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο (βλέπε Γερμανία), όσο εντείνονται, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα, τόσο εμφανίζουν σημάδια διάλυσης. Ο λόγος είναι πως η περιφέρεια, πάνω στην οποία βασίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, καταρρέει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Όσο συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να περιμένουμε πως θα πιεστεί ολοένα και πιο βίαια, ολοένα και πιο έντονα, για να διασφαλιστεί αρκετός πλούτος για να επιβιώσει το κέντρο. Ακριβώς έτσι είχε συμβεί την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν η κεντρική εξουσία πίεζε τόσο πολύ τους αγρότες μέσω των φόρων, που εκείνοι εγκατέλειψαν τη γη τους και εντάχθηκαν στις τάξεις των γειτονικών βαρβάρων επιδρομέων.

Η Γερμανία εξαρχής εφάρμοζε αυτό το σύστημα και μετατράπηκε σταδιακά σε κέντρο εξουσίας μέσα στην ΕΕ, λόγω του ελεύθερου εμπορίου. Εξήγαγε προϊόντα και υπηρεσίες και πληρωνόταν σε χρήματα. Οι χώρες της περιφέρειας εισήγαγαν προϊόντα και υπηρεσίες και εξήγαγαν χρήματα προς την Γερμανία. Κάποια στιγμή ήταν λογικό να φτάσουμε στο σημείο διάλυσης, καθώς αυτή η μονομερής συσσώρευση πλούτου δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

Τα τραγικά αδιέξοδα του συγκεντρωτικού συστήματος 
(γνωστού και ως παγκοσμιοποίηση)

Τα επόμενα χρόνια θα γίνουμε μάρτυρες μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό σύστημα και τους υποστηρικτές του και στις διάφορες αποκεντρωτικές δυνάμεις που θα εμφανίζονται σαν τα μανιτάρια. Αυτό θα γίνει σε πολλά επίπεδα: Τοπικά νομίσματα, αγορές ανταλλαγών, "αυθαίρετοι" οικισμοί, παραγωγή τροφίμων (ήδη στην Αμερική, σύντομα θα καταστεί παράνομο να παράγεις τα δικά σου τρόφιμα),

Οι κεντρικοί σχεδιαστές, οι "ιδιοφυίες" που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τα σημερινά χάλια, λειτουγούν πλέον εκτός κοινωνίας και εναντίον του κοινού καλού. Οι πολιτικοί, από την άλλη, ακόμα και αν γνώριζαν τι συμβαίνει γύρω τους και το κατανοούσαν, ακόμα και αν είχαν τη διάθεση να το διορθώσουν υπέρ του κοινωνικού καλού, δεν θα κατάφερναν τίποτα. Είναι τόσο ριζωμένοι μέσα σε ένα σύστημα που έχει γίνει όμηρος των κατεστημένων συμφερόντων και το χαρακτηρίζει τόσο μεγάλη αδράνεια, που η ελευθερία των κινήσεών τους θα ήταν πολύ περιορισμένη.

Τέτοια συστήματα όπως το σημερινό δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα μιας τέτοιας κλίματα οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα που θα μπορούσε να κάνει κάποια ουσιαστική διαφορά. Το ρίσκο είναι μεγάλο και μια καταστροφική συστημική κατάρρευση μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Η οποιαδήποτε δράση που θα απαντούσε στο πρόβλημα θα έπρεπε να είναι πολύπλοκη, πολύ ακριβή και πολύ αργή για να έχει κάποιο αντίκτυπο. Αν περιμένουμε λύσεις από την κορυφή και από τους πολιτικούς μας, θα απογοητευτούμε οικτρά. Το χειρότερο όμως είναι πως θα είμαστε απροετοίμαστοι για αυτό που έρχεται, για τις ραγδαίες αλλαγές που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Και μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει κανένας πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο που θα μας σώσει, θα είναι πολύ αργά για να γίνει κάτι ουσιαστικό.

Αυτή την απαισιοδοξία θα πρέπει να την έχουμε μόνο ως προς το ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν από τη δική μας μοίρα. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές στρατηγικές που μπορούμε να υιοθετήσουμε, πέρα από την παράνοια της διατήρησης του αδιατήρητου.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε άμεσα είναι να αποκεντρώσουμε τη ζωή μας. Να χτίσουμε παράλληλα συστήματα διανομής βασικών αγαθών και υπηρεσιών με απλούς, φτηνούς και αποτελεσματικούς τρόπους, που θα ανταποκρίνονται στις συνεχείς αλλαγές που συντελούνται γύρω μας.

Δεν θα μπορέσουμε φυσικά να καλύψουμε όλες τις ανάγκες που οι κοινωνίες μας είχαν μάθει στο παρελθόν να ικανοποιούν υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Θα μπορούμε να καλύψουμε όμως τις πιο βασικές ανάγκες για να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Το κρίσιμο σημείο είναι να βασίσουμε τις προσδοκίες μας στην πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους της κάκιστης ψυχολογίας όλων μας είναι ότι έχουμε εμπλακεί συλλογικά σαν κοινωνίες και οικονομίες στην πλάνη πως τα πράγματα πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως πριν και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματευόμαστε.

Και όμως, τα πράγματα δεν θα συνεχίσουν όπως πριν, γιατί απλά δεν μπορούν. Όσον αφορά το αδιαπραγμάτευτο αυτής της στάσης, η μόνη που δεν διαπραγματεύεται είναι η πραγματικότητα, η οποία μας επιβάλλει να ζούμε μέσα στις παραμέτρους που αυτή καθορίζει.

Το μέλλον: Τα αποκεντροποιημένα συστήματα και η βιωσιμότητα

Στα συγκεντρωτικά συστήματα, η υποδομή δεν αντέχει
για πολύ...

Απ' ό,τι φαίνεται, στο μέλλον μας δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο συγκεντρωτικό σύστημα, όπως αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, αλλά διάφορα επιμέρους αποκεντρωμένα συστήματα. Υπάρχουν πολλές μορφές αποκέντρωσης και όλες αφορούν την εγκατάλειψη του κοπαδιού πριν αυτό πέσει στον γκρεμό. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αποκεντρωτικών μορφών είναι πως αναφέρονται σε μια επιστροφή στην τοπική κοινωνία, στην τοπική αναγέννηση, στις παραδοσιακές αξίες, στην εστίαση πάνω στην τοπική αυτάρκεια και στη θεμελίωση νέων σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στους γείτονες.

Οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους γείτονες αποτελούν μια αξία που έχει ισοπεδωθεί εντελώς από τον καπιταλισμό. Κι όμως, οι σχέσεις εμπιστοσύνης αποτελούν τη βάση των πάντων. Παρ' όλα αυτά, στις παρούσες συνθήκες, καθώς οι οικονομίες συρρικνώνονται, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η πολιτική νομιμοποίηση καταρρέουν μαζί τους.

Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τα συστήματα παύουν να λειτουργούν αποτελεσματικά. Οι τοπικές πρωτοβουλίες αυτονομίας και αλληλεγγύης, που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στην ταλαιπωρημένη χώρα μας και κυρίως στην επαρχία, είναι αποτελεσματικές γιατί λειτουργούν μέσα σε κοινωνικά περιβάλλοντα όπου οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι ζωντανές ακόμα. Όσο δε αυτές δοκιμάζονται και κρατάνε, ενισχύουν ακόμα περισσότερο το ρεύμα αυτών των πρωτοβουλιών.

Πέρα από τις αντιστάσεις και τις επιταγές ενός ετοιμοθάνατου συγκεντρωτικού συστήματος που προσπαθεί να επιβάλει μιαν αφόρητη κατάσταση λατρείας του status quo, θα πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους στο μέλλον, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν κουλτούρα, σαν έθνος και σαν είδος. Έρχεται η ώρα να υιοθετήσουμε τοπικά νομίσματα, να αναπτύξουμε διαπραγματευτικές ικανότητες για να μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγαθά, θα πρέπει να αναπτύξουμε μικρά ευέλικτα δίκτυα μεταφορών και επικοινωνιών, μια τοπική βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα, προγράμματα τοπικής αστυνόμευσης (σε συνεργασία με την αστυνομία), θα πρέπει να πολεμήσουμε για να καταργηθούν οι νόμοι που πιθανώς θα εμφανιστούν κατά της τοπικής παραγωγής τροφίμων, της ελεύθερης πρόσβασης σε καθαρό πόσιμο νερό ή της τοπικής παραγωγής ενέργειας και της πρόσβασης της τοπικής κοινωνίας σε αυτά.

Αυτά είναι μερικά από τα εργαλεία που έχουν οι τοπικές κοινωνίες στα χέρια τους, εργαλεία που μπορούν να τους εξασφαλίσουν την επιβίωση. Σε καμία περίπτωση όμως οι τοπικές κοινωνίες δεν πρέπει να μείνουν εκεί. Κάθε τόπος θα χρειαστεί διαφορετικά εργαλεία, ανάλογα με τη θέση του και τις περιστάσεις.

Η σύγκρουση της περιφέρειας με το κέντρο

Ράιχσταγκ: Το σύμβολο του Βερολίνου και
της εξουσίας του ευρωπαϊκού κέντρου.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε πως ακόμα και σε ένα κόσμο που τα πάντα καταρρέουν, οι τοπικές κοινωνίες δεν πρόκειται να αφεθούν ελεύθερες να λειτουργήσουν με κριτήριο το όφελός τους. Σίγουρα οι λύσεις δεν θα έλθουν από την κορυφή, αλλά η παρενόχληση σίγουρα από εκεί θα έλθει. Τα αποκεντροποιημένα συστήματα αποτελούν απειλή για την συγκέντρωση του πλούτου στο κέντρο και αυτός ήταν ο στόχος όλων των προηγούμενων πολιτικών συστημάτων.

Ο πλούτος αφαιρείται από την περιφέρεια και κατευθύνεται στο κέντρο. Στον σύγχρονο καπιταλισμό, αυτό το κέντρο είναι βουλιμικό και έχει μια τεράστια όρεξη να καταβροχθίσει τα πάντα. Απαιτεί από εμάς να πληρώνουμε όσα χρωστάμε στο σύστημα, όσο επαχθή και να είναι αυτά, και σε καμία περίπτωση να μην προσπαθήσουμε να μειώσουμε το δικό μας χρέος ή αυτό της κοινότητάς μας.

Καθώς το κέντρο αναζητά συνεχώς τη λύση των προβλημάτων του στην ολοένα και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, αυξάνει παράλληλα και το οικονομικό κόστος (είτε χρηματικό είτε καταναλώνοντας πόρους) οποιασδήποτε ενέργειάς του. Μετά απαιτεί από την περιφέρεια να καλύψει το αυξημένο αυτό κόστος και οδηγούμαστε έτσι όλοι σε ένα πολύ αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον.

Ακριβώς αυτό γίνεται και στη χώρα μας σήμερα. Οι νόμοι που νομοθετούν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι καθιστούν τη ζωή πολύ ακριβή και δύσκολη, σε βαθμό που σύντομα θα οδηγηθούμε στην ανέχεια ή θα εκδιωχθούμε από τον τόπο μας ως μετανάστες (Αυτό, φυσικά, θα συμβεί αν παραμείνουμε απλοί θεατές των εξελίξεων γύρω μας). Η φυσική εξέλιξη των συγκεντρωτικών συστημάτων είναι η επιβολή περισσότερων δυσκίνητων, αδιαπέραστων, άδικων και άχρηστων νόμων, καθώς αυτοί αποτελούν τη συνταγή για την αύξηση των εσόδων μέσα από τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται για τη μη-συμμόρφωση.

Έτσι, θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερα από αυτό που ήδη έχουμε δει: Τη χείριστη δυνατή διακυβέρνηση από μια πολιτική ελίτ που εκπροσωπεί ξεδιάντροπα τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ του κέντρου και κυρίως της Γερμανίας. Μέχρις ότου αποφασίσουμε πως πολυδιαφημισμένο ευρωπαϊκό όραμα είναι στην πραγματικότητα ένας φριχτός εφιάλτης.

Μόχλευση και Κατοχή

Η πραγματική μόχλευση. Το μέλλον των παιδιών μας
είναι πιο σημαντικό από τα κέρδη του κάθε λαμόγιου,
απατεώνα, επιδρομέα, πολιτικού και τραπεζίτη που έχει
υποθηκεύσει το μέλλον τους για να κερδίσει χρήματα.
Είναι καθήκον όλων μας να τοποθετήσουμε τον μοχλό
έτσι, ώστε να γύρει υπέρ του μέλλοντος, υπέρ της ζωής,
υπέρ της ελευθερίας, υπέρ των παιδιών μας και εν τέλει,
υπέρ της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ο περίφημος όρος μόχλευση (ή leverage) που ακούμε συνεχώς για ό,τι έχει να κάνει με το EFSF, σημαίνει πως οι Ευρωπαίοι επιχειρούν να βγάλουν λεφτά από τα παράγωγα που θα δημιουργήσουν, βάσει των αρχικών χρημάτων που θα έχουν στα χέρια τους από τα κράτη.

Μάλιστα, οι Γερμανοί επιχειρούν να περάσουν στα εθνικά συντάγματα πως τα κράτη επιβάλλεται να αποδίδουν χρήματα στο EFSF μέσα σε επτά ημέρες από τη στιγμή που θα τους ζητηθεί! Αυτό σημαίνει πως θα υπογράφουν ακάλυπτες επιταγές και με αυτό τον τρόπο το σάπιο οικοδόμημα της Ευρώπης υποτίθεται θα προχωρήσει ξανά δυνατό προς το ένδοξό του μέλλον. Στην πραγματικότητα, θα καταρρεύσει.

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ο στόχος όλης αυτής της άσκησης είναι να μπουν τα αρχικά χρήματα, τα οποία στη συνέχεια θα "μοχλευτούν" για να φτάσουν υποτίθεται σε σχεδόν άπειρες αξίες, εξασφαλίζοντας στη Γερμανία σχεδόν άπειρους πόρους στις πλάτες των άλλων "εταίρων" της. Δυστυχώς, το σχέδιο αυτό προσκρούει στο γεγονός πως κανείς δεν θέλει να αγοράσει τα παράγωγα που θα δημιουργήσει το EFSF. Για αυτό και η Γερμανία θα επιχειρήσει τα πάντα για να δημιουργηθούν συνθήκες για να πεισθούν οι αγοραστές.

Πώς λειτουργεί η "μόχλευση"

Πάρτε ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ. Βάλτε του γύρω καθρέφτες. Τα παράγωγα είναι η απεικόνιση του αρχικού χαρτονομίσματος στους καθρέφτες, καθώς απεικονίζει ο ένας τον άλλο. Το αρχικό χαρτονόμισμα φαίνεται πως είναι άπειρα χαρτονομίσματα και για μια στιγμή αισθάνεστε πλούσιοι. Ειδικά αν βρείτε κάποια κορόιδα να τους πουλήσετε τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες και να γίνετε έτσι πραγματικά πλούσιοι, τότε μπορείτε να αποκτήσετε και τίτλο όπως "χρηματιστής" ή "τραπεζίτης", να δίνετε δάνεια στον κοσμάκη και μετά να παίρνετε τα σπίτια του αν δεν σας πληρώνουν. Φυσικά, όλοι όσοι έχουν αγοράσει τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες γίνονται και εκείνοι "πλούσιοι" ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν.

Έτσι είναι τα παράγωγα. Πολλαπλά συμβόλαια πάνω στο αρχικό χαρτονόμισμα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως ούτε το χαρτονόμισμα, ούτε τα συμβόλαια-παράγωγα είναι πραγματικό χρήμα που αντιστοιχεί σε κάποια πραγματική αξία. Αντίθετα, όλα αυτά είναι χρεώγραφα, εκπροσωπούν χρέος. Τα ομόλογα του δημοσίου είναι και αυτά μια μορφή παραγώγων. Αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν το μόνο πράγμα που έχει απομείνει στο Ελληνικό Δημόσιο: Τις μελλοντικές εισπράξεις από φόρους. Κοινώς, αποτελεί υποθήκη του μέλλοντός μας και αυτού των παιδιών μας.

Αυτό ακριβώς έχει βάλει στόχο να κάνει η Γερμανία. Καθώς οι τράπεζες δεν αποτελούν πλέον τίποτε άλλο από κούφια κελύφη και είναι στην ουσία χρεωκοπημένες, παρενέβη εκείνη στη μέση της διαδικασίας υφαρπαγής του ελληνικού εθνικού πλούτου την οποία είχαν ξεκινήσει οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι (βλ. τον "υιό του διαβόλου" και τραπεζίτη/δημιουργό επενδυτικού ταμείου, τον Χανκ Πώλσον, ο οποίος επιστάτησε αυτής της διαδικασίας για την Ελλάδα για διάφορα λαμόγια και τραπεζίτες και μέχρι πριν λίγο καιρό έδινε εντολές στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς θα έπρεπε να διαλύσει την οικονομία για να ‘κονομήσει' αυτός και οι όμοιοί του).

Η Γερμανία είδε σε όλα αυτά την ιστορική της ευκαιρία. Ουσιαστικά ανέλαβε το χρέος της Ελλάδας από τις τράπεζες, αποβλέποντας στην υφαρπαγή των μελλοντικών εισπράξεων του ελληνικού δημοσίου από τους μελλοντικούς φόρους, τον εθνικό της πλούτο, το Lebensraum της και τις περιουσίες των συνταξιοδοτικών ταμείων, αλλά και όλες τις περιουσίες, ιδιωτικές και δημόσιες. Αυτή η ιδιότυπη Νέα Κατοχή αποβλέπει στη χρηματοδότηση της επιβίωσης του γερμανικού κράτους από τους πρώην εταίρους του στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης. Ουσιαστικά η Γερμανία υφάρπαξε το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το χρησιμοποιεί για να υφαρπάξει τον εθνικό πλούτο των υπολοίπων. Τόσο απλά, τόσο ωμά και τόσο γερμανικά.

Το χρέος ως όπλο μαζικής καταστροφής

Το πραγματικό πρόβλημα που έχει προκαλέσει τα προβλήματα αυτά στη χώρα μας και την έχει καταστήσει έρμαιο και θύμα των κερδοσκόπων και των "εταίρων" μας είναι πως το μοντέρνο χρήμα (που είναι στην ουσία πλαστό αν το σκεφτούμε καλά) δεν εκπροσωπεί κάποια αξία, αλλά χρέος. Αυτό του ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους. Αν δεν το ξέρατε, το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα, το αγαπημένο μας ευρώ, που θέλουμε όλοι οι Έλληνες να παραμείνουμε σε αυτό, εκδίδεται από την ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία το δίνει στις ιδιωτικές εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο κι αυτές στη συνέχεια το πουλάνε στα κράτη με τόκο! Η το πουλάει απευθείας αυτή στα κράτη με τόκο! Κοινώς, η κερδοσκοπία είναι ενσωματωμένη μέσα στο οικοδόμημα της Ευρώπης και είναι ο βασικός λόγος της κατάρρευσής της μέσα σε μια δεκαετία.

Θέλουμε τελικά έξοδο από την "κρίση"; Τότε πρέπει να κρατικοποιηθεί άμεσα η ιδιωτικών συμφερόντων Τράπεζα της Ελλάδας, που αγοράζει χρήμα με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ και το πουλάει στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο και να τυπώσει δικό της χρήμα για λογαριασμό του κράτους, το οποίο θα συνδέεται με τον χρυσό (Αν έχει μείνει καθόλου και δεν τον έχει πουλήσει στους κερδοσκόπους)!

Το χρήμα πρέπει να είναι κρατικό και να μην ανήκει στο ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ. Φυσικά, αυτό αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο καθώς ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός μας άνευ λαϊκής εντολής και τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος εκπροσωπεί τα συμφέροντα των τραπεζών και του συστήματός τους.

Ούτως ή άλλως το περίφημο ευρώ μας έχει τελειώσει. Η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη και θα τυπώσει νέο χρήμα που θα συνδέεται με τον χρυσό θα είναι η Γερμανία. Ήδη πληροφορίες λένε πως έχει τυπώσει μεγάλες ποσότητες από το Νέο Μάρκο και η διασύνδεση με τον χρυσό είναι μονόδρομος, καθώς διαθέτει τεράστιες ποσότητες χρυσού που είτε είχε είτε απέσπασε από τους "εταίρους" της παίζοντας το παιχνίδι του χρέους. Φυσικά θα τους αφήσει κληρονομιά το ευρώ και το γιγαντιαίο χρέος που το συνοδεύει, ενώ εκείνη θα ξεκινήσει από την αρχή, αυτή τη φορά ως μια νέα υπερδύναμη. Στη νέα αυτή η εποχή, η Ελλάδα θα είναι η αγελάδα που θα αρμέγει η Γερμανία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εμείς και τα παιδιά μας θα είμαστε οι νέοι δουλοπάροικοι των Γερμανών αφεντάδων μας και οι περισσότεροι από εμάς θα το θεωρούν και τιμή και εξασφάλιση. Αυτό θα αποτελεί και το πικρό τέλος του νεώτερου κράτους μας, μόλις 150 χρόνια από τότε που πολεμούσαν οι πρόγονοί μας για ανεξαρτησία και την ελευθερία. Μόλις 40 χρόνια καλοπέρασης, ρεμούλας και μάσας εξασφάλισαν την ισόβια σκλαβιά για εμάς και τους απογόνους μας. Και ούτε το έχουμε πάρει χαμπάρι. Γιατί δεν αποδείχτηκε μόνο η λιτότητα όπλο μαζικής καταστροφής, αλλά και ο καταναλωτισμός.

Η πραγματική φύση του χρέους και της κρίσης

Εικονογράφηση του μυθιστορήματος Σιδερένια Φτέρνα,
του Τζακ Λόντον

Το πρόβλημα είναι όντως πρόβλημα χρέους. Αλλά όχι επίπλαστου χρέους της Ελλάδας προς κάποιους ιδιώτες και κράτη, που της επιβλήθηκε μέσω σκοτεινών δανειακών συμβάσεων, πανωτοκίων και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το χρήμα που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη και του γεγονότος πως πριν βγει στην αγορά εμπεριέχει χρέος.

Ο τόκος που πληρώνει το ελληνικό κράτος προς την ΕΚΤ για να αποκτήσει χρήμα είναι στην ουσία ο Ενδέκατος Βώλος, σε ένα κουτί που μπορεί να περιέχει μόνο Δέκα Βώλους. Είναι δηλαδή η απαίτηση για χρήμα που δεν υπάρχει στην πραγματική οικονομία. Άρα, αναγκαστικά καταληστεύεται το μέλλον και αποστερούνται οι απόγονοί μας από οικονομικούς πόρους, μόνο και μόνο για να πληρωθεί η απαίτηση των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι  είναι στην ουσία οι νταβατζήδες της μοντέρνας οικονομίας.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των χρημάτων που τυπώνονται, αλλά στο επίπεδο των online τραπεζικών συναλλαγών, στα ποσά που αντιπροσωπεύουν τα κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα, καθώς και τα κάθε είδους χρεώγραφα που ουσιαστικά λειτουργούν σαν χρήμα. Το χρήμα που κυκλοφορεί σε εκείνα τα επίπεδα είναι απείρως περισσότερο από το χρήμα που τυπώνεται, δηλαδή τα μετρητά. Και το χρήμα το οποίο διακινείται μέσω παραγώγων, είναι ακόμα περισσότερο και ξεπερνάει κάθε χρόνο το Ακαθάριστο Προϊόν του πλανήτη.

Ώς τώρα θα πρέπει να έχετε καταλάβει πως το μοντέρνο χρήμα, με εξαίρεση εκείνο που θα διασυνδεθεί με τον χρυσό πολύ σύντομα (βλέπε Νέο Μάρκο), είναι πλαστό. Δεν υπάρχει πουθενά διασύνδεση ανάμεσα σε αυτό και την πραγματική οικονομία. Δεν εμπεριέχει πραγματική αξία, αλλά μόνο την εικαζόμενη ασαφή αξία που επιβάλλουν οι αγορές και τα κράτη, δηλαδή το χρέος των τρίτων, το οποίο μεταβιβάζετε από τον ένα στον άλλο.

Εδώ βρίσκεται και ένας από τους δύο βασικούς λόγους της κατάρρευσης του καπιταλισμού και του δυτικού κόσμου (μαζί με το ελεύθερο εμπόριο). Το εικονικό μονεταριστικό σύστημα καταρρέει αυτή τη στιγμή γύρω μας από το ίδιο του το βάρος. Από το βάρος του χρέους που έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και δεν μπορεί να αποπληρωθεί, για τον απλούστατο λόγο πως βρίσκεται εκτός πραγματική οικονομίας (βλέπε πάλι Ο Ενδέκατος Βώλος).

Ο κόσμος στον οποίο μπαίνουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός. 

Πρόσκληση σε δείπνο για τον εορτασμό του τέλους της Ευρωζώνης

"Ή είσαι στο τραπέζι ή είσαι το μενού". ~ Πολωνός υπουργός απευθυνόμενος προς τον Donald Tusk, τον πρωθυπουργό της Πολωνίας

- "Νικολά, κάμερες! Κάνε πως είσαι ευχαριστημένος,
γιατί θα μας πάρουν χαμπάρι!"

Η μοίρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαντάζει προδιαγεγραμμένη. Σύντομα θα δούμε γεγονότα κολοσσιαίων διαστάσεων να συγκλονίζουν την ήπειρο και τον κόσμο από άκρη σε άκρη.

Επιτρέψτε μου να σας πω μια ιστορία. Δύο μέρες πριν, σε έναν πολύ ακριβό, ασφαλή και απρόσιτο χώρο στις Βρυξέλες έγινε ένα γκαλά. Σε αυτό άρχισαν να καταφθάνουν η μια θωρακισμένη λιμουζίνα μετά την άλλη για να παραδώσουν τους αξιότιμους κύριους και κυρίες που αποφασίζουν για το μέλλον μας χωρίς εμάς και τους υπηρέτες τους. Μέσα σε αυτό το ανεπίσημο γκαλά, ανάμεσα στους αστακούς και τα ζαρκάδια, οι 27 αντιπρόσωποι της πλουτοκρατίας έλαβαν αποφάσεις για το μέχρι πού θα φτάσει η αγριότητα των επερχόμενων μέτρων λιτότητας που θα επιβληθεί πάνω στους λαούς της Ευρώπης, για να μην οδηγήσουν την Ένωση σε έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο.

Η συζήτηση περιελάμβανε και το "κόστος ασφαλείας" του όλου αυτού εγχειρήματος, που ανέρχεται σε μερικά ψωροεκατομμύρια ευρώ. Ψίχουλα μπροστά στο όνειρο της απόλυτης κυριαρχίας, θα μου πείτε... Και όμως, το αντικείμενο των συζητήσεων ήταν τα μέτρα λιτότητας και η αναγκαία ασφαλείας για τους ίδιους, για να μην τους στείλουν στις καρμανιόλες. Καμία συζήτηση για το τι θα γίνει για να σωθούν οι οικονομίες και οι κοινωνίες!

Όλα αυτά ταιριάζουν τέλεια με τη φράση που είπε πριν μερικές μέρες ένας Πολωνός υπουργός στον πρωθυπουργό του: "Ή είσαι στο τραπέζι ή είσαι το μενού"!

Εκείνος φυσικά εννοούσε πως η κυβέρνηση της χώρας του θα πρέπει να έχει λόγο στις εξελίξεις που αφορούν την Ένωση και όχι μόνο η Γαλλία και η Γερμανία. Δεν εννοούσε πάντως πως ο λαός της Πολωνίας θα έπρεπε να είναι καθισμένος στο τραπέζι. Γιατί στην πραγματικότητα και ο πολωνικός λαός, όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, δεν ήταν καθισμένοι στο τραπέζι του επίμαχου γκαλά δύο ημέρες πριν. Οι μόνοι προσκεκλημένοι ήταν οι εκπρόσωποι του 1% του πληθυσμού και οι υπόλοιποι 99% αποτελούσαν το μενού.

Οι Μερκοζύ από την άλλη, εκείνο το ιστορικό βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου έφτασαν σε "απόλυτη συμφωνία" για μια νέα συνθήκη που θα περιορίζει τους προϋπολογισμούς και το μέγεθος των μελλοντικών ελλειμμάτων των μελών της Ευρωζώνης. Φυσικά, η συμφωνία δεν αναφέρει τίποτα για τα τρέχοντα ελλείμματα και τους ισολογισμούς των κρατών μελών, καθώς το πρόβλημα είναι τι γίνεται τώρα, αυτή τη στιγμή και όχι τι θα γίνει στο μέλλον.

Εδώ διαπιστώνουμε μια μεγάλη επώδυνη αλήθεια. Μια αλήθεια που καταρρίπτει κάθε μύθο για παντοδυναμία, κάθε σχεδιασμό για αυταρχικά μέτρα, κάθε επιχορήγηση για "επιχειρήσεις ασφαλείας που θα διατηρήσουν την ενότητα και την κοινή πορεία στην Ευρωζώνη" και που θα υποδουλώσουν τους λαούς για τα επόμενα χίλια χρόνια. Μια και μοναδική αλήθεια που μας λέει βροντερά πως δεν έχουν τίποτα! Δεν υπάρχουν λεφτά!

- "Πάλι θα φάμε καλά σε αυτό το ανεπίσημο δείπνο!
Έχει και το αγαπημένο μου φαγητό, ψυχές και
ανθρώπινη σάρκα!"

Οι τύποι με τις θωρακισμένες λιμουζίνες το ξέρουν και για αυτό παίζουν το παιχνίδι. Το EFSF, το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ΕΕ, υποτίθεται, θα έφτανε να έχει με μόχλευση γύρω στα 2 τρις ευρώ ή και περισσότερα! Αυτό όμως δεν συνέβη. Η ΕΚΤ, υποτίθεται, θα αγόραζε τρισεκατομμύρια άχρηστων ομολόγων δημοσίου της περιφέρειας. Ούτε αυτό συνέβη. Τέλος, είπαν να ενώσουν το EFSF με το ESM για να δημιουργήσουν ένα υπερταμείο σταθερότητας. Κάτι ξέρουν αυτοί από ενώσεις, θα έλεγε κανείς, οπότε τουλάχιστον αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν. Ούτε αυτό συνέβη.

Η αλήθεια είναι επίσης πως οι άνθρωποι που γυρίζουν γύρω-γύρω από τις Βρυξέλες εδώ και μέρες, οι πολιτικάντηδες και οι διάφοροι υπηρέτες της πλουτοκρατίας, είναι απλοί αλμπάνηδες και τουρίστες. Δεν έχει καμία ουσία αυτό που κάνουν, απλά το κάνουν για δείξουν πως κάνουν κάτι. Όλα όσα κάνουν είναι φόρμα και όχι ουσία και περιεχόμενο. Κατ' αυτούς, δεν έχει σημασία τι λέμε στους υπόλοιπους, αλλά πώς το λέμε. Είναι κενοί, ανούσιοι και δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Και το χειρότερο είναι πως το γνωρίζουν.

Τα δε συμφέροντα όλων αυτών των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό το νέο θέατρο σκιών είναι απολύτως αντικρουόμενα και αντιφατικά. Παρόλα αυτά, γινόμαστε μάρτυρες ενός θεάτρου του παραλόγου που έχει δύο πρωταγωνιστές, τους σιαμαίους Μερκοζύ, που υποκρίνονται πως είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το νέο μεγαλειώδες όραμα της υπέρλαμπρης νέας πιο Ενωμένης Ευρώπης.

Είναι σίγουρο πως πλέον όλοι τους έχουν καταλάβει τι γίνεται και το μόνο μέλημά τους είναι να εμποδίσουν την κοινή γνώμη να το συνειδητοποιήσει. Για κανέναν από τους πολιτικάντηδες και τους τεχνοκράτες που μας επέβαλαν δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. Τα γεγονότα καλπάζουν κατά πάνω τους με μεγάλη ταχύτητα. Ένα θέαμα τρομαχτικό και μεγαλειώδες ξεκινά: Το τέλος της Ευρωζώνης.

Η Βρετανία βλέπει την έξοδο της από την Ευρωζώνη

- "Οι τράπεζες που με έχουν προσλάβει δεν θέλουν να
υπάρξει κανένας έλεγχος στο Σίτυ. Για αυτό η Βρετανία
αποχωρεί από την ΕΕ σε ένδειξη συμπαράστασης στους
τραπεζίτες αγωνιστές που δεινοπαθούν!"

Αν κοιτάξουμε γύρω μας και προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι γίνεται, θα διαπιστώσουμε πως όσοι μας πληροφορούν για τα γεγονότα μέσα από τα ΜΜΕ είτε δεν έχουν καταλάβει το παραμικρό είτε έχουν βουτήξει το κεφάλι τους βαθιά στην άμμο είτε τα παίρνουν κανονικότατα από μαύρα ταμεία και λένε ψέματα.

Δείτε το παράδειγμα της υπόθεσης με τη Βρετανία. Οι επίσημες ειδήσεις μας αναφέρουν πως η Βρετανία βρέθηκε μόνη της απέναντι σε ένα πανίσχυρο μπλοκ 26 χωρών, με τον Σαρκοζύ να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και ο Κάμερον ο μεγάλος χαμένος.

Η αλήθεια είναι πως η Βρετανία και η κυβέρνησή της έχουν καταλάβει προς τα πού πάει το παιχνίδι και δεν δέχονται να αποτελέσει η χώρα τους αναίμακτα μια γερμανική κτήση, σε αντίθεση με τη Γαλλία του Σαρκοζύ που το επιδιώκει ενεργά.

Η μόνη αλήθεια είναι πως οι Βρετανοί προέβλεπαν από δεκαετίες τη νεκρανάσταση της Γερμανίας και για αυτό και δεν είχαν προσχωρήσει ποτέ ολοκληρωτικά στην Ένωση και στην Ευρωζώνη, επιλέγοντας πάντα μια ανεξάρτητη παράλληλη πορεία.

Ο λόγος της επικείμενης μεγάλης πολιτικής ρήξης που απειλεί την Ευρωζώνη βρίσκεται στην πρόθεση των Μερκοζύ να επιβάλουν μέτρα λιτότητας στους λαούς της ηπείρου, καθώς επίσης, και για πρώτη φορά, να φορολογήσουν τις τραπεζικές συναλλαγές.

Η Βρετανία δεν μπορεί να το δεχτεί σε καμία περίπτωση αυτό, για έναν πολύ βασικό λόγο με το όνομα Σίτυ. Το Σίτυ του Λονδίνου είναι μια σχετικά περιορισμένη γεωγραφικά περιοχή στα βόρεια του Τάμεση, γεμάτη με ουρανοξύστες και τράπεζες. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι πως μέσα σε αυτό το μέρος οι νόμοι σταματούν να λειτουργούν και οι τράπεζες κάνουν ό,τι θέλουν. Είναι μια παράδοση που υπάρχει από την δημιουργία των πρώτων τραπεζών και τη χρηματοδότηση που προσέφεραν στους πρώτους βασιλιάδες. Το Σίτυ αποτελεί το πιο μεγάλο τραπεζικό προπύργιο στον κόσμο από όπου σκιώδεις τράπεζες-πειρατές κάνουν τα ρεσάλτα τους για να αρπάξουν λάφυρα από οικονομίες και κοινωνίες.

Όπως πιστεύει η φιλοτραπεζική συντηρητική κυβέρνηση Κάμερον, με την επιβολή ενός τέλους πάνω στις τραπεζικές συναλλαγές, θα σταματήσει να υφίσταται το Σίτυ, η καρδιά της βρετανικής οικονομίας. Ή τουλάχιστον η καρδιά των τραπεζών της. Το αποτέλεσμα είναι η ευθεία ρήξη με τη Γερμανία, έπειτα από την αποδοχή πως ήταν τεράστιο λάθος για τη Βρετανία να επιτρέψει την ανάκαμψη της πρώτης, που τώρα οδηγεί στην ανασύσταση του γερμανικού Ράιχ.

Το θέμα είναι πως η Βρετανία φλερτάρει με την έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και λόγω της τεράστιας υπερχρέωσής της οι Γερμανοί δεν το βλέπουν αρνητικά αυτό. Όμως το αξιοσημείωτο είναι πως ούτε οι ειδήσεις ούτε όλα αυτά μας προετοιμάζουν για το ενδεχόμενο γενικών συρράξεων μέσα στην ίδια την Ευρώπη, με μια Γερμανία να ετοιμάζεται να πετύχει αναίμακτα μια κατάκτηση των βρετανικών νήσων, κάτι που δεν πέτυχε στον προηγούμενο πόλεμο. Αυτό αποτελεί και τον μεγαλύτερο εφιάλτη των Βρετανών, ο οποίος ζωντάνεψε ξαφνικά μπροστά τους και τους τρομοκρατεί!

Τα νέα από το Δ' Ράιχ

- "Τι θα πρέπει να πω πάλι η γυναίκα! Πως όλα πάνε καλά;
Αει στο καλό, βαρέθηκα! Αν δεν το κάνω όμως, θα καταλήξω
καθαρίστρια στον Δήμο Λειψίας. Οπότε, Άγγελα, χαμόγελο
και πείσε τους πως όλα θα πάνε καλά..."

Πολλές χώρες όπως η Πολωνία βλέπουν το φάντασμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας με μεγάλο τρόμο, καθώς υπέστησαν τα πάνδεινα την προηγούμενη φορά που η ιδέα της Μεγάλης Γερμανίας είχε φουσκώσει. Άλλες πρώην χώρες όπως η Ελλάδα, παρόλο που και αυτή έχει υποστεί τα πάνδεινα, σε μια κίνηση ακραίου ραγιαδισμού και γραικυλισμού έχει δώσει γην και ύδωρ, καθώς η ελίτ της πιστεύει πως με αυτό τον τρόπο θα επιβιώσει, έστω και αν χρειαστεί να θυσιάσει κυριολεκτικά τους υπόλοιπους.

Όμως, άλλες χώρες, όπως η Κροατία, κάνουν κάτι που φαινομενικά φαντάζει παρανοϊκό μπροστά στην μεγάλη πιθανότητα κατάρρευσης του Ευρώ. Σήμερα στις 10.30, η Κροατία υπέγραψε την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Όλα δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι όπως μας τα λένε. Είναι πλέον σαφές πως η Γερμανία δεν επιθυμεί τη διάσωση του ευρώ ή των τραπεζών. Πέρα από μερικές δικές της γιγαντιαίες τράπεζες, όπως της Commerzbank μέσω της επικείμενης κρατικοποίησης της, δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να το κάνει. Ποιοί όμως λέτε να είναι οι λόγοι;

Μήπως το ό,τι η Γερμανία περιμένει με το δάχτυλο στη σκανδάλη την κατάρρευση του ευρώ για να κάνει αμέσως μετά τις κινήσεις της; Η Γερμανία έχει πάρει κάποιες ιστορικές αποφάσεις. Την ανασύσταση της αυτοκρατορίας της στον ευρύτερο γεωγραφικό της χώρο, με επάκτιες κτήσεις όπως η Ελλάδα, που θα τροφοδοτούν το κέντρο με πρώτες ύλες και στρατιές σκλάβων για εργασία.

Κι όμως, τα μεγαλειώδη σχέδια της προσκρούουν στην πραγματικότητα της έλλειψης πόρων και της κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας. Παρόλο που η Μέρκελ, η νοικοκυρά από την πρώην Ανατολική Γερμανία, έχει καταφέρει πολλαπλάσια πράγματα από αυτά που κατόρθωσε ο Χίτλερ, τα υπέρμετρα φιλόδοξα σχέδιά της αναγκαστικά μεταμορφώνονται σε αμυντικά σχέδια εκτάκτου ανάγκης, όπου μέσω της υφαρπαγής φυσικών πόρων και του εθνικού πλούτου των γειτόνων, προσπαθεί να εξασφαλίσει την επιβίωση της Γερμανίας μετά την επερχόμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης.

Τί θα μπορούσε να είναι πιο περίτρανη απόδειξη πως ο καπιταλισμός, ο τραπεζισμός και ο νεοφιλελευθερισμός φτάνουν στο τέλος τους, πέρα από το γεγονός πως οι πρώην υπηρέτες τους συστήματος, οι πολιτικάντηδες της Ευρώπης, προκαλούν τώρα την τραπεζική εξουσία και ζητούν λήψη μέτρων κατά των τραπεζών; Αυτό λίγους μήνες πριν θα ήταν αδύνατο κι όμως συμβαίνει τώρα. Ο τραπεζισμός πέθανε! Ζήτω η επιστροφή της πολιτικής!

Το γερμανικό πρόβλημα

Μέσα στο διαδίκτυο ανακάλυψα αυτό το εξαιρετικό άρθρο το οποίο περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια το "γερμανικό πρόβλημα", από τον Σπύρο Μάνδρο. Σας το παραθέτω, καθώς το θεωρώ ένα από τα πλέον σημαντικά άρθρα που έχουν γραφτεί πάνω στο θέμα. Παράλληλα, είναι αξιοσημείωτοι οι προβληματισμοί και οι λύσεις που παραθέτει ο αρθρογράφος στο τέλος του άρθρου αυτού.

____ ο ____

Πίσω από τον ορυμαγδό των καθημερινών ειδήσεων και αναλύσεων για την οικονομική κρίση, πέρα από τις συνεχώς διαψευδόμενες προβλέψεις για ανάκαμψη και ανάπτυξη, την ώρα που το ευρώ και η Ευρωζώνη έχουν μπει πλέον βαθιά στη Ζώνη του Ημίφωτος με προβλεπτή και αναπότρεπτη τη μοιραία κατάληξή τους, από τα ερείπια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αρχίζει να αναδύεται μια νέα και απίστευτη για τους περισσότερους πολιτική και γεωπολιτική τάξη. Γιατί όμως απίστευτη; Η εξουσία, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό: Τη θέση του θνήσκοντος ευρωπαϊκού μορφώματος, ή έστω ενός μεγάλου τμήματός του, σπεύδει να καταλάβει η Γερμανία επαναλαμβάνοντας για μιαν ακόμα φορά τον ιστορικό εαυτό της. Αλλά τί μορφή μπορεί να πάρει το νέο αυτό γερμανικό εγχείρημα, πού μπορεί να στηρίζεται και τί προοπτικές μπορεί να έχει; Τα ερωτήματα αυτά είναι δυνατόν να απαντηθούν μόνο αν δίπλα στις σημερινές συγκυρίες τοποθετήσουμε το ιστορικό παρελθόν του βασικού αυτού παίκτη του διαγραφόμενου νέου ιστορικού δράματος.

Το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι το τελευταίο πράγμα που απασχολεί αυτή τη στιγμή τη γερμανική ελίτ είναι η διάσωση της Ευρωζώνης, του ευρώ και της ευρωπαϊκής “ιδέας”. Μέσα στις επιταχυνόμενες συνθήκες χρηματοπιστωτικής διάλυσης, το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας που προτείνει η Γερμανία, με την ίδια στον ρόλο του οικονομικού επικυριάρχου της Ευρώπης, ακόμα και αν γινόταν δεκτό από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, δεν λύνει το πρόβλημα του τερατώδους ευρωπαϊκού χρέους ούτε είναι δυνατό να εφαρμοστεί εγκαίρως. Οι δε εκ του πονηρού και συνεχώς εντεινόμενες πιέσεις και παροτρύνσεις των Αγγλοαμερικανών και των χαλκείων τους για έκδοση ευρωομολόγου ή μαζική εξαγορά των ομολόγων των ευρωπαϊκών χωρών από την ΕΚΤ φανερά αποσκοπούν στην υπονόμευση της γερμανικής οικονομίας. Στην πραγματικότητα, οι Αγγλοαμερικάνοι ζητούν από τη Γερμανία να αυτοκτονήσει. Αλλά μόνο οι αφελείς δεν μπορούν να διακρίνουν την υπόγεια σύγκρουση που αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην γεωπολιτικά αναδυόμενη Γερμανία και τις ατλαντικές δυνάμεις. Το ευρωομόλογο και η εξαγορά ομολόγων – με άλλα λόγια, η μαζική έκδοση πληθωριστικού χρήματος – μικρή μόνο και προσωρινή ανακούφιση θα μπορούσε να προσφέρει στην καταρρέουσα Ευρωζώνη, ενώ θα κατέστρεφε οριστικά τη γερμανική οικονομία. Ό,τι και αν καταμαρτυράει κανείς στους Γερμανούς, μόνο ηλίθιους δεν μπορεί να τους αποκαλέσει. Με τον γερμανικό πραγματισμό τους, προφανώς είδαν έγκαιρα από το 2007 και νωρίτερα πού οδηγούσε η χρηματοπιστωτική κρίση και προσάρμοσαν ανάλογα τα πολιτικά και γεωπολιτικά σχέδιά τους.

Τί νόημα έχει λοιπόν η τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών και το προτεινόμενο νέο ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, όταν μάλιστα είναι σίγουρο πως θα προκαλέσει οξύτατες πολιτικές αντιδράσεις από πολλές χώρες μέλη; Γιατί το προτείνει αυτή τη στιγμή η Γερμανία γνωρίζοντας πως ούτε προλαβαίνει ούτε μπορεί να διασώσει το ευρώ και την Ευρωζώνη; Ακριβώς γι’ αυτό! Στην πραγματικότητα αυτό που προτείνει είναι το γερμανικό Σύμφωνο Σταθερότητας – το blueprint, το υπόδειγμα, ο αρχικός καταστατικός χάρτης της νέας γερμανικής αυτοκρατορίας (όποιο όνομα κι αν της δώσουν) που αρχίζει να υποκαθιστά ένα μεγάλο μέρος της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με το προτεινόμενο σχέδιο γίνεται σαφές πως όσες χώρες δεχτούν να γίνουν υποτελείς στη Γερμανία θα τύχουν της υψηλής προστασίας της, αρκεί να παραδώσουν ένα σημαντικό μέρος της εθνικής τους ανεξαρτησίας και αυτονομίας – στον οικονομικό τομέα αρχικά, αργότερα και στον πολιτικό και τον στρατιωτικό. Για να γίνει πιο πειστική μάλιστα, η Γερμανία αξιοποιεί το υπέρτατο στις σημερινές συνθήκες πολιτικό όπλο, την ισχυρή εξαγωγική βιομηχανία της και τη συγκριτικά καλή χρηματοπιστωτική της θέση, σε έναν ωμό πολιτικό εκβιασμό: Ή μαζί μου ή θα ’χετε την τύχη της Ελλάδας!

Μέσα στον πανικό που προκαλεί η επικείμενη κατάρρευση του ευρώ και της Ευρωζώνης, η προοπτική της πρόσδεσης σε έναν σταθερό οικονομικό άξονα έναντι οιουδήποτε πολιτικού κόστους φαίνεται πως αποτελεί ελκυστική λύση για αρκετές κεντροευρωπαϊκές χώρες, που στο κάτω κάτω της γραφής διαθέτουν κοινές πολιτιστικές και ιστορικές καταβολές με τους Γερμανούς: Αυστρία, Ολλανδία, Φιλλανδία – ακόμα και η έντρομη γαλλική ελίτ εκλιπαρεί για συμμετοχή, αν και δεν φαίνεται να γίνεται δεκτή.

Η μετάλλαξη της Απαλής Ηγεμονίας

Η Γερμανία θα ’πρεπε, τώρα που έχει γίνει φιλειρηνική και λογική, να αποκτήσει αυτό που η Ευρώπη και ολόκληρος ο κόσμος της έχει αρνηθεί με δύο γιγάντιους πολέμους – ένα είδος απαλής ηγεμονίας επί της Ευρώπης.
     ~ Joschka Fischer, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας

Πώς βρέθηκε η Γερμανία στη σημερινή δεσπόζουσα θέση της; Μα εκεί την έφερε μοιραία η περίφημη “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”. Το πρόγραμμα Ευρώπη δεν ήταν και τόσο ιδεαλιστικό στη σύλληψή του όσο θα ήθελαν να πιστεύουμε οι ευρωπαϊκές αυθεντίες. Αντίθετα, ήταν ένας βεβιασμένος συμβιβασμός ανάμεσα στη Γαλλία και την Αγγλία από τη μια πλευρά και την Αμερική από την άλλη. Κίνητρό του ήταν ο φόβος για τον γερμανικό εθνικό χαρακτήρα και η ανάμνηση των δύο παγκοσμίων πολέμων που είχε προκαλέσει αυτή η χώρα. Στόχος του ήταν η υποταγή, η πρόσδεση, ο εξαναγκασμός της Γερμανίας σε ένα κοινό ευρωπαϊκό “όραμα”, το οποίο δεν υπήρχε βεβαίως αλλά έπρεπε να εφευρεθεί, μέσα από ένα πλέγμα ευρωπαϊκών θεσμών, που δεν υπήρχαν βεβαίως αλλά έπρεπε κι αυτοί να εφευρεθούν. Το Σχέδιο Morgenthau είχε ήδη εγκαταλειφθεί και απέναντι στην αμερικανική επιμονή να ανασυγκροτηθεί βιομηχανικά η Γερμανία ώστε να αποτελέσει ανάχωμα στον σοβιετικό επεκτατισμό, το μόνο που μπόρεσαν να αντιτάξουν οι Ευρωπαίοι ήταν το κακοσχεδιασμένο, διστακτικό και ασαφές ευρωπαϊκό πρόγραμμα πασπαλισμένο με μπόλικο ιδεαλισμό, το οποίο όμως για διάφορους λόγους – βοηθούσης βεβαίως και της προπαγάνδας – αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό απ’ όλες τις ευρωπαϊκές ελίτ. Επρόκειτο όμως για ένα σχέδιο καταστρωμένο από θέσεως αδυναμίας. Περνώντας διαδοχικά από την Ένωση Άνθρακος και Χάλυβος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση, το κακοσχεδιασμένο αυτό ευρωπαϊκό μόρφωμα, αν και ξεκίνησε με στόχο την αποτροπή μιας ακόμα γερμανικής περιπέτειας, ξέχασε στον δρόμο τον λόγο ύπαρξής του και έγινε τελικά το όχημα του γερμανικού αναθεωρητισμού.

Έχουμε εδώ μια κλασική αριστοτελική ετερογονία των σκοπών: Με άλλους στόχους ξεκινάς και εντελώς αλλού βρίσκεσαι. Εκ των υστέρων μπορούμε να δούμε ότι σε όλες του τις φάσεις το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ήταν καταδικασμένο εξαρχής και λειτούργησε καταλυτικά υπέρ της Γερμανίας. Και πώς να μη συμβεί αυτό; Από τη μια πλευρά είχαμε ένα θολό πολιτικό πρόγραμμα που σήμαινε κάτι διαφορετικό για τον καθένα, ουσιαστικά μια αυτοκρατορία χωρίς κέντρο και στόχους, κι από την άλλη έναν βιομηχανικό γίγαντα με άφθονη αμερικανική χρηματοδότηση, απαλλαγμένο από εξοπλιστικές δαπάνες, με μια έτοιμη τεράστια αγορά για τα προϊόντα του και με ζωντανή την ανάμνηση του αυτοκρατορικού του παρελθόντος. Αναπόδραστα και αδιόρατα, συνειδητά ή ασύνειδα, η Γερμανία σιγά σιγά κατέλαβε το κενό κέντρο της ευρωπαϊκής οιονεί αυτοκρατορίας και άρχισε να υπαγορεύει τους δικούς της όρους. Η “απαλή” ηγεμονία της Γερμανίας επί της Ευρώπης, που είδαμε να εύχεται ο Γιόσκα Φίσερ παραπάνω, ήταν ήδη πραγματικότητα από τη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά τη γερμανική ενοποίηση. Ο ρόλος της Γερμανίας στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους πολέμους που επακολούθησαν μέχρι την επέμβαση της Αμερικής στα Βαλκάνια δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Η επιβολή επίσης του ευρώ – στην πραγματικότητα, ενός ευρωπαϊκού μάρκου – σε 17 χώρες της Ένωσης ήταν το κορυφαίο επίτευγμα της “απαλής” αυτής γερμανικής ηγεμονίας.

Τί συνέβη όμως και ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια η ανεκτή αυτή γερμανική ηγεμονία αρχίζει να μεταλλάσσεται σε κάτι που θυμίζει το κλασικό γερμανικό παρελθόν; Η απάντηση είναι βέβαια ότι συνέβη η οικονομική κρίση και η ραγδαία καταστροφή του παγκόσμιας αμερικανικής τάξης. Μπροστά στο φάσμα του επερχόμενου οικονομικού, κοινωνικού, πολιτικού και γεωπολιτικού χάους, το περίφημο ευρωπαϊκό “όραμα” γίνεται βάρος περιττό και το συνδυασμένο ευρωπαϊκό χρέος θηλιά που σέρνει στον βυθό και τη Γερμανία. Έτσι, η χώρα αυτή ανασυντάσσει βιαστικά τις δυνάμεις της, ρίχνει στη θάλασσα τα ευρωπαϊκά της βαρίδια, αναπροσαρμόζει τους στόχους της, πετάει την άχρηστη πια μάσκα του πολιτικώς ορθού και από το σεντούκι του ιστορικού της παρελθόντος ανασύρει τις δοκιμασμένες εθνικές της συνταγές για μια αυτοκρατορική πολιτική ισχύος (βλ. Γερμανία: Ολική επαναφορά). Οι έκτακτοι καιροί απαιτούν έκτακτα μέτρα και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως η σημερινή Γερμανία θα ανεχτεί παθητικά τον ρόλο μιας ακόμα καταχρεωμένης ευρωπαϊκής χώρας που περιμένει τρέμοντας το μοιραίο. Σαν χώρα συγκροτημένη η Γερμανία λαβαίνει τα μέτρα της απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή και αδράζει τις νέες ιστορικές της ευκαιρίες. Το πρόβλημα βέβαια είναι τι σημαίνουν αυτά τα μέτρα για τους γείτονές της και σε ποιές καινούργιες περιπέτειες μπορεί να μας οδηγήσουν οι νέες ιστορικές της ευκαιρίες.

Μεσευρώπη και Ζωτικός Χώρος

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Μπορεί όμως με την ανάλυση να περιορίσει πολύ τις ενδεχόμενες εκβάσεις και να απομείνει έτσι με λίγα πιθανά σενάρια μπροστά του. Κάθε λαός είναι αιχμάλωτος της γεωγραφίας του, του εθνικού του χαρακτήρα και του ιστορικού του παρελθόντος. Το ρεπερτόριο των πιθανών αποκρίσεών του σε κρίσεις ή νέες καταστάσεις στην πραγματικότητα είναι πολύ περιορισμένο και τείνει στην επανάληψη. Προς τα πού θα στραφεί η Γερμανία τώρα που έχει λυτρωθεί πια από την επικυριαρχία των ΗΠΑ και της ΕΕ και δεν απειλείται εξ ανατολών προς το παρόν; Τί θα επιλέξει να κάνει ξαναβρίσκοντας τον εαυτό της στο κέντρο των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων εξελίξεων; Ποιές αποκρίσεις περιλαμβάνει το εθνικό της ρεπερτόριο για ανάλογες με τη σημερινή καταστάσεις; Για να απαντήσει κανείς, πρέπει να ρίξει μια ματιά στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν αυτής της χώρας.

Κατά τις δύο προηγούμενες αυτοκρατορικές τους περιπέτειες (Δεύτερο και Τρίτο Ράιχ), οι Γερμανοί έχουν επιδείξει μιαν εκπληκτική επιμονή και προσήλωση στους ίδιους σκοπούς και στα ίδια μέσα: Συνεχής επέκταση σε βάρος των γειτόνων τους, οικονομική εκμετάλλευση, εκδίωξη και εξόντωση τοπικών πληθυσμών, εγκατάσταση Γερμανών εποίκων κ.ά. Τα σχέδια-ιδεολογήματα που ενέπνευσαν τους δύο γερμανικής καταγωγής παγκόσμιους πολέμους – το Σχέδιο Μεσευρώπη και ο Ζωτικός Χώρος – στην πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο και απίστευτο παράδειγμα εθνικής εγκληματικότητας:

Σχέδιο Μεσευρώπη (Mitteleuropa)

Το Σχέδιο Μεσευρώπη επεδίωκε την οικονομική και πολιτιστική ηγεμονία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας επί της κεντρικής Ευρώπης και τη συνακόλουθη οικονομική και χρηματοπιστωτική εκμετάλλευση της περιοχής σε συνδυασμό με άμεσες προσαρτήσεις, εγκατάσταση Γερμανών εποίκων, εκδίωξη των μη-Γερμανών από τα προσαρτημένα εδάφη και τελικά εκγερμανισμό των ψευδοκρατών που θα δημιουργούντο σαν ουδέτερη ζώνη μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας. Το ζήτημα της Μεσευρώπης αναλύθηκε από τον Γερμανό στοχαστή Friedrich Naumann το 1915 στο βιβλίο του Mitteleuropa. Κατά τον Naumann, αυτό το τμήμα της Ευρώπης θα ’πρεπε να γίνει ένα πολιτικά και οικονομικά ενοποιημένο μπλοκ υποταγμένο στη γερμανική εξουσία. […]

Η κυρίαρχη πολιτική ελίτ της Γερμανίας αποδέχθηκε το Σχέδιο Μεσευρώπη κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ κατάστρωνε τους γερμανικούς πολεμικούς στόχους και τα σχέδια για τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη. Η Μεσευρώπη θα δημιουργείτο με την ίδρυση μιας σειράς ψευδοκρατών που η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική πλευρά τους θα βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Γερμανικού Ράιχ. Ολόκληρη η περιοχή θα λειτουργούσε σαν οικονομική αυλή της Γερμανίας και η εκμετάλλευσή της θα την βοηθούσε να ανταγωνιστεί τη Βρετανική Αυτοκρατορία και οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή για τη θέση της κυρίαρχης παγκόσμιας δύναμης. Η πολιτική, στρατιωτική και οικονομική οργάνωση [του αυτοκρατορικού χώρου] θα βασιζόταν στη γερμανική επικυριαρχία και στην επιβολή συμφωνιών σε χώρες όπως η Πολωνία και η Ουκρανία. Πίστευαν δε ότι η γερμανική εργατική τάξη θα κατευναζόταν από τους Γερμανούς πολιτικούς μέσω των οικονομικών ωφελημάτων από τις προσαρτήσεις, τον εποικισμό της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης από Γερμανούς και την εκμετάλλευση των κατακτημένων χωρών προς υλικό όφελος της Γερμανίας.

Η μερική υλοποίηση αυτών των σχεδίων αντανακλάται στη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόβσκ, όπου παρέχονται εγγυήσεις για τη γερμανική οικονομική και στρατιωτική επικυριαρχία επί της Ουκρανίας. Όσο δε για την Οθωμανική και την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, αυτές στην μεταπολεμική Ευρώπη θα βασίζονταν στη γερμανική υποστήριξη και θα υποβιβάζονταν σε υποτελείς.

Wikipedia

Ζωτικός Χώρος (Lebensraum)

Ο Ζωτικός Χώρος ήταν μία από τις μείζονες πολιτικές ιδέες του Αδόλφου Χίτλερ και ένα σημαντικό συστατικό της ναζιστικής ιδεολογίας. Λειτούργησε σαν κίνητρο της επεκτατικής πολιτικής της ναζιστικής Γερμανίας με στόχο την εξασφάλιση επιπλέον χώρου για την ανάπτυξη του γερμανικού πληθυσμού, για μια Μεγάλη Γερμανία. Στο βιβλίο του Mein Kampf, ο Χίτλερ περιέγραφε λεπτομερώς την πεποίθησή του ότι ο γερμανικός λαός χρειαζόταν Lebensraum (Ζωτικό Χώρο, δηλαδή γη και πρώτες ύλες) και ότι ο χώρος αυτός θα ’πρεπε να αναζητηθεί στην ανατολή. Ήταν η δεδηλωμένη πολιτική των ναζί να σκοτώσουν, εξορίσουν ή σκλαβώσουν τους Πολωνούς, τους Ρώσους και άλλους σλαβικούς πληθυσμούς, τους οποίους θεωρούσαν κατώτερους, και να εποικίσουν τη γη με Γερμανούς. Ολόκληρος ο αστικός πληθυσμός [των χωρών αυτών] θα εξοντωνόταν με λιμοκτονία, δημιουργώντας έτσι αγροτικό πλεόνασμα για να διατραφεί η Γερμανία και να γίνει δυνατή η αντικατάστασή του πληθυσμού αυτού από μια γερμανική ανώτερη τάξη. […]

Σημειώνει το 1963 ο Βρετανός ιστορικός A. J. P. Taylor στον πρόλογο “Δεύτερες σκέψεις” του βιβλίου του Η καταγωγή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου:

Είναι εξίσου φανερό ότι το Lebensraum εμφανιζόταν πάντοτε σαν ένα στοιχείο αυτών των σχεδίων. Δεν ήταν μια πρωτότυπη ιδέα του Χίτλερ. Ήταν κοινοτοπία εκείνη την εποχή. Το Volk ohne Raum (Λαός χωρίς χώρο), παραδείγματος χάρη, του Hans Grimm πούλησε πολύ περισσότερα αντίτυπα από το Mein Kampf όταν εκδόθηκε το 1928. Γι’ αυτό τον λόγο, τα σχέδια για απόκτηση νέων εδαφών είχαν μεγάλη δημοσιότητα στη Γερμανία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. [Στους κύκλους των ιστορικών] είχε επικρατήσει ότι επρόκειτο για σχέδια κάποιων παλαβών θεωρητικών ή κάποιων εξτρεμιστικών οργανώσεων. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Το 1961 ένας Γερμανός καθηγητής [Fritz Fischer] παρουσίασε τα αποτελέσματα των έρευνών του για τους γερμανικούς πολεμικούς στόχους [του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου]. Επρόκειτο πράγματι για ένα “πρόγραμμα επιθετικότητας” ή όπως το αποκαλούσε ο καθηγητής για ένα “άλμα για παγκόσμια εξουσία”: Το Βέλγιο υπό γερμανικό έλεγχο, τα γαλλικά ορυχεία σιδήρου θα προσαρτώνταν στη Γερμανία και, πολύ περισσότερο, η Πολωνία και η Ουκρανία θα εκκαθαρίζονταν από τους κατοίκους τους και θα εποικίζονταν από Γερμανούς. Τα σχέδια αυτά δεν ήταν μόνο έργο του γερμανικού Γενικού Επιτελείου. Είχαν υιοθετηθεί από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και από τον “καλό Γερμανό”, Bethmann Hollweg, [τον τότε καγκελλάριο].[…]

Η επίσημη γερμανική ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου έχει καταλήξει ότι η κατάκτηση Lebensraum ήταν για τον Χίτλερ και τους υπόλοιπους εθνικοσοσιαλιστές ο πιο σημαντικός στόχος της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Στην πρώτη συνάντησή του με όλους τους κορυφαίους στρατηγούς και ναυάρχους του Ράιχ στις 3 Φεβρουαρίου 1933, ο Χίτλερ μίλησε για “την κατάκτηση Lebensraum στην ανατολή και τον αδυσώπητο εκγερμανισμό του” ως τον υπέρτατο στόχο του στην εξωτερική πολιτική. Για τον Χίτλερ, η γη που θα προσέφερε επαρκές Lebensraum ήταν η Σοβιετική Ένωση, που κατά τον Χίτλερ ήταν ένα έθνος που κατείχε αχανή και πλούσια αγροτική γη και ταυτόχρονα κατοικείτο από αυτούς που ο Χίτλερ θεωρούσε Σλάβους Untermenschen (υπανθρώπους) τους οποίους κυβερνούσε μια συμμορία αιμοδιψών, αλλά εντελώς ανίκανων Εβραίων επαναστατών. Κατά τον Χίτλερ, οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν εκγερμανίσιμοι, μόνο το έδαφος ήταν. Η ολική εξόντωση δεν ήταν απαραίτητη μόνο και μόνο επειδή η ανατολική Ευρώπη διέθετε ανθρώπους Αρίας-Νορδικής καταγωγής, ιδιαίτερα μεταξύ των ηγετών.[…]

Wikipedia

Μπορεί η Γερμανία να γλιτώσει από τον εαυτό της; Μπορούμε να γλιτώσουμε εμείς από τη Γερμανία; Κανείς Γερμανός φυσικά δεν μιλάει σήμερα για Μεσευρώπη ή Lebensraum, αλλά μπορεί να έχει πραγματικά χαθεί μια έννοια τόσο βαθιά ριζωμένη στη γερμανική ψυχή; Όσο υποδειγματικά κι αν έπαιξε τον ρόλο του “μετανιωμένου και καλού κατά βάθος παιδιού” μετά την τελευταία της ήττα, η Γερμανία είναι πάντα Γερμανία. Έχει την ιστορία της, έχει τον εθνικό της χαρακτήρα, έχει τα πραγματικά μεγάλα τεχνικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά της επιτεύγματα, αλλά έχει και τα Νταχάου και τα Άουσβιτς, έχει την Καισαριανή και το Δίστομο. Πρέπει να βλέπουμε ολόκληρη τη Γερμανία. Μόνο έτσι θα ξέρουμε τι πρέπει να περιμένουμε από τους Γερμανούς. Μόνο έτσι θα συμπεράνουμε χωρίς αυταπάτες πως το Σχέδιο Μεσευρώπη και ο Ζωτικός Χώρος αποτελούν ουσιαστικά ένα ενιαίο, σταθερό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Τα αποτελέσματά του τα έχουμε δει δύο φορές στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Για λαούς που υπέστησαν τη γερμανική θηριωδία, όπως οι Έλληνες, η ανασύσταση της γερμανικής αυτοκρατορίας, που επισυμβαίνει αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας, είναι μια πολύ λογική αιτία βαθιάς ανησυχίας. Και μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά τον τρόμο των Πολωνών απέναντι στη διαφαινόμενη αναβίωση του γερμανικού Ράιχ.

Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η Πολωνία είναι αυτή που χτυπά το ηχηρότερο καμπανάκι για τις ζοφερές εξελίξεις που προοιωνίζονται στην Ευρώπη, καθώς είναι η χώρα που ιστορικά δεχόταν το πρώτο κύμα της επιθετικότητας από τη Γερμανία και τη Ρωσία, που εκδηλωνόταν ως απότοκο μεγάλων οικονομικών κρίσεων. Οι πολωνικοί φόβοι εκφράστηκαν εξίσου καθαρά με την προ διμήνου δήλωση του Πολωνού υπουργού Οικονομικών, Ράτσεκ Ροστόφσκι, ότι “αν η Ευρωζώνη διαλυθεί, είναι δύσκολο να αποκλειστεί το ενδεχόμενο διάλυσης και της ΕΕ” και πως σε μια τέτοια περίπτωση “εγείρεται ο κίνδυνος εμφάνισης αυταρχικών πολιτικών κινημάτων σε έναν ορίζοντα δέκα με είκοσι ετών – ακόμα και ο κίνδυνος πολέμου”. (Άκης Χαραλαμπίδης, Η γερμανική πολιτική οδηγεί στο χάος την Ευρώπη, Επίκαιρα 01/12/2011)

Πόσο εφικτή είναι μια νέα Γερμανική Αυτοκρατορία;

Θα έλεγα, απολύτως εφικτή. Σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο δεν υπάρχει ούτε δείγμα σοβαρού ανταγωνιστή. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν ουσιαστικά υφαρπαγεί από τη Γερμανία, ενώ οι άλλοτε μεγάλοι εχθροί της είναι σκιές του παλιού τους εαυτού. Η μεν Γαλλία έχει φτάσει να ικετεύει τη Γερμανία να τη σώσει από την επικείμενη κατάρρευση των τραπεζών της, ενώ η Αγγλία, στα πρόθυρα κι αυτή της κατάρρευσης, το μόνο που κάνει είναι να σαρκάζει το επικείμενο τέλος του ευρώ και να ψαρεύει στα θολά νερά προσπαθώντας να υπονομεύσει τα γερμανικά σχέδια με παραπληροφόρηση και σπασμωδικές κινήσεις. Η δε Αμερική αποσύρεται ταχύτατα από τον ευρωπαϊκό χώρο, καθώς το οικονομικό βάρος του αυτοκρατορικού της μηχανισμού τσακίζει και τις τελευταίες της ελπίδες για έναν μονοπολικό κόσμο με την ίδια στον θρόνο.

Στον πολυπολικό κόσμο που ανατέλλει φαίνεται πως ένας πόλος ανήκει στη Γερμανία. Στον αγώνα τους για το ψαλίδισμα των αμερικανικών φιλοδοξιών για παγκόσμια κυριαρχία, οι υπόλοιποι νέοι πόλοι του κόσμου (Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) έχουν κάθε λόγο να διάκεινται ευμενώς απέναντι στον αναδυόμενο γερμανικό πόλο, ιδιαίτερα μετά την επισυμβαίνουσα αυτή τη στιγμή κατάρρευση της ΕΕ. Μια ιδιότυπη συμμαχία μάλιστα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας με στόχο την ενεργειακή ασφάλεια της πρώτης και τη διευθέτηση του γεωπολιτικού χώρου μεταξύ των δύο αυτών δυνάμεων. Ο νέος βαλτικός αγωγός North Stream, που τροφοδοτεί κατευθείαν τη Γερμανία με φυσικό αέριο χωρίς να περνά από άλλες χώρες, σηματοδοτεί με τον πιο απτό τρόπο τη νέα εποχή στις σχέσεις των δύο δυνάμεων, ενώ αμφισβητεί ανοιχτά τα σχέδια άλλων οικονομικών σχημάτων με σαφή υπερατλαντικό προσανατολισμό να ανατρέψουν το ρωσικό μονοπώλιο φυσικού αερίου μέσω του σχεδιαζόμενου αγωγού Nabucco, ο οποίος όμως βρίσκεται πλέον σε πορεία ακύρωσης.

Η Γερμανία φανερά έχει αρχίσει να χαράζει δική της αυτοκρατορική εξωτερική πολιτική που παίρνει τις αποστάσεις της από την Αμερική. Αναγνωρίζοντας πως η εποχή του ατλαντισμού τελειώνει μέσα στον κουρνιαχτό της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, επενδύει στη συνύπαρξη με τον γειτονικό ρωσικό πόλο, τακτοποιώντας μάλιστα και τον μεταξύ τους γεωπολιτικό χώρο. Το πρώτο βήμα έγινε με τη φιλική διευθέτηση του ζητήματος της Τρανσνίστριας, της φιλορωσικής περιοχής που αποσπάσθηκε από τη Μολδαβία και παραμένει στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Μέσα στο κλίμα αυτό αναπτύσσονται γερμανικής εμπνεύσεως σενάρια που προωθούν τον διαμελισμό της Ευρώπης.

Έτερο κομμάτι της Ένωσης, κατά το υπό συζήτηση σενάριο, φαίνεται να περνά ξανά πίσω στην επιρροή της Ρωσίας και σε αυτό συγκαταλέγονται οι εκτός Ευρωζώνης χώρες της Βαλτικής, Λετονία και Λιθουανία. Κατά τους σχετικούς σχεδιασμούς, στην ίδια σφαίρα επιρροής φέρεται να περνούν, για ποικίλους γεωπολιτικούς και άλλους λόγους, μεγέθους και ιδιαιτερότητας προβλημάτων, Βουλγαρία και Ρουμανία στη Νότια Ευρώπη, γεγονός που θα αλλάξει άρδην τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα, γιατί μια τέτοια εξέλιξη αποβλέπει κατ’ ουσίαν στον αποκλεισμό της παρουσίας της Τουρκίας από τα Βαλκάνια – ιδιαίτερα αν προκύψει, ως φαίνεται, κατόπιν “κατανόησης” μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας για ενίσχυση του ήδη υφιστάμενου γεωπολιτικού ρόλου της δεύτερης στην περιοχή. (Δημήτρης Π. Δήμας, “Πόλεμος” για τον διαμελισμό της Ευρώπης, Επίκαιρα 01/12/2011).

Έτσι το ερώτημα δεν είναι πια εάν είναι εφικτή μια νέα γερμανική αυτοκρατορία. Όσο κι αν ο καιρός μας θεωρεί αρετή τους χαμηλόφωνους και μετρημένους χαρακτηρισμούς, η νέα αυτή αυτοκρατορία (ναι, πρόκειται περί αυτοκρατορίας) υπάρχει ήδη και το ερώτημα για εμάς που είμαστε ή που σχεδιάζεται να παραμείνουμε στον αυτοκρατορικό της χώρο (κομψότερα, τη “σφαίρα επιρροής” της) είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για μας και τι κάνουμε.

“Βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα”

Αυτοί που δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν
είναι καταδικασμένοι να το επαναλαμβάνουν.
         ~ George Santayana, Life of Reason, τόμος 1

Μέσα στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή που βαθαίνει καθημερινά γύρω μας, δυσκολευόμαστε να ξεφορτωθούμε από τη σκέψη μας την πνευματική σαβούρα περί Ευρώπης, ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, επιστροφής στον καταναλωτισμό, πράσινης ανάπτυξης και σωτηρίας μέσω τοκογλυφικού δανεισμού. Τίποτα από αυτά δεν έχει πια σημασία. Πρόκειται για τον χορό των φαντασμάτων. Αυτά τα πράγματα είναι νεκρά, πεθαμένα, kaput. Μπροστά στα μάτια μας αναδύεται μια εντελώς νέα διεθνοπολιτική τάξη, σκληρή, ανελέητη και αποφασισμένη, που παρασέρνει και την εξαθλιωμένη χώρα μας σε πολύ σκοτεινές ατραπούς. Βασικά πολιτικά ερωτήματα ξανατίθενται με δριμύτητα από την αρχή – τι μέλλον μπορεί να έχει η χώρα μας μέσα σε έναν οικονομικά κατεστραμμένο κόσμο, πώς θα διασφαλιστεί ξανά η εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα μπροστά στις επιταχυνόμενες διεθνείς ανακατατάξεις, με ποιούς θα πάμε και ποιούς θ’ αφήσουμε στη νέα διεθνή τάξη, πώς θα εξασφαλιστεί ένα μίνιμουμ επιβίωσης για τον ελληνικό πληθυσμό όταν καταρρεύσει το ευρώ, πώς θα αποφύγουμε τη μοίρα της γερμανικής νεοαποικίας; Από την άλλη, βασικές πολιτικές έννοιες που μέχρι χθες θεωρούσαμε δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες – δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα, εθνική κυριαρχία – αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά, ενώ κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα με “τεχνοκράτες” (τραπεζίτες) πρωθυπουργούς θωρούνται απ’ όλους πολύ φυσικά και αποδεκτά.

Βουβοί, παγωμένοι και κατάπληκτοι, παρακολουθούν οι πολλοί αυτές τις τεραστίου μεγέθους και σημασίας μεταβολές μέσα από τα φίλτρα της καθημερινής δημοσιογραφικής αγυρτείας που αναμασσά χιλιοειπωμένες ιστορίες μικρομιζέριας, πολιτικής αθλιότητας και γενικής διάλυσης – και φυσικά δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Ο δε αφόρητος μικροαστισμός, κοντοθωρισμός και γραικυλισμός του πολιτικού μας συστήματος δεν αφήνει περιθώρια να αρθρωθεί ένας νέος ελληνικός πολιτικός λόγος, ικανός να οδηγήσει με ασφάλεια αυτόν τον λαό κι αυτόν τον τόπο μέσα από τις Συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης και του διεθνοπολιτικού αναθεωρητισμού.

Αν παραμείνουμε για καιρό “βουβοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα”, η μοίρα μας φαίνεται προδιαγεγραμμένη: Νεοαποικία προσδεδεμένη στο γερμανικό άρμα. Και μπορεί σήμερα να μη μας προορίζουν γιια την καλλιέργεια αγριομέντας, όπως ήθελε ο Χίτλερ, αλλά σίγουρα οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ) δεν θα ’χουν τίποτα να ζηλέψουν από τις φρικαλέες συνθήκες στα κινέζικα και ινδικά εργοστάσια και τις μακιλαδόρες του Μεξικού. Γι’ αυτό άλλωστε επιδιώκει η Γερμανία να μας εντάξει στον αυτοκρατορικό της χώρο – πώς αλλιώς θα ανταγωνιστεί την Κίνα, αν δεν έχει κινέζικες εργασιακές συνθήκες για τα προϊόντα της;

Έτσι τα πράγματα αποκτούν πια μια θανάσιμη απλότητα και καθαρότητα: Ή αποδεχόμαστε  αδιαμαρτύρητα τη μοίρα που μας επιφυλάσσουν κάποιοι Γερμανοί πολιτικοί σχεδιαστές ή αναζητάμε μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή εθνική μοίρα. Καιρός να εγκαταλείψουμε την εθνική καρμιριά και κλαψούρα. Καιρός να θυμηθούμε ποιοί είμαστε. Καιρός να θυμώσουμε.

~ Σπύρος Μάνδρος