Μια τιτάνια τρύπα στο νερό

(και πώς να επιχειρήσεις να την κάνεις μεγάλο γεγονός υπέρ σου όταν κατέχεις τα ΜΜΕ...)

- Τι αντιαισθητική που είναι αυτή η Ατέν!
Τι χάλια κόσμος! Τεμπέληδες και κλέφτες!
Μπλιάχ! Δεν κάθομαι ούτε λεπτό πάνω από
5 ώρες!

Ο ξεδιάντροπος προπαγανδιστικός μηχανισμός που προηγουμένως ήταν γνωστός με το επίθετο "δημοσιογραφία" πανηγυρίζει σύσσωμος σήμερα για την μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη. "Η Μέρκελ μας στηρίζει", "Φως στο τέλος του τούνελ", "Μεγάλη επιτυχία όπως και να χει" και άλλα τέτοια στολίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και προκαλούν τη λογική μας και την πραγματικότητα. Τουλάχιστον όσων δεν εντυπωσιάζονται από τα καθρεφτάκια και τους σπάγκους που μας πουλάνε οι ξένοι κατακτητές. Γιατί ούτε επιτυχία ήταν, ούτε δηλώσεις στήριξης υπήρξαν, ούτε φως στο τούνελ βλέπουμε, πέρα από το φως της τεράστιας γερμανικής αμαξοστοιχίας που έρχεται με ταχύτητα καταπάνω μας. Κοινώς μας λέει πως θα παραμείνουμε στο Ευρώ αν είμαστε καλά παιδιά και δώσουμε τα πάντα στη μελλοντική αυτοκράτειρα της Ευρώπης ή να έχουμε ένα καλό ταξίδι στη πορεία μας εκτός Ευρωζώνης. Ο Σαμαράς δίπλα της κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό σε εκείνο το σημείο, γιατί ήλπιζε σε ένα χτυπηματάκι στην πλάτη και ένα τράβηγμα στο αυτάκι που δεν ήλθε ποτέ. Ήταν κάποια λύσις.

10.10.12:Μερικοί από τους πλέον αστείους
τίτλους καθεστωτικών εφημερίδων στην
ιστορία του Ελληνικού Τύπου. ΠΡΟΚΑΤ
πριν από την επίσκεψη, θα έπρεπε
να φέρουν την ρητή προειδοποίηση
πως "οποιαδήποτε σχέση με την
πραγματικότητα δεν αναγνωρίζεται".

Η αλήθεια είναι πως η επίσκεψη της πολυαγαπημένης μας Φυρερίν στράβωσε ήδη πριν από την προσέλευση της στην Ελλάδα. Το προηγούμενο βράδυ, στις 8 Οκτωβρίου, συνήλθε το Ecofin, η σύσκεψη των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ. Το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό ούτε για την ένδοξη Φυρερίν μας, ούτε για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η απόφαση ήταν να παραμείνει η Ελλάδα στο Ευρώ μέχρι τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου. Μετά, σκοπεύουν  να μας αφήσουν στη μοίρα μας. Εξάλλου, τα 31 δις δεν θα ήταν καλύτερα να πήγαιναν σε μια κυβέρνηση "που ξέρει τι κάνει", όπως αυτή του Μαριάνο Ραχόι της Ισπανίας; "Γιατί να δοθούν σε ένα χαμένο σκοπό και όχι στην Ισπανία;" θα τους είπε ο Ισπανός ΥΠΟΙΚ. Είναι σαν να ακούω τα χειροκροτήματα από τους υπόλοιπους που πλέον θεωρούν πως το πρόβλημα θα περάσει με ένα μαγικό τρόπο με τη θυσία της Ελλάδας στο βωμό της Αυλίδας, ως μια νέα Ιφιγένεια.

Κοινώς, τα λεφτά ξεχάστε τα. Που και ακόμα και να ερχόντουσαν, που πιστεύετε θα πήγαιναν; Μα μας το είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός χθες: Τα λεφτά αυτά θα στηρίξουν τον τραπεζικό τομέα της χώρας, που με τη σειρά του θα "στηρίξει" την ελληνική οικονομία. Όπως άλλωστε τη στήριξε ως τώρα που έχει πάρει πάνω από 120 δις σε ενίσχυση, μέσω της διαδικασίας των ανακεφαλαιοποιήσεων!

Πέρα από το γεγονός πως εδώ αναδεικνύεται ένα μεγάλο θαύμα κολοσσιαίων διαστάσεων που συνοψίζεται με το "πως στο καλό πληρώνουν μισθούς και συντάξεις τόσο καιρό από τον Ιούνιο χωρίς τα 31 δις και τα υπόλοιπα που υποτίθεται θα έδιναν με αντάλλαγμα την εθνική ανεξαρτησία μας;", που απαντάται πιθανώς με τη φράση "μας δουλεύουν ψιλό γαζί εδώ και καιρό", εδώ προκύπτει η πραγματική διάσταση των γεγονότων: Σύντομα ο Σαμαράς θα μας οδηγήσει με τυμπανοκρουσίες στη δραχμή και θα το παρουσιάσει ως τεράστια επιτυχία, με τον ίδιο γελοίο τρόπο που παρουσίασε την αποτυχία της επίσκεψης Μέρκελ ως μεγάλη επιτυχία...

- Χερ Παπούλιας τι μου λέτε; Πεινάει ο ελληνικός λαός;
Η χώρα βρίσκεται σε ύφεση; Χρειάζεστε Ανάπτυξη;
Τι μου λέτε Χερ Παπούλιας; Ματώνετε την πονεμένη
καρδούλα μου με αυτά που λέτε! Κλαίω! Δεν γνώριζα!
Δεν γνώριζα!

Φυσικά τσιμουδιά για τη παραχώρηση των Δήμων στη γερμανική διοίκηση (μέσω της μεταφοράς της υποχρέωσης του χρέους τους προς αυτή), τσιμουδιά για το διορισμό του Χερ Φούχτελ ως νέου Γκαουλάιτερ Αποικίας Ελλάδος (με βαθμό Υφυπουργού Αποικιών), τσιμουδιά για τις μπίζνες με τους διάφορους "επιχειρηματίες" (έτσι λέγονται τα λαμόγια σήμερα) και φυσικά τσιμουδιά για τον πρωτοφανή διορισμό στην ιστορία της χώρας Ειδικού Επιτρόπου των Ρόθτσιλντ μέσα στο Υπουργείο Οικονομικών (που κοντεύουν να πνιγούν από τα σάλια του φιλέτου που βρίσκεται πάνω στο τεράστιο τραπέζι τους). Αυτά τα πολυαγαπημένα μας ΜΜΕ τα αποκρύπτουν και παρουσιάζουν την κατάσταση ιδιαίτερα ρόδινη, στοχεύοντας ξεκάθαρα προς τη βάση των ψηφοφόρων του Αντώνη Σαμαρά, τους συνταξιούχους.

Οι προπαγανδιστές ξέρουν πως το μόνο που ενδιαφέρει τους συνταξιούχους στη πλειοψηφία τους είναι να μπαίνει η σύνταξη στο λογαριασμό κάθε μήνα κι ας καίγεται ο τόπος γύρω τους. Εξάλλου, για αυτή τη σύνταξη έχουν ξεπουλήσει το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών τους. Οι ίδιοι περνάνε καλά, έχουν κουτσά στραβά τα φάρμακα τους, ζουν πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην Ιστορία, γιατί να κουνηθεί αυτή η βάρκα; Για να σωθούν οι απόγονοι; Μεταξύ μας, να σας πω ένα μυστικό; Στη πραγματικότητα δεν τους νοιάζει και για αυτό βλέπετε τη μαζική προσέλευση τους να ψηφίσουν Σαμαρά, αλλά και την αδιαφορία που δείχνουν στα γεγονότα. 100 ευρώ εγγυημένη σύνταξη να τους υποσχόταν η Μέρκελ, θα γινόντουσαν ο νέος στρατός της και θα βάραγαν αυτοί τους διαδηλωτές με τα Πι, όχι τα ΜΑΤ και οι Εξαρχιώτες.

- Σας παρουσιάζω το Νέο Όραμα Μου για την Γκρίχενλαντ.
Εδώ δεξιά είναι το Γερμανικό Λάντερ της Πελοποννήσου,
αριστερά η ΕΟΖ Θράκης, στο κέντρο η Αυτόνομη
Περιοχή της Κρήτης με τα γερμανικά πετρέλαια
και στο βάθος η ΕΟΖ Τσαμουριάς. Στο υπόλοιπο
θα έλθουν πάνοπλοι Γερμανοί συνταξιούχοι
αστυνομικοί για να επικοίσουν τα σπίτια που
θα μείνουν έρημα από το λιμό.
 

Ο πόλεμος πέρα από διεθνικός (Γερμανία κατά πάντων), πέρα από ταξικός (υφαρπαγή του πλούτου της νεοφτωχοποιημένης Μεσαίας Τάξης) είναι και πόλεμος γενεών. Οι βολεμένοι ηλικιωμένοι "baby boomers" δεν ενδιαφέρονται για τους φτωχοποιημένους απογόνους τους. Ενδιαφέρονται να ζήσουν για πάντα σε βάρος των υπολοίπων. Για μια ζωή οι Έλληνες μάθαιναν πώς να προετοιμαστούν για να παρατείνουν το θάνατο τους με το να έχουν εισόδημα στη δύση της ζωής τους, να γίνουν συνταξιούχοι και να έχουν λεφτά για φάρμακα, εγχειρίσεις και ταξίδια. Μόνο που αυτό το σχήμα τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη πυραμίδα Ponzi: Μόνο οι πρώτοι και αυτοί στην κορυφή παίρνουν τα λεφτά. Οι υπόλοιποι (οι επόμενες γενιές) τα χάνουν όλα.

 Το κατάφορο ψέμα είναι πλέον το νέο must στις πολιτικές διαδικασίες της Πρώην Ελληνικής Δημοκρατίας και πλέον του Δουκάτου της Μερκελίας. Οι δομές της αρπαγής και τα επιμέρους στοιχεία της καταστολής μπαίνουν στη θέση τους για το μεγαλύτερο φαγοπότι στην Ιστορία. Θα κατασπαραχτούν άνθρωποι, περιουσίες, κοινωνίες, δομές, θεσμοί, πολιτεύματα και οι κατακτήσεις του Διαφωτισμού. Ο μόνος πραγματικός μονόδρομος είναι η επιστροφή στο Μεσαίωνα.

Η απαγωγή της πραγματικότητας, το κούρεμα της αλήθειας

Μια γηραιά συνταξιούχος στην Ισπανία αποφάσισε να "επιδιορθώσει"
χωρίς άδεια μια τοιχογραφία του 19ου Αιώνα και ιδού το αποτέλεσμα.
Πλέον η τοιχογραφία μοιάζει με μια τριχωτή μαϊμού ντυμένη με ένα
μεγάλο σεντόνι. Δεν είναι τυχαία η σύγκριση που κάνουν πολλοί
με την "επιδιόρθωση" που έκανε το ΔΝΤ και η Τρόικα στην Ελλάδα.
Εμείς βέβαια πέρα από την άδεια, δώσαμε γη και ύδωρ στους
αντίστοιχους βάνδαλους. Θαυμάστε το αποτέλεσμα…

Το σχέδιο "κλείδωσε" μαζί με την πόρτα της κοινωνίας-φυλακής που διαμορφώνεται καθημερινά γύρω μας. Οι αμπάρες είναι στη θέση τους. Το πρόγραμμα κατάσχεσης του πλούτου της Ελλάδας προχωράει δυναμικά και έχει αποκτήσει ορμή. Οι διεθνείς σπεκουλαδόροι, οι Γερμανοί τραπεζίτες, τα μέλη των ξένων ελίτ, οι εργοδότες των πολιτικών μας, οι βασικοί υπεύθυνοι για αυτό το χάλι, πάνε για την τελική αφαίμαξη, πριν επιχειρήσουν να προχωρήσουν παρακάτω σε άλλα θύματα, στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί συμπάσχουν μαζί μας, όμως δεν μπορούν να δεχτούν πως εμείς είμαστε το μέλλον τους. Μια χώρα διαλυμένη, μια κοινωνία σμπαραλιασμένη, γεμάτη φτωχούς Έλληνες που θα παλεύουν καθημερινά για να επιβιώσουν, που θα πολεμάνε μεταξύ τους και εναντίον των εκατομμυρίων μουσουλμάνων που εναποτίθενται στο χώρο αυτό, για να μη φτάσουν ποτέ στην ίδια την Ευρώπη. Στο βαλτοτόπι και Μέγα Χάνδακα το Φρουρίου Ευρώπη.

Όσο στην Ελλάδα θα ασχολούμαστε με τη νέα διχοτόμο Χρυσή Αυγή / Αριστερά, Υπέρ ή Κατά των μεταναστών που κατακλύζουν αυτό τον τόπο που σαφώς δεν τους αντέχει, η πραγματική τραγωδία εξελίσσεται αλλού. Στη συστηματική αφαίμαξη της κοινωνίας από τα οικονομικά βαμπίρ που της έχουν επιτεθεί. Το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο, όπως σε όλες τις καλές ταινίες τρόμου. Το θύμα πεθαίνει, καθώς δεν έχει μείνει ούτε σταγόνα αίματος στο σώμα του. Το βαμπίρ αφήνει το άψυχο σώμα να πέσει στο πάτωμα με θόρυβο, ενώ στο πρόσωπο του σχηματίζεται η προσωρινή ικανοποίηση, το προσωρινό φιξάκι πριν προχωρήσει παρακάτω, στο επόμενο του θύμα, με σκοπό να ζήσει για πάντα.

Τα οικονομικά βαμπίρ θα συνεχίσουν να κατάσχουν τον εθνικό πλούτο. Θα συνεχίσουν να κατάσχουν όσα μέσα έχουμε να δημιουργήσουμε πλούτο για να αποπληρώσουμε το χρέος. Θα συνεχίσουν να τοποθετούν σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας στο περιθώριο, για να μην μπορεί κανείς να αντισταθεί. Θα συνεχίσουν να βάζουν τα ΜΑΤ να πνίγουν με απαγορευμένα αέρια όσους Έλληνες αντιστέκονται και θα βγάζουν ιστορίες πως πολλοί από αυτούς πεθαίνουν από καρκίνο. Ο στόχος τους είναι να μην αποπληρώσουμε ποτέ το χρέος και αν από θαύμα σηκώσουμε ξανά κεφάλι, να πάρουν κι άλλο, κι άλλο...

Η πραγματικότητα των Ελλήνων καθορίζεται πια από τα ΜΜΕ και όχι από την κοινή λογική ή το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Πλατφόρμες προπαγάνδας υπέρ του Μνημονίου και των μέτρων βομβαρδίζουν καθημερινά τα μυαλά των μέχρι πρόσφατα βολεμένων μικροαστών και μεσαιοαστών Ελλήνων, ζαλισμένων από μια δεκαετία υπερκατανάλωσης και ρεμούλας. Οι τελευταίοι με τρόμο ανακαλύπτουν πως η πάχυνση τους όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν χωρίς αντάλλαγμα, αλλά είχε στόχο τη σφαγή τους και την κατανάλωση του πλούτου τους από τους τραπεζίτες, τους πολιτικούς και τα μέλη του καρτέλ που επιτέθηκαν στη χώρα ή που τους βοήθησαν με αντάλλαγμα ουφίτσια.

Η πραγματικότητα κρύβεται καλά από τα μάτια των θρεφταριών. Η προσοχή τους στρέφεται τώρα στους μετανάστες, όχι στους πολιτικούς ή στους τραπεζίτες. Τα γρανάζια της προπαγάνδας δουλεύουν νυχθημερόν για να προκαλέσουν ένα εθνικό διχασμό ή μια σύγκρουση με τους μουσουλμάνους μετανάστες. (Αλήθεια, προσέξατε πως οι περισσότεροι μετανάστες που κατέληξαν στην Ελλάδα είναι μουσουλμάνοι; )

Θα βρεθούν πολλοί ανόητοι να πεθάνουν, είτε από απελπισία για να σώσουν τις γειτονιές τους, χωρίς ποτέ να κατανοήσουν πως οι μετανάστες δεν είναι το βασικό πρόβλημα, είτε για να υπερασπιστούν τους "κατακαημένους μετανάστες που έφυγαν από την πατρίδα τους και εμείς οι κακοί δεν τους θέλουμε" ως γνήσιοι παλαιοαριστεροί και διεθνιστές ή τουλάχιστον προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το Μαρξισμό για να σώσουν τη ψυχή τους. Η τραγωδία θα είναι πως όσο θα εξελίσσεται η σφαγή γύρω μας, τα λαμόγια οι κερδοσκόποι θα καγχάζουν χαιρέκακα στα γραφεία και θα σηκώνουν το τηλέφωνο να παραγγείλουν στον υπάλληλο τους, το βαφτισμένο "δημοσιογράφο" να κόψει κι άλλο από την αλήθεια και να ζητήσει και άλλα λύτρα για τη πραγματικότητα που απήγαγε.

Καλώς ήλθατε στην Νέα Εφιαλτική Τάξη Πραγμάτων, που λίγο θα διαφέρει από την εικόνα που έχουμε για την κόλαση από τους πίνακες του Μπός. Μια κόλαση που θα την έχουμε κτίσει με την αδιαφορία και την παθήτικότητά μας, δηλαδή με τα ίδια μας τα χεράκια. Μια κόλαση μέσα στην οποία καταδικάσαμε τα παιδιά μας να ζήσουν, για να μην χάσει ο καθένας μας τα προνόμια ή τη συνταξούλα του. Και να θυμάστε πως τα βαμπίρ σας ευχαριστούν που δεν αντιδράτε. Κάνει την δουλειά τους ευκολότερη.

Μνημονιακές Δεσμεύσεις: Τίποτα δεν χρειάζεται να καταγγελθεί, όλα μπορούν να καταργηθούν

Μνημόνιο 2. Και χωρίς ημερομηνία!
Μια ωραία λευκή επιταγή!

Του καθηγητή Δημοσίου Δικαίου, Γιώργου Κατρούγκαλου ΔΠΘ

"Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς σημαντικά νομικά προβλήματα. (Εξυπακούεται ότι υφίστανται, προφανώς, πολύπλοκες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος, για τις οποίες μερικές σκέψεις αναπτύσσονται στο τέλος του άρθρου.) 

Η επιχειρηματολογία που ακολουθεί συνοψίζεται στις εξής δύο κεντρικές θέσεις:

α) Τα μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.

β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με τη συνταγματική διαδικασία, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.
Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.


1. Τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνείς κανόνες δικαίου

Στο ερώτημα για τη νομική φύση του μνημονίου η απάντηση που δόθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας 668/2012 είναι ορθή και συνοψίζεται στο ότι τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνή σύμβαση.
(Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου, είναι εσφαλμένη η κρίση του Δικαστηρίου περί συνταγματικότητας των ρυθμίσεων του μνημονίου που παραβιάζουν βασικά θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα).
Και τούτο γιατί τα ελάχιστα αναγκαία εννοιολογικά στοιχεία της διεθνούς συνθήκης, κατά το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο είναι α) να περιέχει αυτή κανόνες δικαίου και όχι απλώς προγραμματικές διατάξεις και β) τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου τα οποία συμβάλλονται να στοχεύουν να προσδώσουν διεθνή νομική δεσμευτικότητα στους εν λόγω κανόνες.
Και τα δύο αυτά στοιχεία ελλείπουν από τα μνημόνια. Αυτά χαρακτηρίζονται από τον ίδιο το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ τα ίδια προσδιορίζουν τις προβλέψεις τους ως «σχέδιο δράσης».
Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, μένει να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα μνημόνια αποτελούν απλώς πολιτικό πρόγραμμα ή συνιστούν παράλληλα διεθνή υποχρέωση της χώρας, που απορρέει από άλλο κανόνα δικαίου.
Δεδομένου ότι οι πολιτικές υποχρεώσεις ανελήφθησαν έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί ξεχωριστά ως προς τον καθένα από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς.

2. Μνημόνια και ΔΝΤ

Για τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ δεν συνάφθηκε σύμβαση, ούτε απαιτείται, σύμφωνα με τις σχετικές συνθήκες ένταξης της χώρας μας σε αυτό. Το ΔΝΤ διαμορφώνει τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» κατόπιν σχετικής «επιστολής πρόσκλησης» του ενδιαφερόμενου κράτους (Letter of Intent) που εγκρίνεται στη συνέχεια με απόφαση του  Εκτελεστικού του Συμβουλίου.

Με αυτόν τον τρόπο το ΔΝΤ εμφανίζεται να μην αναμιγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, δεδομένου ότι απλώς ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της «επιστολής προθέσεων».
(Η οποία, βεβαίως, είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, εφόσον ουσιαστικά υπαγορεύεται από το ίδιο, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συνταγής της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον»

Συνεπώς,  τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «Letter of Intent» συνιστούν απλώς προτεινόμενες πολιτικές ενός κυβερνητικού προγράμματος, η εγκατάλειψη των οποίων δεν συνιστά αθέτηση διεθνούς συμβατικής υποχρέωσης, αν και έχει -προφανώς- ως συνέπεια την διακοπή της περαιτέρω χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

3. Μνημόνιο και Δανειακές συμβάσεις

Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο.
Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων.

Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε.

4. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

- "'Όσοι καταψηφίσουν το Μνημόνιο 2 θα διαγράφονται από το κόμμα
και δεν θα είναι υποψήφιοι στις εκλογές!"
Μην μας πουν και φιλομνημονιακούς...!

Υποστηρίζεται η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και περιορισμένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

Συνεπώς, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα ήθελε να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν. Όλοι οι νόμοι του μνημονίου μπορεί να καταργηθούν με απλή πλειοψηφία.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από την δική τους μεριά την δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων.

Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.
Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος  για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου:

Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου.
Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες.

Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes -ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών.

Καταλήγοντας: Αντίθετα με το κλίμα φόβου που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή σε αυτό δεν αποτελεί μονόδρομο. Αντιθέτως, υπάρχουν πάντα διέξοδοι ελπίδας για μία άλλη πολιτική, εξόδου από την κρίση και την εξάρτηση.

Πηγή: Καλάμι
_______________________________

[1] Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 του νόμου 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος». Στη συνέχεια, την 14/3/2012, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ την ίδια μέρα κατατέθηκε στη Βουλή και ο κυρωτικός της νόμος. "

Η Πυραμίδα και το Σύνδρομο

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Το Πρόγραμμα 24 Ημερών δεν υιοθετήθηκε, όπως και δεν περίμενα να υιοθετηθεί – προφανώς. Έτσι, σήμερα ξημερώνει η 20ή Αυγούστου ως αποφράς ημέρα. Σήμερα, το ελληνικό δημόσιο θα στείλει 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ και, έτσι, η κυβέρνησή μας χάνει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί απέναντι στον άξονα Βερολίνου-Φραγκφούρτης, με το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την σωτηρία της χώρας.

Τώρα πια θυμίζουμε, ως χώρα, την Blanche του Streetcar Named Desire – ελληνιστί, σε απίστευτα κακή μετάφραση, το Λεωφορείον ο Πόθος: «I have always relied on the kindness of strangers» ήταν τα τελευταία της λόγια, όπως θα θυμάστε (παραφράζοντας: «Και τώρα βασιζόμαστε την γενναιοδωρία των ξένων”). Δεν θα επαναλάβω αυτά που έλεγα εδώ. Απλά θα επισημάνω κάποια νέα στοιχεία (α) για το που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα, για να δοθούν στην ΕΚΤ, και (β) για την καταστροφική πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση μιμούμενη πλήρως τις προηγούμενες δύο κυβερνήσεις.


Πυραμιδικά δάνεια

Πυραμίδες λέγονται τα χρηματοδοτικά σχήματα τα οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταρρεύσουν καθώς βασίζονται στην αρχή ότι οι εισπράττοντες εισπράττουν ποσά που ο «κύκλος» εκείνων που πληρώνουν κάποια στιγμή κλείνει και, τότε, καταρρέει όλη η πυραμίδα. Πάρτε για παράδειγμα τον Bernie Madoff, τρόφιμο αμερικανικών φυλακών σήμερα. Όταν οι επενδύσεις που είχε κάνει για λογαριασμό πελατών του δεν πήγαν καλά, εκείνος επέλεξε να μη πει την αλήθεια. Αντί να ανακοινώσει ζημίες, ανακοίνωσε δυσανάλογα υψηλά κέρδη. Έτσι, προσέλκυσε νέους επενδυτές, οι οποίοι του εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους, με αποτέλεσμα να τα χρησιμοποιήσει για να αποπληρώσει όσους από τους προηγούμενους πελάτες (των οποίων τα χρήματα συρρίκνωσε) ήθελαν να ρευστοποιήσουν τα «κέρδη» τους. Κ.ο.κ. έως ότου η κατάρρευση του 2008 έκανε όλους τους πελάτες να ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω, οπότε και αποκαλύφθηκε η πυραμίδα-απάτη του Madoff.
Κάτι αντίστοιχο κάνει και η ΕΚΤ σήμερα: Δημιουργεί συνθήκες πυραμιδικής χρηματοδότησης του… εαυτού της με θύματα όλη την Ευρωζώνη και, ειδικότερα, τους έλληνες φορολογούμενους. Επειδή η κατηγορία είναι βαριά, απαιτείται να είμαι σαφέστερος. Σήμερα, 20η Αυγούστου, λήγει ένα ομόλογο έκδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ένα μεγάλο πακέτο, ονομαστικής αξίας 3,2 δις, αυτής της έκδοσης ανήκει στην ΕΚΤ. Γιατί; Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών. Σήμερα ένα τα ελληνικά ομόλογα λήγει. Και η ΕΚΤ ζητά τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI [1] των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία.  Στην βάση του «τσαμπουκά», η ΕΚΤ απαίτησε, και πέτυχε, την εξαίρεση των δικών της ομολόγων από κούρεμα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα ομόλογα αυτά τα αγόρασε κοψοτιμής (περίπου στο 70%) της ονομαστικής αξίας τους, το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο σήμερα θα τα αποπληρώσει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας (3,2 δις) σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα εισπράξει έως σήμερα το απόγευμα κέρδος 900 εκατομμυρίων ευρώ από την πτωχευμένη χώρα μας. Σκεφτείτε το: Μια Κεντρική Τράπεζα η οποία δανείζει με επιτόκιο 0,75% τις πτωχευμένες τράπεζες της Ευρωζώνης, απαιτεί επιτόκιο 30% από δοσοληψίες με το χρέος του πτωχευμένου ελληνικού δημοσίου!

Τον περασμένο Μάιο, και πάλι το δημόσιό μας δανείστηκε (4 δις εκείνη τη φορά) για να αποπληρώσει ένα άλλο ομόλογο κατοχής της ΕΚΤ. Τότε, τα χρήματα τα είχαμε δανειστεί από το EFSF (το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Όμως, από τότε, για λόγους που εξήγησα εδώ, το Βερολίνο επιβάλει στάση δανεισμού από το Μνημόνιο 2 στην Ελλάδα έως ότου «συμμορφωθεί προς τα υποδείξεις»… του Μνημονίου 2. Άρα, το δημόσιο δεν έχει πλέον πρόσβαση (μέχρι νεωτέρας από την τρόικα, που θα μας παραδώσει τον χρησμό της τον Σεπτέμβρη) στα Μνημονιακά δάνεια. Και η αποπληρωμή του ποσού των 3,2 δις που γίνεται σήμερα, πως χρηματοδοτείται; Μέσω μιας κλασικής πυραμίδας δημιουργίας της ΕΚΤ, είναι η θλιβερή απάντηση. Παρακολουθείστε πως λειτουργεί:

Τον Ιούλιο, η ΕΚΤ ουσιαστικά ανακοίνωσε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι πτωχευμένες και, άρα, δεν δέχεται από αυτές εχέγγυα για να τις δανείζει. Αν άφηνε το θέμα εκεί, η ιστορία θα είχε λήξει: οι τράπεζες θα κατέβαζαν ρολλά και η θέση μας στο ευρώ θα ήταν… παρελθούσα. Παράλληλα, τα 3,2 δις που λαμβάνει από το εληνικό δημόσιο η ΕΚΤ σήμερα θα εξαϋλώνονταν… Για να μην συμβεί τίποτα από αυτά, η ΕΚΤ έκλεισε το μάτι στην Τράπεζα της Ελλάδος, επιτρέποντάς της να δέχεται εκείνη ως εχέγγυα περιουσιακά στοιχεία των ελληνικών τραπεζών που, επισήμως, η ΕΚΤ (της οποίας η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί οργανικό μέρος) δεν θα άγγιζε ούτε με γάντια και να τις δανείζει με ευρώ κοπής της…ΕΚΤ.

Αφού λοιπόν άναψε αυτό το πράσινο φως, η κυβέρνησή μας, αποφασισμένη όπως είναι να παίζει τον ρόλο του υποδειγματικού κρατούμενου, ανακοίνωσε ότι, στις 14 Αυγούστου, όσο εμείς οι θνητοί βρισκόμασταν σε διακοπές, θα εκδώσει 4 δις ευρώ χρέος, υπό την μορφή των λεγόμενων έντοκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας. Ποιος τρελλός αγοράζει τέτοια γραμμάτια; Μα οι πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες βέβαια, οι οποίες παίρνουν αυτά τα γραμμάτια, τα δίνουν στην Κεντρική Τράπεζα ως εχέγγυα, δανείζονται 4 δις από την ΕΚΤ με 0,75% από αυτήν ενώ, παράλληλα, χρεώνουν το ελληνικό δημόσιο 4% για την «εξυπηρέτηση». Και τι τα κάνει τα χρήματα που πήρε το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο από την ΕΚΤ, μέσω των πτωχευμένων ελληνικών τραπεζών; Τα αποδίδει στην… ΕΚΤ βεβαίως!

Εν κατακλείδι, η ΕΚΤ επιδίδεται στην δημιουργία ενός πυραμιδικού δανείου με την συμμετοχή του πτωχευμένου δημοσίου μας και των πτωχευμέων ελληνικών τραπεζών. Μέσα από αυτή την ανακύκλωση χρέους, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αύξηση του χρέους του ελληνικού δημοσίου και των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ. Και μην νομίζετε ότι αυτό αφορά μόνο την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, εντός του Αυγούστου, μια ακριβώς αντίστοιχη περίπτωση πυραμιδικού δανεισμού εκτυλίχτηκε στην Ιταλία και στην Ισπανία, ύψους 8 δις και 6 δις αντίστοιχα. Γιατί πυραμιδικού; Επειδή, όπως και στην περίπτωση του Bernie Madoff, αυτού του είδους το χρηματοδοτικό σχήμα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Και ποιος θα σηκώσει το βάρος της κατάρρευσης; Στην περίπτωση Madoff το σήκωσαν οι επενδυτές που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα χρήματά τους. Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, θα το σηκώσουν οι φορολογούμενοι, βορρά και νότου, που θα κληθούν να πληρώσουν τα αβάστακτα χρέη που δημιουργεί η ευρωζωνική πυραμίδα που αποτελεί την ραχοκοκκαλιά των μηχανισμών «διάσωσής» μας.


Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου

Το ίδιον του τζογατζόρου είναι η ανορθολογική πίστη στην ικανότητά του να «ρεφάρει», κόντρα στην θεωρία των πιθανοτήτων. Κάτι αντίστοιχο χαρακτήρισε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου κατά την διάρκεια της υπουργίας τους στην Πλατεία Συντάγματος. Μερικούς μήνες αφότου έγινε υπουργός Οικονομικών, το φθινόπωρο του 2009, η μαθηματική σχέση που κρατούσε το δημόσιο χρέος στα όρια της βιωσιμότητας κατέρρευσε. Για να το πω απλά, το δημόσιο χρέος μιας χώρας, για να είναι βιώσιμο, απαιτεί την ισοδυναμία δύο αριθμών: του ρυθμού αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ (δηλαδή του εθνικού εισοδήματος χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) και του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται το δημόσιο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί: Αν το ΑΕΠ αυξάνεται κατά 5% και το επιτόκιο δεν διαφέρει πολύ (π.χ. ισούται με 4,2%), τότε το εθνικό εισόδημα (σε ευρώ) αυξάνεται πιο γρήγορα από το χρέος κι έτσι μπορεί να εξυπηρετείται. Στην περίοδο 2000-2008, το ΑΕΠ αυξανόταν (χωρίς να λάβουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) με ρυθμό άνω του 5% ενώ το επιτόκιο ήταν μόλις 3,5% – να γιατί δεν υπήρχε κρίση χρέους εκείνη την εποχή. Όταν όμως η διεθνής κατάρρευση του 2008 έριξε τον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ στο 0% και χαμηλότερα, και, από τον Νοέμβρη του 2009, τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν να ξεπερνούν το 6%, η υπόθεση είχε λήξει: το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε.

Ως ένας τζογαδόρος της πολιτικής οικονομίας, ο κ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε να στοιχηματίσει το μέλλον της χώρας στην προσδοκία ότι θα «ρεφάρουμε». Ότι, δηλαδή, αν κερδίσουμε χρόνο δανειζόμενοι ακόμα πιο πολλά, η ρουλέτα της ζωής θα καθόταν στο σωστό «νούμερο» και, έτσι, κάποια στιγμή πριν την κατάρρευση, το επιτόκο δανεισμού θα έπεφτε κάτω από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ της χώρας. Αυτό που ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν κατάλαβε ποτέ είναι ότι οι πιθανότητες να «ρεφάρει» μια χώρα, μία μακροοικονομία, σε καιρούς διεθνούς οικονομικής καθίζησης, είναι ακριβώς μηδέν (αντίθετα με τον ανόητο τον τζογαδόρο ο οποίος έχει κάποιες μικρές, έστω και απειροελάχιστες, πιθανότητες να ρεφάρει). Δεδομένου μάλιστα ότι αυτά τα νέα δάνεια, τις νέες επιμηκύνσεις, τα «κερδίζαμε» με προϋπόθεση την δραστική μείωση δαπανών και αύξηση φόρων (που βάθαιναν την Ύφεση), το στοίχημα ήταν χαμένο πριν καταγραφεί. Όταν ένα δημόσιο έχει πτωχεύσει, τα νέα δάνεια και οι επιμηκύνσεις απλά εγγυώνται (ιδίως όταν ακολουθούνται από αυστηρότητα/λιτότητα μεγατόνων) την ακόμα πιο εντυπωσιακή πτώχευση σε μια μελλοντική στιγμή όπου ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός της χώρας θα είναι πολύ αδύνατος για να την σηκώσει.
Από τότε ο κ. Παπακωνσταντίνου απεβλήθη από την ελίτ της εξουσίας – αρχικά από τον κ. Βενιζέλο και κατόπιν ολοκληρωτικά μετά τις εκλογές του Μαϊου. Όμως το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου καλά κρατεί. Μάλιστα, ο πολιτικός που το στηλίτευε σήμερα είναι πρωθυπουργός της χώρας και το ενστερνίζεται τα μέγιστα. Γιατί τί άλλο θεμελιώνει την στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού, του κ. Σαμαρά, να ζητά επιμήκυνση δύο ετών σήμερα παρά το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου: ας κερδίσουμε άλλα δυο χρόνια κι έχει ο Θεός!


Ασέλγεια

Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα στην Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία και στην Φινλανδία (δηλαδή στις πλεονασματικές χώρες που θα αποφασίσουν την τύχη μας), γνωρίζει το μέγιστο κακό που έχει κάνει στην πατρίδα μας, και στην εικόνα της, το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου. Όταν ενέκριναν οι Βουλές τους ένα δάνειο 110 δις, οι πολίτες τους θεώρησαν το ποσό τεράστιο και αρκετό για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Όταν μετά από ενάμιση χρόνο ενέκριναν άλλα 130 δις, το έκαναν με δαγκωμένα τα χείλη. Το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου αμέλησε το απλό γεγονός ότι τόσο η «βοήθεια» των εταίρων όσο και τα μέτρα λιτότητας πρέπει από την πρώτη φορά να είναι έτσι δομημένα που να αρκούν. Η στρατηγική να πάρουμε ένα πακέτο τώρα και μετά, που θα πάει, θα μας δώσουν κι άλλα, θα μείνει στην ιστορία ως το λάθος ολκής το οποίο στέρησε το όνειρο από μια ολόκληρη γενιά. Αν τον Μάιο του 2010 η τότε κυβέρνηση είχε καθήκον να μην αποδεχθεί ένα πακέτο που δεν θα αρκούσε, τον Αύγουστο του 2012 δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ακολουθούμε την ίδια στρατηγική, να πέφτουμε θύματα του ίδου Συνδρόμου. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά τώρα, να συμμετέχει στα πυραμιδικά δάνεια υπέρ της ΕΚΤ ώστε να ζητά μια διετή επιμήκυνση (που η ίδια γνωρίζει ότι σε δύο χρόνια θα μεγαλώσει την μαύρη τρύπα που έχουμε σήμερα), αποτελεί ασέλγεια επί της αποδυναμωμένης, αποσαθρωμένης, απογοητευμένης ελληνικής κοινωνίας. Τόσο απλά.


Περιληπτικά

Η Κρίση της Ευρωζώνης οδήγησε τον μόνο σοβαρό ευρωζωνικό θεσμό που έχουμε, την ΕΚΤ, σε ένα προσβλητικά πυραμιδικό σχήμα χρηματοδότητης πτωχευμένων κρατών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία κλπ. με στόχο την διατήρηση της πλάνης ότι τέτοια σχήματα μπορούν να διαιωνίζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως όλες οι πυραμίδες, το σχήμα που επιβάλει η ΕΚΤ σε μια άβουλη ελληνική κυβέρνηση είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Γιατί συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση σε αυτήν την οφθαλμοφανή απάτη; Επειδή διακατέχεται από το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (ας κερδίσουμε λίγο χρόνο μπας και, στο μεταξύ, «ρεφάρουμε»), αρνούμενη να μάθει το πολύ βασικό μάθημα της αριθμητικής και της ιστορίας ότι η επιμήκυνση μιας δημοσιονομικής πτώχευσης αποτελεί ασέλγεια πάνω σε εκείνους που θα κληθούν να καταβάλουν το κόστος της.

[1] Γιατί εγκληματικό το PSI; Επειδή είναι η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας που ένα κράτος πτωχεύει (δηλαδή κουρεύει τα ομόλογά του) και, την ίδια στιγμή, καταφέρνει να αυξήσει το χρέος του! Θέλει όντως «ταλέντο» ένα τέτοιο «επίτευγμα».

Πηγή: L1 -Γιάνης Βαρουφάκης 

Στους τυφλούς κυβερνάει ο Μονόφθαλμος...

Η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών

Πυραμίδα Ponzi: Στο τέλος η κορυφή φεύγει με τα λεφτά.
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται η αντίστροφη παραλλαγή της
με την είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο 1. Γιατί αυτή τη
φορά, η πυραμίδα εφαρμόζεται σε χώρες ολόκληρες, που
μαζί με συνεχείς ανταλλαγές χρημάτων, που στόχο
έχουν να μπερδέψουν και να τα αρπάξουν, αφαιρούν
κάθε μορφής εθνικό πλούτο. Στο τέλος, δεν θα μας
μείνει ούτε το χρυσάφι. Και στο κέντρο της απάτης, μια
χώρα με το όνομα Γερμανία, που ονειρεύεται μεγαλεία.

Τα πράγματα είναι απλά:

1. Μας εξανάγκασαν σε λιτότητα

2. Μας φορτώνουν συνεχώς όλο και περισσότερο χρέος με μια κολοσσιαία κομπίνα λιτότητας Ponzi. Μια αντίστροφη πυραμίδα η οποία αντί να βάζει όλο και περισσότερο χρήμα στη μηχανή, βάζει όλο και περισσότερο χρέος.

3. Στην μέση είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι τράπεζες, η Τρόικα, οι κερδοσκόποι, η Γερμανία και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Όλοι αυτοί κερδίζουν αμύθητα ποσά σε βάρος του ελληνικού λαού, και εδώ και λίγο καιρό όλων των λαών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ο Παπαδήμος, βάσει εντολών της Τρόικας, πήρε πρόσφατα δάνειο  4,2 δις ευρώ από το EFSF, το ένα σκέλος της ΕΕ, δήθεν με αντάλλαγμα να κρατήσει η Ελλάδα το 1 δις για φάρμακα κλπ και να δώσει αμέσως 3,2 δις στην ΕΚΤ (το άλλο σκέλος της Ευρώπης). Κοινώς μας εξαναγκάζουν σε νέα κατοχικά δάνεια, στα οποία εμείς πέρνουμε τους τόκους και αυτοί τα χρήματα!

Όχι μόνο αυτό, αλλά η ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αθέτησε την συμφωνία και άρπαξε όλο το πόσο, με τη δικαιολογία ότι είχε αγοράσει ομόλογα ελληνικού δημοσίου στο 20% της ονομαστικής τιμής τους (δήθεν για να "ενισχύσει" τη χώρα μας) και απαίτησε να αποπληρωθεί στο 100% της τιμής τους. Με αυτή την κίνηση, η ΕΚΤ τράπεζα, οι διευθυνές της, οι υπάλληλοι της και οι μέτοχοι της κέρδισαν άμεσα 846 εκατομμύρια ευρώ σε βάρος της ζωής και της υγείας των ελλήνων καρκινοπαθών, διαβητικών, γερόντων και γενικά των αδυνάμων της κοινωνίας μας.


Με αυτή την πράξη αποκαλύφθηκε η μεγάλη απάτη της δήθεν "διάσωσης" της χώρας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιχείρηση κατάκτησης της χώρας μας και των χωρών του Νότου, με όπλο το χρέος που δημιουργείται από το τίποτα, χάρη στα σκοτεινά σχέδια των Ευρωπαίων. Το οποίο χρέος, αντίθετα με όσα διαφημίζουν όλοι όσοι το επιβάλουν, σε στενή συνεργασία με τα μνημονιακά κόμματα ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνεται καθημερινά, όσα μέτρα αφόρητης λιτότητας και να ληφθούν!

Δείτε ένα σχετικό βίντεο από την εκπομπή του Max Keiser, που φιλοξενεί τις απόψεις και τις αποκαλύψεις του Έλληνα οικονομολόγου Γιάννη Βαρουφάκη και σχηματίστε τη δική σας γνώμη.

Το πιο σημαντικό που λέει ο Βαρουφάκης είναι η πρόταση του στο τέλος: Οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν προκύψει θα πρέπει να αρνηθεί να δεχτεί περισσότερα ευρωπαϊκά δανεικά, που μπαίνουν από τη μια και επιστρέφουν πίσω στην Ευρώπη από την άλλη, που σε μας μένει το χρέος και σε αυτούς τα αμύθητα κέρδη. Θα πρέπει να το κάνει άμεσα Αυτή η Ευρώπη μας τελείωσε. Αν θέλουμε πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, σε πραγματικές οικονομικές βάσεις και όχι με αρχηγό τη Γερμανία, που ψάχνει συνεχώς κόλπα πώς να μας αρπάξει τον πλούτου.

Πώς το κόλπο της Μέρκελ φόρτωσε το χρέος στους Ελληνες

- "Όχι, Nicola, επιμένω! Θα πρέπει να του πάρουμε τα
κλειδιά του αυτοκινήτου αμέσως! Σαν τιμωρία!
Πρέπει να γίνει υπεύθυνος κάποια μέρα!"

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους και ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες.
Μπορεί η ιστορία που ξέρουμε για τους κακούς Ελληνες που επιβαρύνουν οικονομικά τους καλούς Γερμανούς να μην είναι ακριβώς έτσι αλλά ακριβώς ανάποδα;

Μπορεί η κρίση να οφείλεται στο λάθος των τραπεζών να δανείσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν και τα πακέτα διάσωσης να ήταν ο τρόπος να μην πληρώσουν οι τράπεζες το κόστος αυτού του λάθους;

Το σημερινό Bloomberg View, η στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου, εξηγεί πώς μια προσεκτική ματιά στις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και στους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών αποδεινύει πως τα πακέτα διάσωσης που χορηγούνται στην Ελλάδα και εξασφαλίζονται μέσω των Μνημονίων, δεν σώζουν τους Ελληνες αλλά του γερμανούς φορολογούμενους και τις γερμανικές τράπεζες.

Κι αυτό γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ειδικότερα, αναφέρει το άρθρο:

«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.

Ας ξεκινήσουμε από την απλή παρατήρηση: δεν υπάρχουν ανεύθυνοι δανειολήπτες χωρίς ανεύθυνους πιστωτές. Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανε στα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.

Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Να πώς έγινε αυτό: Όταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Και τώρα η ταμπακιέρα:


Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.

Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση. Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View.

Eξηγεί: «Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης – ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Εν τέλει, όμως, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα.

- Πρώτον, να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών.

-Δεύτερο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας.

-Ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

"Την ώρα που η Άν. Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα, όπως και η Ελλάδα", καταλήγει η ανάλυση.

Αναδημοσίευση από το Polis Press

Η Guardian κατακεραυνώνει την Lagarde

Η Διευθύνων Σύμβουλος του ΔΝΤ, Christine Lagarde,
δήλωσε πως έχει μεγαλύτερη συμπάθεια για τα θύματα
της υπο-Σαχάριας Αφρικής, παρά για τους Έλληνες
Φώτο: Dominick Reuter/Reuters

Oι προκλητικές και προσβλητικές για τη νοημοσύνη των Ελλήνων δηλώσεις της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ δεν προκάλεσαν αντιδράσεις μόνο στην Ελλάδα, αλλά μια γενικευμένη κατακραυγή που εκφράστηκε στο διεθνή Τύπο τις τελευταίες ημέρες.

H πιο αιχμηρή και εμπεριστατωμένη παρέμβαση ήταν το άρθρο του εκδότη της βρετανικής εφημερίδας Guardian, που κατηγορεί τη Λαγκάρντ για κενές περιεχομένου ηθικολογίες και διγλωσσία.

"Η κυρία Λαγκάρντ γνωρίζει καλύτερα από πρώτο χέρι. Κι όταν εκ του θεσμικού της ρόλου διακηρύττει πως 'έφθασε η ώρα της πληρωμής του λογαριασμού' ακυρώνει τη λογική και τα επιχειρήματα της ίδιας".

"Γνωρίζει πολύ καλά τον ρόλο των τραπεζών της Β. Ευρώπης στην κρίση χρέους που στραγγαλίζει την Ελλάδα. Γνωρίζει πως πίσω από τη σημερινή κρίση βρίσκονται γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Αυτές δάνειζαν αλόγιστα χρήματα στο ελληνικό κράτος, στις ισπανικές και ιρλανδικές τραπεζικές φούσκες. Το φτηνό χρήμα που διοχετεύθηκε στις χώρες της περιφέρειας είναι η θεμελιώδης αιτία της ευρωκρίσης".

Και συνεχίζει ο εκδότης της Guardian: "Η Λαγκάρντ τα ξέρει αυτά και είναι συνυπεύθυνη, αφού ήταν υπουργός Οικονομικών όταν ξέσπασε η κρίση. Μάλιστα στις αρχές της θητείας της στο ΔΝΤ είχε επισημάνει το πρόβλημα των τραπεζών. Τι είναι λοιπόν αυτό που εξοργίζει στις πρόσφατες δηλώσεις της;"

«Είναι ότι επικαλείται το ηθικολογικό μύθευμα που θέλει τους σπάταλους νότιο-Ευρωπαίους να πληρώνουν τώρα για μία δεκαετία αποχαλίνωσης. Επιχείρημα τελείως άδικο και άχρηστο στην παρούσα κατάσταση. Η συνταγή της μονομερούς λιτότητας που επιβάλλεται στις χώρες της Ευρώπης απειλεί τώρα με κατάρρευση την Ισπανία, την Ιταλία και σε λίγο και τη χώρα της, τη Γαλλία. Επομένως το ηθικό δίδαγμα για τη Λαγκάρντ δεν θα έπρεπε να είναι Βορράς εναντίον Νότου, αλλά Ευρώπη εναντίον τραπεζών τις οποίες υποχρεωνόμαστε όλοι να πληρώνουμε" υπογραμμίζει ο εκδότης της Guardian.

Πηγή: Το Βήμα

Το μήνυμα ενός Βρετανού

Οι Βρετανοί είχαν πάντα κοινή λογική, κάτι που σήμερα λείπει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε αυτόν τον κόσμο που ξημερώνει.

Η ψευδαίσθηση που άξιζε ένα τρισεκατομμύριο!

De Volkskrant, Amsterdam

Στις 29 Μαρτίου, οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της ΕΕ υποστήριξαν, ότι κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ποσά για να θωρακίσουν την ευρωζώνη από μια νέα κρίση.

 Όπως όμως αποδείχθηκε ότι όλα αυτά ήταν λογιστικά τεχνάσματα, που θα μπορούσε να καταρρεύσουν με την πρώτη κιόλας ένδειξη του προβλήματος.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν 1.000 δισεκατομμύρια δολάρια για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (MES), το ταμείο έκτακτης ανάγκης στο οποίο πρέπει να καταφύγει η Ισπανία και η Ιταλία σε περίπτωση που απειληθούν με χρεοκοπία.

Δεν υπάρχουν ούτε 800 ή 700 δισ. €, που είναι τα ποσά, τα οποία είχαν αναφέρει με υπερηφάνεια οι υπουργοί στη επίσημη δήλωση τους.

Αυτό που ο  De Jager και οι ευρωπαίοι ομόλογοί του είχαν αποκαλύψει είναι μια απάτη. Είναι ένας τρόπος σαν ταχυδακτυλουργία, που έκαναν με τους  αριθμούς και που υπονομεύει εξ αρχής την αξιοπιστία του Ταμείου Αρωγής, το οποίο θα αρχίσει να λειτουργεί από την 1η Ιουλίου.

Τα θεμέλια του μαθηματικού αυτού τεχνάσματος καθορίστηκαν από τους ίδιους τους αρχηγούς των κυβερνήσεων.

Το περασμένο φθινόπωρο, αποφάσισαν ότι η συνδυασμένη δανειοδοτική ικανότητα του υφιστάμενου ταμείου αρωγής [το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, EFSF, που δημιουργήθηκε το 2010] και το επόμενο που πρόκειται να δημιουργηθεί θα πρέπει να περιοριστεί  σε ένα μέγιστο ποσό των 500 δισ. ευρώ - στο χαρμόσυνο μήνυμα τους, αποφάσισαν, με ιδιαίτερη έμφαση ότι πρέπει να τεθεί ένα όριο με τον αριθμό 500.

Μπλόφα και παραλειπόμενα

Ότι υπήρχαν μόνο 300 δισ. ευρώ σαν νέο ποσό - αφού τα προηγούμενα 200 δισ. ευρώ  είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί για τη “διάσωση” της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας από τη πτώχευση - πέρασε σιωπηρά.

Τον Δεκέμβριο οι ίδιοι ηγέτες συμφώνησαν να "επανεξετάσουν" το ποσό του κοινού ταμείο – χρησιμοποιώντας την αργκό φρασεολογία των Βρυξελλών, μιλώντας  για "αύξηση". Οι χρηματοπιστωτικές αγορές, οι ΗΠΑ, ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ είχαν αντιληφθεί ότι, ακόμη και τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ νέου χρήματος,  δεν θα επαρκούσαν για να αποσοβήσουν μια στοχευμένη δράση των κερδοσκόπων, εναντίον  μίας και μόνο χώρας (την Ιταλία) από το να επεκταθεί στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε στη συνέχεια ένα σαφές πρόγραμμα: με την προσθήκη του ποσού από τα παλιά κεφάλαια , που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί (240 δισ. Ευρώ),  στο νέο ταμείο (MES), το ποσό θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τα 740 δισ. ευρώ - το μωρό του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων-, που θα μπορούσε να πείσει τις αγορές και να ενθαρρύνει την ΔΝΤ, προκειμένου να ενισχύσει τον αγώνα του στήθος με στήθος στήθος , ενάντια στη κρίση του ευρώ..

Κάτω από την πίεση της Γερμανίας, η πρόταση αυτή απορρίφθηκε την Παρασκευή [30 Μάρτίου]. Με ένα μαγικό ραβδί, οι ευρωπαίοι υπουργοί ¨πέταξαν” ένα ποσό ακόμα μεγαλύτερο: 800 δισ. ευρώ. Αυτό όπως αποδείχθηκε, ήταν η προσθήκη των 500 δισεκατομμυρίων που είχαν ήδη υποσχεθεί, συν τα 200 δισεκατομμύρια του δανείου από το παλαιό ταμείο, συν τα 100 δισ. ευρώ από την αρχική επείγουσα βοήθεια προς την Ελλάδα, έτσι : τα περισσεύματα, φουσκώνουν με τον καπνό και τους καθρέφτες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι υπουργοί της ευρωζώνης έχουν υποπέσει σε σφάλματα, κάνοντας περίεργες αριθμητικές πράξεις. Το  πρώην ταμείο αρωγής  βαπτίσθηκε και αυτό "ένα τρισεκατομμύριο δολάρια μωρό" κατά τη γέννηση του τον Μάιο του 2010. επρόκειτο να περιλάβει 750 τρις €  - 500 δισ. ευρώ από την ΕΕ και 250 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ. Κατά τους επόμενους μήνες, το μερίδιο της ΕΕ συρρικνώθηκε και περιορίστηκε στα  250 δισ. ευρώ ως αποτέλεσμα των πρόσθετων εγγυήσεων που απαιτούνται για να δανειστεί τα χρήματα.

Πρώτα θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως ένα αποτρεπτικό μέτρο

Μετά από πολύ γκρίνια από τις πολιτικές ηγεσίες, οι χώρες της ευρωζώνης αποφάσισαν να αυξήσουν τη συμμετοχή τους σε 440 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι κινέζοι και τα συστήματα της χρηματοοικονομικής μόχλευσης, θα πολλαπλασίαζαν το ποσό αυτό με συντελεστή τέσσερα ή πέντε. Αλλά στη συνέχεια δεν ακούσαμε τίποτα περισσότερο για τους Κινέζους ή για τους τους μοχλούς της.

Πεντακόσια δισ. ευρώ, πρέπει όμως να πούμε, ότι είναι πολλά χρήματα για το νέο ταμείο (MES). Είναι αρκετά για να στηρίξουν τις ισπανικές τράπεζες, αν Μαδρίτη έρχεται ζητώντας τα. Αλλά εάν η ισπανική  και η ιταλική κυβέρνηση χτυπήσουν ταυτόχρονα  την πόρτα, τότε δεν θα είναι αρκετό.

Σύμφωνα με τη γνώμη των υπουργών, ο στόχος δεν είναι να χρησιμοποιηθεί το ταμείο έκτακτης ανάγκης. Είναι εκεί για να χρησιμοποιηθεί κυρίως ως αποτρεπτικό. Ωστόσο οι Υπουργοί θα ήθελαν να βγάλουν το "μεγάλο μπαζούκα» - εξ ου και η αγωνία τους  για τα "1.000 δισ. δολάρια".

Ένα τέτοιο ταμείο θα είναι αρκετά μεγάλο ώστε να αποτρέψει τις αγορές από το να σκεφθούν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, να ξεκινήσουν μια επίθεση ενάντια στη “ασθενέστερη αδελφή” της ευρωζώνης.

Αυτό είναι ακριβώς το κρίσιμο σημείο.  Οι κυβερνήσεις όμως,υπονομεύουν την άμυνα της ευρωζώνης, για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια.

Αναδημοσίευση από: newstrap.gr

Το τελευταίο σημείωμα...

Το τελευταίο σημείωμα του συνταξιούχου Δημήτρη Χριστούλα...
Χωρίς σχόλια...

Χυδαία επίδειξη δύναμης

Το λαμπρό μας μέλλον... Ας ψηφίσουμε τώρα τους ίδιους ξανά...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η Ελλάδα βαδίζει προς τις εκλογές χρεοκοπημένη, εξοργισμένη και μπερδεμένη, αλλά με ιλαροτραγικές επαγγελίες για ανάπτυξη, ένας απίστευτος ορυμαγδός εκβιασμών, ψευδών και επιχειρούμενων – πραγματικών ή όχι, αδιάφορο – υποσχέσεων για φθηνιάρικα ρουσφέτια πλημμυρίζει την επικαιρότητα. Στο επίκεντρο των εκβιασμών η απειλή εξόδου από το ευρώ, για την οποία η Wall Street Journal βλέπει ως πιθανό «αντιστάθμισμα» τη βεβαιότητα των Ελλήνων για την επόμενη χρεοκοπία.

Όμως τα πράγματα ποτέ δεν είναι άσπρο και μαύρο – ακόμη και όταν, στην περίπτωσή μας, η μεγάλη πλειονότητα, στις δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη. Στην πολιτική οι εκβιασμοί, αν δεν πατάνε σε στέρεο έδαφος, είναι προβληματικοί.

Ως εκ τούτου δεν στερείται σημασίας το γεγονός ότι η ευρωζώνη δείχνει να μην πατάει καλά στα πόδια της. Ήδη στα διεθνή ΜΜΕ γίνεται λόγος για την επιστροφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους σε πρώτο πλάνο, αφού η «ανακούφιση» και η «ευφορία» που διαφημίζεται στην Ελλάδα από τους υποτελείς της τρόικας ουδέποτε υπήρξε – ούτε στην ευρωζώνη ούτε στις αγορές.

Ο ισχυρισμός ότι «σώθηκε» η Ελλάδα είναι καταφανώς ψευδής. Ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη πήρε ανάσα από το ελληνικό «κούρεμα» είναι επίσης ψευδής. Αντιθέτως μια προσωρινή και αμφισβητούμενης σημασίας αύξηση ρευστότητας από την ΕΚΤ στις ευρωτράπεζες έδωσε μια αίσθηση προσωρινής ανακωχής, η οποία ήδη επικρίνεται από διαφορετικές πλευρές και με διαφορετικά επιχειρήματα.

Η «κατσίκα» (οι αγορές) δεν μασάει ούτε τον... ταραμά της ελληνικής διάσωσης ούτε αυτόν της θωράκισης της ευρωζώνης. Αντιθέτως δύο μεγάλα μέτωπα αναζωπυρώνονται – το ένα συνεπεία του άλλου – και απειλούν ευθέως τη σταθερότητα του ευρωσυστήματος.

Ισπανική – και όχι μόνο – απειλή

Το πρώτο μέτωπο είναι η δραματική κατάσταση της Ισπανίας, η οποία προ ημερών αναγκάστηκε, ευρισκόμενη εκτός επίσημου «μνημονίου», να αναθεωρήσει κατά πολύ τον στόχο μείωσης του ελλείμματός της προκαλώντας πανικό, ο οποίος επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από αμήχανες δηλώσεις.

Άλλωστε η κατάσταση της οικονομίας της Ισπανίας και του τραπεζικού της συστήματος, αλλά και η κοινωνική απόγνωση, σε συνδυασμό με την προοπτική ακόμη σκληρότερης λιτότητας, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Πλέον οι αγορές πιέζουν σοβαρά τα ομόλογά της, τα οποία πάντα αποτελούσαν έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης, και συνεπώς τη Γερμανία, ώστε η ηγέτιδα της ευρωζώνης να δρομολογήσει ισχυρή στήριξη τόσο της Ισπανίας όσο και του συνόλου του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού. Άλλωστε πληθαίνουν οι αναλύσεις μεγάλων οίκων και εντύπων οι οποίες προβλέπουν ότι πολύ σύντομα ο Ραχόι θα προσφύγει σε ένα μοντέλο... τρόικας.

Όμως η Γερμανία δεν δείχνει ότι είναι, προς το παρόν, διατεθειμένη να ικανοποιήσει το «αίτημα» των αγορών. Αντιθέτως, με εκτεταμένη χρήση της... αγαπημένης της «δημιουργικής λογιστικής», προσπαθεί να πείσει ότι προσεγγίζει τη διασφάλιση ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για τους ευρωμηχανισμούς δανειοδότησης των αδύναμων χωρών – του προσωρινού SFSF και του μόνιμου ESM – ως τείχους προστασίας της ευρωζώνης.

Όμως το παραμύθι δεν έχει δράκο, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό «τείχος» είναι περίπου το μισό, ότι η Ισπανία έχει ανάγκες που δεν καλύπτονται από τους μηχανισμούς της υποτιθέμενης «στήριξης» και ότι η αποκλιμάκωση της ιταλικής κρίσης είναι προσωρινή και... εικονική – άρα η επιστροφή του «διπλού εφιάλτη» Ισπανίας και Ιταλίας είναι σαφέστατα ορατή.

Ιδιαιτέρως όταν τόσο η κάθε χώρα χωριστά όσο και οι δυο μαζί αποτελούν τον κακό δράκο της ευρωζώνης ως εκ των πραγμάτων μη διαχειρίσιμα μεγέθη.

Άλλωστε και η κυβέρνηση Μόντι φαίνεται, μετά τα πρώτα χαριεντίσματα και την ανακούφιση από την εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι, σε επίπεδο δημοτικότητας να παίρνει τον δρόμο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ και τα κόμματα που τη στηρίζουν χάνουν την κοινωνική τους βάση και πλέον δείχνουν σημάδια αποσυντονισμού, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα.

Με την Πορτογαλία μάλιστα πρώτη και την Ιρλανδία δεύτερη να συζητούν και να διαπραγματεύονται ατύπως «κούρεμα» του χρέους τους – άρα και νέα δανειοδότηση, αν ακολουθηθεί το ελληνικό μοντέλο – είναι προφανές πως οι πονοκέφαλοι της ευρωζώνης πολλαπλασιάζονται και η προοπτική της αστάθειας επανεμφανίζεται απειλητική.

Λαός... κερδοσκόπος

Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι ότι η ίδια όχι μόνο βρίσκεται στην άθλια κατάσταση που πολλές φορές έχουμε περιγράψει, αλλά κυρίως προσπαθεί να επιτύχει ανέφικτους στόχους, με βέβαιη πλέον για τον ελληνικό λαό – και παραδεδεγμένη από τον ίδιο τον Παπαδήμο στους Financial Times – την προσφυγή σε νέο – μεγάλο – δάνειο. Αλλά και σε νέο... «κούρεμα», το οποίο ήδη προεξοφλείται από τις αγορές πριν ακόμη ολοκληρωθεί τυπικά το πρώτο «κούρεμα» και πριν ακόμη συνειδητοποιηθούν οι συνέπειές του στην εσωτερική οικονομία.

Στο εσωτερικό εξ άλλου είναι χαρακτηριστικό ότι μια σειρά δημόσιοι φορείς και ιδρύματα, όπως π.χ. τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια, που είχαν καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, ανακαλύπτουν τώρα με καθυστέρηση (!) ότι τα αποθεματικά τους, τα οποία δεν προέρχονταν αναγκαστικά από... κρατικό χρήμα, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν κρίσιμα για την ίδια τη βιωσιμότητά τους, μετατράπηκαν σε «αναγκαστικά δάνεια» προς το Ελληνικό Δημόσιο μέσω ομολόγων τα οποία «κουρεύτηκαν».

Τώρα λοιπόν οι φορείς αυτοί και τα ιδρύματα – μπροστά στην ορατή απειλή αφανισμού τους – απειλούν με αγωγές, προσφυγές και κάθε πρόσφορο ένδικο μέσο.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι διερευνούν πότε τα λεφτά τους μετατράπηκαν σε ομόλογα, σε ποια τιμή κτήσης, αλλά και... ποιον ξεφόρτωσαν, σαν κορόιδα, λίγο πριν αποφασιστεί – ή και αφού είχε αποφασιστεί; – το «κούρεμα» του χρέους. Το οποίο, σημειωτέον, προβλήθηκε από τη συγκυβέρνηση ως μείωση του χρέους έναντι των «ιδιωτών» και των... κερδοσκόπων! Προφανώς μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόμαστε όλοι εμείς, είτε ως γονείς, είτε ως παιδιά είτε ως ασθενείς.

Ανοιχτό στοίχημα

Ίσως το αποτέλεσμα αυτής της διερεύνησης να κάψει... γούνες στο μέλλον. Πάντως προς το παρόν έχει κάψει την ελληνική οικονομία και οδηγεί σε βέβαιη πτώχευση κάθε είδους οργανισμό δημόσιου χαρακτήρα. Ως προοίμιο της γενικής πτώχευσης των Ελλήνων, ανεξαρτήτως της επίσημης πτώχευσης του κράτους. Με ευθεία αντανάκλαση στην ποιότητα ζωής αλλά και στην ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού. Τόσο ευθεία, ώστε η απόπειρα εξαπάτησής του να μοιάζει εντελώς ατελέσφορη.

Ανεξαρτήτως ακόμη και του εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε, η προεργασία της τρόικας, ώστε οι εκλογές να γίνουν με όλες τις μετέπειτα εξελίξεις και τα μέτρα συμφωνημένα εκ των προτέρων, μοιάζει με μια χυδαία επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο προς το σύστημα εξουσίας, το οποίο αποδέχεται να εξευτελίζεται υπακούοντας σε κάθε απαίτηση, βίτσιο ή καπρίτσιο των δανειστών, αλλά και προς τον ελληνικό λαό.

Τι άλλο μπορεί να είναι το «ξεκαθάρισμα» των δανειστών ότι «αν δεν μας αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών, αναλαμβάνουμε εμείς την άσκηση της εξουσίας», όπως γράφει το σημερινό «Ποντίκι»;

Ο ελληνικός λαός έχει να αντισταθεί σε παρόμοιες προσβολές ενωμένος από τη δεκαετία του 1940. Όταν, τη δεκαετία του 1960, το επιχείρησε με αξιοσημείωτα καλούς όρους, μια αποστασία και μια χούντα τον έβαλαν στον γύψο.

Τώρα ο λαός αυτός είναι ένα διεθνές πειραματόζωο – το «καναρίνι» στο ορυχείο της ευρωπαϊκής κρίσης, όπως ξένα ΜΜΕ τον έχουν επιτυχημένα χαρακτηρίσει – και όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές του χωρίς να είναι βέβαιοι για τα όριά του. Δεν ξέρω αν θα ήθελαν να τα γνωρίσουν. Δεν ξέρω επίσης αν θα ήθελε και ο ίδιος να τα αγγίξει. Το στοίχημα αυτό θα παραμένει ανοιχτό μέχρι τις «καθυστερήσεις»...

Πηγή: Εφημερίδα Ποντίκι

Γιάννης Βαρουφάκης: Το Μνημόνιο σημαίνει χρεωκοπία

Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου

Δείτε τι έχει να πει η Καναδή δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein για την Ελλάδα και την κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά και την εκποίηση της Ελλάδας.

Το βίντεο εμφανίζεται στην ιστοσελίδα του Catastroika, του νέου 

ντοκυμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου που αναζητά τις συνέπειες

από την ολοκληρωτική εκποίηση της χώρας μας.

Το μέλλον της Ελλάδας και της Ιρλανδίας

Dr. Constantine Gurdgiev, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου και οικονομολόγος
Συνέντευξη στον Max Keiser, 17.2.2012

Η πρόβλεψη του είναι πως η Ελλάδα θα αποχωρήσει είτε οικιοθελώς, είτε με τη βία από την Ευρωζώνη και πιθανώς την ΕΕ, μόλις μπουν στην θέση τους οι "μονώσεις" για να μην μεταδοθεί η κατάρρευση στις Ευρωπαϊκές τράπεζες. Τώρα η Τρόικα κερδίζει χρόνο για να μην χρεωκοπήσει η χώρα πριν προλάβουν να τοποθετήσουν αυτούς τους μηχανισμούς. Η ελληνική οικονομία και οι τράπεζες της δεν τους αφορούν όπως δεν τους αφορά τι θα συμβεί και στη χώρα, αφού την πετάξουν έξω από την Ευρώπη και την χρεωκοπήσουν.

Κλείσιμο των συνόρων, έλεγχος κεφαλαίων, απαγόρευση αναλήψεων και πτήσεων

Θεσσαλονίκη, 16 Σεπτεμβρίου 2011. Η πλέον δραματική 

διαμαρτυρία κατά της τυραννίας που έχει επιβάλει η 

τραπεζοκρατία σε όλους μας. Ο Απόστολος Πολυζωίδης 

αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό κατάστημα της πόλης. 

Παρ' όλα αυτά, επιβίωσε με σοβαρά εγκαύματα. 

Φυσικά, κανέναν ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε μαζί του ή

 με όποιον άλλο που αντιτίθεται στην ληστρική επιδρομή 

που υφίσταται η χώρα μας. 

Οι περισσότεροι Έλληνες κοιμούνται ακόμα πολύ βαθιά, 

ονειρεύονται εορτοδάνεια και γκλαμουριές στην Αράχωβα, 

ψηφίζουν Γιωργάκη και Σαμαρά και θεωρούν τον Παπαδήμο 

ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.

Καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται, τα πράγματα προχωρούν προς τα άκρα. Είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο για τη χώρα μας να παραμείνει ως μέλος της Ευρωζώνης. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει θα είναι η Γερμανία, η οποία ετοιμάζεται πυρετωδώς για το ενδεχόμενο της κατάρρευσης της Ευρωζώνης και, κατά συνέπεια, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ελλάδα, της οποίας η μοίρα έχει πάνω κάτω σφραγιστεί. Στην ίδια πορεία εξόδου είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία. Η ίδια η Γαλλία, η μια από τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, δέχεται τεράστιες πιέσεις από τις αγορές, από τις χρεωκοπημένες τράπεζές της που χρειάζονται πακτωλούς χρημάτων για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ας μην ξεχνάμε και τις προεδρικές εκλογές που έρχονται, από τις οποίες δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει ο Σαρκοζύ και που θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και την πολιτική της χώρας αυτής. Εκτός αν έχουμε και κανένα τεχνοκρατικό πραξικόπημα και εκεί.

Ο δρόμος μέσα από τον οποίο πορεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Αυτό ισχύει για όλους μας: Για εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, και για εμένα, όσο και για τους πεφωτισμένους και ένδοξους "ηγέτες" μας, ιδίως εκείνους της "τεχνοκρατικής" φάρας. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι, παρόλο που εκείνοι ως νέες Μαρίες Αντουανέτες μας καλούν να φάμε χρέος για να επιβιώσουμε, ενώ οι ίδιοι κινούνται προκλητικά με τις λιμουζίνες τους

Μια ανησυχητική αναφορά από τον Philip Aldrick της εφημερίδας Telegraph, έλεγε μερικές μέρες πριν:

Τα σχέδια τους Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ

Η κυβέρνηση εξετάζει σχέδια για να περιορίσει τη ροή του χρήματος από και προς τη Βρεταννία, για να προστατέψει την οικονομία της χώρας σε περίπτωση πλήρους κατάρρευσης του Ευρώ[...]

Αξιωματούχοι εξέφρασαν τους φόβους τους πως αν αποχωρούσε ένα μόνο μέλος από την Ευρωζώνη, τότε οι επενδυτές στη Βρεταννία και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε δεινή θέση θα μετακινούσαν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλείς οικονομικούς παραδείσους τους εξωτερικού[...]

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, οι έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων ισχύουν μόνο σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης για να επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί στις εισροές κεφαλαίων[...]

Ο έλεγχος κεφαλαίων αποτελεί μέρος ευρύτερων πολιτικών που θα αποτελούν απάντηση σε ενδεχόμενη κατάρρευση του ευρώ. Είναι λογικό να περιμένουμε πως τα σύνορα θα κλείσουν και πως το βρεταννικό υπουργείο Εξωτερικών προετοιμάζεται για να επαναπατρίσει χιλιάδες κατοίκους εξωτερικού και τουρίστες από χώρες που θα πληγούν.
Το υπουργείο Άμυνας έχει ήδη συμβουλεύσει πως θα οργανωθεί μια μαζική εκκένωση Βρεταννών που θα εγκλωβιστούν σε χώρες που [αντίστοιχα] θα κλείσουν τα σύνορά τους, θα απαγορεύσουν της τραπεζικές αναλήψεις και τις αεροπορικές πτήσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω σε σχέδια μετάδοσης της κρίσης. Ένα από αυτά ίσχυε την περίοδο των εορτών. Διάφορες εναλλακτικές λύσεις έχουν διατυπωθεί, ανάμεσά τους τραπεζικές αργίες, έλεγχος κεφαλαίων και περιορισμοί ταξιδιών.

Αυτές οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίσουν πως θα διαθέτουν τα απαραίτητα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, για μπορέσουν να διατηρήσουν τις βασικές λειτουργίες της οικονομίας, σε περίπτωση οικονομικής καταστροφής. Σε ένα κόσμο που το σύνολο της ενέργειας και των τροφίμων είναι εισαγόμενα, αυτό αποτελεί έναν ηράκλειο άθλο.

Ποιός θα εκδίδει τις τραπεζικές εγγυήσεις που είναι απαραίτητες για τις εισαγωγές; Και με τί θα καλυφθούν αυτές; Πρόκειται η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ να δέχονται ευρώ, στην περίπτωση που η απόσχιση της Ελλάδας ή/και άλλων χωρών θα καταστήσει εξαιρετικά αμφίβολο το μέλλον της Ευρωζώνης και τους συνόλου της ΕΕ; Όχι και μάλλον θα απαιτούν εξασφαλίσεις σε δολάρια ΗΠΑ.

Καθώς μιλάμε, το ευρώ σφυροκοπείται, όπως άλλωστε η στερλίνα και ο χρυσός. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή μήπως αυτό συμβαίνει καθώς το δολάριο αυξομειώνει την αξία του, καθώς υπάρχει η πρόβλεψη για βραχυπρόθεσμη ανάγκη χρήσης του ως μοναδικού μέσου συναλλαγών;

Πλέον, οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται από όλες τις μεριές. Θα υπάρξει σίγουρα κάποια στιγμή, την οποία θεωρώ πως θα είναι σύντομα, που δεν θα μπορέσει να καλύψει κάποιον από αυτούς τους κινδύνους. Λόγω της εγγύτητας και της διασύνδεσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης, όσο και ανάμεσα σε ευρωπαϊκά και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ένα μοναδικό ντόμινο θα ξεκινήσει μια αλυσίδα γεγονότων που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση.

[...] Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις προληπτικά προ τέτοιων εξελίξεων. Μόνο στην Ευρωζώνη, υπάρχουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις που μπορεί να αποφασίσουν να δράσουν ανάλογα και με οποιοδήποτε τρόπο. Μπορεί να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη, να αφήσουν την ΕΕ, να καθυστερήσουν να λάβουν αποφάσεις, να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτές οι 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, κάποιες από τις οποίες θα αλλάξουν μέσα στον χρόνο, έχουν να αποφασίσουν ανάμεσα σε αρκετές επιλογές. Αυτές τους οι αποφάσεις θα εκτροχιάσουν τελικά το σύνολο του πειράματος της ΕΕ.

Καθώς το εθνικό και το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται συνεχώς, αντίστοιχα μειώνεται και η προθυμία για δανεισμό, με σκοπό την αποφυγή χρεωκοπιών. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως σύντομα το παιχνίδι του ολοένα και περισσότερου χρέους θα σταματήσει και θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια πραγματικές πολιτικές, που στόχο δεν θα έχουν τον επιπλέον δανεισμό για τον τυχερό πολιτικό ή "τεχνοκράτη" που θα χρεώσει περισσότερο τη χώρα σε κάποια τράπεζα. Σύντομα, το παιχνίδι του χρέους όπως το ξέραμε θα φτάσει στο τέλος του, τουλάχιστον ως προς τις τράπεζες.

Θεωρώ πως αυτά ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα με το ευρώ. Ακόμα και να επιβιώσει, ως το νόμισμα μιας πιθανής Λατινικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, σίγουρα δεν θα αποτελεί το βασικό μέσο συναλλαγών στη χώρα μας. Γιατί το μέλλον είναι πιθανώς η επιστροφή στη δραχμή, στο μάρκο, στη λιρέτα και στο φιορίνι. Σίγουρα όμως δεν είναι η επιστροφή σε μια Ευρωζώνη 17 χωρών τις οποίες θα αρμέγουν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. Η πολιτική επιστρέφει στην καθημερινότητά μας με γοργούς ρυθμούς και η οικονομία υποχωρεί και αποκτά ξανά την πραγματικές της διαστάσεις.

Μόχλευση και Κατοχή

Η πραγματική μόχλευση. Το μέλλον των παιδιών μας
είναι πιο σημαντικό από τα κέρδη του κάθε λαμόγιου,
απατεώνα, επιδρομέα, πολιτικού και τραπεζίτη που έχει
υποθηκεύσει το μέλλον τους για να κερδίσει χρήματα.
Είναι καθήκον όλων μας να τοποθετήσουμε τον μοχλό
έτσι, ώστε να γύρει υπέρ του μέλλοντος, υπέρ της ζωής,
υπέρ της ελευθερίας, υπέρ των παιδιών μας και εν τέλει,
υπέρ της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ο περίφημος όρος μόχλευση (ή leverage) που ακούμε συνεχώς για ό,τι έχει να κάνει με το EFSF, σημαίνει πως οι Ευρωπαίοι επιχειρούν να βγάλουν λεφτά από τα παράγωγα που θα δημιουργήσουν, βάσει των αρχικών χρημάτων που θα έχουν στα χέρια τους από τα κράτη.

Μάλιστα, οι Γερμανοί επιχειρούν να περάσουν στα εθνικά συντάγματα πως τα κράτη επιβάλλεται να αποδίδουν χρήματα στο EFSF μέσα σε επτά ημέρες από τη στιγμή που θα τους ζητηθεί! Αυτό σημαίνει πως θα υπογράφουν ακάλυπτες επιταγές και με αυτό τον τρόπο το σάπιο οικοδόμημα της Ευρώπης υποτίθεται θα προχωρήσει ξανά δυνατό προς το ένδοξό του μέλλον. Στην πραγματικότητα, θα καταρρεύσει.

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ο στόχος όλης αυτής της άσκησης είναι να μπουν τα αρχικά χρήματα, τα οποία στη συνέχεια θα "μοχλευτούν" για να φτάσουν υποτίθεται σε σχεδόν άπειρες αξίες, εξασφαλίζοντας στη Γερμανία σχεδόν άπειρους πόρους στις πλάτες των άλλων "εταίρων" της. Δυστυχώς, το σχέδιο αυτό προσκρούει στο γεγονός πως κανείς δεν θέλει να αγοράσει τα παράγωγα που θα δημιουργήσει το EFSF. Για αυτό και η Γερμανία θα επιχειρήσει τα πάντα για να δημιουργηθούν συνθήκες για να πεισθούν οι αγοραστές.

Πώς λειτουργεί η "μόχλευση"

Πάρτε ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ. Βάλτε του γύρω καθρέφτες. Τα παράγωγα είναι η απεικόνιση του αρχικού χαρτονομίσματος στους καθρέφτες, καθώς απεικονίζει ο ένας τον άλλο. Το αρχικό χαρτονόμισμα φαίνεται πως είναι άπειρα χαρτονομίσματα και για μια στιγμή αισθάνεστε πλούσιοι. Ειδικά αν βρείτε κάποια κορόιδα να τους πουλήσετε τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες και να γίνετε έτσι πραγματικά πλούσιοι, τότε μπορείτε να αποκτήσετε και τίτλο όπως "χρηματιστής" ή "τραπεζίτης", να δίνετε δάνεια στον κοσμάκη και μετά να παίρνετε τα σπίτια του αν δεν σας πληρώνουν. Φυσικά, όλοι όσοι έχουν αγοράσει τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες γίνονται και εκείνοι "πλούσιοι" ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν.

Έτσι είναι τα παράγωγα. Πολλαπλά συμβόλαια πάνω στο αρχικό χαρτονόμισμα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως ούτε το χαρτονόμισμα, ούτε τα συμβόλαια-παράγωγα είναι πραγματικό χρήμα που αντιστοιχεί σε κάποια πραγματική αξία. Αντίθετα, όλα αυτά είναι χρεώγραφα, εκπροσωπούν χρέος. Τα ομόλογα του δημοσίου είναι και αυτά μια μορφή παραγώγων. Αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν το μόνο πράγμα που έχει απομείνει στο Ελληνικό Δημόσιο: Τις μελλοντικές εισπράξεις από φόρους. Κοινώς, αποτελεί υποθήκη του μέλλοντός μας και αυτού των παιδιών μας.

Αυτό ακριβώς έχει βάλει στόχο να κάνει η Γερμανία. Καθώς οι τράπεζες δεν αποτελούν πλέον τίποτε άλλο από κούφια κελύφη και είναι στην ουσία χρεωκοπημένες, παρενέβη εκείνη στη μέση της διαδικασίας υφαρπαγής του ελληνικού εθνικού πλούτου την οποία είχαν ξεκινήσει οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι (βλ. τον "υιό του διαβόλου" και τραπεζίτη/δημιουργό επενδυτικού ταμείου, τον Χανκ Πώλσον, ο οποίος επιστάτησε αυτής της διαδικασίας για την Ελλάδα για διάφορα λαμόγια και τραπεζίτες και μέχρι πριν λίγο καιρό έδινε εντολές στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς θα έπρεπε να διαλύσει την οικονομία για να ‘κονομήσει' αυτός και οι όμοιοί του).

Η Γερμανία είδε σε όλα αυτά την ιστορική της ευκαιρία. Ουσιαστικά ανέλαβε το χρέος της Ελλάδας από τις τράπεζες, αποβλέποντας στην υφαρπαγή των μελλοντικών εισπράξεων του ελληνικού δημοσίου από τους μελλοντικούς φόρους, τον εθνικό της πλούτο, το Lebensraum της και τις περιουσίες των συνταξιοδοτικών ταμείων, αλλά και όλες τις περιουσίες, ιδιωτικές και δημόσιες. Αυτή η ιδιότυπη Νέα Κατοχή αποβλέπει στη χρηματοδότηση της επιβίωσης του γερμανικού κράτους από τους πρώην εταίρους του στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης. Ουσιαστικά η Γερμανία υφάρπαξε το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το χρησιμοποιεί για να υφαρπάξει τον εθνικό πλούτο των υπολοίπων. Τόσο απλά, τόσο ωμά και τόσο γερμανικά.

Το χρέος ως όπλο μαζικής καταστροφής

Το πραγματικό πρόβλημα που έχει προκαλέσει τα προβλήματα αυτά στη χώρα μας και την έχει καταστήσει έρμαιο και θύμα των κερδοσκόπων και των "εταίρων" μας είναι πως το μοντέρνο χρήμα (που είναι στην ουσία πλαστό αν το σκεφτούμε καλά) δεν εκπροσωπεί κάποια αξία, αλλά χρέος. Αυτό του ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους. Αν δεν το ξέρατε, το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα, το αγαπημένο μας ευρώ, που θέλουμε όλοι οι Έλληνες να παραμείνουμε σε αυτό, εκδίδεται από την ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία το δίνει στις ιδιωτικές εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο κι αυτές στη συνέχεια το πουλάνε στα κράτη με τόκο! Η το πουλάει απευθείας αυτή στα κράτη με τόκο! Κοινώς, η κερδοσκοπία είναι ενσωματωμένη μέσα στο οικοδόμημα της Ευρώπης και είναι ο βασικός λόγος της κατάρρευσής της μέσα σε μια δεκαετία.

Θέλουμε τελικά έξοδο από την "κρίση"; Τότε πρέπει να κρατικοποιηθεί άμεσα η ιδιωτικών συμφερόντων Τράπεζα της Ελλάδας, που αγοράζει χρήμα με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ και το πουλάει στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο και να τυπώσει δικό της χρήμα για λογαριασμό του κράτους, το οποίο θα συνδέεται με τον χρυσό (Αν έχει μείνει καθόλου και δεν τον έχει πουλήσει στους κερδοσκόπους)!

Το χρήμα πρέπει να είναι κρατικό και να μην ανήκει στο ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ. Φυσικά, αυτό αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο καθώς ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός μας άνευ λαϊκής εντολής και τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος εκπροσωπεί τα συμφέροντα των τραπεζών και του συστήματός τους.

Ούτως ή άλλως το περίφημο ευρώ μας έχει τελειώσει. Η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη και θα τυπώσει νέο χρήμα που θα συνδέεται με τον χρυσό θα είναι η Γερμανία. Ήδη πληροφορίες λένε πως έχει τυπώσει μεγάλες ποσότητες από το Νέο Μάρκο και η διασύνδεση με τον χρυσό είναι μονόδρομος, καθώς διαθέτει τεράστιες ποσότητες χρυσού που είτε είχε είτε απέσπασε από τους "εταίρους" της παίζοντας το παιχνίδι του χρέους. Φυσικά θα τους αφήσει κληρονομιά το ευρώ και το γιγαντιαίο χρέος που το συνοδεύει, ενώ εκείνη θα ξεκινήσει από την αρχή, αυτή τη φορά ως μια νέα υπερδύναμη. Στη νέα αυτή η εποχή, η Ελλάδα θα είναι η αγελάδα που θα αρμέγει η Γερμανία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εμείς και τα παιδιά μας θα είμαστε οι νέοι δουλοπάροικοι των Γερμανών αφεντάδων μας και οι περισσότεροι από εμάς θα το θεωρούν και τιμή και εξασφάλιση. Αυτό θα αποτελεί και το πικρό τέλος του νεώτερου κράτους μας, μόλις 150 χρόνια από τότε που πολεμούσαν οι πρόγονοί μας για ανεξαρτησία και την ελευθερία. Μόλις 40 χρόνια καλοπέρασης, ρεμούλας και μάσας εξασφάλισαν την ισόβια σκλαβιά για εμάς και τους απογόνους μας. Και ούτε το έχουμε πάρει χαμπάρι. Γιατί δεν αποδείχτηκε μόνο η λιτότητα όπλο μαζικής καταστροφής, αλλά και ο καταναλωτισμός.

Η πραγματική φύση του χρέους και της κρίσης

Εικονογράφηση του μυθιστορήματος Σιδερένια Φτέρνα,
του Τζακ Λόντον

Το πρόβλημα είναι όντως πρόβλημα χρέους. Αλλά όχι επίπλαστου χρέους της Ελλάδας προς κάποιους ιδιώτες και κράτη, που της επιβλήθηκε μέσω σκοτεινών δανειακών συμβάσεων, πανωτοκίων και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το χρήμα που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη και του γεγονότος πως πριν βγει στην αγορά εμπεριέχει χρέος.

Ο τόκος που πληρώνει το ελληνικό κράτος προς την ΕΚΤ για να αποκτήσει χρήμα είναι στην ουσία ο Ενδέκατος Βώλος, σε ένα κουτί που μπορεί να περιέχει μόνο Δέκα Βώλους. Είναι δηλαδή η απαίτηση για χρήμα που δεν υπάρχει στην πραγματική οικονομία. Άρα, αναγκαστικά καταληστεύεται το μέλλον και αποστερούνται οι απόγονοί μας από οικονομικούς πόρους, μόνο και μόνο για να πληρωθεί η απαίτηση των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι  είναι στην ουσία οι νταβατζήδες της μοντέρνας οικονομίας.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των χρημάτων που τυπώνονται, αλλά στο επίπεδο των online τραπεζικών συναλλαγών, στα ποσά που αντιπροσωπεύουν τα κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα, καθώς και τα κάθε είδους χρεώγραφα που ουσιαστικά λειτουργούν σαν χρήμα. Το χρήμα που κυκλοφορεί σε εκείνα τα επίπεδα είναι απείρως περισσότερο από το χρήμα που τυπώνεται, δηλαδή τα μετρητά. Και το χρήμα το οποίο διακινείται μέσω παραγώγων, είναι ακόμα περισσότερο και ξεπερνάει κάθε χρόνο το Ακαθάριστο Προϊόν του πλανήτη.

Ώς τώρα θα πρέπει να έχετε καταλάβει πως το μοντέρνο χρήμα, με εξαίρεση εκείνο που θα διασυνδεθεί με τον χρυσό πολύ σύντομα (βλέπε Νέο Μάρκο), είναι πλαστό. Δεν υπάρχει πουθενά διασύνδεση ανάμεσα σε αυτό και την πραγματική οικονομία. Δεν εμπεριέχει πραγματική αξία, αλλά μόνο την εικαζόμενη ασαφή αξία που επιβάλλουν οι αγορές και τα κράτη, δηλαδή το χρέος των τρίτων, το οποίο μεταβιβάζετε από τον ένα στον άλλο.

Εδώ βρίσκεται και ένας από τους δύο βασικούς λόγους της κατάρρευσης του καπιταλισμού και του δυτικού κόσμου (μαζί με το ελεύθερο εμπόριο). Το εικονικό μονεταριστικό σύστημα καταρρέει αυτή τη στιγμή γύρω μας από το ίδιο του το βάρος. Από το βάρος του χρέους που έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και δεν μπορεί να αποπληρωθεί, για τον απλούστατο λόγο πως βρίσκεται εκτός πραγματική οικονομίας (βλέπε πάλι Ο Ενδέκατος Βώλος).

Ο κόσμος στον οποίο μπαίνουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός.