Η απαγωγή της πραγματικότητας, το κούρεμα της αλήθειας

Μια γηραιά συνταξιούχος στην Ισπανία αποφάσισε να "επιδιορθώσει"
χωρίς άδεια μια τοιχογραφία του 19ου Αιώνα και ιδού το αποτέλεσμα.
Πλέον η τοιχογραφία μοιάζει με μια τριχωτή μαϊμού ντυμένη με ένα
μεγάλο σεντόνι. Δεν είναι τυχαία η σύγκριση που κάνουν πολλοί
με την "επιδιόρθωση" που έκανε το ΔΝΤ και η Τρόικα στην Ελλάδα.
Εμείς βέβαια πέρα από την άδεια, δώσαμε γη και ύδωρ στους
αντίστοιχους βάνδαλους. Θαυμάστε το αποτέλεσμα…

Το σχέδιο "κλείδωσε" μαζί με την πόρτα της κοινωνίας-φυλακής που διαμορφώνεται καθημερινά γύρω μας. Οι αμπάρες είναι στη θέση τους. Το πρόγραμμα κατάσχεσης του πλούτου της Ελλάδας προχωράει δυναμικά και έχει αποκτήσει ορμή. Οι διεθνείς σπεκουλαδόροι, οι Γερμανοί τραπεζίτες, τα μέλη των ξένων ελίτ, οι εργοδότες των πολιτικών μας, οι βασικοί υπεύθυνοι για αυτό το χάλι, πάνε για την τελική αφαίμαξη, πριν επιχειρήσουν να προχωρήσουν παρακάτω σε άλλα θύματα, στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί συμπάσχουν μαζί μας, όμως δεν μπορούν να δεχτούν πως εμείς είμαστε το μέλλον τους. Μια χώρα διαλυμένη, μια κοινωνία σμπαραλιασμένη, γεμάτη φτωχούς Έλληνες που θα παλεύουν καθημερινά για να επιβιώσουν, που θα πολεμάνε μεταξύ τους και εναντίον των εκατομμυρίων μουσουλμάνων που εναποτίθενται στο χώρο αυτό, για να μη φτάσουν ποτέ στην ίδια την Ευρώπη. Στο βαλτοτόπι και Μέγα Χάνδακα το Φρουρίου Ευρώπη.

Όσο στην Ελλάδα θα ασχολούμαστε με τη νέα διχοτόμο Χρυσή Αυγή / Αριστερά, Υπέρ ή Κατά των μεταναστών που κατακλύζουν αυτό τον τόπο που σαφώς δεν τους αντέχει, η πραγματική τραγωδία εξελίσσεται αλλού. Στη συστηματική αφαίμαξη της κοινωνίας από τα οικονομικά βαμπίρ που της έχουν επιτεθεί. Το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο, όπως σε όλες τις καλές ταινίες τρόμου. Το θύμα πεθαίνει, καθώς δεν έχει μείνει ούτε σταγόνα αίματος στο σώμα του. Το βαμπίρ αφήνει το άψυχο σώμα να πέσει στο πάτωμα με θόρυβο, ενώ στο πρόσωπο του σχηματίζεται η προσωρινή ικανοποίηση, το προσωρινό φιξάκι πριν προχωρήσει παρακάτω, στο επόμενο του θύμα, με σκοπό να ζήσει για πάντα.

Τα οικονομικά βαμπίρ θα συνεχίσουν να κατάσχουν τον εθνικό πλούτο. Θα συνεχίσουν να κατάσχουν όσα μέσα έχουμε να δημιουργήσουμε πλούτο για να αποπληρώσουμε το χρέος. Θα συνεχίσουν να τοποθετούν σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας στο περιθώριο, για να μην μπορεί κανείς να αντισταθεί. Θα συνεχίσουν να βάζουν τα ΜΑΤ να πνίγουν με απαγορευμένα αέρια όσους Έλληνες αντιστέκονται και θα βγάζουν ιστορίες πως πολλοί από αυτούς πεθαίνουν από καρκίνο. Ο στόχος τους είναι να μην αποπληρώσουμε ποτέ το χρέος και αν από θαύμα σηκώσουμε ξανά κεφάλι, να πάρουν κι άλλο, κι άλλο...

Η πραγματικότητα των Ελλήνων καθορίζεται πια από τα ΜΜΕ και όχι από την κοινή λογική ή το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Πλατφόρμες προπαγάνδας υπέρ του Μνημονίου και των μέτρων βομβαρδίζουν καθημερινά τα μυαλά των μέχρι πρόσφατα βολεμένων μικροαστών και μεσαιοαστών Ελλήνων, ζαλισμένων από μια δεκαετία υπερκατανάλωσης και ρεμούλας. Οι τελευταίοι με τρόμο ανακαλύπτουν πως η πάχυνση τους όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν χωρίς αντάλλαγμα, αλλά είχε στόχο τη σφαγή τους και την κατανάλωση του πλούτου τους από τους τραπεζίτες, τους πολιτικούς και τα μέλη του καρτέλ που επιτέθηκαν στη χώρα ή που τους βοήθησαν με αντάλλαγμα ουφίτσια.

Η πραγματικότητα κρύβεται καλά από τα μάτια των θρεφταριών. Η προσοχή τους στρέφεται τώρα στους μετανάστες, όχι στους πολιτικούς ή στους τραπεζίτες. Τα γρανάζια της προπαγάνδας δουλεύουν νυχθημερόν για να προκαλέσουν ένα εθνικό διχασμό ή μια σύγκρουση με τους μουσουλμάνους μετανάστες. (Αλήθεια, προσέξατε πως οι περισσότεροι μετανάστες που κατέληξαν στην Ελλάδα είναι μουσουλμάνοι; )

Θα βρεθούν πολλοί ανόητοι να πεθάνουν, είτε από απελπισία για να σώσουν τις γειτονιές τους, χωρίς ποτέ να κατανοήσουν πως οι μετανάστες δεν είναι το βασικό πρόβλημα, είτε για να υπερασπιστούν τους "κατακαημένους μετανάστες που έφυγαν από την πατρίδα τους και εμείς οι κακοί δεν τους θέλουμε" ως γνήσιοι παλαιοαριστεροί και διεθνιστές ή τουλάχιστον προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το Μαρξισμό για να σώσουν τη ψυχή τους. Η τραγωδία θα είναι πως όσο θα εξελίσσεται η σφαγή γύρω μας, τα λαμόγια οι κερδοσκόποι θα καγχάζουν χαιρέκακα στα γραφεία και θα σηκώνουν το τηλέφωνο να παραγγείλουν στον υπάλληλο τους, το βαφτισμένο "δημοσιογράφο" να κόψει κι άλλο από την αλήθεια και να ζητήσει και άλλα λύτρα για τη πραγματικότητα που απήγαγε.

Καλώς ήλθατε στην Νέα Εφιαλτική Τάξη Πραγμάτων, που λίγο θα διαφέρει από την εικόνα που έχουμε για την κόλαση από τους πίνακες του Μπός. Μια κόλαση που θα την έχουμε κτίσει με την αδιαφορία και την παθήτικότητά μας, δηλαδή με τα ίδια μας τα χεράκια. Μια κόλαση μέσα στην οποία καταδικάσαμε τα παιδιά μας να ζήσουν, για να μην χάσει ο καθένας μας τα προνόμια ή τη συνταξούλα του. Και να θυμάστε πως τα βαμπίρ σας ευχαριστούν που δεν αντιδράτε. Κάνει την δουλειά τους ευκολότερη.

Μνημονιακές Δεσμεύσεις: Τίποτα δεν χρειάζεται να καταγγελθεί, όλα μπορούν να καταργηθούν

Μνημόνιο 2. Και χωρίς ημερομηνία!
Μια ωραία λευκή επιταγή!

Του καθηγητή Δημοσίου Δικαίου, Γιώργου Κατρούγκαλου ΔΠΘ

"Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς σημαντικά νομικά προβλήματα. (Εξυπακούεται ότι υφίστανται, προφανώς, πολύπλοκες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος, για τις οποίες μερικές σκέψεις αναπτύσσονται στο τέλος του άρθρου.) 

Η επιχειρηματολογία που ακολουθεί συνοψίζεται στις εξής δύο κεντρικές θέσεις:

α) Τα μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.

β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με τη συνταγματική διαδικασία, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.
Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.


1. Τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνείς κανόνες δικαίου

Στο ερώτημα για τη νομική φύση του μνημονίου η απάντηση που δόθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας 668/2012 είναι ορθή και συνοψίζεται στο ότι τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνή σύμβαση.
(Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου, είναι εσφαλμένη η κρίση του Δικαστηρίου περί συνταγματικότητας των ρυθμίσεων του μνημονίου που παραβιάζουν βασικά θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα).
Και τούτο γιατί τα ελάχιστα αναγκαία εννοιολογικά στοιχεία της διεθνούς συνθήκης, κατά το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο είναι α) να περιέχει αυτή κανόνες δικαίου και όχι απλώς προγραμματικές διατάξεις και β) τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου τα οποία συμβάλλονται να στοχεύουν να προσδώσουν διεθνή νομική δεσμευτικότητα στους εν λόγω κανόνες.
Και τα δύο αυτά στοιχεία ελλείπουν από τα μνημόνια. Αυτά χαρακτηρίζονται από τον ίδιο το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ τα ίδια προσδιορίζουν τις προβλέψεις τους ως «σχέδιο δράσης».
Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, μένει να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα μνημόνια αποτελούν απλώς πολιτικό πρόγραμμα ή συνιστούν παράλληλα διεθνή υποχρέωση της χώρας, που απορρέει από άλλο κανόνα δικαίου.
Δεδομένου ότι οι πολιτικές υποχρεώσεις ανελήφθησαν έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί ξεχωριστά ως προς τον καθένα από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς.

2. Μνημόνια και ΔΝΤ

Για τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ δεν συνάφθηκε σύμβαση, ούτε απαιτείται, σύμφωνα με τις σχετικές συνθήκες ένταξης της χώρας μας σε αυτό. Το ΔΝΤ διαμορφώνει τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» κατόπιν σχετικής «επιστολής πρόσκλησης» του ενδιαφερόμενου κράτους (Letter of Intent) που εγκρίνεται στη συνέχεια με απόφαση του  Εκτελεστικού του Συμβουλίου.

Με αυτόν τον τρόπο το ΔΝΤ εμφανίζεται να μην αναμιγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, δεδομένου ότι απλώς ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της «επιστολής προθέσεων».
(Η οποία, βεβαίως, είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, εφόσον ουσιαστικά υπαγορεύεται από το ίδιο, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συνταγής της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον»

Συνεπώς,  τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «Letter of Intent» συνιστούν απλώς προτεινόμενες πολιτικές ενός κυβερνητικού προγράμματος, η εγκατάλειψη των οποίων δεν συνιστά αθέτηση διεθνούς συμβατικής υποχρέωσης, αν και έχει -προφανώς- ως συνέπεια την διακοπή της περαιτέρω χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

3. Μνημόνιο και Δανειακές συμβάσεις

Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο.
Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων.

Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε.

4. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

- "'Όσοι καταψηφίσουν το Μνημόνιο 2 θα διαγράφονται από το κόμμα
και δεν θα είναι υποψήφιοι στις εκλογές!"
Μην μας πουν και φιλομνημονιακούς...!

Υποστηρίζεται η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και περιορισμένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

Συνεπώς, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα ήθελε να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν. Όλοι οι νόμοι του μνημονίου μπορεί να καταργηθούν με απλή πλειοψηφία.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από την δική τους μεριά την δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων.

Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.
Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος  για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου:

Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου.
Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες.

Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes -ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών.

Καταλήγοντας: Αντίθετα με το κλίμα φόβου που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή σε αυτό δεν αποτελεί μονόδρομο. Αντιθέτως, υπάρχουν πάντα διέξοδοι ελπίδας για μία άλλη πολιτική, εξόδου από την κρίση και την εξάρτηση.

Πηγή: Καλάμι
_______________________________

[1] Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 του νόμου 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος». Στη συνέχεια, την 14/3/2012, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ την ίδια μέρα κατατέθηκε στη Βουλή και ο κυρωτικός της νόμος. "

Κλείσιμο των συνόρων, έλεγχος κεφαλαίων, απαγόρευση αναλήψεων και πτήσεων

Θεσσαλονίκη, 16 Σεπτεμβρίου 2011. Η πλέον δραματική 

διαμαρτυρία κατά της τυραννίας που έχει επιβάλει η 

τραπεζοκρατία σε όλους μας. Ο Απόστολος Πολυζωίδης 

αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό κατάστημα της πόλης. 

Παρ' όλα αυτά, επιβίωσε με σοβαρά εγκαύματα. 

Φυσικά, κανέναν ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε μαζί του ή

 με όποιον άλλο που αντιτίθεται στην ληστρική επιδρομή 

που υφίσταται η χώρα μας. 

Οι περισσότεροι Έλληνες κοιμούνται ακόμα πολύ βαθιά, 

ονειρεύονται εορτοδάνεια και γκλαμουριές στην Αράχωβα, 

ψηφίζουν Γιωργάκη και Σαμαρά και θεωρούν τον Παπαδήμο 

ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.

Καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται, τα πράγματα προχωρούν προς τα άκρα. Είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο για τη χώρα μας να παραμείνει ως μέλος της Ευρωζώνης. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει θα είναι η Γερμανία, η οποία ετοιμάζεται πυρετωδώς για το ενδεχόμενο της κατάρρευσης της Ευρωζώνης και, κατά συνέπεια, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ελλάδα, της οποίας η μοίρα έχει πάνω κάτω σφραγιστεί. Στην ίδια πορεία εξόδου είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία. Η ίδια η Γαλλία, η μια από τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, δέχεται τεράστιες πιέσεις από τις αγορές, από τις χρεωκοπημένες τράπεζές της που χρειάζονται πακτωλούς χρημάτων για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ας μην ξεχνάμε και τις προεδρικές εκλογές που έρχονται, από τις οποίες δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει ο Σαρκοζύ και που θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και την πολιτική της χώρας αυτής. Εκτός αν έχουμε και κανένα τεχνοκρατικό πραξικόπημα και εκεί.

Ο δρόμος μέσα από τον οποίο πορεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Αυτό ισχύει για όλους μας: Για εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, και για εμένα, όσο και για τους πεφωτισμένους και ένδοξους "ηγέτες" μας, ιδίως εκείνους της "τεχνοκρατικής" φάρας. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι, παρόλο που εκείνοι ως νέες Μαρίες Αντουανέτες μας καλούν να φάμε χρέος για να επιβιώσουμε, ενώ οι ίδιοι κινούνται προκλητικά με τις λιμουζίνες τους

Μια ανησυχητική αναφορά από τον Philip Aldrick της εφημερίδας Telegraph, έλεγε μερικές μέρες πριν:

Τα σχέδια τους Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ

Η κυβέρνηση εξετάζει σχέδια για να περιορίσει τη ροή του χρήματος από και προς τη Βρεταννία, για να προστατέψει την οικονομία της χώρας σε περίπτωση πλήρους κατάρρευσης του Ευρώ[...]

Αξιωματούχοι εξέφρασαν τους φόβους τους πως αν αποχωρούσε ένα μόνο μέλος από την Ευρωζώνη, τότε οι επενδυτές στη Βρεταννία και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε δεινή θέση θα μετακινούσαν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλείς οικονομικούς παραδείσους τους εξωτερικού[...]

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, οι έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων ισχύουν μόνο σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης για να επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί στις εισροές κεφαλαίων[...]

Ο έλεγχος κεφαλαίων αποτελεί μέρος ευρύτερων πολιτικών που θα αποτελούν απάντηση σε ενδεχόμενη κατάρρευση του ευρώ. Είναι λογικό να περιμένουμε πως τα σύνορα θα κλείσουν και πως το βρεταννικό υπουργείο Εξωτερικών προετοιμάζεται για να επαναπατρίσει χιλιάδες κατοίκους εξωτερικού και τουρίστες από χώρες που θα πληγούν.
Το υπουργείο Άμυνας έχει ήδη συμβουλεύσει πως θα οργανωθεί μια μαζική εκκένωση Βρεταννών που θα εγκλωβιστούν σε χώρες που [αντίστοιχα] θα κλείσουν τα σύνορά τους, θα απαγορεύσουν της τραπεζικές αναλήψεις και τις αεροπορικές πτήσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω σε σχέδια μετάδοσης της κρίσης. Ένα από αυτά ίσχυε την περίοδο των εορτών. Διάφορες εναλλακτικές λύσεις έχουν διατυπωθεί, ανάμεσά τους τραπεζικές αργίες, έλεγχος κεφαλαίων και περιορισμοί ταξιδιών.

Αυτές οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίσουν πως θα διαθέτουν τα απαραίτητα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, για μπορέσουν να διατηρήσουν τις βασικές λειτουργίες της οικονομίας, σε περίπτωση οικονομικής καταστροφής. Σε ένα κόσμο που το σύνολο της ενέργειας και των τροφίμων είναι εισαγόμενα, αυτό αποτελεί έναν ηράκλειο άθλο.

Ποιός θα εκδίδει τις τραπεζικές εγγυήσεις που είναι απαραίτητες για τις εισαγωγές; Και με τί θα καλυφθούν αυτές; Πρόκειται η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ να δέχονται ευρώ, στην περίπτωση που η απόσχιση της Ελλάδας ή/και άλλων χωρών θα καταστήσει εξαιρετικά αμφίβολο το μέλλον της Ευρωζώνης και τους συνόλου της ΕΕ; Όχι και μάλλον θα απαιτούν εξασφαλίσεις σε δολάρια ΗΠΑ.

Καθώς μιλάμε, το ευρώ σφυροκοπείται, όπως άλλωστε η στερλίνα και ο χρυσός. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή μήπως αυτό συμβαίνει καθώς το δολάριο αυξομειώνει την αξία του, καθώς υπάρχει η πρόβλεψη για βραχυπρόθεσμη ανάγκη χρήσης του ως μοναδικού μέσου συναλλαγών;

Πλέον, οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται από όλες τις μεριές. Θα υπάρξει σίγουρα κάποια στιγμή, την οποία θεωρώ πως θα είναι σύντομα, που δεν θα μπορέσει να καλύψει κάποιον από αυτούς τους κινδύνους. Λόγω της εγγύτητας και της διασύνδεσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης, όσο και ανάμεσα σε ευρωπαϊκά και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ένα μοναδικό ντόμινο θα ξεκινήσει μια αλυσίδα γεγονότων που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση.

[...] Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις προληπτικά προ τέτοιων εξελίξεων. Μόνο στην Ευρωζώνη, υπάρχουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις που μπορεί να αποφασίσουν να δράσουν ανάλογα και με οποιοδήποτε τρόπο. Μπορεί να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη, να αφήσουν την ΕΕ, να καθυστερήσουν να λάβουν αποφάσεις, να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτές οι 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, κάποιες από τις οποίες θα αλλάξουν μέσα στον χρόνο, έχουν να αποφασίσουν ανάμεσα σε αρκετές επιλογές. Αυτές τους οι αποφάσεις θα εκτροχιάσουν τελικά το σύνολο του πειράματος της ΕΕ.

Καθώς το εθνικό και το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται συνεχώς, αντίστοιχα μειώνεται και η προθυμία για δανεισμό, με σκοπό την αποφυγή χρεωκοπιών. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως σύντομα το παιχνίδι του ολοένα και περισσότερου χρέους θα σταματήσει και θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια πραγματικές πολιτικές, που στόχο δεν θα έχουν τον επιπλέον δανεισμό για τον τυχερό πολιτικό ή "τεχνοκράτη" που θα χρεώσει περισσότερο τη χώρα σε κάποια τράπεζα. Σύντομα, το παιχνίδι του χρέους όπως το ξέραμε θα φτάσει στο τέλος του, τουλάχιστον ως προς τις τράπεζες.

Θεωρώ πως αυτά ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα με το ευρώ. Ακόμα και να επιβιώσει, ως το νόμισμα μιας πιθανής Λατινικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, σίγουρα δεν θα αποτελεί το βασικό μέσο συναλλαγών στη χώρα μας. Γιατί το μέλλον είναι πιθανώς η επιστροφή στη δραχμή, στο μάρκο, στη λιρέτα και στο φιορίνι. Σίγουρα όμως δεν είναι η επιστροφή σε μια Ευρωζώνη 17 χωρών τις οποίες θα αρμέγουν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. Η πολιτική επιστρέφει στην καθημερινότητά μας με γοργούς ρυθμούς και η οικονομία υποχωρεί και αποκτά ξανά την πραγματικές της διαστάσεις.

Οι λόγοι που οδηγούν στην πτώση του Ευρώ

"Οι τραπεζίτες μπορούν να θεωρηθούν σήμερα ένα τεράστιο βάρος στην κοινωνία, καθώς κοστίζουν στον καθένα μας 8,40 λίρες Αγγλίας για κάθε 1 λίρα που παράγουν... Έρευνα του New Economics Foundation κατέληξε πως ο μέσος τραπεζίτης καταστρέφει 42 εκατομμύρια λίρες σε αξία το χρόνο, ενώ δημιουργεί μόλις 5 εκατομμύρια λίρες αξία το χρόνο." ~ Βρετανική εφημερίδα The Mirror

Μέχρι το περασμένο φθινόπωρο, το ευρώ ήταν ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στον κόσμο. Κι όμως, αυτό είναι και ο βασικός λόγος που η Ευρώπη καταρρέει σήμερα μπροστά στα μάτια μας. Βλέπετε, στον τρελό κόσμο του εικονικού χρήματος και του αχαλίνωτου ελευθέρου εμπορίου πάντα το ισχυρότερο νόμισμα θα καταστρέφει την οικονομία που το στηρίζει. Σε αυτές τις ανάποδες συνθήκες μιας στρεβλής και αρρωστημένης οικονομίας και με την επικράτηση της ιδεολογίας και των πρακτικών ενός αχαλίνωτου νεοφιλελεύθερου επιθετικού μετακαπιταλισμού,  η δύναμη ενός έθνους είναι τελικά η μοιραία του αδυναμία. Αυτή την κατάσταση την ονομάζουν πολλοί Αντίποδες της οικονομίας.

Σχεδόν κανείς από όσους προσπαθούν να αναλύσουν την κατάσταση γύρω μας δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την απλή εξήγηση. Είναι σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους να αντιληφθούν πως όλο το οικοδόμημα που αποτελεί το χρηματοοικονομικό μας σύστημα είναι μοιραία φτιαγμένο για να καταστρέφει και όχι να δημιουργεί. Έχουμε φτάσει στο σημείο που το σύστημα το "συμφέρει" να καταστρέφει κράτη, κοινωνίες ζωές και να υφαρπάζει τον εθνικό τους πλούτο, μόνο και μόνο για να επιβιώσει λίγο καιρό ακόμα. Κι όμως, αυτό το ακραία καννιβαλιστικό σύστημα το αποθεώνουν τα ΜΜΕ και οι καναλάρχες, καθώς επίσης και οι ανά τον κόσμο πολιτικοί, καθηγητάδες και κερδοσκόποι-πλιατσικολόγοι, οι κατεξοχήν υποστηρικτές του. Δηλαδή, τα κάθε λογίς βαμπίρ που έχουν κάτσει στο σβέρκο της ανθρωπότητας και την απομυζούν.

Ο λόγος που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε αυτά τα δύο απλά πράγματα έχει να κάνει με το γεγονός πως έχει δημιουργηθεί μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα από αυτή, διάφοροι μεγάλοι "οικονομολόγοι" στα πανεπιστήμια και πολιτικοί μας στα παλάτια τους μας λένε ξανά και ξανά και ξανά πως το εικονικό χρήμα και το καθεστώς του ελευθέρου εμπορίου είναι τέλεια, αυτορυθμιζόμενα και ολοκληρωμένα. Μέσα από αυτό το θρησκευτικού τύπου δόγμα αδυνατούν να εντοπίσουν τα αίτια της παράδοξης μεγάλης αυτοκαταστροφής του δυτικού κόσμου, οικονομικά, κοινωνικά, δημογραφικά, πολιτισμικά, και πολιτικά. Το αποδίδουν σε οτιδήποτε άλλο μπορούν: Φταίει η Ελλάδα, φταίει η "κρίση", φταίει το κακό μας το ριζικό. Για τον λόγο αυτό, βλέπουμε το κωμικοτραγικό θέαμα της τραγικής αποτυχίας των μέτρων που λαμβάνει η ΕΕ, δήθεν για να αντιμετωπίσει την "κρίση".

Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε όλοι μας την Ημέρα της Μαρμότας, ξανά και ξανά. Με μια κυβέρνηση τραπεζιτών, υπαλλήλων του τραπεζικού καρτέλ και εκπροσώπων της Γερμανίας, να μας λέει πως θα μας σώσει, αρκεί να της παραδώσουμε τις πολιτικές μας ελευθερίες, τα πολιτικά μας δικαιώματα και το σύνολο του προσωπικού μας πλούτου. Με μια κυβέρνηση που κάνει ό,τι μπορεί για να παραδώσει τη χώρα στους κατακτητές της, μαζί με το σύνολο του εθνικού μας πλούτου, ακολουθώντας την παράδοση των χειροτέρων κυβερνήσεων συνεργασίας στην ιστορία του έθνους.

Σε αυτό τον τρελό κόσμο που βρεθήκαμε, παρακολουθούμε το σύνολο των κρατών του λεγόμενου "πρώτου κόσμου" και μελών του ΝΑΤΟ, των συμμάχων της υποτίθεται μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, των ΗΠΑ, να καταρρέουν σαν κάστρα στην άμμο. Αυτό το θέαμα είναι ιδιαίτερα περίεργο και ανεξήγητο, πώς μπορεί τόση δύναμη να εξανεμιστεί δια μαγείας, αν δεν το ερμηνεύσουμε μέσα από την παραδοχή πως στο μοντέρνο κόσμο του εικονικού χρήματος, η ισχύς είναι και η μοιραία αδυναμία των οικονομιών. Χρειάζεται να αντιληφθούμε πως το χρήμα ως χρέος και το χρήμα ως ηλεκτρονικά δεδομένα, χωρίς καμία αντιστοιχία με την πραγματικότητα, είναι αυτό που τροφοδοτεί την "οικονομική κρίση" και το πικρό τέλος του μετακαπιταλισμού.

Η εξαφάνιση του χρήματος

"Πιστεύω πως τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τακτικούς στρατούς. Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση χρήματος, πρώτα μέσω πληθωρισμού, μετά μέσω αποπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις που θα φυτρώσουν γύρω [από τις τράπεζες] θα αποστερήσουν τον λαό από κάθε περιουσία, μέχρι τα παιδιά του να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που κατέκτησαν οι πατεράδες τους. Το δικαίωμα της έκδοσης χρήματος θα πρέπει να αφαιρεθεί από τις τράπεζες και να επιστρέψει στο λαό, στον οποίο δικαιωματικά ανήκει." ~ Tomas Jefferson (1743-1826), 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ

Ο οικονομικός Αρμαγεδδών θα προέλθει από την
επερχόμενη κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού
συστήματος. Η ανθρωπότητα θα πληγωθεί ανεπανόρθωτα
από την καθολική επικράτηση της απληστίας, της αήθειας
και του κυνισμού που αυτό εκπροσωπεί.

Στον παλαβό κόσμο του 21ου αιώνα, το χρήμα υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε ένα παράδοξο κενό. Στο κενό που δημιουργεί η ανυπαρξία πολιτικής, νομικής, οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής νομιμοποίησης. Σε αυτό το περιβάλλον το χρήμα λειτουργεί μόνο και εφόσον συντρέχει μια προϋπόθεση: Να λειτουργούν ανεμπόδιστα τα καπιταλιστικά συστήματα. Αν κάποιο από αυτά σκοντάψει ή αποτύχει, το χρήμα μετατρέπεται στην πραγματική του φύση, αυτή του κοπανιστού αέρα και εξαφανίζεται σε ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης!

Το μοντέρνο χρήμα, βλέπετε, είναι νούμερα και δεν είναι κάτι το χειροπιαστό. Είναι ηλεκτρόνια που κινούνται μέσα σε δίκτυα υπολογιστών. Για αυτό το λόγο δεν ανταποκρίνεται σε καμία άλλη αξία πέρα από εκείνη που επιβάλει ο διαχειριστής των συστημάτων αυτών στους υπόλοιπους. Και οι διαχειριστές του συστήματος είναι πλέον οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες και οι μεγάλες σκιώδεις επενδυτικές τράπεζες.

Η μόνη ανταπόκριση με την πραγματικότητα που έχει το χρήμα είναι κάποια κομμάτια χαρτί, τα χαρτονομίσματα, που αποτελούν μόνο ένα ελάχιστο κλάσμα από το σύνολο του χρήματος που κυκλοφορεί στην οικονομία και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Το χρήμα έχει πλέον καταλήξει να βρίσκεται εκτός κοινωνίας, εκτός πολιτείας, εκτός νομιμότητας και εκτός πραγματικότητας.

Όμως ακόμα και αυτά τα χαρτονομίσματα που αποτελούν το επίσημο εθνικό χρήμα δεν εξαρτώνται από κάποιες πραγματικές αξίες, αλλά από το πόσο μεγάλη ζήτηση έχουν τα "πάγια", που είναι για τους τραπεζίτες τα ποσά που τους χρωστάνε οι υπόλοιποι. Αν οι οφειλέτες σταματήσουν να ανταποκρίνονται σε αυτό το χρέος, άρα χρεωκοπήσουν, η αξία των παγίων που χρησιμοποιούνται από τις τράπεζες για να "κεφαλαιοποιήσουν" το χρέος προς αυτές μειώνεται και στο τέλος εξαφανίζεται. Άρα δεν μπορούν να δώσουν πολλά νέα δάνεια και τότε παρουσιάζεται ένα φαινόμενο ντόμινο. Σταδιακά όλοι οι οφειλέτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο χρέος και ο ένας μετά τον άλλο σταματάνε να πληρώνουν ώσπου το σύστημα να καταρρεύσει.

Η τελική κρίση του καπιταλισμού αρχικά ξεκίνησε από την κατάρρευση των αγορών ακινήτων. Στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα γίναμε μάρτυρες του ίδιου επαναλαμβανόμενου έργου. Η επίπλαστη ευημερία του καταναλωτισμού και του εικονικού χρήματος έφερε μια έκρηξη στην αγορά ακινήτων, όπου προσφέρθηκε ένας πρωτοφανής στα χρονικά αριθμός ακινήτων. Οι αγοραστές ανταποκρίθηκαν παίρνοντας φτηνά δάνεια, τα οποία τους ήταν και είναι αδύνατο να εξυπηρετήσουν.  Αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση των αγορών ακινήτων σε όλο τον κόσμο και η δημιουργία του βασικότερου μηχανισμού καταστροφής του εικονικού χρήματος στην εποχή του τέλους του καπιταλισμού.

Τα χρηματιστήρια είναι πλέον ζώνες φρίκης και πανικού. Υπάρχουν μέρες που ακούμε για εξαφάνιση πολλών δεκάδων δις ευρώ σε λίγες μόνο ώρες. Αυτό προκαλεί "φόβους" στις χρηματαγορές, πράγμα που οδηγεί σε ακόμα περισσότερη καταστροφή χρήματος.

Αυτό που φοβούνται όλοι όσοι εμπλέκονται με τις αγορές είναι πως τα "πάγια" που αποτελούν τη βάση αυτής της οικονομίας, δηλαδή το χρέος των άλλων, το οποίο οι τράπεζες έχουν φτάσει να το χαρακτηρίζουν ως "κεφάλαιο", θα μετατραπούν ξαφνικά σε άχρηστες αξίες. Αν αυτό συμβεί, οι τράπεζες θα βρεθούν στην... ευχάριστη θέση να μοιράζουν μαγικά χαρτιά υγείας τα οποία ναι μεν θα βαφτίζουν χρήμα, αλλά στην πραγματικότητα θα χρησιμοποιούνται ως μέσο ατομικής καθαριότητας και όχι ως εργαλείο συναλλαγών. Αποτέλεσμα η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Αυτή η διαδικασία και η πρώτη κατάρρευση ξεκίνησαν το 2008. Η απάντηση του παγκόσμιου τραπεζικού καρτέλ και της κοσμοπολίτικης οικονομικής ελίτ ήταν να πιέσουν τους εξαγορασμένους πολιτικούς να υπονομεύσουν τα εθνικά κράτη και να εφαρμόσουν πρωτοφανείς πολιτικές οι οποίες έχουν να κάνουν με τον καννιβαλισμό του συλλογικού πλούτου ολόκληρων εθνών.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές αποτελούν
το προσάναμμα για την λαίλαπα που κατακαίει
την οικονομία. Το χάρτινο χρήμα αποτελεί το
καύσιμο που θα επιτρέψει στις πυρκαγιές να
εξαπλωθούν απ' άκρη σε άκρη στον πλανήτη.

Με αυτή την κίνηση, οι περισσότερες μεγάλες τράπεζες κατάφεραν να αποδιώξουν τα "κακά" χρέη από στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια και να τα μετατοπίσουν στις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις. Στην Ελλάδα, σε μια μικρογραφία αυτής της συλλογικής κίνησης του καρτέλ, η κυβέρνηση πλήρωσε πάνω από 130 δις ευρώ υπό μορφή εγγυήσεων για αυτή την ιστορία, ενώ αναμένονται και άλλες τέτοιες "επανακεφαλαιοποιήσεις" (για τις τράπεζες δεν υπάρχει "κούρεμα" και "χρεωστάσιο"). Στις ΗΠΑ μια αντίστοιχη κίνηση το 2009 κούρεψε περισσότερα από 100 δις δολάρια, μόλις ένα χρόνο μετά την πρώτη φάση της κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σκοπός ήταν να τις σώσει από τα κακά χρέη.

Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος... Από εδώ και πέρα θα συνεχιστεί να υφίσταται όσο υφίστανται οι τράπεζες-βαμπίρ ή μέχρις ότου αυτό που θα έχει απομείνει από το ελληνικό κράτος σταματήσει τον ανελέητο πόλεμο που έχει εξαπολύσει ενάντια στους ίδιους του τους πολίτες, οι οποίοι βλέπουν πια έντρομοι τις δουλειές τους να εξαφανίζονται ή να έχουν μεταφερθεί αλλού.

Η οικονομική επίθεση δεν σταμάτησε στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή έχει επεκταθεί και στην Ιταλία, όπου και εκεί, εντελώς τυχαία, είχαμε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, κατάλυση του πολιτεύματος και ανάληψη της εξουσίας από έναν τραπεζίτη-ηγεμόνα, στα πρότυπα της δικής μας χώρας. Και τίποτα δεν σταματάει εδώ: Έπονται Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ολλανδία, Σλοβενία, Αυστρία, Ουγγαρία και κάνα δυό χώρες που θα μάθουμε στην πορεία.

Προς το παρόν, τα οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικά και πολύ προσοδοφόρα. Τα τραπεζικό καρτέλ τρίβει τα χέρια του με ευχαρίστηση για τις κινήσεις των πρακτόρων του – παύλα – πολιτικών, οι οποίοι επιχειρούν να ερημώσουν τις ανθρώπινες κοινωνίες για λογαριασμό των αφεντάδων τους και να τους εξασφαλίσουν μια απόλυτη εξουσία μετά την επόμενη μέρα της καταστροφής.

Αυτό και μόνο είναι η απόλυτη απόδειξη πως το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι στην ουσία ένα ξένο παρασιτικό σώμα, ένα καλαμάρι-βαμπίρ, το οποίο έχει προσκολληθεί στο πρόσωπο της ανθρωπότητας. Αυτό το ξένο σώμα απομυζά την ανθρωπότητα και εξαντλεί το σύνολο των πόρων του περιβάλλοντός μας. Οι τελευταίες κινήσεις αυτού του παρασίτου αποτελούν πλέον ένα ξεκάθαρο casus belli για τα έθνη και τις κοινωνίες, που δεν έχουν να αντιμετωπίσουν απλά κάποια ιδιωτικά συμφέροντα, αλλά έναν κτηνώδη ολοκληρωτισμό που τρέφεται από την καταστροφή, τη φτώχεια, τη μιζέρια, την κατάλυση της ζωής.

Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει οι περισσότεροι πως η επικράτηση των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων όλα αυτά τα χρόνια από εδώ και πέρα ισοδυναμεί με πολλά Ολοκαυτώματα μαζί. Πρόκειται για την επικράτηση της πλέον καταστροφικής δύναμης που έχει εξαπολυθεί ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη, της απληστίας. Η μόνη ελπίδα που έχει πλέον το ανθρώπινο είδος για να επιβιώσει αυτού του παρασιτικού οργανισμού είναι να τον αποτινάξει από πάνω του και να εκριζώσει τις υποδομές του από την πραγματική οικονομία. Τα δε ιδρύματα που θα αντικαταστήσουν τις τράπεζες και θα παρεμβάλλονται στη διακίνηση του πλούτου των κοινωνιών δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτραπεί να περιέλθουν ξανά σε ιδιωτικά χέρια και συμφέροντα. Οι κοινωνίες θα πρέπει να οπλιστούν και να μην επιτρέψουν να ξανασυμβεί αυτό. Πρόκειται για ένα βασικό δαρβίνειο σκαλοπάτι στην πορεία της εξέλιξής μας σαν είδος. Αν το ξεπεράσουμε, τότε θα επιβιώσουμε. Αν το αφήσουμε ανεξέλεγκτο να μας κατασπαράξει, τότε σύντομα το είδος μας θα εξαφανιστεί.

Το ημερολόγιο του παράφρονα...

Χωρίς σχόλια

Ο μύθος της ελληνικής ανηθικότητας

Καταστρέφοντας την ζωή δεκατριών εκατομμυρίων ανθρώπων

Του MARSHALL AUERBACK

Ιστορικά, οι Έλληνες είναι πολύ καλοί στην κατασκευή μύθων. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι και τόσο καλοί. Διαβάζοντας τον Τύπο έχεις την εντύπωση πως οι Έλληνες είναι μια ομάδα από τεμπέληδες μεσογειακούς τρακαδόρους, που ζουν με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Ευρώπη και στέλνουν τον λογαριασμό στους Γερμανούς. Αυτό είναι μια ανόητη προπαγάνδα, σχεδιασμένη να δικαιολογήσει την ομαδική εκτέλεση που επιβάλλεται στην Αθήνα για τις αμαρτίες γονέων και παππούδων. Συμπεριφέρονται σαν η Ελλάδα να είναι η μόνη χώρα που μαγείρεψε τα δημοσιονομικά στοιχεία για να γίνει μέλος της ΕΕ. Η καρδιά του προβλήματος όμως βρίσκεται στο απαρχαιωμένο φορολογικό σύστημα της χώρας, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα συνεχή ελλείμματα στον προϋπολογισμό της τάξης του 10 τοις εκατό του ΑΕΠ. Το ανώτερο 20 τοις εκατό των Ελλήνων, οι πιο πλούσιοι, δεν πληρώνουν ουσιαστικά καθόλου φόρους, κάτι που αποτελεί προϊόν ενός άθλιου παζαριού που έγινε στα χρόνια της Χούντας ανάμεσα στον στρατό και τους πλουτοκράτες της χώρας. Αν το σκεφτούμε, δεν είναι καθόλου παράξενο που υπάρχει σήμερα μια δημοσιονομική κρίση (στμ. Τα χρήματά τους λείπουν από την οικονομία).

Συνεπώς, αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά Έλληνες τρακαδόρους ή ένα ιδιαίτερα γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας. Το αποτέλεσμα είναι πως οι συνταγές του ΔΝΤ που εστιάζονται σ' αυτά τα υποτιθέμενα προβλήματα ήταν προδιαγεγραμμένο πως θα αποτύχουν, όπως έχουν ήδη κάνει. Στην πραγματικότητα, δεδομένης της ασταμάτητης λιτότητας που επιβάλλεται στην Αθήνα (η οποία έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα να αποπληθωρίζει την οικονομία ακόμα περισσότερο και να επιδεινώνει ακόμα περισσότερο το ίδιο το πρόβλημα που προσπαθούν να εξαλείψουν), οι Έλληνες οδηγούνται πολύ κοντά στο σημείο που το μόνο που τους απομένει είναι να χρεωκοπήσουν και να μεταθέσουν το πρόβλημα πίσω σ' εκείνους που επιβάλουν τη λιτότητα. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι χειρότερο από την αργή εκτέλεση που αντιμετωπίζουν σήμερα.

Η αλήθεια είναι πως οι Έλληνες έχουν ένα από τα χαμηλότερα κατά κεφαλήν εισοδήματα στην Ευρώπη (€21.100), πολύ χαμηλότερο από των 12 της Ευρωζώνης (€27.600) ή της Γερμανίας (€29.400). Περαιτέρω, ενώ τα ελληνικά δίκτυα κοινωνικής ασφάλισης μπορεί να φαντάζουν πολύ γενναιόδωρα για τα αμερικανικά στάνταρ, είναι στην πραγματικότητα σεμνά συγκρινόμενα με την υπόλοιπη Ευρώπη. Κατά μέσο όρο, η Ελλάδα ξόδεψε την περίοδο 1998-2007 μόλις €3.530,47 κατά κεφαλήν στην πρόνοια – ελαφρώς χαμηλότερα από την Ισπανία και μόλις €700 περισσότερα από την Πορτογαλία, η οποία έχει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα στην Ευρωζώνη. Αντίθετα η Γερμανία και η Γαλλία ξόδεψαν πάνω από το διπλάσιο των ελληνικών επιπέδων, ενώ οι πρώτες 12 χώρες της Ευρωζώνης ξόδεψαν κατά μέσο όρο €6.251,78. Ακόμα και η Ιρλανδία, που είναι μια από τις πλέον νεοφιλελεύθερες οικονομίες στην Ευρωζώνη, ξόδεψε περισσότερα σε κοινωνική πρόνοια από τους υποτίθεται τζαμπατζήδες Έλληνες.

Θα μπορούσε κάποιος να πει εδώ πως αν το ελληνικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας είναι τόσο γενναιόδωρο και ανεπαρκές όσο το περιγράφουν, τότε τα διοικητικά κόστη θα ήταν υψηλότερα από αυτά των πειθαρχημένων κυβερνήσεων της Γερμανίας και της Γαλλίας. Όμως, είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι αυτό αλήθεια, σύμφωνα με την ίδια την Eurostat. Ακόμα και το κόστος σε συντάξεις, ένας από τους κύριους στόχους των νεοφιλελεύθερων, είναι χαμηλότερο από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Το φαινόμενο της πεταλούδας: Ο αέρας από τα φτερά μιας
πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να οδηγήσει μετά από λίγο σε
έναν τυφώνα στην Αμερική. Παρομοίως, μια μικρή οικονομία
σαν την Ελλάδα, του μεγέθους του 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ,
μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση την Ευρωζώνη

Περαιτέρω, αν κοιτάξουμε τις δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια επιλεγμένων ευρωπαϊκών χωρών ως ποσοστό του ΑΕΠ από το 2005 και πέρα (βασιζόμενοι στα στοιχεία του ΟΑΣΕ), τότε θα διαπιστώσουμε πως η Ελλάδα έχει χαμηλότερα έξοδα απ' όλες τις χώρες της Ευρώπης, πλην της Ιρλανδίας, και βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΑΣΕ. Σημειώστε επίσης πως παρόλα τα σχόλια για την πρώιμη ηλικία συνταξιοδότησης στην Ελλάδα, οι δαπάνες της που σχετίζονται με προγράμματα προχωρημένης ηλικίας είναι συγκρίσιμες μ' εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα έχει μια από τις πλέον άνισες κατανομές εισοδήματος στην Ευρώπη και ένα πολύ υψηλό επίπεδο φτώχιας. Και πάλι παρατηρούμε πως τα αποδεικτικά στοιχεία δεν συνάδουν με την εικόνα που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ για ένα ιδιαίτερα γενναιόδωρο κράτος – εκτός αν η σύγκριση γίνεται με τις ΗΠΑ.

Φυσικά, αυτά τα στοιχεία δεν έχουν καμία αξία. Ο μύθος που έχει επικρατήσει, σύμφωνα με τα λόγια του δημοσιογράφου των Financial Times, John Authers, περιγράφει "μια χώρα όπου όλοι είναι τρακαδόροι" με κανένα απολύτως στοιχείο να στηρίζει αυτό τον ισχυρισμό. Η χώρα όμως είναι παγιδευμένη: Δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της με τις σημερινές τιμές και κανείς δεν προτίθεται να τη χρηματοδοτήσει σε εθελοντική βάση. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι Έλληνες είναι να εξέλθουν από την Ευρωζώνη και να υποτιμήσουν ή να απομειώσουν τις τιμές τους. Ένα μεγάλο χρεωστάσιο, παρόλο που είναι αναπόφευκτο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μόνο σκαλοπάτι στην πορεία που έχουν μποροστά τους.

Το πρόβλημα γίνεται χειρότερο όταν δούμε πως τα έσοδα από εξαγωγές είναι σημαντικά λιγότερα από το κόστος των εισαγωγών. Αυτό σημαίνει πως το χρέος που παράγει το έλλειμμα είναι ολοένα και περισσότερο προς το εξωτερικό. Ενώ το χρέος όταν εκδίδεται υπόκειται στον ελληνικό νόμο, παράλληλα εκδίδεται σε ευρώ τα οποία η Ελλάδα αδυνατεί εκ των πραγμάτων να εκτυπώσει. Υπό αυτή την οπτική γωνία είναι ειρωνικό να βλέπουμε πως η δημοσιονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της ίδιας της μεγάλης επιτυχία της Ελλάδας να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγκαταλείποντας παράλληλα το εθνικό της νόμισμα.

Αυτό που πρέπει να δούμε είναι πως, αν η ανάλυση της πηγής του προβλήματος είναι σωστή, τότε η συνήθης πολιτική λιτότητας του ΔΝΤ δεν πρόκειται να πετύχει. Αν το πρόβλημα δεν είναι το επίπεδο των μισθών ή το μέγεθος του κράτους πρόνοιας, τότε μειώνοντας τους μισθούς και συρρικνώνοντας την κοινωνική πρόνοια δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα. Εξάλλου, η Ελλάδα είναι ακόμα μια δημοκρατία και αν κρίνει κανείς από τις ολοένα και πιο έντονες ταραχές στη χώρα, δεν είναι ξεκάθαρο το εάν η Ελλάδα (ή οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωζώνης) προτίθεται να μειώσει τα έξοδα και να αυξήσει αρκετά τους φόρους, ώστε να φανεί διαφορά σε σχέση με την τωρινή κατάσταση.

Αυτό έχει σιωπηλά αναγνωριστεί από την Τρόικα – την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ – και διατυπώθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ χθες. Χωρίς αμφιβολία θα αποτελεί μέρος των διαβουλεύσεων για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, οι οποίες θα γίνουν στις 26 Οκτωβρίου.

Στην πρώτη κιόλας σελίδα του σχετικού εγγράφου διατυπώνεται μια ξεκάθαρη και ωμή παραδοχή πως η επεκτατική δημοσιονομική εξυγίανση (EFC) αποδείχτηκε πως είναι μια αντίφαση, τουλάχιστον για την Ελλάδα. Επίσης, διατυπώνεται πως υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα συμβατότητας της πολιτικής, τουλάχιστον στον βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, όσον αφορά τις προσπάθειες εσωτερικής υποτίμησης, της πολιτικής που επιχειρεί να αποπληθωρίσει το Ονομαστικό Εγχώριο Ιδιωτικό Εισόδημα (στμ. να μειώσει μισθούς και συντάξεις) με στόχο να βελτιώσει το εμπορικό ισοζύγιο, μέσα σε ένα περιοριστικό περιβάλλον σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Παρόλο που στο έγγραφο αυτό δεν προβαίνουν στην παραδοχή πως με τις απαιτήσεις και δράσεις που επέβαλαν στους Έλληνες πολιτικούς ξεκίνησε μια αποπληθωριστική κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας (χωρίς ούτε καν να λαμβάνουν υπόψη τη ρήξη κάθε έννοιας κοινωνικού συμβολαίου και την παράλληλη διάλυση του κοινωνικού ιστού – καθώς η τζογαδόρικη νεοφιλελεύθερη "αναμόρφωση" ήδη έχει θέσει ως στόχο της να διαλύσει κάθε μορφής κοινοβουλευτική δημοκρατία και συνδικαλισμό στην Ευρωζώνη), η παραδοχή πως η πολιτική αυτή απέτυχε αποτελεί μια πολύ μεγάλη παραχώρηση από τη μεριά της Τρόικας.

Η ξεκάθαρη δήλωση πως η Επεκτατική Δημοσιονομική εξυγίανση (EFC) δεν δουλεύει και πως η εσωτερική υποτίμηση (Internal Devaluation - ID) θα χειροτερέψει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, ακόμα και την ικανότητα της χώρας να πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους, αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στην αναγνώριση της πραγματικότητας και της κατάστασης. Αυτό δεν είναι κάτι που κάνουν συχνά οι θρησκευτικά φανατικοί νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι στους επιμέρους οργανισμούς της Τρόικας. Δεν το κάνουν γιατί οι ίδιες οι δομές που τους κινούν, είτε επίσημες είτε ανεπίσημες, τείνουν να τους αποτρέπουν από κάτι τέτοιο.

Οπότε γιατί το έκαναν; Ας το παραδεχτούμε: Σ' αυτό το σημείο ο μύθος έχει πολύ λιγότερο να κάνει με την Ελλάδα (καθώς ο μύθος που έχει επικρατήσει ακόμα αναπαραγάγει την εικόνα μιας τεμπέλικης, αντιπαραγωγικής χώρας γεμάτης με σπάταλους κλέφτες) και περισσότερο έχει να κάνει με την τιμωρία των δυνητικών δημοσιονομικών αγκυλώσεων άλλων χωρών.

Μετατρέπουν τους Έλληνες σε μαύρα πρόβατα για να εξασφαλίσουν πως αν η Ελλάδα προβεί σε κούρεμα του χρέους της, οι υπόλοιπες περιφερειακές χώρες – ειδικά η Ιταλία – θα φοβηθούν να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι λόγω των επιπτώσεων. Αυτή είναι μια στρατηγική για να εμποδιστεί εκείνο που αποκαλείται ευφημιστικά "μόλυνση των υπολοίπων οικονομιών". Στην πραγματικότητα, αυτό αποκαλείται συλλογική συνενοχή σε ένα έγκλημα και αφορά την πράξη της καταστροφής της ζωής δεκατριών εκατομμυρίων ανθρώπων για πολιτικούς λόγους. Δεδομένης της ιστορίας τους, πρώτοι απ' όλους οι Γερμανοί θα έπρεπε να καταλάβουν αυτό το φαινόμενο (στμ. κι όχι να το επαναλάβουν – αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα).

Αν το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικών λιτότητας συνεχιστεί, τότε θα υπάρξουν φαινόμενα επέκτασης της κρίσης σε κράτη που εξάγουν στην Ελλάδα. Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια μικρή αγορά μέσα στην Ευρώπη, αλλά τα δημοσιονομικά της προβλήματα δεν είναι σε καμία περίπτωση μοναδικά. Καθώς οι μεγαλύτερες οικονομίες όπως η Ισπανία και η Ιταλία υιοθετούν μέτρα λιτότητας, ολόκληρη η ήπειρος θα δει τα κρατικά έσοδα να καταρρέουν. Ακόμα και στη Γερμανία, στην οποία η επιβράδυνση της αγοράς έχει γίνει σημαντικά πιο εμφανής τους τελευταίους μήνες από ό,τι στο παρελθόν. Ακόμα χειρότερα, οι εξαγωγές στους γείτονες θα πληγούν από μια μείωση της ζήτησης. Στο τέλος, αν η λιτότητα κατορθώσει να μειώσει τους μισθούς και τις συντάξεις σ' ένα κράτος, τότε μπορεί να οδηγήσει σε έναν ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό που το μόνο που θα καταφέρει είναι να επιδινωθούν ακόμα περισσότερο τα πράγματα καθώς η μια χώρα μετά την άλλη θα προσπαθεί να κερδίσει συγκριτικό πλεονέκτημα και ανάπτυξη μέσω εξαγωγών. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι πως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στην Ευρωζώνη, η Γερμανία, δεν φαίνεται να κατανοεί πως αυτή η επιμονή της σε μια δημοσιονομική λιτότητα για τους γείτονές της θα ψήσει τη δική της χήνα που γεννάει χρυσά αυγά.

Η Angela Merkel αρέσκεται να λέει πως μια πραγματική οικονομική ένωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν ένα μέλος (η Ελλάδα) δουλεύει λιγότερες ώρες και κάνει μεγαλύτερες διακοπές από ένα άλλο (τη Γερμανία). Αυτό που θα έπρεπε όμως να λέει είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ένωση όταν οι κυβερνώντες πλουτοκράτες ΟΛΩΝ των κρατών (όχι μόνο οι δισεκατομμυριούχοι Έλληνες εφοπλιστές που μάλλον θα έχουν εξάγει πια τα χρήματά τους στο εξωτερικό, αλλά επίσης και οι πλούσιοι τραπεζίτες που δεν έχουν υποστεί την παραμικρή συνέπεια για τις δικές τους απατηλές και ηθελημένα καταστροφικές πρακτικές) συστηματικά αποφεύγουν να αποδώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί για να πληρωθούν τα κρατικά έξοδα και απαιτούν είτε η Ένωση να πληρώσει τον λογαριασμό, είτε να εξαναγκαστεί το κατώτερο 80 τοις εκατό του πληθυσμού να το κάνει αντί για αυτούς.

Χωρίς αλλαγή στις πολιτικές λιτότητας, δημοσιονομικής
πειθαρχίας και εσωτερική υποτίμησης, η μόνη λύση για την
Ελλάδα είναι το χρεωστάσιο και η επιστροφή στη δραχμή.
Τουλάχιστον τότε δεν θα υφίσταται η κοινωνία τα
σκληρά οικονομικά βασανιστήρια που ο μόνος στόχος που
έχουν είναι να φοβίσουν την Ιταλία. Υπό αυτές τις συνθήκες
το τέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ είναι κόντά.

Η Ελλάδα δεν είναι κάποια ειδική περίπτωση, αλλά μάλλον ο κανόνας του τι συμβαίνει όταν επιβάλεις δημοσιονομική πειθαρχία σε χώρες που έχουν υψηλό δείκτη ιδιωτικού χρέους προς το ΑΕΠ, πολύ υψηλά επιθυμητά ποσοστά καθαρής ιδιωτικής αποταμίευσης και  φοροαπαλλαγών και μεγάλα, επίμονα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας τρόπος για να αναδιανεμηθεί η ζήτηση προς τα ελλειμματικά κράτη. Για παράδειγμα, με το να επενδύουν τα πλεονασματικά κράτη σε ευρώ στα ελλειμματικά μέσω επενδύσεων. Η Γερμανία το έκανε αυτό για την Ανατολική Γερμανία. Ένας τέτοιος μηχανισμός θα μπορούσε να δημιουργηθεί άμεσα υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Αποτελεσματικά κίνητρα για να ανακυκλωθούν τα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών μέσω απευθείας επενδύσεων, ροών μετοχικών κεφαλαίων, ξένης βοήθειας ή αγορές εισαγωγών θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν εύκολα. Αν αυτό γινόταν, τότε θα αποτελούσε και ένα τρόπο για την Ελλάδα, αλλά και άλλους, να γίνουν αρκετά ανταγωνιστικοί ώστε να εξασφαλίσουν το μέλλον τους μέσω της αύξησης των εξαγωγών τους.

Η αποτυχία να υιοθετηθεί μια τέτοια επιλογή ανάπτυξης δεν θα αφήσει μεγάλο περιθώριο στους Έλληνες, πέρα από το να χρεωκοπήσουν, αφήνοντας τους κεντρικούς σχεδιαστές πολιτικής της Ευρωζώνης με ένα μεγαλύτερο και πιο ακριβό πρόβλημα στα χέρια τους. Σίγουρα αυτό δεν θα έλυνε όλα τα προβλήματα της Ελλάδας, καθώς πιθανώς θα χρειαστεί να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη και να επανεισαγάγουν τη δραχμή. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να εισαχθούν ελέγχοι κεφαλαίων, οι οποίοι θα αποτελέσουν και το έναυσμα για πολλούς κεφαλαιούχους να φύγουν από την Ελλάδα (ας μην ξεχνάμε πως είναι μια χώρα με πάρα πολλά πλοία). Αν η Ελλάδα χρεωκοπήσει, θα είναι κάτι που θα μοιάζει με τις τελευταίες στιγμές του Σαμψών για το σύνολο της Ευρωζώνης. Όπως και ο Σαμψών λίγο πριν το τέλος του, τυφλωμένος και κτυπημένος από τους Φιλισταίους, η Ελλάδα είναι αδύναμη, τυφλή και δεμένη. Το χρεωστάσιο θα μπορούσε να αποτελέσει μια τελευταία αγέρωχη στιγμή έκρηξης δύναμης που θα έχει ως αποτέλεσμα "να ρίξει κάτω τον ναό" (στην προκειμένη περίπτωση, την Ευρωζώνη) καθώς θα συμπαρέσυρε την Ευρωζώνη μαζί της. Η δημιουργία μύθων σε βάρος των Ελλήνων δεν εξυπηρετεί το συμφέρον κανενός, καθώς θα υπάρξει μια σειρά από χρεωστάσια παντού και μια σοβιετικού τύπου κατάρρευση στα εισοδήματα, κάτι που ελάχιστα αποτελεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα για την παγκόσμια οικονομία. Δεν θα είναι ένα καλό τέλος, καθώς σ' αυτό οδηγούν οι κυνικές, ανήθικες και σκληρές πολιτικές της Τρόικας. Οι Έλληνες και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών της Ευρώπης αξίζουν περισσότερα.

Ο Marshall Auerback είναι αναλυτής της αγοράς και σχολιαστής. Είναι σύμβουλος του Ινστιτούτου Franklin and Eleanor Roosevelt. Μπορείτε να τον βρείτε στο MAuer1959@aol.com

Το μωσαϊκό της κατάρρευσης

Αποπληθωριστική συντριβή ή υπερπληθωριστική διάλυση;
Σχοινί ή πιστόλι; Οι κεντρικοί τραπεζίτες διαλέγουν για μας.

Παραβολή της επερχόμενης συντριβής του χρηματοπιστωτικού
συστήματος. Το αν αυτό θα γίνει μέσω αποπληθωριστικής
συντριβής στο έδαφος ή υπερπληθωριστικής διάλυσης στον
αέρα, εν πτήσει, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο:
Το έδαφος έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα.

Έχουμε μπει στην επόμενη φάση της κατάρρευσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πλέον οι οιωνοί, τα στοιχεία, οι ομολογίες και τα γεγονότα μάς καταδεικνύουν πως όχι μόνο η Ελλάδα, ούτε καν η Ευρώπη, αλλά όλος ο Δυτικός κόσμος μπαίνει σε μια φάση κατάρρευσης του συστήματος του εικονικού χρήματος και του χρήματος ως χρέους.

Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη, ο νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος εκφράζεται από δύο συνιστώσες, τον Τούρμπο-Κεϋνσιανισμό και τον Τούρμπο-Καπιταλισμό, δεν είναι στην ουσία σύστημα ανοιχτής αγοράς, όπως ο παλαιός καπιταλισμός. Αντίθετα, ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα κλειστό, σχεδόν κομμουνιστικό, τεχνητό, κεντρικά σχεδιασμένο από τραπεζίτες χρηματοπιστωτικό σύστημα, βασισμένο στο χρέος, στο οποίο κυριαρχεί το εικονικό χρήμα, η καταστροφή, ο εγωισμός και η απληστία.

Το σύστημα αυτό όμως δεν έχει πολύ ψωμί ακόμα. Το πρόβλημά του είναι πως δεν σχεδιάστηκε για να κρατήσει πολύ. Η μετατροπή του προηγούμενου συστήματος, που βασιζόταν στην παραγωγή, στο παρόν σύστημα, που βασίζεται στο ψεύτικο εικονικό χρήμα, συντελέσθηκε για τρεις βασικούς λόγους: Την απειλή του κομμουνισμού, το τέλος της αυξητικής πορείας στην παραγωγή πετρελαίου (Peak Oil), η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δυσχέρεια στη χρηματοδότηση της άντλησης πετρελαίου (Peak Credit) και, τέλος, την απληστία και την παράνοια της διεθνούς κοσμοπολίτικης οικονομικής ελίτ που ονειρεύεται ένα νεοφεουδαρχικό σύστημα με το οποίο θα αρμέγει την ανθρωπότητα στο διηνεκές (Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπως το αποκαλεί).

[Σ' αυτό το σημείο σας προτείνω να δείτε το άρθρο "O ενδέκατος βώλος" του Michael Rivero, αν δεν το έχετε ήδη κάνει, για να ενημερωθείτε για τις έννοιες στις οποίες αναφέρομαι σ' αυτό το άρθρο.]

Ο Πύργος της Βαβέλ. Πίνακας του Πιέτρ Μπρούεγκελ.
Η ανθρωπότητα δεν έχει μάθει τίποτε ακόμα...

Τα τελευταία δύο χρόνια το σύστημα έχει εξωκοίλει εντελώς. Πέρα από τη μετατροπή του χρήματος σε χρέος, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει εφεύρει τα παράγωγα (derivatives) που αποτελούν στοιχήματα και δημιουργούνται εκτός της πραγματικής οικονομίας σ' ένα παράλληλο κόσμο καπιταλισμού-καζίνο, όπου οι αξίες γεννιούνται μέσα από τη σπέκουλα και την απόδοσή της, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το "Πάμε Στοίχημα" του ΟΠΑΠ δημιουργεί χρήμα. Η μόνη διαφορά είναι πως αυτό στο οποίο ποντάρουν είναι η τιμή του χρυσού, η χρεωκοπία της Ελλάδας, η πιθανότητα πτώσης της μετοχής της Goldman Sachs και άλλα τέτοια στοιχήματα. Τα παράγωγα που έχουν στην κατοχή τους οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες ξεπερνούν κατά πολλές φορές το σύνολο του Ακαθάριστου Παγκόσμιου Προϊόντος, δηλαδή το σύνολο της οικονομίας του πλανήτη. Το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι πως τα παράγωγα είναι μια ακόμα φούσκα, μια πυραμίδα Ponzi, η οποία αναμένεται από στιγμή σε στιγμή να σκάσει.

Σ' αυτό συμβάλλει και λειτουργεί καταλυτικά η νέα τρέλα της οικονομικής ελίτ. Οι λεγόμενες αλγοριθμικές αγοραπωλησίες και οι αγοραπωλησίες υψηλής συχνότητας οι οποίες διαλύουν καθημερινά τα χρηματιστήρια και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην τελική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος...

Οι αλγοριθμικές αγοραπωλησίες, οι αγοραπωλησίες υψηλής συχνότητας και το τέλος της ελεύθερης οικονομίας

Αγοραπωλησίες υψηλής συχνότητας:
Γιγαντιαίες φάρμες υπολογιστών αξιοποιούνται για να
πραγματοποιούνται εκατομμύρια χρηματιστηριακές
συναλλαγές το δευτερόλεπτο, πριν ο απλός επενδυτής
προλάβει να κάνει έστω και μια. Το παιχνίδι είναι στημένο.

Φαντασθήτε για μια στιγμή γιγαντιαίες φάρμες υπολογιστών, οι οποίες έχουν μόνο μια αποστολή: Την αυτόματη αγοραπωλησία μετοχών, παραγώγων και αξιών με συχνότητα πολλών χιλιάδων συναλλαγών το κάθε δευτερόλεπτο! Το αποτέλεσμα είναι πως πριν προλάβουν οι κανονικοί επενδυτές να κάνουν μια μοναδική συναλλαγή, οι φάρμες υπολογιστών που ανήκουν στην ελίτ έχουν πραγματοποιήσει εκατοντάδες εκατομμύρια συναλλαγές και έχουν αντλήσει όσο περιθώριο κέρδους υπήρχε στην αγορά τη δεδομένη στιγμή. Το παιχνίδι είναι πλέον άνισο και τα ζάρια "φορτωμένα". Μ' αυτό τον απλό τρόπο η ελίτ κατέλυσε τις αγορές και μ' αυτές τις "αγοραπωλησίες υψηλής συχνότητας" έχει οδηγήσει στο τέλος της ελεύθερης οικονομίας, την οποία προσπαθεί να οικειοποιηθεί στο σύνολό της σε έναν παροξυσμό οικονομικού αυνανισμού.

Φυσικά, αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι πως έτσι επιταχύνουν την πτώση και την καταστροφή τους. Μπορεί να γελούν χαιρέκακα, αλλά το 1% του πληθυσμού στο οποίο ανήκουν, δεν είναι ξένο ή ξέχωρο από το υπόλοιπο 99%. Όλοι μαζί ανήκουν σε μια κοινωνία, την οποία δεν μπορούν να κοροϊδεύουν για πάντα. Αυτό το ξεχνούν και συνεχίζουν μέσα στο μεθύσι τους και τη δίψα τους για χρήμα να ποντίζουν στους ωκεανούς ιδιωτικές οπτικές ίνες αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι οποίες θα τους εξασφαλίζουν ακόμα πιο γρήγορες συναλλαγές και ένα αθέμιτο πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους.

Πλαστογραφία: Το τελευταίο απελπισμένο μέτρο της ελίτ και των κεντρικών τραπεζών

O Ben Bernanke, Πρόεδρος της Fed, πιστεύει πως αν
γεμίσει τον κόσμο με χρήμα, όλα τα προβλήματα θα λυθούν
για ένα δύο χρόνια. Φυσικά, μια τέτοια πράξη θα είναι πράξη
πλαστογραφίας και θα κάνει το χρήμα άχρηστο.

Υπάρχουν δεκάδες παράγοντες που οδηγούν στην αποσταθεροποίηση του συστήματος - μερικούς από τους πιο σημαντικούς ανέφερα παραπάνω. Το γεγονός είναι πως τα πάντα είναι αλληλένδετα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Μια τράπεζα, ή μια ελάσσων χώρα σαν τη δική μας, μπορεί να προκαλέσει μια αποπληθωριστική κατάρρευση του ευρύτερου συστήματος. Γι' αυτό τον λόγο το τελευταίο απελπισμένο σχέδιο της ελίτ είναι να οδηγήσει τα πράγματα στο σημείο που το χρήμα θα είναι άχρηστο, όπως συνέβη με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Το σχέδιο ουσιαστικά αποτελεί την εφαρμογή της πολιτικής Bernanke, του διοικητή της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ, Federal Reserve, ο οποίος ευαγγελίζεται με θρησκευτική ζήλο να ανέβουν ελικόπτερα στον ουρανό και να πετάνε μετρητά στον κόσμο. Η εκτύπωση τέτοιας ποσότητας χρήματος θα αποτελεί μια πράξη πλαστογραφίας κολοσιαίων διαστάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο: Όλες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου σε συνεργασία θα προβούν σε μια πρωτοφανών διαστάσεων εκτύπωση χρήματος που δεν ανταποκρίνεται σε καμία αξία, για να πείσουν το κοινό πως το σύστημα δεν καταρρέει. Το χρέος έχει φτάσει πλέον σε μη-βιώσιμα επίπεδα και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να τυπώνουν περισσότερο χρήμα και να ελπίζουν και να προσεύχονται πως το κοινό δεν θα καταλάβει τίποτα.

Κατά την οικονομική κρίση του 2008 έκαναν αυτό ακριβώς. Κι έπιασε τότε. Αν δεν το είχαν κάνει, θα είχε καταρρεύσει το όλο σύστημα. Βλέπετε, οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις ζουν από αυτό το σύστημα και θα κάνουν τα πάντα για να το εμποδίσουν να καταρρεύσει. Είναι σαν ζωντανοί οργανισμοί που διέπονται από την ομοιόσταση. Δεν θέλουν να πεθάνουν και λειτουργούν για να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο.

Αποτέλεσμα; Σύντομα όλες οι κεντρικές τράπεζες θ' αρχίσουν να τυπώνουν πακτωλούς πλαστού εικονικού χρήματος σε μια προσπάθεια να στηρίξουν το σύστημα και τις τράπεζες. Πλέον όλες οι συνομιλίες οι οποίες γίνονται δεν είναι για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά για το αν θα επιτρέψουν στο σύστημα να καταρρεύσει ή αν θα εκτυπώσουν περισσότερα χρήματα σε μια προσπάθεια να το σώσουν.

Ετοιμασθήτε για πρόσκρουση!

Αποπληθωρισμός (ουσιαστικό): Μια γενική μείωση του επιπέδου τιμών, ο αρνητικός πληθωρισμός ~ Βικιλεξικό. Δείτε επίσης εδώ για περισσότερα.

Πού θα χτυπήσουμε το παγόβουνο; Αριστερά ή δεξιά;
Οι κεντρικοί τραπεζίτες θα το αποφασίσουν για μας
κι αμέσως μετά θα ανακοινώσουν τον ολοκληρωτικό
θρίαμβο του νεοφιλελευθερισμού...

Ο λόγος για τον οποίο θα κάνουν μια τέτοια τρέλα, να εκτυπώσουν δηλαδή άπειρο χρήμα, κάτι με το οποίο τα μεγάλα κεφάλια της Ευρώπης γέλαγαν πριν λίγες εβδομάδες, είναι πως αν δεν το κάνουν, η παγκόσμια οικονομία πάει ολόισια για τη μεγαλύτερη αποπληθωριστική συντριβή όλων των εποχών! Το σημερινό πρόβλημα, το οποίο νιώθουμε έντονα στην Ελλάδα, είναι πως το χρήμα έχει εξαφανιστεί από την αγορά και η κατανάλωση έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή της αγοράς, του εμπορίου, των επιχειρήσεων, της παραγωγής και του γενικότερου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτή είναι ουσιαστικά η μορφή που έχει η αποπληθωριστική κρίση και η κατάρρευση που ακολουθεί λόγω αυτής. Κι αυτό θέλουν να αποφύγουν για τους ίδιους.

Κοινώς, ο αποπληθωρισμός οφείλεται στο γεγονός πως το χρήμα που τυπώνεται και κυκλοφορεί δεν επαρκεί για να καλύψει το χρήμα που καταστρέφεται από την κατάρρευση των τραπεζών. Η εκτύπωση χρήματος υποτίθεται ότι βοηθάει το σύστημα το οποίο πλέον κυριολεκτικά χρησιμοποιεί ανθρώπινο αίμα και πόνο για να χρηματοδοτήσει την ύπαρξή του για λίγο καιρό ακόμα. Η ανθρωποθυσίες έχουν επιστρέψει σαν μέσο κατευνασμού του Θεού του Χρήματος.

Ενώ αυτό το φαινόμενο συμβαίνει στον κόσμο λόγω συγκυριών, στη χώρα μας συντελείται λόγω μιας ηθελημένης πολιτικής επιλογής της Τρόικας (δηλαδή της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ) με τη συνεργασία της κυβέρνησης Παπανδρέου και του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού συστήματος: Της επιβολής δηλαδή μέτρων λιτότητας, τα οποία σαφώς δεν έχουν σκοπό να σώσουν την ελληνική οικονομία, αλλά να τη διαλύσουν σε επιμέρους εμπορεύσιμα κομμάτια. Το αποτέλεσμα είναι πως η χώρα μας αντιμετωπίζει το φάσμα μιας τέτοιας αποπληθωριστικής συντριβής του οικονομικού της συστήματος, η οποία μάλλον είναι αναπόφευκτη και έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα.

"Σε περίπτωση ολοκληρωτικής κατάρρευσης του
χρηματοπιστωτικού συστήματος, πατήστε το
ειδικό κόκκινο κουμπί πανικού".

Δίνοντας το παράδειγμα στον υπόλοιπο κόσμο, οι διάφορες ηγεσίες και οι υπάλληλοι της διεθνούς ελίτ συζητούν για την υιοθέτηση αυστηρών αντιμέτρων κατά του κακού εδάφους και των βουνών που έρχονται καταπάνω τους με μεγάλη ταχύτητα και τους τρομάζουν. Στην τελευταία μεγάλη προσπάθεια να αναβάλουν το πρόβλημα για το μέλλον, προτίθενται να γεμίσουν τον κόσμο με χαρτιά, τα οποία δεν θα έχουν καμία αξία και να το μεταθέσουν στα παιδιά των άλλων, όταν οι ίδιοι θα έχουν αποσυρθεί από τα πράγματα. Το ξέρουν πως το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πολιτικής θα είναι μια θεαματική υπερπληθωριστική συντριβή, όμως οι ίδιοι έχουν ήδη ετοιμάσει τις βαλίτσες τους για τις οχυρωμένες πόλεις στο Γιουκατάν του Μεξικού για να γίνουν γείτονες με τον μεγάλο παγκόσμιο διανοητή Γιώργο Παπανδρέου, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος θα φλέγεται.

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι κεντρικές τράπεζες δεν αφήσουν παθητικά να χαθεί το σύστημα σε μια γιγαντιαία κατάρρευση, τη μεγαλύτερη στην παγκόσμια ιστορία. Αν και το χρήμα πλέον δεν ανταποκρίνεται σε καμία πραγματική αξία, ελπίζουν πως η πλημμύρα με πακτωλούς χρήματος θα έχει σαν αποτέλεσμα να αποφευχθεί η κατάρρευση του συστήματος για ένα ή δύο χρόνια ακόμα.

Δεν υπολογίζουν όμως σε μια σημαντική πιθανότητα: Πως το σύστημα έχει ήδη πεθάνει. Όσο αίμα και να γεμίζουν το πτώμα της παγκόσμιας οικονομίας, όσο και να αναγκάζουν την πεθαμένη καρδιά της να χτυπάει, αυτό δεν πρόκειται να την αναστήσει.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί αυτοί οι πακτωλοί πάνω σε πακτωλούς άχρηστου χρήματος δεν πρόκειται να κυκλοφορήσουν στην αγορά ή στον πληθυσμό, ακόμα κι αν πέσουν από ελικόπτερα.Ο σκοπός της δημιουργίας τους είναι για να γίνουν αποθεματικά στα σεντούκια κάποιων υπερπλούσιων, οι οποίοι πάνω στην τρέλα τους πιστεύουν πως μ' αυτά θα είναι οι άρχοντες του σύμπαντος την επόμενη μέρα της καταστροφής. Φυσικά, κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως εμείς οι υπόλοιποι θα πιστεύουμε ακόμα στη δύναμη του ψεύτικου, πλασματικού, άνευ αξίας χρήματός τους... Μόνο ο καιρός και η ιστορία θα μας πουν αν θα τα καταφέρουν.

"Απέτυχαν τα μέτρα; Φταίνε οι Έλληνες!"

Τρόικα: "Τώρα σπάστε τον κουμπαρά και δώστε μας
όλα τα λεφτά σας!"

Έφτασε Σεπτέμβρης και έχουμε φτάσει αρκετά κοντά στο τέλος του παραμυθιού, που αφηγούνται τα ΜΜΕ, το υπουργείο Τύπου και η Τρόικα για την ένδοξη Πράσινη Ανάπτυξη.

Ήδη οι πρώτες ρωγμές έχουν αρχίσει να εμφανίζονται. Η κυβέρνηση κατηγορεί την Τρόικα, η Τρόικα την κυβέρνηση, η Κριστίν Λαγκάρντ την ΕΕ και την ΕΚΤ και οι Τρισέ και Ρεν τη Λαγκάρντ. Η απελπισία του πολιτικού προσωπικού της Τραπεζοκρατίας στην Ευρώπη είναι τόσο έκδηλη και παίρνει σιγά-σιγά μια τόσο αυταρχική έκφραση, που έχει αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα κωμική, με έντονη διασκεδαστική αξία, θυμίζοντάς μας τις καλύτερες στιγμές της Χούντας.

Η αρχή "πρώτα θα πεθάνετε, αλλά μέχρι τότε θα σώσουμε την ελληνική οικονομία" είναι το κύριο θέμα καθημερινά στον τηλεοπτικό σταθμό της Τρόικας με το όνομα ΣΚΑΙ. Εκεί, μανιασμένοι δημαγωγοί μέσα σ' ένα καταιγισμό από σάλια και υστερίες κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι φταίει για την αποτυχία των μέτρων που επέβαλαν η αγαπημένη μας ΕΕ, η ένδοξη ΕΚΤ και το ηρωικό ΔΝΤ στην χώρα μας.

Ωσάν να ήταν οι πλέον αγνοί Άριοι €υρωσοσιαλιστές, τα ευρωλιγούρια που αποκαλούν τον εαυτό τους "δημοσιογράφους", και πιθανώς να το πιστεύουν κιόλας πως είναι, έχουν αποσχιστεί ηθικά και πολιτικά από την υπόλοιπη κοινωνία και αναλαμβάνοντας τον γνώριμο ρόλο του γερμανοτσολιά, πυροβολούν με άκρατο μίσος κατά Ελλήνων. Πολλοί μάλιστα διακατέχονται από νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες, σε βαθμό θρησκευτικής υστερίας, τις οποίες δεν παύουν να μας θυμίζουν κάθε φορά που εμφανίζονται μπροστά στο γυαλί.

Ο μεγάλος εχθρός τους είναι το δημόσιο, η φοροδιαφυγή, η κοινωνία και κυρίως η μεσαία τάξη, οι ταξιτζήδες, οι εστιάτορες, όπως επίσης και όλοι οι Έλληνες και ο επαρχιωτισμός τους. Αυτά προσβάλουν τις λεπτές ευρωπαϊκές και αμερικανικές τους ευαισθησίες και την προτεσταντική τους αξιοπρέπεια και όλοι αυτοί αξίζουν άμεσης αντιμετώπισης που τολμούν και τα βάζουν με το σύστημα!

Γιόζεφ Γκέμπελς: "Είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος για το κανάλι
του Φαλήρου..."

Ανακαλύπτοντας ξαφνικά τον Γερμανό και τον Αμερικάνο μέσα τους, διαπιστώνουν πως το πρόβλημα είναι πως οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, άχρηστοι και διεφθαρμένοι και η λύση είναι μια: Η φυσική εξόντωσή τους, τουλάχιστον των πιο αδύναμων μελών της κοινωνίας τους. Των γηραιών, των νέων, των ανέργων. Όποιος δεν μπορεί να δουλέψει, είναι άχρηστος για τα αφεντικά τους, αφήνουν να υπονοηθεί.

Παράλληλα, μας εξηγούν πως η Τρόικα είναι ένας καλός και στοργικός γονιός και γι' αυτό θυμώνει μερικές φορές με τα μικρά, ανυπάκουα και ανόητα παιδιά της, τους Έλληνες, που κάνουν του κεφαλιού τους. Σ' αυτό συνηγορούν οι διάφοροι άλλοι δημοσιογραφίσκοι των ΣΚΑΙ, Alter και Mega, και όλοι μαζί συμφωνούν και συνεισφέρουν στο γενικό κουκούλωμα.


Οι "δημοσιογράφοι" αποκαλύπτουν χωρίς καμία ντροπή στο τηλεοπτικό τους κοινό πως οι Έλληνες, αυτά το ξένα σώματα που μολύνουν την Ευρώπη (δηλαδή τον νεοφιλελεύθερο παράδεισο επί της γής), φταίνε συλλογικά που μπήκαν με ψεύτικα στοιχεία στην Ένωση (όχι ο Σημίτης και η κυβέρνησή του - της οποίας το μεγαλύτερο μέρος είναι παρόν στη σημερινή κυβέρνηση - και η Goldman Sachs, που είναι εκείνοι που παραποίησαν τα στοιχεία με δόλο για να βάλουν μια ανέτοιμη οικονομία στην ΟΝΕ, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα). 


Πιστεύουν δε πως το τηλεοπτικό κοινό τους πρέπει να αλλάξει και να γίνουμε όλοι περισσότερο ευρωραγιάδες. Είμαι σίγουρος πως όλοι αυτοί, αν υπήρχε η ιστορική συγκυρία και είχαν τη δυνατότητα να εκτελέσουν κόσμο για αντίποινα σε πράξεις αντίστασης, θα το έκαναν με ένα πελώριο σαδιστικό χαμόγελο στα χείλη. Όταν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα...

Το νέο παραμύθι όλων αυτών είναι πως η ελληνική κοινωνία πρωτίστως και το ελληνικό κράτος σε δεύτερο βαθμό φταίνε για όλα τα δεινά που βρήκαν τη χώρα και κατ' επέκταση τις χώρες τις Ευρώπης και όχι οι διεθνείς τοκογλύφοι και αργυραμοιβοί που αυτοαποκαλούνται "τραπεζίτες" και το σάπιο νεοφιλελεύθερο τραπεζοκρατικό ληστρικό σύστημα που έστησαν. Για τον σκοπό αυτό έχουν στρατολογήσει κάθε λογής καθηγητές πανεπιστημίων, με σπουδές κυρίως σε αμερικανικά πανεπιστήμια, για να εξηγούν με περίσσια αναίδεια στους αδαείς υπηκόους πως όλα είναι ρόδινα και πως η Τρόικα ξέρει καλύτερα από εμάς τους βλάχους πώς να αντιμετωπίσει αυτή τη μικρή κρίση.

Αυτή η συλλογή στρατευμένων καθηγητάδων έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και σε λίγο θα βλέπουμε μέχρι και καθηγητές Φυσικής Αγωγής να μας λένε τι καλό πράγμα είναι η δουλεία και η καταναγκαστική εργασία, πόσο καλό κάνει στο σώμα, αρκεί να είναι κάτω από τον ζυγό των πολυαγαπημένων μας Ευρωπαίων, οι οποίοι θα φροντίζουν έτσι για την υγεία μας.

Αντίστοιχα, τα γενναία παλικάρια που στελεχώνουν την κυβέρνηση Παπανδρέου του Μικρού, με επικεφαλής τον ένδοξο μη-πρωθυπουργό μας, έχουν αρχίσει από χθες τις κλάψες πως "τα μέτρα είναι άδικα, αλλά φταίνε οι κακοί ξένοι που τα επέβαλαν και οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να τα αλλάξουν". Είναι σαν να έχουμε έναν μανιακό δολοφόνο που μας λέει "δεν φταίω εγώ που σε σκοτώνω, μου το λένε οι φωνές". Κι αυτό το θεωρούν πολιτικό λόγο.


Φυσικά, η ανηθικότητα και η σαπίλα του υπό κατάρρευση πολιτικού μας συστήματος φτάνει πολύ βαθιά. Ο σκοπός των φωστήρων του κυβερνώντος κόμματος είναι να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη και να προσλάβουν όσους μπορούν στο δημόσιο μπας και πάρουν 1% πάνω από την ΝΔ, πράγμα που θα τους χαρίσει 50 πολύτιμες έδρες χάρη στον ιδιοφυή νόμο του πονηρού Πάκη Φαυλόπουλου. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία κι ακόμα ελπίζουν πως θα κάνουν μια νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Μέσα σ' αυτό τον αχταρμά, το ψέμα είναι πια η νέα αλήθεια. Απλές αλήθειες, όπως ότι το 80% του εξωτερικού χρέους της χώρας είναι πανωτόκια, τα οποία συσσωρεύτηκαν μέσα από μια σειρά από αχρείαστα δάνεια που έπαιρνε το πουλημένο πολιτικό προσωπικό, για να αποπληρώσει μόνο τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Απλές αλήθειες όπως ότι όλα αυτά τα μέτρα κοινωνικής και οικονομικής γενοκτονίας μειώνουν τόσο δραματικά το ΑΕΠ, άρα είναι αδύνατο να αποδώσουν τα μέτρα. Και μεγάλες αλήθειες, όπως το γεγονός πως όλοι αυτοί οι υπηρέτες των τραπεζιτών αποσιωπούν το γεγονός πως ο στόχος των μέτρων δεν είναι να σώσουν την χώρα, αλλά να της δημιουργήσουν έμφραγμα και να την καταλύσουν. Μ' αυτό τον τρόπο, πάνω στην αναμπουμπούλα, διάφορα κεφαλαιοκρατικά λαμόγια θα μπορέσουν να υφαρπάξουν το σύνολο του πλούτου της και μετά θα αναζητήσουν άλλο θύμα.

Πως αλλάζουν οι καιροί:
"Βυθίστε... τη Χώρα!" (και όχι το Hora...)

Ο ρατσισμός των δημοσιογραφίσκων της τηλεόρασης κατά των Ελλήνων και της ελληνικής κοινωνίας είναι απλά ένα σύμπτωμα της σοβαρότατης παθογένειας που πλήττει τη χώρα μας και είναι προϊόν της καθολικής επικράτησης των βασικών αρχών του νεοφιλελευθερισμού: Του "εγώ πάνω από όλους" και του "η απληστία είναι καλό πράγμα". 


Παράλληλα όμως είναι και ένα πέπλο που καλύπτει εσκεμμένα τα πάντα. Είναι οι καπνοί και οι καθρέπτες που με ταχυδακτυλουργικό τρόπο κρατούν υπνωτισμένη την κοινωνία και της αποκρύπτουν το γιουρούσι που έχει εξαπολυθεί για να υφαρπάξει τα πάντα. Δυστυχώς, με τον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΜΜΕ και κυρίως της τηλεόρασης, αν ποτέ καταλάβει ο ελληνικός λαός τι συμβαίνει γύρω του, αυτό θα γίνει όταν θα είναι πολύ αργά και ο πλούτος του θα έχει γίνει καπνός.

Όμως, δεν υπολόγισαν κάτι. Δεν έλαβαν υπόψη τους πως πλέον όλο αυτό το σιχαμένο σύστημα και κυρίως η περίτεχνη μηχανή υφαρπαγής που έχουν στήσει ντόπιοι και Ευρωπαίοι αγύρτες έχει αρχίσει, όπως τα πάντα σ' αυτό το θαυμαστό νεοφιλελεύθερο κόσμο, να καταρρέει από το ίδιο της το βάρος. Δεν υπάρχει πλέον πολύς χρόνος για να ολοκληρωθούν τα σχέδια και όλοι τους έχουν μπει στη διαδικασία "αρπάξτε ό,τι μπορείτε και τρέξτε". Αυτό εξηγεί και τον πανικό και την υστερία όλων τους, αλλά και των περίφημων "αγορών".

Μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη είναι πως ο Μπενίτο απέπεμψε τους υπαλλήλους της Τρόικας που είχαν έλθει και τό'παιζαν αφεντικά, ζητώντας να μιλάει πλέον μόνο με το Eurogroup. Η ξαφνική συνειδητοποίηση πως αποτελεί μέλος μιας κυβέρνησης μιας χώρας, κάτι που δεν φαινόταν κανείς από την κυβέρνηση νεοΠΑΣΟΚ να θυμάται, μας δείχνει ένα πράγμα: Έρχονται εκλογές. Από εδώ και πέρα θα βλέπουμε πολλά γενναία λιοντάρια να βγαίνουν και να δηλώνουν την ανεξαρτησία της χώρας και το μόνο που θα ζητούν είναι η ψήφος μας. Θα προσπαθούν να μας πείσουν πως τα πράγματα άλλαξαν και πως από εδώ και πέρα θα εκπροσωπούν τα συμφέροντα του λαού. Το ψέμα είναι η νέα αλήθεια. Αν μη τι άλλο, το τέλος των πάντων θα έχει τόση γελοιότητα, που θα είναι διασκεδαστικότατο για όλους μας.

Και μια συμβουλή: Μην φοβάστε. Να έχετε γενναία καρδιά, γιατί το μέλλον θα είναι δύσκολο για όλους μας. Αν όμως το αντιμετωπίσουμε με γενναιότητα και όχι με φόβο, το μέλλον θα γίνει καλύτερο για όλους μας.