Μνημονιακές Δεσμεύσεις: Τίποτα δεν χρειάζεται να καταγγελθεί, όλα μπορούν να καταργηθούν

Μνημόνιο 2. Και χωρίς ημερομηνία!
Μια ωραία λευκή επιταγή!

Του καθηγητή Δημοσίου Δικαίου, Γιώργου Κατρούγκαλου ΔΠΘ

"Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς σημαντικά νομικά προβλήματα. (Εξυπακούεται ότι υφίστανται, προφανώς, πολύπλοκες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος, για τις οποίες μερικές σκέψεις αναπτύσσονται στο τέλος του άρθρου.) 

Η επιχειρηματολογία που ακολουθεί συνοψίζεται στις εξής δύο κεντρικές θέσεις:

α) Τα μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.

β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με τη συνταγματική διαδικασία, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.
Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.


1. Τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνείς κανόνες δικαίου

Στο ερώτημα για τη νομική φύση του μνημονίου η απάντηση που δόθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας 668/2012 είναι ορθή και συνοψίζεται στο ότι τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνή σύμβαση.
(Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου, είναι εσφαλμένη η κρίση του Δικαστηρίου περί συνταγματικότητας των ρυθμίσεων του μνημονίου που παραβιάζουν βασικά θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα).
Και τούτο γιατί τα ελάχιστα αναγκαία εννοιολογικά στοιχεία της διεθνούς συνθήκης, κατά το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο είναι α) να περιέχει αυτή κανόνες δικαίου και όχι απλώς προγραμματικές διατάξεις και β) τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου τα οποία συμβάλλονται να στοχεύουν να προσδώσουν διεθνή νομική δεσμευτικότητα στους εν λόγω κανόνες.
Και τα δύο αυτά στοιχεία ελλείπουν από τα μνημόνια. Αυτά χαρακτηρίζονται από τον ίδιο το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ τα ίδια προσδιορίζουν τις προβλέψεις τους ως «σχέδιο δράσης».
Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, μένει να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα μνημόνια αποτελούν απλώς πολιτικό πρόγραμμα ή συνιστούν παράλληλα διεθνή υποχρέωση της χώρας, που απορρέει από άλλο κανόνα δικαίου.
Δεδομένου ότι οι πολιτικές υποχρεώσεις ανελήφθησαν έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί ξεχωριστά ως προς τον καθένα από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς.

2. Μνημόνια και ΔΝΤ

Για τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ δεν συνάφθηκε σύμβαση, ούτε απαιτείται, σύμφωνα με τις σχετικές συνθήκες ένταξης της χώρας μας σε αυτό. Το ΔΝΤ διαμορφώνει τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» κατόπιν σχετικής «επιστολής πρόσκλησης» του ενδιαφερόμενου κράτους (Letter of Intent) που εγκρίνεται στη συνέχεια με απόφαση του  Εκτελεστικού του Συμβουλίου.

Με αυτόν τον τρόπο το ΔΝΤ εμφανίζεται να μην αναμιγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, δεδομένου ότι απλώς ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της «επιστολής προθέσεων».
(Η οποία, βεβαίως, είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, εφόσον ουσιαστικά υπαγορεύεται από το ίδιο, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συνταγής της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον»

Συνεπώς,  τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «Letter of Intent» συνιστούν απλώς προτεινόμενες πολιτικές ενός κυβερνητικού προγράμματος, η εγκατάλειψη των οποίων δεν συνιστά αθέτηση διεθνούς συμβατικής υποχρέωσης, αν και έχει -προφανώς- ως συνέπεια την διακοπή της περαιτέρω χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

3. Μνημόνιο και Δανειακές συμβάσεις

Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο.
Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων.

Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε.

4. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

- "'Όσοι καταψηφίσουν το Μνημόνιο 2 θα διαγράφονται από το κόμμα
και δεν θα είναι υποψήφιοι στις εκλογές!"
Μην μας πουν και φιλομνημονιακούς...!

Υποστηρίζεται η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και περιορισμένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

Συνεπώς, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα ήθελε να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν. Όλοι οι νόμοι του μνημονίου μπορεί να καταργηθούν με απλή πλειοψηφία.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από την δική τους μεριά την δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων.

Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.
Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος  για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου:

Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου.
Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες.

Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes -ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών.

Καταλήγοντας: Αντίθετα με το κλίμα φόβου που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή σε αυτό δεν αποτελεί μονόδρομο. Αντιθέτως, υπάρχουν πάντα διέξοδοι ελπίδας για μία άλλη πολιτική, εξόδου από την κρίση και την εξάρτηση.

Πηγή: Καλάμι
_______________________________

[1] Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 του νόμου 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος». Στη συνέχεια, την 14/3/2012, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ την ίδια μέρα κατατέθηκε στη Βουλή και ο κυρωτικός της νόμος. "

Επιστολή φορολογούμενου προς τη ΔΟΥ Ιεράπετρας

Αγαπητό «Ποντίκι»,

Σου αποστέλλω αυτό το υπόμνημα που το έστειλα ήδη στο υπουρ­γείο Οικονομικών και το υπέβαλα και στη ΔΟΥ Ιεράπετρας.
Για να ξέ­ρουν ότι δεν θα γίνουμε αυτόχειρες.
Με αγωνιστικές ευχές
Ν. Αρετούλης




ΥΠΟΜΝΗΜΑ – ΔΗΛΩΣΗ

Προς το Υπουργείο Οικονομικών, ΔΟΥ Ιεράπετρας

Του φορολογούμενου πολίτη Αρετούλη Γ. Νικολάου, κατοίκου του Δ.Δ. Ρίζας του Δήμου Ιεράπετρας.

Εις το εκκαθαριστικό σημείωμα που μου αποστείλατε «προσάπτε­ται» τεκμαρτό εισόδημα 8.863 ευρώ, ποσό το οποίο εγώ ποτέ δεν είδα κι ούτε θέλησα να αποκτήσω.

1.Για την οικία μου, αντικειμενικής αξίας 13.653,68 ευρώ (ΕΤΑΚ 10.8.2010), ευρισκόμενη στον οικισμό Πανακιανά του Δ.Δ. Ρίζας του Δήμου Ιεράπετρας, χωρίς καν ηλεκτροδότηση, θεωρείται τεκ­μαρτό εισόδημα 4.080 ευρώ, περίπου το 1/3 της αξίας της, τη στιγ­μή που πολύ καλύτερα σπίτια τα βρίσκει κανείς στην περιοχή μας με μόλις 150 ευρώ τον μήνα ενοίκιο (1.800/έτος).

2.Θεωρείτε τεκμαρτό εισόδημα διαβίωσης 3.000 ευρώ. Δυστυχώς για σας, λόγω της αντικαταναλωτικής και οικολογικής ιδεολογίας και τρόπου ζωής που έχω επιλέξει από το 1995, εγώ και η σύντροφός μου (2 άτομα) επιζήσαμε με μόλις 2.126,5 ευρώ για ένα ολό­κληρο έτος, συμπεριλαμβανομένων και των εξόδων της βενζίνης του αυτοκινήτου μου, που χρησιμοποιώ κυρίως για τις αγροτικές εργασίες μου. Δηλαδή ζητάτε για φόρο το 1/4 του ετήσιου εισοδή­ματος επιβίωσής μου!!!

3.Όσο για το αυτοκίνητό μου, μοντέλο ’91 και κυβισμού 750 κ.εκ., με έξοδα ασφάλισης – τελών κυκλοφορίας 300 ευρώ και συντήρη­ση από εμένα τον ίδιο (ως πρώην μηχανικός), θεωρείτε τεκμαρτό εισόδημα 2.000 ευρώ.

Κατόπιν όλων αυτών που ανέλυσα παραπάνω και επικαλούμενος το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος, δηλώνω τα εξής:
α) Μεταξύ της επιλογής να μην τρώω για τρεις (3) μήνες και να πλη­ρώσω τον φόρο που ζητάτε, θα προτιμήσω να μην πληρώσω ούτε ένα ευρώ.

β) Μεταξύ της επιλογής να γίνω αυτόχειρας ή φονιάς, θα προτιμή­σω να γίνω φονέας σας.

γ) Αν δεν έχετε κάνει κάποιο λάθος με αυτό το εκκαθαριστικό που μου αποστείλατε, τότε είστε αχρείοι και απατεώνες και κλέφτες.

7.7.2012

Άνευ ουδεμίας εκτίμησης
Ν. Αρετούλης

Πηγή: Το Ποντίκι

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ και του δικομματισμού σε φωτογραφίες

Οι περασμένες προεκλογικές συγκεντρώσεις των δύο μεγάλων κομμάτων δίνουν μια ένδειξη για την απήχηση που έχουν πια αυτά στην ελληνική κοινωνία, καλύτερα και από δημοσκοπήσεις. Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες και βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματα σας. 

Ομιλία Βενιζέλου, Πλατεία Συντάγματος, 4 Μαϊου 2012, 8.40μμ.
Η Πλατεία Συντάγματος είναι γεμάτη μόνο κάτω από τις σκάλες.

Το "μεγαλειώδες πλήθος", όπως το χαρακτήρησε
ο τέως υπουργός Οικονομικών στην συγκλονιστική ομιλία του

Συγκρίνετε τις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων (αριστερά),
του ΠΑΣΟΚ (πάνω δεξιά) και της ΝΔ (κάτω δεξιά). 

Και το στοιχείο της έκπληξης: Οι Πακιστανοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στην
συγκέντρωση του Βενιζέλου κουνάνε τις σημαίες του κόμματος.
Προφανώς νομίζουν πως λέγεται "ΠΑκιστανικό ΣΟσιαλιστικό Κόμμα".
Ή απλά πήγαν για το μεροκάματο. Τα 2 Ευρώ ήταν ένα προηγούμενο...

Η πολυπολιτισμικότητα του μεγάλου κινήματος.
Ένα λεπτό, τούτοι δεν είναι οι δύσμοιροι άνθρωποι
στους οποίους ο Ραγκούσης είχε προσφέρει δια νόμου ιθαγένεια;
Μήπως πρόκειται για το νόμο που πριν από 12 ημέρες έκρινε άκυρο
το Συμβούλιο της Επικρατείας και τον ανακάλεσε;

Οι πολυεθνικοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ (κι ας μην μπορούν να ψηφίσουν)
και η εκλογική βάση του κόμματος (άνω των 60) έδωσαν το μεγαλειώδες
παρόν στην ομιλία του Αρχηγού. Τώρα αν ήταν λίγοι,
κάποιοι είχαν και πολλές σημαίες,
οπότε το διορθώσαμε...

Τους πούλησαν Ιθαγένεια και τους έβαλαν να ψηφίσουν στην εκλογή
του Μεγάλου Αρχηγού. Στις Εκλογές 2012 όμως δεν θα τους επιτραπεί να ψηφίσουν,
καθώς ανεστάλη η εφαρμογή του Νόμου Ραγκούση
Περί Χαρίσματος της Ιθαγένειας Αρκεί Να Μας Ψηφίσετε
και τώρα το Κόμμα στερείται εκλογικής βάσης! Εκεί οφείλεται!

Και για την ιστορία. Πού κατάντησε το μεγάλο κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου...
Το Κόμμα με τον Ανδρέα και ύστερα από την πεφωτισμένη ηγεσία
των Σημίτη, Γιωργάκη και Μπενίτο.

Το συμπέρασμα που βγάζει κανείς από αυτές τις φώτο είναι τα κατάντια των δύο μεγάλων κομμάτων, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, που έχει αποσυνδεθεί τελείως από την κοινωνία από τη στιγμή που έγινε μεσίτης της Τρόικας, των Γερμανών και του Παγκόσμιου Τραπεζικού Καρτέλ. Ας προσέχει η ΝΔ, γιατί αυτό είναι το μέλλον της σε 6 μήνες, αν συνεχίσει όπως το πάει (όχι ότι πάτησε και κανείς στην ομιλία του Σαμαρά, αλλά λέμε...)

Μια θανατική καταδίκη για την Ελλάδα

Τι περιέχουν τα νέα "Μέτρα Λιτότητας"

Του MIKE WHITNEY

Όπως δημοσιεύτηκε στην έγκριτη πολιτική ιστοσελίδα Counterpunch.org

    “Αντιμετωπίζουμε μια καταστροφή. Η χώρα μας, το σπίτι μας κινδυνεύει να καεί. Το κέντρο της Αθήνας φλέγεται.

– Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής της Δεξιάς

Φώτο από αυθεντική Πορεία Θανάτου προς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Την Κυριακή 12/2/2012 η ελληνική Βουλή ενέκρινε ένα νέο γύρο μέτρων λιτότητας που θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την πενταετή ύφεση και θα καταστρέψει τις τελευταίες κλωστές κοινωνικής συνοχής που έχουν απομείνει. Για να εξασφαλίσει η Ελλάδα ένα δάνειο ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες συμφώνησαν να συναινέσουν σε  ένα Μνημόνιο Συνεργασίας που όχι μόνο θα εντείνει τις θυσίες των εργαζομένων, αλλά ουσιαστικά θα παραδώσει τον έλεγχο της εθνικής οικονομίας σε ξένες τράπεζες και πολυεθνικές.

Το Μνημόνιο είναι ένα από τα πλέον ύπουλα και τυχοδιωκτικά κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ. Και ενώ το επίκεντρο της προσοχής είναι στραμμένο στις μεγάλες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, τον ελάχιστο μισθό και τις περικοπές στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχουν πολύ περισσότερα μέσα σε αυτή την απεχθή συμφωνία από αυτό που φαίνεται. Το κείμενο των 43 σελίδων που το αποτελούν θα πρέπει να διαβαστεί στο σύνολό του για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει την παντελή έλλειψη ηθικής των ανθρώπων που επιβάλουν πολιτικές μέσα στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει πως έχει επιτύχει τους προηγούμενους στόχους πριν λάβει κάποιο μέρος από τα χρήματα που περιέχονται στο πακέτο διάσωσης. Το Μνημόνιο περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι – από τη μείωση της χρηματοδότησης απαραίτητων φαρμάκων που διατηρούν τους ασθενείς στη ζωή μέχρι την "άρση των περιορισμών εισαγωγής στους λιανέμπορους για να πουλούν ελεγχόμενες κατηγορίες προϊόντων όπως παιδικές τροφές".

Κι όμως, σύμφωνα με τους συντάκτες αυτού του επαίσχυντου Μνημονίου, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ελλάδα να ξεφύγει από τη δεινή της θέση είναι να δηλητηριάσει τα παιδιά της με απαγορευμένες παιδικές τροφές.

Το Μνημόνιο καλεί για μια περαιτέρω μείωση των μισθών των υπαλλήλων του Δημοσίου, περικοπές στα "δημόσια ταμεία και νοσοκομεία" και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση πόρων του Δημοσίου, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ.

Σχετικά με την ιδιωτικοποίηση το Μνημόνιο προβλέπει: "Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προσφέρει προς πώληση τις εναπομένουσες μετοχές που κατέχει στις ΔΕΚΟ, για να μπορέσει να καλύψει τους όρους των ιδιωτικοποιήσεων. Ο δημόσιος τομέας θα περιοριστεί μόνο στις περιπτώσεις κρίσιμων κοινωνικών υποδομών".

Αντί να προσφέρουν οικονομική βοήθεια για να μπορέσει η Ελλάδα να καλύψει τους δημοσιονομικούς της στόχους και να ανακάμψει, η Τρόικα χρησιμοποιεί την κρίση για να υφαρπάξει καίριους πόρους από το δημόσιο τομέα και να τους παραδώσει στους φίλους της των πολυεθνικών. Το Μνημόνιο ανοίγει νέες λεωφόρους για εκμετάλλευση και λεηλασία. Έχει κι άλλα:

"Η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να προτείνει ούτε να εφαρμόσει μέτρα που θα εμποδίσουν τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου. Ούτε το κράτος, ούτε οι δημόσιοι φορείς μπορούν να συμμετέχουν σε συμφωνίες ανταλλαγής μετοχών με την πρόθεση να εμποδίσουν την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου ή να επηρεάσουν τη διαχείριση ή τον έλεγχο των εταιρειών. Το κράτος δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει ούτε να εμπλακεί σε ψηφοφορία ή να θέσει ανώτατα όρια και δεν μπορεί να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυσανάλογα ή μη-δικαιολογημένα δικαιώματα βέτο ή οποιαδήποτε άλλης μορφής ειδικά δικαιώματα στις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες."

Είναι ξεκάθαρο: Το Κεφάλαιο κυριάρχησε καθολικά. Τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών θα προηγούνται από εκείνα του λαού. Η παραπάνω προκήρυξη περιορίζει τον ρόλο της κυβέρνησης στο να σφραγίζει τις τυχοδιωκτικές ενέργειες των κερδοσκόπων μαχαιροβγαλτών που η μόνη τους μέριμνα είναι να παχύνουν τα μπόνους που θα τους δώσουν οι μέτοχοί τους.

Υπάρχει ακόμα μια μακρά ενότητα για "Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για Ενίσχυση της Ανάπτυξης" που δεν εξηγεί ποτέ πώς υποτίθεται θα επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη όταν τα μέτρα λιτότητας μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα για κατανάλωση και τις επενδύσεις των επιχειρήσεων. Αντί για αυτό, το Μνημόνιο εστιάζεται σαν λέιζερ στην κατάργηση των φραγμών στο εμπόριο και στην περικοπή των μισθών των εργαζομένων. Ορίστε ένα δείγμα:

"Δεδομένου του αποτελέσματος του δημόσιου διαλόγου για την ενίσχυση της απασχόλησης και του αναταγωνισμού που απέτυχε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα για να προβεί σε άμεση μείωση του εργατικού κόστους για να καταπολεμήσει την ανεργία και να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα, να εξασφαλίσει την αποτελεσματικότητα των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, να προσαρμόσει τις συνθήκες εργασίας στις πρώην ΔΕΚΟ με εκείνες του ιδιωτικού τομέα και να μετατρέψει το ωράριο εργασίας σε πιο ευέλικτο. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην μείωση των ονομαστικών ημερομισθίων κατά 15% μέσα στο 2012-14. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση θα προωθήσει την ομαλή διαπραγμάτευση των μισθών και θα καταπολεμήσει την αδήλωτη εργασία".

Δεν πιστεύεις μετά, αγαπητέ αναγνώστη, πως αν εσύ είχες προτείνει κάποιες πολιτικές που θα είχαν ως αποτέλεσμα μια έντονη διετή ύφεση και ανεργία σε επίπεδο ρεκόρ (20,6%), τότε θα το βούλωνες και θα παραδεχόσουν δημόσια πως δεν κατέχεις στο ελάχιστο το αντικείμενο για το οποίο μιλάς;

Όχι, αν ήσουν υπουργός Οικονομικών χώρας της ΕΕ, δεν θα χρειαζόταν να το κάνεις! Θα συνταγογραφούσες τις ίδιες ακριβώς αποτυχημένες πολιτικές. Εκείνες που περικόπτουν τις δαπάνες, μειώνουν τα έσοδα του Δημοσίου, αυξάνουν την ανεργία και βαθαίνουν την κατρακύλα. Αυτό είναι ακριβώς το είδος της ηλιθιότητας που περνάει σαν πολιτική εντός της Ευρωζώνης.

Το Μνημόνιο περιέχει ακόμη ένα πεφωτισμένο κομμάτι για το "Επιχειρησιακό Περιβάλλον", που καλύπτει τα πάντα από τα δικαιώματα της βιομηχανίας, μέχρι την επιβολή ενός χωρίς όρους σύστημα ελεύθερου εμπορίου. Ορίστε ένα τυπικό παράδειγμα:

"Το Δημόσιο παύει να εισπράττει τα μη-ανταποδοτικά τέλη στις τιμές των καυσίμων προς όφελος του Αμοιβαίου Ταμείου Διανομέων Υγρών Καυσίμων"

Ορίστε! Περισσότερα δωράκια στις μεγάλες επιχειρήσεις! Όλο το μνημόνιο μοιάζει σαν να είναι ένα εταιρικό προσπέκτους μετά το άλλο.

"Η εφαρμογή του Ν.3982/2011 για την αδειοδότηση fast track για τεχνικά επαγγέλματα, κατασκευαστικές δραστηριότητες και επιχειρηματικά πάρκα και άλλες πρόνοιες"

 Μα τι έχει να κάνει αυτό με τη διάσωση της Ελλάδας, θα μου πείτε;

Δεν έχει. Απλά μας δείχνει τι αληθινά είναι το Μνημόνιο. Μια εταιρική "λίστα ευχών" στον Άη Βασίλη. Ένα μείγμα τιμωρίας μέσα από πολιτικές σφιξίματος του ζωναριού για τους εργαζόμενους και δωράκια προς τις πετρελαϊκές, εταιρείες φυσικού αερίου, ηλεκτρικού, αεροπορικές, σιδηροδρομικές, εταιρείες τηλεπικοινωνιών κλπ. Η "αδειοδότηση fast track" και "οι παιδικές τροφές" δεν έχουν καμία σχέση με το να βοηθήσουν την Ελλάδα να πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους. Είναι μια φάρσα. Απλά δείτε αυτό:

Μνημόνιο: "Σύμφωνα με τους πολιτικούς σκοπούς του Νόμου 3919/2011 σε κλειστά επαγγέλματα, η κυβέρνηση αφαιρεί τα εμπόδια εισδοχής στην αγορά των ταξί… σύμφωνα με τις διεθνείς πρακτικές".

 Οπότε, ακόμα και οι ταξιτζήδες πλήττονται από το Μνημόνιο; Δεν σας φαίνεται λίγο άσχετο αυτό το μέτρο;

Τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει να κάνει με βοήθεια προς την Ελλάδα. Είναι μόνο μια λεηλασία από τις εταιρείες που έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο. Η Ελλάδα είναι μια μεγάλη τούρτα που όλοι έχουν βάλει το χέρι τους να αρπάξουν ένα κομμάτι και σπρώχνονται με τους υπόλοιπους για το ποιος θα πάρει το κερασάκι.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση δημιουργεί μια ομάδα εργασίας (task force) για να ελέγξει τη διαχείριση του δικαστικού τομέα, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να αφαιρεί αδρανείς υποθέσεις από τα δικαστικά μητρώα"

"...Έπειτα από την υποβολή του σχεδίου εργασίας για τη μείωση της καθυστέρησης των φορολογικών υποθέσεων από όλα τα διοικητικά δικαστήρια και διοικητικά Εφετεία τον Ιανουάριο 2012, το οποίο θα επιτρέψει την υιοθέτηση ενδιάμεσων στόχων της μείωσης της καθυστέρησης κατά 50% μέχρι τον Ιούνιο 2012, μέχρι 80% μέχρι το Δεκέμβριο 2012 και την πλήρη εξάλειψη της καθυστέρησης μέχρι το τέλος Ιουλίου 2013 και που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση μέχρι το τέλος Μαΐου 2012."

 Αν η Ελλάδα θέλει να αυξήσει τα έσοδά της, τότε γιατί θα πρέπει να περιορίσει την δίωξη των φοροφυγάδων; Αυτό δεν είναι αντιπαραγωγικό; Είναι απλά ένα ακόμα σημάδι πως το Μνημόνιο έχει σχεδιαστεί από ισχυρούς άνδρες πίσω την κάλυψη των πολιτικών υπηρετών τους.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση εφαρμόζει το Προεδρικό Διάταγμα για την αναδιοργάνωση των Πταισματοδικείων μέσα από τη δημιουργία νέας δομής, κάλυψης θέσεων με απόφοιτους της Εθνικής Σχολής Δικαστών και τη μετάθεση των δικαστών και του διοικητικού προσωπικού πάνω στη βάση των υπαρχόντων πόρων που είναι διαθέσιμοι μέσα από την ελληνική δικαστική και δημόσια διοίκηση (ως έχει το τέταρτο τρίμηνο του 2012). Η κυβέρνηση ξεκινάει, μαζί με την εξωτερική βοήθεια ενός σώματος ειδικών, μια μελέτη πάνω στο κόστος αστικών διαφορών, την αύξηση αυτού και τον αντίκτυπο που έχει στα αστικά δικαστήρια, που θα υποβάλουν τις προτάσεις τους μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου 2013".

 Εντάξει. Απλά αφήνουν το μεγάλο κεφάλαιο και την εταιρική άρχουσα τάξη να "διαμορφώσουν" τα δικαστήρια ή να φορτώσουν τις έδρες με τις "επιλογές" τους και τότε οι αγωγές (εναντίον τους) θα μειωθούν κατά το ήμισυ. Τί λέει άραγε αυτό το κείμενο για τους ανθρώπους που το ενέκριναν;

Μπορείτε πλέον να δείτε τι είδους φάρσα είναι πραγματικά αυτό το αποκαλούμενο Μνημόνιο Συνεργασίας. Δεν θα βοηθήσει στο ελάχιστο την Ελλάδα να εξέλθει από την ύφεση και δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενσωμάτωση στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα δώρο στις εταιρικές ύαινες.

Αυτό που χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα είναι η δραστική αναδόμηση του χρέους της. Χρειάζεται να περικόψει 100% το χρέος προς του ομολογιούχους, να προβεί σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της και να αυξήσει τη χρηματική υποστήριξη μέχρις ότου η οικονομία της ξεκινήσει πάλι.

Ακόμα ένα πακέτο δανείων δεν θα βοηθήσει την Ελλάδα στην επίτευξη των στόχων. Θα μειώσει μόνο την ημέρα της κρίσης (στμ.: τη χρεωκοπία της). Το καλύτερο για όλους θα ήταν να χρεωκοπήσει η χώρα γρήγορα και να ξεκινήσει η διαδικασία επιστροφής στην επιφάνεια το συντομότερο δυνατό.

Ο MIKE WHITNEY ζει στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Είναι ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου "Hopeless: Barack Obama and the Politics of Illusion", που σύντομα θα εκδοθεί από την ΑK Press.

Μέσα στην Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου

Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω δεν θέλω φοβηθή κακόν, διότι συ είσαι μετ’ εμού, η ράβδος σου και η βακτηρία σου αυταί με παρηγορούσιν.
~  Ψαλμοί, κεφάλαιο 23, εδάφιο 4

"Η Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου", από τον George Inness

Καθώς προχωράμε ολοένα και πιο βαθιά μέσα στην Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου, η όραση μας καθαρίζει ολοένα και πιο πολύ. 

(Σε αυτό βοηθάνε φυσικά και οι συνεχείς απεργίες στα ΜΜΕ, οι οποίες αφήνουν το σύστημα γυμνό και μας επιτρέπουν να δούμε την πραγματικότητα).

Αυτό που βλέπουμε είναι πως το πρόβλημα είναι απλό και αυτό είναι τελικά και το πρόβλημα. Είναι τόσο απλό που χάνεται μέσα στις πολυπλοκότητες της κοινωνίας και μέσα στις ιδέες και τον θόρυβο που επικρατούν.

Υπάρχει μια ομάδα στην κορυφή, η οποία έχει συνδέσει την τύχη της και την εξουσία της με το παρόν οικονομικό σύστημα. Αυτή αποτελείται από την άρχουσα τάξη και κάποιες άλλες ομάδες που την υπηρετούν: Πολιτικοί, καναλάρχες, εκδότες, οικονομολόγοι, διάφοροι καθηγητάδες και κάθε λογίς λαμόγια, κερδοσκόποι, τραπεζίτες και χρηματιστές, που εμπλέκονται στο σύστημα αυτό.

Το μόνο τους μέλημα είναι να σώσουν το σύστημα πάση θυσία. Κυριολεκτικά. Και η θέση τους είναι ξεκάθαρη. Είναι μια και μοναδική ιδέα, μια μόνο παγιωμένη οπτική γωνία, ένα ιδεολόγημα, ένα μνημίδιο που έχει επικρατήσει καθολικά στους κόλπους τους και βρίσκεται πάνω από όλα. Έχει δε επικρατήσει σε τέτοιο βαθμό που αν το δούμε από μια αντικειμενική σκοπιά, τότε θα σοκαριστούμε.

Όλοι μαζί έχουν καταλήξει σε αυτό το ιδεολόγημα: "Αν δεν σώσουμε τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τότε θα έλθει ο οικονομικός Αρμαγεδδών". Αυτή είναι η μάντρα τους, που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Και είναι ακριβώς εκείνη η ιδέα που έχει στείλει την ανθρωπότητα στα Τάρταρα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ελίτ έχει αναλάβει τα ηνία με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο και με ένα μοναδικό σκοπό. Να σώσει τις τράπεζες ξοδεύοντας τρισεκατομμύρια για να εμποδίσει, όπως το βλέπει, έναν οικονομικό Αρμαγεδδώνα. Όμως αυτή ακριβώς η πράξη λειτουργεί καταλυτικά για να επέλθει ο οικονομικός Αρμαγεδδών από την πίσω πόρτα. Βλέπετε, κανείς δεν μπορεί να ξοδεύει συνεχώς, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να πληρώσει τον λογαριασμό.

Από το 2008 έχουμε συνεχείς προσπάθειες για να διασωθεί το σύστημα. Κολοσσιαία ποσά από τα λεφτά των φορολογούμενων και από τις υποθήκες των μελλοντικών εισπράξεων των κρατών, έχουν ξοδευτεί και έχουν πεταχτεί στο σιφόνι, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διασωθούν τα τραπεζικά ιδρύματα και το σύστημα.

Το αποτέλεσμα όμως είναι εντελώς το αντίθετο. Κάντε ένα βήμα πίσω και πείτε μου τι βλέπετε: Ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα σμπαράλια, που βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ό,τι στην αρχή της κρίσης. Η μισή Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι χρεωκοπημένη, οι περισσότερες τράπεζες να έχουν χάσει το 50% με 80% της εμπορικής τους αξίας. Σκιώδεις τράπεζες-κολοσσοί, όπως η Bank of America και η JP Morgan, που σύντομα δεν θα υφίστανται, καθώς φλερτάρουν με τη χρεωκοπία. Μια Κίνα που αρχίζει να βλέπει ύφεση παντού και μια Ιαπωνία που σύντομα θα μας συγκλονίσει με τα πρωτοσέλιδα της χρεωκοπίας της, η οποία είναι πλέον αναπόφευκτη.  

Τίποτε λοιπόν δεν πάει καλά, όπως υποτίθεται θα πήγαινε με τα μέτρα λιτότητας που προωθεί για τα κράτη το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καρτέλ, με στόχο να σωθεί το ίδιο από τον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που έρχεται.

Ο λόγος είναι τόσο απλός και τώρα που βρισκόμαστε μέσα στη Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου είναι ξεκάθαρος: Το να σωθούν οι τράπεζες δεν είναι το ίδιο με το να σωθούν οι άνθρωποι ή οι κοινωνίες. Κι όμως, η ολοένα και πιο σκληρή λιτότητα που έχει εξαπολυθεί και επιβληθεί πάνω μας είναι το καταστροφικό κόστος που πρέπει να πληρώσουμε για να διασωθούν οι τράπεζες και να συνεχίσουν να υπάρχουν!

Μέσα στο μεγάλο σκοτάδι που κρύβει την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου, η πανικόβλητη ανθρωπότητα έχει μια πολύ σημαντική απόφαση να πάρει. Ή θα σώσει τις τράπεζες ή θα σώσει τις κοινωνίες. Να σώσει κάποιους οργανισμούς που τα τελευταία χρόνια έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο; Ή να σώσει τις κοινωνίες που αυτή τη στιγμή συγκλονίζονται συθέμελα λόγω του κόστους της διάσωσης ενός βαθύτατα χρεωκοπημένου και αποτυχημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος και της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού;

Βαθιά μέσα στην Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου
τα πράγματα είναι ξεκάθαρα πια...

Τις επόμενες μέρες και εβδομάδες θα συνεχίσουμε να ακούμε διάφορες επίσημες και ανεπίσημες οικονομικές "προβλέψεις", που συνεχώς θα αναθεωρούνται, για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Θα μας ταράξουν επίσης στις "επιστημονικές προβολές" για το έλλειμμα, μέχρι 100 χρόνια στο μέλλον, οπότε θα "επιστρέψουμε στις αγορές". Παρόμοια ψέματα ακούγονται από όλα τα ΜΜΕ σε καθε γωνιά του δυτικού κόσμου.

Στην Ελλάδα, ήδη μας λένε πως ο ρυθμός της οικονομικής συρρίκνωσης θα μειωθεί και το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα κοπεί στο μισό, όσο φυσικά θα λαμβάνονται "απαραίτητα" μέτρα λιτότητας ή θα τιμωρούνται παραδειγματικά οι "δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες". Εδώ θα πρέπει να πούμε το αυτονόητο: Αυτές οι προβλέψεις είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας, η οποία είναι πολύ χειρότερη από τις προβλέψεις, όπως συνέβη άλλωστε και πέρυσι, αλλά και πρόπερσι. Τα ψέματα δεν μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα, ούτε να κρατήσουν τις μάζες πειθήνιες για πάντα.

Κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η σχέση χρέους προς ΑΕΠ δεν υπερέβαινε ποτέ το 200% κι αυτό για να αντιμετωπιστούν οι δαπάνες πολέμων. Σήμερα παγκοσμίως η σχέση χρέους προς ΑΕΠ βρίσκεται στο 310%. Το χρέος αυξάνεται 11% το χρόνο! Όποια πιθανότητα ανάπτυξης και να υπήρχε, καταστρέφεται από το ίδιο το χρέος! 

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να σωθούν οι τράπεζες και το σύστημα, αλλά να αλλάξουν. Να σταματήσει η ανθρώπινη οικονομία να βασίζεται στο χρέος και στο χρήμα ως χρέος. Είναι ανάγκη να επιστρέψουμε πίσω, στις εποχές που το χρήμα το εξέδιδαν τα κράτη και δεν εμπεριείχε από τη γέννησή του το χρέος μέσα του (Βλέπε το άρθρο Ο Ενδέκατος Βώλος).

Όσο αυτό το χρηματοπιστωτικό σύστημα-βαμπίρ συνεχίζει να υφίσταται, θα συνεχίζει να απομυζά από τις κοινωνίες αυτό που τις κρατάει ζωντανές, το αίμα τους - αυτό που ονομάζουμε εθνικό πλούτο. Από ένα σημείο απομύζησης και πέρα, οι κοινωνίες πεθαίνουν.

Το ζήτημα δεν είναι ταξικό. Δεν βρίσκεται μόνο σε κάποια πάλη ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις για το ποιός θα είναι το αφεντικό. Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης της ίδιας της ανθρωπότητας. Γιατί αντίθετα με όσα πιστεύουν μερικοί ψυχοπαθείς πλούσιοι νεοταξίτες κερδοσκόποι, δεν μπορεί η ανθρωπότητα να υπάρξει χωρίς κοινωνίες. Ούτε οι ίδιοι είναι εκτός κοινωνίας. Και αυτή η πλάνη τους μας έχει οδηγήσει ώς εδώ. Βαθιά μέσα στην Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου, με το τρομερό παγωμένο σκοτάδι να μας σκεπάζει όλους...

Στα γρανάζια της προπαγάνδα τους

“Ακόμα και η πιο ευφυής προπαγανδιστική τεχνική δεν θα φέρει αποτέλεσμα εκτός αν μια ουσιώδης αρχή βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό – (η προπαγάνδα) πρέπει να περιορίζεται σε ορισμένα σημεία μόνο και να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.” ~ Γιόζεφ Γκαίμπελς

Είναι απλό. Η ουσία βρίσκεται στην επανάληψη μέσω των ΜΜΕ. Κάθε βράδυ, όσοι είναι αρκετά άτυχοι και εθισμένοι να παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεών τους εκτίθενται στην προπαγάνδα του συστήματος.

Κάντε ένα πείραμα. Μην δείτε ειδήσεις και πρωινάδικα για δύο μέρες. Θα συνειδητοποιήσετε πως θα έχετε ηρεμήσει, πως δεν είστε πλέον τόσο εξαντλημένοι ψυχολογικά, πως θα σταματήσετε να είστε συνεχώς εκνευρισμένοι και καταθλιπτικοί.

Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός πως παρακολουθείτε τις ειδήσεις που σας ταΐζουν, σε τακτική βάση! Εκνευρίζεστε, φωνάζετε και κανένας φυσικά δεν σας ακούει. Πιθανώς, δεν πιστεύετε πλέον τίποτε από αυτά που σας λένε, όμως δεν συνειδητοποιείτε πως αυτά που σας λένε συγκρούονται στο επίπεδο των ιδεών με αυτά που ξέρετε και πιστεύετε. Πάρτε για παράδειγμα το πετυχημένο ψευτοδίλημμα, "ευρώ ή δραχμή και χρεωκοπία", ή εκείνο το αμίμητο "είναι καλύτερο να μείνουμε στο ευρώ, έστω και με κόστος την εθνική μας ανεξαρτησία, την οποία είχαμε εκχωρήσει ούτως ή άλλως"... Δεν τα πιστεύετε, αλλά μήπως έχουν και δίκιο; Πού το ξέρουμε εμείς;

Όλα αυτά και κάποια άλλα τα ακούτε να επαναλαμβάνονται καθημερινά. Εκεί βρίσκεται και η επιτυχία της όλης επιχείρησης. Η επανάληψη των πληροφοριών αντικαθιστά τις αρχικές μνήμες με νέες και συχνά με ψεύτικες μνήμες. Το διάσημο βιβλίο 1984 του Τζωρτζ Όργουελ εξηγεί αυτή τη διαδικασία της αντικατάστασης πραγματικών αναμνήσεων από μηντιακές κατασκευασμένες αναμνήσεις. Όταν κάποιος υπόκειται σε αυτές, του είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να σκεφτεί έξω από τα πλαίσια που του επιβάλλονται. Να σκεφτεί δηλαδή "έξω από το κουτί". Η παγίδα σε αυτό το σημείο έγκειται στο γεγονός πως όταν οι άνθρωποι επιχειρούν να σκεφτούν έξω από το κουτί, πέφτουν θύματα μιας άλλης παράλληλης προπαγάνδας που αλλοιώνει κάποιες άλλες μνήμες τους και η οποία επιτυγχάνει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα στα ΜΜΕ είναι κυρίως ιστορίες για τη Βουλή, τους βουλευτές και τους πολιτικούς μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την οικονομία, που είναι γεμάτες με παραπληροφόρηση, με μια νέα ερμηνεία της ιστορίας και με μια παράλειψη σημαντικότατων λεπτομερειών. Η μόνος πραγματικός μπούσουλας που έχουμε σε αυτό το εχθρικό για τη λογική μας περιβάλλον είναι μερικά από τα καλύτερα εργαλεία μας: Η Ιστορία, η Κοινωνιολογία, η Κοινή Λογική και τα βασικά Μαθηματικά και Οικονομικά. Η δε Ιστορία είναι ο καλύτερος οδηγός μας, καθώς το παρελθόν φωτίζει το μέλλον. Όλα όσα βλέπουμε σήμερα, έχουν επαναληφθεί με χαμηλότερη ένταση στο παρελθόν.

Είναι περίεργο πως οι ζωντανές αναμνήσεις που έχουμε από γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας είναι εκείνες που θα απωθηθούν πρώτες από διάφορες επεξεργασμένες ψευδοαναμνήσεις που δημιούργησαν τα ΜΜΕ και άλλοι. Οι άνθρωποι δεν θυμούνται ξαφνικά τι ακριβώς είχε συμβεί στο παρελθόν, χάρη στη διαδικασία της αφήγησης της ίδιας ιστορίας, ξανά και ξανά. Το να αφήνουν βαθμιαία έξω όλο και περισσότερες σημαντικές λεπτομέρειες είναι μέρος της τεχνικής της "επαναφήγησης" της πραγματικότητας. Σταδιακά, σημαντικές πτυχές μιας ιστορίας "χάνονται" από τη συλλογική μνήμη και στο τέλος επικρατεί μόνο η επίσημη εκδοχή των πραγμάτων. Ή τουλάχιστον, έτσι μας λέει η θεωρία. Αυτός φαίνεται όμως να είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι δεν θυμούνται πλέον τις δικές τους μνήμες σχετικά με τα κοινά, αλλά υιοθετούν τις μνήμες που τους επιβάλλουν οι επιδρομείς της κοινωνίας τους. Οι μνήμες αυτές δεν αφορούν προσωπικές ιστορίες και προσωπικές λεπτομέρειες από το παρελθόν, καθώς αυτές δεν τις αγγίζουν γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα. Όμως, η μάχη για το μυαλό μας γίνεται στο επίπεδο της αλλοίωσης των συλλογικών αναμνήσεων από διάφορα μεγάλα γεγονότα, τα οποία υπόκεινται σε συνεχή αναθεώρηση με τη διαρκώς διαφορετική αφήγησή τους ξανά και ξανά και ξανά.

Ξαφνικά, ο Σημίτης, ο Παπαντωνίου και ο Παπαδήμος έκαναν το καθήκον τους χωρίς να πλαστογραφήσουν τα δημοσιονομικά στοιχεία που έστειλαν στην ΕΕ, σε συνομωσία με την Goldman Sachs, την οποία πλήρωσαν δισεκατομμύρια για να το κάνει, με αποτέλεσμα να εισέλθει η ανέτοιμη Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Ξαφνικά, τα στοιχεία που πλαστογράφησαν δεν αφορούσαν το σύνολο του προϋπολογισμού, αλλά "μόνο ένα μικρό μέρος", το οποίο "δεν είναι και τόσο σοβαρό". Κοινώς δεν ήταν μεγάλη πλαστογραφία, αλλά τοσοδά μικρούλα και απολύτως δικαιολογημένη. Ξαφνικά η Goldman Sachs, που τα έκανε όλα, δεν ήθελε να κάνει κακό και ζητάει δημόσια συγγνώμη για τα λάθη του παρελθόντος. Το ότι είναι παράνομοι όλοι τους, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ξαφνικά ο Σημίτης βγαίνει σε κυριακάτικες εφημερίδες με άρθρα του και λέει πως δεν έχει κάνει κάτι κακό, αλλά φρόντιζε το συμφέρον της χώρας. Η αφήγηση του περιστατικού, ξανά και ξανά και ξανά, με ολοένα και πιο αλλοιωμένες λεπτομέρειες, οδηγούν την κοινή γνώμη να ξεχάσει σημαντικές ιστορίες. Όπως αυτή με τους ανθρώπους που την οδήγησαν στη στοργική αγκαλιά των πιστωτών.

Ο Παπανδρέου; Τον θυμάστε αυτόν το θλιβερό τύπο; Όλοι ήθελαν να τον στείλουν στο Γουδί, να τον πυρπολήσουν και να τον διώξουν με ελικόπτερο μέχρι λίγο καιρό πριν. Τώρα, ξαφνικά τον ξέχασαν και είναι ελεύθερος να ζήσει σαν κροίσος, σαν ανταμοιβή έναντι των πολύτιμων υπηρεσιών του. Δεν είναι και λίγο να παραδίδει κανείς μια χώρα στο πιάτο για άρμεγμα. Κανείς δεν ασχολείται πια μαζί του, πόσο μάλλον να τον καταστήσει υπόλογο για κάτι. Το δεν νεοΠΑΣΟΚ άρχισε, λέει η προπαγάνδα, να αυξάνει ξανά τα ποσοστά του! Ο ίδιος θα παραμένει εκεί αρχηγός, όσο ο Παπαδήμος παραμένει πρωθυπουργός!

Ο Παπαδήμος, μας λένε, δεν είναι ένας ακόμα νεοφιλελεύθερος ΠΑΣΟΚος, πολιτικός κλώνος του Σημίτη και άνθρωπος της Τριμερούς Επιτροπής, δηλαδή των δανειστών και "κάποιος που μιλάει ελληνικά χωρίς να είναι με τους Έλληνες", αλλά ένας εθνοσωτήρας τεχνοκράτης που θα ηγείται πλέον σε όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις από τώρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εξάλλου, τι τη χρειαζόμαστε τη Βουλή; Δεν βλέπουμε τα χάλια της;

Ξαφνικά δεν υπάρχει σκάνδαλο Siemens και η καθόλα συμπαθέστατη εταιρία δεν είναι υπόλογη για χρηματισμό. Αφήστε που όσοι πολιτικοί τα πήραν ανοιχτά, ζουν σαν άρχοντες και απολαμβάνουν τον καφέ τους με φόντο την Ακρόπολη. C4I; Τί είναι αυτό; Μοντέλο αυτοκινήτου;

Α ναι, την περασμένη 28η Οκτωβρίου, η μέρα που τους έκανε όλους να χεστούν πάνω τους από φόβο, τη θυμάται κανείς; Μάλλον όχι. Η απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό είναι πως η προπαγάνδα τους παίζει με το μυαλό σας, αγαπητοί μου αναγνώστες. Όπως άλλωστε διαπιστώνετε και εσείς.

Η μάχη για το μυαλό μας

Η μάχη για το μυαλό μας είναι ανελέητη και μας αφήνει εξαντλημένους ψυχολογικά και με μια οργή για τα πάντα. Η προπαγάνδα τους δεν χρειάζεται να μας πείσει. Μπορεί να μας αδειάσει και να μας εξουδετερώσει ψυχολογικά. Ακόμα και τότε, θα έχει πετύχει ένα δευτερεύον στόχο της, να μας φθείρει. Κάποια στιγμή, σε βάθος χρόνου, μπορεί να σταθούν και τυχεροί και αυτό να μετατραπεί και ρτη φυσική μας εξόντωση, μέσω ασθενειών που θα προέλθουν από την κακή ψυχολογία που μας έχουν επιβάλει. Δεν είναι τυχαίο πως το λένε Σοκ και Δέος.

Η μόνη λύση που έχετε είναι να σβήσετε την τηλεόραση! Κάντε άλλα πράγματα! Δεν ενημερώνεστε από την τηλεόραση, όπως νομίζετε, αλλά όπως το είχε θέσει και ο Γιωργάκης, "διαπαιδαγωγείστε". Παραδόξως, αυτή του η φράση έχει χαθεί από τη συλλογική μνήμη, από τα δημόσια αρχεία, από τη μνήμη όλων μας. Προπαγάνδα.

Χαράτσια, εξόντωση και αποπροσανατολισμός

Όχι μόνο αυτό, αλλά ετούτες τις μέρες η προσοχή όλων μας έχει εστιαστεί στη γελοία υπόθεση του χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ. Το μέτρο είναι πέρα για πέρα αποτυχημένο, σε πολλά επίπεδα. Κοινώς αντανακλά τη ψυχοσύνθεση, τη μοχθηρία και τη φαιδρότητα των ιθυνόντων νόων που το έχουν συλλάβει, με πρώτο και καλύτερο το Βεζύρη-Αντιπρόεδρό μας. Το μέτρο σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων του περασμένου Σαββατοκύριακου, είχε αποφέρει μόνο 100 εκατομμύρια ευρώ, από τα 1,7 δις που προσδοκούσε ο εκτελών χρέη υπουργού Οικονομικών και Μέγας Βεζύρης της Ύπατης γερμανικής Αρμοστείας, Δυσβάγγελος Βενιζέλος. Το σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα που προκαλεί θα εξελιχθεί στο κύριο πολιτικό ζήτημα των επόμενων μηνών, ενώ η κοινωνική αναταραχή που θα προκαλέσει αν συνεχιστεί θα κάνει τα Δεκεμβριανά του 2008 να φαντάζουν σαν φεστιβάλ ειρήνης.

Φυσικά εκεί στα ύψη της Νεφελοκοκκυγίας, που ζουν τα πουλιά και οι πολιτικοί μας, η μόνη αντιμετώπιση που αρμόζει σε αυτό το θέμα είναι μόνο επικοινωνιακή. Η "ανθρωπιά" του "φιλάνθρωπου" Βαγγέλη έλαμψε με τη μάνα των 16 παιδιών που από εδώ και πέρα θα της πληρώνει το ρεύμα η ίδια η ΔΕΗ, μετά από εντολή του. Μέχρι τότε, η ανώνυμη μάνα, πλήρωνε υποτίθεται κανονικά καθώς ο Άνθρωπος υπουργός δεν γνώριζε το δράμα της. Πιθανώς, την ιστορία αυτή την έγραψαν οι ίδιες ιδιοφυίες που έγραφαν και γράφουν τους λόγους του Γιωργάκη και του Παπαδήμου.

Με αυτό τον μαγικό τρόπο η προσοχή μας στρέφεται αλλού καθώς θα περνούν το ένα μετά το άλλο και τα 8 νομοσχέδια που θα καταστήσουν τη χώρα υπόδουλη, χρεωκοπημένη και τους κατοίκους της δουλοπάροικους. Έτσι δουλεύει η προπαγάνδα.

Όμως ο κοινωνικός αναβρασμός συνεχίζεται. Οι "επιτροπές" των δήμων για να κρίνουν "αξιοκρατικά" ποιοί μπορούν να πληρώνουν και ποιοί όχι, τα SMS προς τη ΔΕΗ για αίτηση εξαίρεσης, οι φιοριτούρες του Βενιζέλου προς την πολύτεκνη μάνα, θα ξεχαστούν όλα όταν αρχίσει να πέφτει ο διακόπτης και οι Έλληνες ξεκινήσουν το βίαιο ταξίδι της επιστροφής τους στο 17ο αιώνα. Σε μια εποχή που η μόνη συντροφιά θα είναι μια λάμπα πετρελαίου. Ξαφνικά, τα κατάφωτα σπίτια των πολιτικών, γεμάτα με χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια να αναβοσβήνουν, ενώ μέσα έχει φώτα, ακούγεται μουσική και γέλια, θα φαντάζουν σαν μιας πρώτης τάξης στόχοι για τους εξαθλιωμένους που θα ψάχνουν στα σκουπίδια να φάνε, πριν επιστρέψουν στο κρύο, σκοτεινό σπίτι τους (που τον επόμενο μήνα θα τους κατασχέσει ούτως ή άλλως ο Βενιζέλος – πάλι). Τη γιορτινή ατμόσφαιρα και το πλούσιο γιορτινό τραπέζι των πολιτικών μας μπορεί ανά πάσα στιγμή να διακόψει μια ανεξέλεγκτη βία από το πλήθος. Το να περιμένει κανείς πως μπορεί να κλειστεί σε ένα παλάτι, με φρουρούς γύρω και να ζήσει μια ζωή γεμάτη χλιδή, ενώ οι υπόλοιποι γύρω πεθαίνουν της πείνας και δεν έχουν ρεύμα, πέρα από τρέλα, είναι και ο γρηγορότερος δρόμος για τη γκιλοτίνα.

Δεν ξέρω αν σε αυτή τη φάση μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτά που μας συμβαίνουν. Με το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας σε ένα τεχνητό μηντιακό κώμα, που ονειρεύεται πως ο Παπαδήμος θα μας σώσει από τη φτώχια και τη δυστυχία και πως όλα θα επιστρέψουν στις παλιές καλές εποχές, έχουμε βρεθεί σε ένα Καθαρτήριο στο οποίο ο χρόνος έχει παραμορφωθεί και τα πράγματα φαίνονται να μην κυλούν προς καμία κατεύθυνση. Αυτό, ευελπιστεί η ντόπια άρχουσα τάξη, θα συνεχιστεί για κάνα χρόνο μέχρι τις εκλογές. Μετά, με μια νέα κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, ο Παπαδήμος θα ηγηθεί της χώρας μέχρι το 2256. Μήπως είστε από εκείνους τους οπαδούς του Χάους που περιμένουν εκλογές τον Μάρτη; Μα δεν προλαβαίνει ο άνθρωπος να μας σώσει μέχρι τότε! Τί θέλετε, δηλαδή, δραχμή και χρεωκοπία;

Μέχρι τότε, η αποικία θα αρχίσει να υποδέχεται τα πρώτα της μεταλλαγμένα προϊόντα, στα οποία θα γίνουμε πρώτης τάξεως πειραματόζωα. Οι αλλεργίες θα αυξηθούν κατακόρυφα, το ίδιο και οι θάνατοι από αλλεργικά σοκ. Παράλληλα, τα πρώτα πυρηνικά απόβλητα από τη Γερμανία θα έλθουν με ειδικά τρένα και θα φιλοξενούνται στις θάλασσες και στα βουνά της χώρας μας. Θα μας πουν, ας προσέχατε να μην ζούσατε πέρα από τις δυνατότητές σας. Τώρα θα πρέπει να τιμωρηθείτε παραδειγματικά για να εξιλεωθείτε.

Ο νεοφιλελεύθερος παράδεισος είναι εδώ και κατοικεί στο μυαλό μας και σύντομα θα βρίσκεται και παντού γύρω μας. Αλλά ώς τότε, το πιο πιθανό είναι να έχουμε ξεχάσει πως κάποτε είχαμε μια χώρα και πως είχαμε ευημερία... Ή μήπως όχι; Μήπως η προπαγάνδα δεν αρκεί για να καπελώσει τα πάντα, όπως πιστεύουν οι κεντρικοί σχεδιαστές;

Το παιχνίδι του ψεύδους

...σε όλες τις μορφές, διαστάσεις και γωνίες

Λουκάς Παπαδήμος
Μιλάει ελληνικά, αλλά δεν είναι με τους Έλληνες...

Εδώ και μερικές μέρες είχα σταματήσει να γράφω στο ιστολόγιο αυτό γιατί αρνιόμουν κατηγορηματικά να παίξω το παιχνίδι του ψεύδους που κυριαρχεί παντού γύρω μας.

Σήμερα, οι μάσκες έχουν πέσει πλήρως και ο κόσμος μας έχει χωριστεί πλέον σε δύο ξεκάθαρα στρατόπεδα. Στους Μνημονιακούς, τους συνεργάτες δηλαδή των ντόπιων και ξένων επιδρομέων κατά της ελληνικής κοινωνίας και σε όλους τους άλλους. Όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Η "είδηση" είναι ότι ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ο Μέγας αυτός Πατριώτης, παραιτείται. Στα τσακίδια, θα λέγαμε, αν η παραίτησή του ήταν μια ξεκάθαρη κίνηση ευθιξίας ή αν γινόταν μόνο και μόνο γιατί έχει αποτύχει η πολιτική του. Δυστυχώς, το παιχνίδι δεν είναι και τόσο απλό ούτε υπάρχουν καθαρές λύσεις.

Ο διάδοχος του Γιωργάκη και γενναίος εθνοσωτήρας είναι τελικά ο Λουκάς Παπαδήμος. Ας δούμε λίγο το βιογραφικό του: ΝεοΠΑΣΟΚος, πρώην κεντρικός τραπεζίτης της ΤτΕ, αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, μέλος της σπείρας Μπίλντεμπεργκ (άρα νεοταξίτης), ένας από τους κύριους υπεύθυνους για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου κατά την περίοδο του καθεστώτος Σημίτη, συνυπεύθυνος για την πλαστογράφηση των δημοσιονομικών στοιχείων της χώρας με στόχο την ένταξή της στην ΕΕ, τα οποία παρέδωσε ο ίδιος στην Ένωση. Στην συνέχεια, τον φυγάδεψαν στην ΕΚΤ, όπου έγινε και αντιπρόεδρος σαν αναγνώριση για τις υπηρεσίες του.

Ας δούμε λίγο τη φαρσοκωμωδίας που μας τάιζαν όλον αυτό τον καιρό. Καταρχήν, υπάρχει ο Γιωργάκης και το περιβάλλον του που κάνουν τα πάντα για να μην παραιτηθεί από την εξουσία. Κωλοτούμπες, ψέματα, ξανά κωλοτούμπες, ατιμίες και πάλι ψέματα. Από την άλλη, οι Μπίλντεμπεργκερς που ενεργοποίησαν τον Σαμαρά, ο οποίος μας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο και απέδειξε πως τα δύο χρόνια αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης από τη νεοΝΔ ήταν ένα ψέμα, ένα πρόσχημα για να κερδίσει ψηφουλάκια. Και όταν κλήθηκε να υπηρετήσει τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, ο τέως συγκάτοικος του έτερου νεοταξίτη ΓΑΠ έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο.

Παράλληλα, οι Μπιλντενμπέργκερς, οι τύποι της Τριμερούς και το διεθνές τραπεζικό καρτέλ από καιρό ετοίμαζαν τον εθνοσωτήρα Λουκά Παπαδήμο για να συνεχίσει το έργο. Ο νέος βοηθός του γκαουλάιτερ Χόρστ Ράιχενμπαχ "έτυχε" να περάσει τον Ατλαντικό, αλλά ποτέ δεν του είχε γίνει επίσημη πρόταση για να αναλάβει την πρωθυπουργία (ενώ τον κάλεσε ο ίδιος ο ΓΑΠ). Παράλληλα, έβαλαν απέναντί του κάποιες άλλες επιλογές, που δεν είχαν εξαρχής καμία ελπίδα: Τον φυγόδικο από το Ειδικό Δικαστήριο Ρουμελιώτη, τον αχώνευτο και κακότροπο Πετσάλνικο και κάποιους άλλους. Η επιλογή της Λέσχης όμως ήταν από την αρχή ο Παπαδήμος.

...και η κατάρρευση της Ευρωζώνης συνεχίζεται... Οι λύσεις
του νεοφιλελευθερισμού δεν αρκούν για να αναστρέψουν
την πορεία προς την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού
συστήματος. Απεναντίας, τα νεοταξικά κόλπα σε Ελλάδα
και Ιταλία την επιταχύνουν και τη δυναμώνουν.

Πώς όμως θα μπορούσαν να περάσουν τον κεντρικό τραπεζίτη ως τον νέο πρωθυπουργό, χωρίς να καεί η Αθήνα, την ίδια περίοδο που οι τράπεζες και οι "εταίροι" μας κάνουν γιουρούσι στην ελληνική κοινωνία; Μόνο ένας τρόπος υπήρχε: Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση με την ακυβερνησία στην οποία έχουμε περιέλθει, για να παρουσιάσουν τον Παπαδήμο ως εθνοσωτήρα.  Αυτόν, που όπως είπαν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, "μιλάει Ελληνικά, αλλά δεν είναι με τους Έλληνες". Ένα τύπο που θα προωθήσει τα σχέδιά των νεοταξιτών γραφειοκρατών και των λακέδων του Ράιχ με τρόπους που ο Παπανδρέου δεν θα φανταζόταν καν.

Από εδώ και πέρα θα πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα. Το μόνο καλό είναι πως αυτή η πολιτική κατάσταση τραβεστί, με δωσίλογους να το παίζουν πατριώτες, φτάνει στο τέλος της. Ή μόλις τώρα ξεκινάει μια ακόμα χειρότερη περίοδος προπαγάνδας, ακόμα περισσότερων ψεμάτων και δανείων, καθώς και μιας πιο εντατικής αρπαγής του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου. Σύντομα θα μάθουμε.  

Τζιμάκος για πρωθυπουργός!

(Σόρρυ Τζιμάκο, αυτό μάλλον κατάρα είναι πια... 

Για Στρατηγός της Αντίστασης έπρεπε να πω...! Αυτό...)

Σχόλια για την παλαβή κατάσταση που μας τροφοδοτούν

τα δύο κόμματα εξουσίας, από το μοναδικό Τζίμη Πανούση. 

Απόσπασμα από τη καθημερινή ραδιοφ(ο)νική του εκπομπή...

Το ημερολόγιο του παράφρονα...

Χωρίς σχόλια

Καλώς ορίσατε στη Νέα Αταξία Πραγμάτων

"Το έλλειμμα της Ελλάδας, είναι το πλεόνασμα της Γερμανίας" ~ Κριστίν Λαγκάρντ, ΔΝΤ

"Τί αξία έχει το χρήμα, όταν δεν το 'χεις;" ~ Ανώνυμος

- "Μπαράκ. Πρέπει να σώσουμε ξανά τις τράπεζες!
Δεν βγαίνουν πια τα σχέδια και η περιούσια
Νέα Τάξη Πραγμάτων καθυστερεί απελπιστικά...
Τί θα κάνουμε; Τί θα κάνουμε;"
- "Χαμογέλα, Νικολά... Θα μας καταλάβουν..."

Η είδηση είναι πως το μέχρι πρότινος χρεωκοπημένο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρόκειται να λάβει σύντομα ακόμα περισσότερη χρηματοδότηση. Τούτος θα είναι και ο τρόπος που ολόκληρος πλέον ο πλανήτης θα αναγκαστεί να πληρώσει, υποτίθεται για να περισώσει, τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τη Γουόλ Στριτ, σύμφωνα με τη συμφωνία που επετεύχθη στις Κάννες κατά τη διάρκεια της Συνόδου των G20. Όλοι όμως γνωρίζουν – ακόμα και οι επαγγελματίες ψεύτες που κατέληξαν στη συμφωνία – πως αυτό είναι πλέον αδύνατο να συμβεί. Το ψευδοδίλημμα τύπου Τ.Ι.Ν.Α. (There Is No Alternative – Δεν υπάρχει εναλλακτική), σήμα κατατεθέν του νεοφιλελευθερισμού, παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο: Ή θα σώσουμε τις τράπεζες, το ευρώ και το δολάριο ή ο Αρμαγεδδών θα μας χτυπήσει την πόρτα. Και όσο καθόμαστε και αναλογιζόμαστε τον τρόμο που προκαλεί αυτή η δήλωση, τόσο η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία συνεχίζεται ανενόχλητη. 

Θα πρέπει να σκεφτούμε κάτι βασικό εδώ. Ποιός πρόκειται να σωθεί όταν γίνει η διάσωση των τραπεζών; Εσύ, αναγνώστη; Εγώ; Οι οικογένειές μας; Η απάντηση είναι, όχι. Όμως μας έχουν κάνει να πιστεύουμε πως η μοίρα μας είναι αλληλένδετη με εκείνη των τραπεζών. Και ώς τώρα αυτή η προπαγάνδα δουλεύει μια χαρά.

Στην πραγματικότητα, η άρχουσα τάξη κρατάει τα λάφυρα, κάθεται πάνω τους και ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Εκείνοι σώζονται, ενώ οι υπόλοιποι πορευόμαστε προς το χείλος της αβύσσου.

Γιατί λοιπόν θα πρέπει να σωθούν οι τράπεζες; Ποιό το όφελος για την κοινωνία αν απορροφήσει τις ζημιές χρεωκοπημένων ληστρικών οργανισμών, ενώ παράλληλα, για να το αντισταθμίσει αυτό, θα βυθίσει τον γενικό πληθυσμό στην έσχατη φτώχεια; Γιατί είναι τόσο καλή η ιδέα πως οι άνθρωποι θα πρέπει να πληρώνουν ολοένα και περισσότερα για να σώσουν τις τράπεζες, ενώ παράλληλα έχουν καταθέσεις στις περισσότερες από αυτές; Πότε θα έχουν σωθεί οι τράπεζες και πόσες φορές θα πρέπει να σωθούν, για να "σωθούν" πραγματικά; Και τέλος, ποιός θα έχει ακόμα λεφτά όταν τελειώσουν όλα αυτά; Η απάντηση στο τελευταίο είναι σίγουρα, όχι όσοι θα έχουν δει τις καταθέσεις τους να χάνονται με μαγικό τρόπο, ενώ θα χρωστούν τεράστια ποσά στα ταμεία διάσωσης, στο κράτος, στις τράπεζες.

Και ανάμεσα στους ένδοξους παγκόσμιους
ηγέτες του κόσμου τούτου, τσουπ να 'τος
και ο Ρόμπερτ Ζέλινγκ, ο Πρόεδρος
της Παγκόσμιας Τράπεζας! Προφανώς
είναι κι αυτός αρχηγός κράτους,
για αυτό είχε και ανάλογη
υποδοχή. Λέτε να πρέπει να αρχίσουμε
να τους λένε G21 για να τιμήσουμε τον
τραπεζικό τομέα, που τόσες θυσίες κάνει
για εμάς; Λέτε επίσης, όταν παραιτηθεί
ο Μπαράκ, να τον ορίσει διάδοχό του, όπως
οι δικοί μας κάνουν με τον Παπαδήμο;
Α, το μεγαλείο της δημοκρατίας! 

Η χώρα μας έχει περιέλθει σε πολύ δεινή θέση και η επιβίωσή της έχει αρχίσει να φαντάζει από δύσκολη έως αδύνατη.  Όταν προχωρήσουν περαιτέρω τα πράγματα και οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αρχίσουν να εμφανίζουν σημάδια αδυναμίας, τότε θα ξεκινήσει το φαγοπότι και εκεί. Θα γίνουν αυτόματα στόχοι των πειρατών των αγορών, πράγμα που θα τις αποδυναμώσει ακόμα περισσότερο και θα τις φέρει στο σημείο κατάρρευσης. Τότε θα αναγκαστούν να λάβουν μέτρα λιτότητας σε αντάλλαγμα με πακέτα διάσωσης και μνημόνια. Αυτό θα τις φέρει σε σημείο χρεωκοπίας, καθώς τα μέτρα δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Η φάμπρικα δούλεψε για την Ελλάδα, δούλεψε για τη Νότιο Αμερική, τώρα θα δουλέψει για όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο και την Ιρλανδία.

Υπάρχουν δύο σημαντικότατοι λόγοι που τα μέτρα λιτότητας δεν υπάρχει περίπτωση να δουλέψουν, όπως μας υπόσχονται οι μεγάλοι εγκέφαλοι της Τρόικας. Ο πρώτος είναι πως η λιτότητα είναι πολύ ακραία και το βάθος χρόνου της εφαρμογής της πολύ μακρύ. Οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί καρχαρίες και οι τράπεζές τους θα διευθύνουν τη χώρα για πολλά χρόνια και οι Έλληνες και οι Νοτιοευρωπαίοι δεν θα έχουν λόγο στο πώς θα λειτουργεί η κοινωνία και η οικονομία τους. Παράλληλα, όμως, τα μέτρα και το σχέδιο φαντάζουν καλά στο χαρτί, αλλά ποιός θα τα επιβάλει σε 1,2,5 ή 10 χρόνια, όταν όλοι θα έχουν εξαντληθεί από αυτά και θα κοχλάζουν από θυμό;

Ο Albert Edwards της Societe General συγκρίνει την κατάσταση της Ελλάδας με την Γερμανία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Η Γερμανία είχε αναγκαστεί να πληρώσει τεράστια ποσά ως πολεμικές αποζημιώσεις. Η τελευταία δόση από αυτές πληρώθηκε το 1991! Όμως, η Γερμανία ήταν μόνη της τότε. Η Ελλάδα όμως δεν είναι. Και η Ελλάδα είναι όμηρος των συμφερόντων των υπολοίπων.

Ο δεύτερος λόγος που δεν μπορεί να πετύχει η λιτότητα είναι πως υπάρχουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα. Αυτές οι χώρες θα απαιτήσουν την ίδια αντιμετώπιση, δηλαδή να κουρέψουν μεγάλα ποσοστά από το χρέος τους. Κι όμως, η συμφωνία των Βρυξελλών αναφέρει ρητά πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει και παράλληλα οι Ευρωπαίοι κατακρεουργούν και διαλύουν την Ελλάδα για παραδειγματισμό των υπολοίπων. Αυτή η μεγαλειώδης πολιτική έχει ένα μειονέκτημα. Ακόμα και αν η Ελλάδα παραμείνει στην Ευρωζώνη και την Ένωση για ένα ακόμα χρόνο, υπάρχουν πολλές άλλες χώρες που θα αναγκαστούν να αποχωρήσουν. Ή εναλλακτικά, να πιεστούν πολύ περισσότερο από την Ελλάδα.

Δείτε για παράδειγμα το παρακάτω: Οι διακυμάνσεις των ιταλικών κρατικών ομολόγων πλησιάζουν σε ένα κρίσιμο σημείο κινδύνου. Η ΕΚΤ λέει πως δεν θέλει και δεν μπορεί να σώζει την Ιταλία για πάντα. Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να φύγει σύντομα, αλλά το χρέος θα παραμείνει. Το ΔΝΤ ξεκινάει ένα πρόγραμμα λιτότητας αντίστοιχο με αυτό που έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Οι Ιταλοί πρέπει να υποφέρουν όπως και οι Έλληνες για να στρωθεί ο δρόμος για την "ανάπτυξη". Για ποιά ανάπτυξη μας μιλάνε οι πολιτικοί μας; Το μόνο που κάνουν είναι να στρώνουν το δρόμο για την Ευρω-κόλαση επί της Γης!

Και αυτή τη φορά, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας είναι πραγματικά γιγαντιαίο και μη-διαχειρίσιμο. Η Ιταλία είναι η 4η μεγαλύτερη αγορά κρατικών ομολόγων στον κόσμο. Όταν συμβεί η κατάρρευσή της λόγω ανυπέρβλητου χρέους, θα προκαλέσει ένα τεράστιο τσουνάμι το οποίο θα πνίξει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Αν φτάσουμε φυσικά ώς εκεί. Δείτε αυτό: Οι προβλεπόμενες πληρωμές του ελληνικού δημοσίου για τα κρατικά ομόλογα συνολικά είναι 10,16 δις ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου, ενώ στις 29/12 είναι πάνω από 5 δις! Και όλα αυτά, ενώ δεν έχει ακόμα δοθεί η περιβόητη 6η δόση των 8 δις!

Χρονοδιάγραμμα πληρωμών για το χρέος του ελληνικού
δημοσίου μέχρι το τέλος του έτους. Από τις 15 Δεκεμβρίου
και πέρα, το κράτος πρέπει να πληρώσει 10,16 δις ευρώ.
Χωρίς την 6η δόση των 8 δις, αυτό είναι αδύνατο. Για αυτό,
οι απειλές περί εξόδου της χώρας από το ευρώ και περί μη
καταβολής της 6ης δόσης είναι απλά κούφιες. Το
χρηματοπιστωτικό σύστημα θα καταρρεύσει αν η Ευρώπη
αποφασ'ισει να το κάνει. Είναι απλά ένας ακόμα
"ευρωμονόδρομος", ένα νεοφιλελεύθερο ψευδοδίλημμα
Τ.Ι.Ν.Α., που στόχο έχει να μας αναγκάσει να
παραχωρήσουμε την εθνικήμας κυριαρχία. Μάλλον, για
την ακρίβεια, για να επιτρέψουμε στον τραπεζίτη
Παπαδήμο να την παραχωρήσει αντί για εμάς.
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

Αν η Ελλάδα οδηγηθεί σε χρεωστάσιο μέχρι το τέλος του έτους από αυτή την κατάσταση, τότε θα προκαλέσει μια πλημμύρα στην παγκόσμια οικονομία η οποία θα οδηγήσει στο τέλος του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η καταστροφή που θα προκαλέσει θα είναι απόλυτη, καθώς θα αποτελέσει ένα καραμπινάτο πιστωτικό γεγονός το οποίο δεν θα μπορεί να αποκρύψει κανείς με κόλπα και μισόλογα περί "ελεγχόμενης, μη προοδευτικής, αριστερόστροφης, ετεροχρονισμένης μη-χρεωκοπίας". Θα είναι κανονική χρεωκοπία, τελεία. Οι κάτοχοι CDS θα απαιτήσουν τα χρήματά τους, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από τις δυνατότητες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεκάδες τράπεζες θα οδηγηθούν με τη σειρά τους στη χρεωκοπία. Θα είναι ένας τραπεζικός Αρμαγεδδών.

Οι επιβάτες των πολυτελών, γυαλιστερών λιμουζινών στις Κάννες, αυτοί που η υποδοχή τους είχε τόση γκλαμουριά και χλιδή, δεν θα το παραδεχτούν, αλλά έχουν χάσει εντελώς τον έλεγχο και το ξέρουν. Δεν λειτουργεί πια το κόλπο της απόκρυψης της αλήθειας από την κοινή γνώμη. Παρόλο που όλοι τους ορκίζονται πως θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα στην τύχη της και πως δεν θα δώσουν τα 8 δις της 6ης δόσης αν δεν βάλουμε τον Παπαδήμο πρωθυπουργό και να τον στηρίζουν υποχρεωτικά όλα τα κόμματα, ακόμα και η Αριστερά, στην πραγματικότητα δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι απλά μια μπλόφα, για να τρομάξουμε και να τους δώσουμε γην και ύδωρ και την υπόσχεση να υπακούμε στον γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ.

Παράλληλα με το δράμα της Ελλάδας, εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και η επίθεση κατά της Ιταλίας και ο εκβιασμός για λήψη μέτρων λιτότητας σε μια χώρα που, αντίθετα με τη δική μας, έχει πλεόνασμα στον ισολογισμό της! Και πού να μπει η Ισπανία, η Πορτογαλία και τέλος, η Γαλλία στο παιχνίδι!

Είναι ξεκάθαρο πια πως η είσοδος όλων μας στην Γερμανική Νομισματική Ένωση ήταν ένα ολέθριο λάθος για τις χώρες του Νότου. Ήταν ο πιο σύντομος δρόμος για να μετατραπούμε από χώρα με πλεονάσματα στον αγροτικό τομέα σε εισαγωγείς καρπουζιών και αγγουριών από τη συνάδελφο, επίσης χρεωκοπημένη, Αργεντινή. Το πραγματικό δράμα είναι πως αυτή η πολιτική μάς έχει αφήσει ανυπεράσπιστους και απροετοίμαστους για αυτό που έρχεται στη χώρα μας. Από εδώ και πέρα, θα πληρώσουμε πολύ ακριβά και σύντομα με αίμα, πόνο και φτώχεια, το λάθος της εισόδου μας στην Ευρωζώνη.