Με την εκπληκτική πένα του Τηλέμαχου Σταυρόπουλου (Helm)

Όταν το χιούμορ και το ταλέντο πετυχαίνουν κέντρο...

Περισσότερα δείγματα δουλειάς του ταλαντούχου Τηλέμαχου Σταυρόπουλου θα βρείτε πατώντας εδώ.

Η μεγάλη κομπίνα με την ευρωδραχμή

Ένα από τα θέματα της ημέρας σήμερα, όπως τα αναφέρει ο μηχανισμός του Σοκ και Δέους, είναι πως οι Ευρωπαίοι και οι τραπεζίτες φίλοι μας ακονίζουν τα ΑΤΜ τους για να εκδίδουν δύο τύπους χρημάτων, τα οποία λένε πως ήδη τα τυπώνουν.

Tο ζήτημα και η μεγάλη απάτη όμως είναι ποιός θα εκδίδει αυτό το "εθνικό νόμισμα" με το οποίο μας απειλούν. Το κόλπο είναι πως θέλουν να συνεχίσει να εκδίδει η ΕΚΤ το "Geuro" ή "ευρωδραχμή" ή "νέα δραχμή" ή τα "κατοχικά μάρκα", πείτε το όπως θέλετε. Όμως, από τη στιγμή που ένα νόμισμα δεν εκδίδεται από ένα κρατικό νομισματοκοπείο για λογαριασμό μιας κρατικής κεντρικής τράπεζας (και όχι ιδιωτικής, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος), τότε παραμένει σε ισχύ η ίδια ακριβώς κομπίνα με αυτή του ευρώ και τα οφέλη που προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα εξανεμίζονται. Με τη μόνη διαφορά πως οι όροι γίνονται απείρως δυσχερέστεροι για τον πληθυσμό, υπέρ των επικυρίαρχων Γερμανών και τραπεζών.

Το σχέδιο, όπως το παρουσιάζουν, εμφανίζει μια "νέα δραχμή" που δεν θα ελέγχεται σε κανένα βαθμό από το ελληνικό "κράτος" (που σύντομα με την υπονόμευση που δέχεται θα ενταχθεί στα ανέκδοτα της κατηγορίας "Αλβανός τουρίστας" και "ΓΑΠ, πρωθυπουργός της Ελλάδας, 76ος Global Thinker"). Το νόμισμα, το οποίο απειλούν πως θα μας χώσουν μέσα στο λαρύγγι μας αν δεν κάνουμε ό,τι πουν, θα αποτελεί στην ουσία ένα υποτιμημένο τοπικό ευρώ. Αν θυμάστε καλά, αυτό ήταν το σχέδιο από την αρχή για τις χώρες του νότου: Ευρώπη δύο ταχυτήτων. Το θυμάστε;

Ιστορικές στιγμές: Πως σώθηκε η Ευρώπη...
Πάνω σειρά:
- "Έμπαινε Σόιμπλε αγόρι μου!!!"
- "Δώστους ευρωδραχμή, παιχταραααά μου!"
- "Jaaaaaaaaa!  Jaaaaaaaaa! Wunderbar! Uber Alles!"
- "Ai Caramba! Πώθ θα γυρίθω πιθω Ιθπανία τώρα;"
- "Ναι! Ναι! Έτσι γ@μ@ει η Ευρώπη!!! Έτσι!"
Κάτω σειρά:
- "Όχι, ρε που...η μου!!!! Όχι! Την κάτσαμε..."
- "O, mon dieu! Τι decadance...!"

Ο λόγος; Οι Γερμανοί θα πληρώνουν τα ήδη φτηνά εργατικά χέρια επιπέδου Βουλγαρίας με άχρηστα "χρήματα" για θα εισάγουν τα προϊόντα από τις ελληνικές Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (Τις θυμάστε αυτές; Είναι οι περιοχές τις Ελλάδας που θα έχουν γερμανικά εργοστάσια και το μηνιάτικο - μετά από τέτοιου είδους εξελίξεις - θα ισοδυναμεί με 50 ευρώ ή 2000 geuro ή όποιο άλλο αυθαίρετο νούμερο και άχρηστο νόμισμα θέλετε). Εκείνοι θα πληρώνουν με σκληρό ευρώ ή νέο μάρκο, που με αυτό θα αγοράζουν πολύ περισσότερα πάμφθηνα αγαθά. (Καπιταλισμός, αλλά μόνο για τους Αρείους, το παλαιό σχέδιο του Μπίσμαρκ). Παράλληλα, τα κέρδη όλων των εταιρειών τους μέσα στις ΕΟΖ, που θα πληρώνονται με ευρώ ή νέα μάρκα, θα εξάγονται ως έχουν στη Γερμανία. Άρα τα ευρώ ή τα νέα μάρκα θα επιστρέφουν στη Γερμανία και εδώ θα έχουμε άχρηστες ευρωδραχμές που θα τις αποκαλούμε χρήμα, το οποίο βέβαια δεν θα έχει καμία σχέση με την παραγωγική ικανότητα ή τον πλούτο του υπεδάφους της Ελλάδας! Το ίδιο κόλπο ανακύκλωσης των χρημάτων τους μετά την προσθήκη χρέους, θα μεταφραστεί σε μια απόλυτη διαστρέβλωση του ελεύθερου εμπορίου. Κάτι ξέρουν όταν μας λένε Ευρώ ή Χάος, μόνο που δεν μας αναφέρουν πως εκείνοι θα προκαλέσουν το Χάος και την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας με τις κομπίνες τους!!!

Και η Ελλάδα; Μα θα μας λένε πως εμείς οι τεμπέληδες-λαμόγια-φοροφυγάδες θα φταίμε που μας βιάζουν παρά φύση, γιατί "εμείς τα προκαλέσαμε στον εαυτό μας" όταν "ζούσαμε πέρα από τις δυνατότητες μας". (Παράλληλα οι μισθοί στη Γερμανία θα αυξάνονται κάθετα, ο πληθυσμός θα ζει στην ευημερία, ως εξαγορά για ψήφους και νομιμοποίηση). Και τα παιδιά μας θα γεννηθούν μέσα στη σκλαβιά, για να δουλεύουν 14ωρα μέσα στις ΕΟΖ από 12 ετών και να υπηρετούν τους Γερμανούς αφεντάδες μας. Αυτό θα πει ευρωπαϊκό κεκτημένο! Αυτό υπογράψαμε τελικά με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ!

Αλλά ας μην ανησυχούμε. Έχουμε το Μνημόνιο και τους ένδοξους πολιτικούς μας που μας καθοδηγούν προς την παντοτινή "Ανάπτυξη" με τα ηρωικά οικονομικά μέτρα τους! Την ανάπτυξη των άλλων φυσικά...

Ο ματωμένος γάμος της Ευροζώνης

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;
- Η Ισπανία δεν είχεπλεονασματικό προϋπολογισμόλίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;

- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
- Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν, αν η κρίση οφείλεται σε κακοδαιμονίες που, δίχως αμφιβολία, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα αλλά σε καμία των περιπτώσεων την Ισπανία;

Για μια στιγμή ας ξεχάσουμε τα δικά μας και ας αναλογιστούμε το δράμα που εκτυλίσσεται στην Ισπανία (όχι μόνο από αλληλεγγύη προς τον συμπαθή λαό της δυτικής Μεσογείου, αλλά γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα τι μας συμβαίνει κι εμάς τώρα, αυτή τη στιγμή): Από πέρσι το καλοκαίρι, οι ζημίες των ανόητων ισπανικών ιδιωτικών τραπεζών  (που προκλήθηκαν από τζόγο στην αγορά ακινήτων) έχουν μεταφερθεί στους ώμους του ισπανικού δημοσίου, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εκπαραθύρωση του τελευταίου από τις «αγορές». Για να μην αναγκαστεί η EE να παραδεχθεί ότι η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα που «καταπίπτει», αποφασίστηκε η εξής παρανοϊκή «λύση»:

1 Η ΕΚΤ θα δέχεται ό,τι παλιόχαρτο της φέρνουν οι ισπανικές τράπεζες ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δις με επιτόκιο 1%.

2 Επειδή αυτά τα χρήματα αποτελούν δανεικά, και με τα δανεικά δεν αποφεύγεται μια πτώχευση (παρά μόνο αναβάλλεται), το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεψαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές (κάτι που αποτελεί κατάφορη παραβίαση των κανόνων του…καπιταλισμού).

3 Λόγω όμως του 2, το ισπανικό κράτος σπρώχνεται βαθύτερα στην πτώχευση. Για να μην βουλιάξει άμεσα, σκέφτηκαν το εξής σοφό: Οι τράπεζες, την ίδια ώρα που θα παίρνουν δανεικά (κι αγύριστα) από το ισπανικό κράτος, θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%.

Κατανοείτε τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οι πτωχευμένες τράπεζες πρώτα μετέφεραν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός ψορολογούμενος δανείζεται από το EFSF. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο απαράβατος όρος για να επιτραπεί στην Ισπανία αυτή «λύση» είναι η επιβολή λιτότητας, που θα συρρικνώσει κι άλλο το εθνικό εισόδημα, από το οποίο το κράτος θα πρέπει να αντλήσει τους φόρους που απαιτούνται για την αποπληρωμή όλων αυτών των δανείων που έχει φορτωθεί ο ισπανικός λαός εκ μέρους των τραπεζιτών.

Όταν, λοιπόν, Ευρωπαίοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, δακτυλοδείχνουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να πει όχι στο ευρωπαϊκό «σχέδιο» καταπολέμησης της κρίσης, τους απαντώ χωρίς περιστροφές: Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, «τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;» .

Αναδημοσίευση από το περιοδικό HOT DOC

Πώς το κόλπο της Μέρκελ φόρτωσε το χρέος στους Ελληνες

- "Όχι, Nicola, επιμένω! Θα πρέπει να του πάρουμε τα
κλειδιά του αυτοκινήτου αμέσως! Σαν τιμωρία!
Πρέπει να γίνει υπεύθυνος κάποια μέρα!"

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους και ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες.
Μπορεί η ιστορία που ξέρουμε για τους κακούς Ελληνες που επιβαρύνουν οικονομικά τους καλούς Γερμανούς να μην είναι ακριβώς έτσι αλλά ακριβώς ανάποδα;

Μπορεί η κρίση να οφείλεται στο λάθος των τραπεζών να δανείσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν και τα πακέτα διάσωσης να ήταν ο τρόπος να μην πληρώσουν οι τράπεζες το κόστος αυτού του λάθους;

Το σημερινό Bloomberg View, η στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου, εξηγεί πώς μια προσεκτική ματιά στις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και στους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών αποδεινύει πως τα πακέτα διάσωσης που χορηγούνται στην Ελλάδα και εξασφαλίζονται μέσω των Μνημονίων, δεν σώζουν τους Ελληνες αλλά του γερμανούς φορολογούμενους και τις γερμανικές τράπεζες.

Κι αυτό γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ειδικότερα, αναφέρει το άρθρο:

«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.

Ας ξεκινήσουμε από την απλή παρατήρηση: δεν υπάρχουν ανεύθυνοι δανειολήπτες χωρίς ανεύθυνους πιστωτές. Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανε στα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.

Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Να πώς έγινε αυτό: Όταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Και τώρα η ταμπακιέρα:


Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.

Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση. Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View.

Eξηγεί: «Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης – ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Εν τέλει, όμως, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα.

- Πρώτον, να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών.

-Δεύτερο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας.

-Ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

"Την ώρα που η Άν. Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα, όπως και η Ελλάδα", καταλήγει η ανάλυση.

Αναδημοσίευση από το Polis Press

"Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ"

Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

Günter Grass

Το μήνυμα ενός Βρετανού

Οι Βρετανοί είχαν πάντα κοινή λογική, κάτι που σήμερα λείπει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε αυτόν τον κόσμο που ξημερώνει.

Οι Γερμανοί ανάβουν το πράσινο στην Ελλάδα για μονομερή διαγραφή του χρέους!

"Χρέος; Ποιό χρέος; Γιατί, είχαμε ποτέ την Ελλάδα υπό κατοχή;"

Της Υβόννης Τσιλίδου

Την προηγούμενη εβδομάδα με απόλυτη σοβαρότητα το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών διέγραψε μονομερώς το επονομαζόμενο κατοχικό χρέος του Γερμανικού Κράτους προς το Ελληνικό Κράτος, αγνοώντας ή ρίχνοντας στην κάλαθο των αχρήστων ισχύουσες Διεθνείς Δεσμεύσεις και Συμφωνίες, μη τιμώντας την υπογραφή του, την τιμή του και την αξιοπιστία του σε μιαν εποχή άκρας ευημερίας του Γερμανικού λαού, μη πιεζόμενου δηλ. από οικονομική ανάγκη, έναντι ενός λαού που πνέει τα λοίσθια και μάλιστα με δική του, γερμανική, υπαιτιότητα.

Αν και το θέμα σε επίπεδο δεοντολογίας, ηθικής τάξης και δικαίου δεν αφορά τον ελληνικό λαό, αλλά αυστηρά τον γερμανικό, ο οποίος αυτοεχρίσθη προσφάτως σε υπέρτατο αρμοστή της ηθικής τάξης έναντι των τεμπέληδων Ελλήνων. Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαν κι αυτοί να αποκληθούν αναίσχυντοι, διότι αρνούνται να αποπληρώσουν τις καταστροφές που οι ίδιοι προκάλεσαν, αφερέγγυοι κατά συρροήν, διότι αρνούνται επί μισό και πλέον αιώνα τις οικονομικές τους υποχρεώσεις και ανέντιμοι έναντι της Διεθνούς Κοινότητας και ιδίως της Ευρωπαικής, της οποίας επιπροσθέτως φιλοδοξούν να ηγηθούν, διότι αρνούνται την ισχύ της απόφασης της Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων.
Το ηθικό ανάστημα της κυβέρνησης της Κας Μέρκελ, προαπαιτούμενο για να κάνεις τον ηγέτη και τον κήρυκα της ηθικής, έχει καταβαραθρωθεί.
Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο και για τον γερμανικό λαό και το Γερμανικό Κράτος, έννοιες τις οποίες δεν μπορεί να διασύρει μια απλή τετραετής Κυβέρνηση.

Το Γερμανικό χρέος προς την Ελλάδα από πολεμικές αποζημιώσεις, ως γνωστόν ανέρχεται στο ποσό των 108 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους, αλλά και τις προσαυξήσεις υπερημερίας, τι υπερημερίας δηλαδή, μισός και αιώνας πέρασε.
Από το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο μας υπέβαλλε ο κατοχικός στρατός θα πρέπει να προσθέσουμε άλλα 54 δις ευρώ, χωρίς πάλι τόκους και υπερημερίες, δηλαδή χρέος 162 δις αρχικό ποσό χωρις τόκους. Ξένος οικονομολόγος προ καιρού είχε υπολογίσει τις οφειλές της Γερμανίας προς εμάς σε συνολικό ποσό άνω των 600 δις ευρώ, παρακαλώ, ανοίγοντάς μας τα μάτια.

Το Ελληνικό Κράτος φυσικά δεν αποποιείται των νομίμων δικαιωμάτων του, όμως αν το σκεφθούμε βαθύτερα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ίσως με όλα αυτά οι φίλοι Γερμανοί κάτι θέλουν να μας πούν, να μας δείξουν έναν δρόμο, μαςκλείνουν το μάτι για μια διευθέτηση και του δικού μας χρέους βάσει της δικής τους πρακτικής, της απορρέουσας από υψηλή επιστημονική τεχνογνωσία[ ! }. Άνευ ετέρας συζητήσεως δηλαδή, αναστολών, ενοχών και διλημμάτων θα πρέπει κι εμείς να προχωρήσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους μας και για αυτόν επιπροσθέτως τον γερμανικό λόγο συν όλους τους ατράνταχτους άλλους, τους οποίους και θα συνοψίσω στον εξης ένα: το ελληνικό χρέος είναι ένα χρέος- φούσκα, ένα μη υπάρχον στην ρεαλιστική οικονομική πραγματικότητα της χώρας και του λαού.
Είναι ένα μαθηματικό μέγεθος αρνητικού προσήματος, δηλαδή υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει στα αλήθεια, υπάρχει στο παράλληλο οικονομικό σύμπαν – φούσκα της Goldman Sacks, της Deutshe Bank και όλων των συναφών Οίκων στα πλαίσια της καταλήστευσης των λαών, της άλωσής τους μέσω οικονομικών πολέμων και απειλών που μετέρχονται για την κατάργηση της ανεξαρτησίας τους και την μετέπειτα υφαρπαγή του πλούτου τους και της περιουσίας τους.
Το τοκογλυφικό κατεστημένο σε όλο του το μεγαλείο: σου δίνω με το στανιό δάνεια μαγειρεύοντας στοιχεία, τα οποία κατά 80% παίρνω πίσω για αποπληρωμή των τόκων και συγχρόνως σου κατάσχω τμηματικά την δημόσια περιουσία και πλούτο σου, γιατί αδυνατείς να αποπληρώσεις, αφού σε έχω αφαιμάξει ποικιλοτρόπως και στερήσει από κάθε αναπτυξιακή προοπτική μέσω της τοπικής πολιτικής σπείρας, των μονίμως παραπλανούντων ΜΜΕ και ετέρων αξιοπίστων εξωκοινοβουλευτικών συνεργατών τους οποίους και επιβάλλω ως Υπουργούς Οικονομικών.
Επιπροσθέτως σε δένω φιόγκο και με το αποικιοκρατικό Αγγλικό Δίκαιο, έτσι για να μην διανοηθείς να κουνήσεις ούτε βλέφαρο. Έναντι αυτού του ομολογουμένως άψογα οργανωμένου συστήματος μία λύση υπάρχει, η Μεγαλεξάνδρεια : το κόψιμο του Γόρδιου δεσμού, δηλ. διαγραφή του χρέους και εμείς τελειώσαμε, κι άσε τους άλλους να τρέχουν. Άσε που μας υποβάλλουν τη λύση διακριτικά και φιλικά οι Γερμανοί με τα πεπραγμένα τους.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η Γερμανία έχει επωφεληθεί ιδιαίτερα από την κατάρρευση της Ελλάδας

Το παραμύθι πως η Γερμανία πληρώνει για την Ελλάδα είναι ένα ψέμα. 

Η Γερμανία είχε κέρδη πάνω από 115 δις ευρώ από την κρίση, υπό την μορφή της αύξησης των εξαγωγών (50 δις ευρώ ή 2% του ΑΕΠ της χώρας) και κερδών από τόκους (65 δις ευρώ)! Για αυτά έχει πληρώσει μόνο 15,2 δις ευρώ σε πραγματικό χρήμα, ενώ τα υπόλοιπα είναι εγγυήσεις. Πολύ καλή επένδυση θα έλεγε κανείς!

Δείτε πως το Ευρώ αποτελεί μια παγίδα χρέους που μαζεύει το σύνολο του πλούτου από την περιφέρεια και τον διοχετεύει στο κέντρο της Ευρώπης, δηλαδή στη Γερμανία. Μάλιστα, εκεί έχουν και γεναιόδωρες αυξήσεις στους μισθούς, σε βάρος των δικών μας μισθών. 

Δείτε την αποκάλυψη του τηλεοπτικού σταθμού Das Erste ο οποίος αποκαλύπτει την υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο:

Γκρεγκ Πάλαστ: Ο στόχος του ευρώ δεν ήταν ποτέ να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης

"Ξέρετε, ήμουν μαθητής του Μίλτον Φρίντμαν, αν και κανένας δεν το πιστεύει πλέον (γέλια). Έτσι, παρακολούθησα και το έργο του Ρόμπερτ Μάντελ, ο οποίος ουσιαστικά δημιούργησε την αρχιτεκτονική του ευρώ. Κι αυτό που έλεγε ο Μάντελ, χωρίς να κρύβεται πίσω από τις λέξεις, είναι ότι στόχος του ευρώ δεν ήταν ποτέ να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης. Νομίζετε ότι οι Καναδοί ή οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για το αν θα είστε μονιασμένοι και ευτυχισμένοι στην Ευρώπη; Στόχος του ευρώ ήταν να τερματίσει το κράτος πρόνοιας στην Ευρώπη και, κυρίως, το δίχτυ ασφαλείας που προσφέρουν οι δημόσιες υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, όμως, στόχος ήταν και η διάλυση της δύναμης των συνδικάτων. Το ευρώ στερεί από τις χώρες-μέλη κάθε δυνατότητα άσκησης όχι μόνο νομισματικής, αλλά και δημοσιονομικής πολιτικής.

Εάν, λοιπόν, βρεθείς στη δίνη της ύφεσης, δεν μπορείς να αυξήσεις την κυκλοφορία του χρήματος ή να δημιουργήσεις θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να ακολουθεί συνεχώς καθοδική τροχιά. Το μόνο που σου επιτρέπεται πλέον να κάνεις είναι να μειώνεις τις θέσεις εργασίας και να περιορίζεις τους μισθούς και τα επιδόματα, προκειμένου να κρατήσεις τις ξένες επιχειρήσεις στη χώρα σου. Στο τέλος, αντί να σου παρέχεται η δυνατότητα να δημιουργήσεις μια ζωντανή οικονομία, καταλήγεις να μετατραπείς σε μια δεξαμενή φτηνού εργατικού δυναμικού.

Αυτός, λοιπόν, ήταν ο στόχος του Μάντελ. Δεν πρόκειται για συνωμοσία ενός κακού ανθρώπου. Αυτός απλώς πίστευε πως, μέσω της ελεύθερης αγοράς, θα προσέφερε ανάπτυξη στις οικονομίες της Ευρώπης. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στην πραγματικότητα, έβαλε φωτιά σε όλες αυτές τις χώρες."

~ Απόσπασμα από την συνέντευξη του Γκρεγκ Πάλαστ στο ντοκυμαντέρ Catastroika, του Άρη Χατζηστεφάνου | Γκρεγκ Πάλαστ: "Στην Ελλάδα συντελέστηκε ένα έγκλημα"

Μια θανατική καταδίκη για την Ελλάδα

Τι περιέχουν τα νέα "Μέτρα Λιτότητας"

Του MIKE WHITNEY

Όπως δημοσιεύτηκε στην έγκριτη πολιτική ιστοσελίδα Counterpunch.org

    “Αντιμετωπίζουμε μια καταστροφή. Η χώρα μας, το σπίτι μας κινδυνεύει να καεί. Το κέντρο της Αθήνας φλέγεται.

– Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής της Δεξιάς

Φώτο από αυθεντική Πορεία Θανάτου προς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Την Κυριακή 12/2/2012 η ελληνική Βουλή ενέκρινε ένα νέο γύρο μέτρων λιτότητας που θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την πενταετή ύφεση και θα καταστρέψει τις τελευταίες κλωστές κοινωνικής συνοχής που έχουν απομείνει. Για να εξασφαλίσει η Ελλάδα ένα δάνειο ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες συμφώνησαν να συναινέσουν σε  ένα Μνημόνιο Συνεργασίας που όχι μόνο θα εντείνει τις θυσίες των εργαζομένων, αλλά ουσιαστικά θα παραδώσει τον έλεγχο της εθνικής οικονομίας σε ξένες τράπεζες και πολυεθνικές.

Το Μνημόνιο είναι ένα από τα πλέον ύπουλα και τυχοδιωκτικά κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ. Και ενώ το επίκεντρο της προσοχής είναι στραμμένο στις μεγάλες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, τον ελάχιστο μισθό και τις περικοπές στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχουν πολύ περισσότερα μέσα σε αυτή την απεχθή συμφωνία από αυτό που φαίνεται. Το κείμενο των 43 σελίδων που το αποτελούν θα πρέπει να διαβαστεί στο σύνολό του για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει την παντελή έλλειψη ηθικής των ανθρώπων που επιβάλουν πολιτικές μέσα στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει πως έχει επιτύχει τους προηγούμενους στόχους πριν λάβει κάποιο μέρος από τα χρήματα που περιέχονται στο πακέτο διάσωσης. Το Μνημόνιο περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι – από τη μείωση της χρηματοδότησης απαραίτητων φαρμάκων που διατηρούν τους ασθενείς στη ζωή μέχρι την "άρση των περιορισμών εισαγωγής στους λιανέμπορους για να πουλούν ελεγχόμενες κατηγορίες προϊόντων όπως παιδικές τροφές".

Κι όμως, σύμφωνα με τους συντάκτες αυτού του επαίσχυντου Μνημονίου, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ελλάδα να ξεφύγει από τη δεινή της θέση είναι να δηλητηριάσει τα παιδιά της με απαγορευμένες παιδικές τροφές.

Το Μνημόνιο καλεί για μια περαιτέρω μείωση των μισθών των υπαλλήλων του Δημοσίου, περικοπές στα "δημόσια ταμεία και νοσοκομεία" και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση πόρων του Δημοσίου, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ.

Σχετικά με την ιδιωτικοποίηση το Μνημόνιο προβλέπει: "Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προσφέρει προς πώληση τις εναπομένουσες μετοχές που κατέχει στις ΔΕΚΟ, για να μπορέσει να καλύψει τους όρους των ιδιωτικοποιήσεων. Ο δημόσιος τομέας θα περιοριστεί μόνο στις περιπτώσεις κρίσιμων κοινωνικών υποδομών".

Αντί να προσφέρουν οικονομική βοήθεια για να μπορέσει η Ελλάδα να καλύψει τους δημοσιονομικούς της στόχους και να ανακάμψει, η Τρόικα χρησιμοποιεί την κρίση για να υφαρπάξει καίριους πόρους από το δημόσιο τομέα και να τους παραδώσει στους φίλους της των πολυεθνικών. Το Μνημόνιο ανοίγει νέες λεωφόρους για εκμετάλλευση και λεηλασία. Έχει κι άλλα:

"Η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να προτείνει ούτε να εφαρμόσει μέτρα που θα εμποδίσουν τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου. Ούτε το κράτος, ούτε οι δημόσιοι φορείς μπορούν να συμμετέχουν σε συμφωνίες ανταλλαγής μετοχών με την πρόθεση να εμποδίσουν την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου ή να επηρεάσουν τη διαχείριση ή τον έλεγχο των εταιρειών. Το κράτος δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει ούτε να εμπλακεί σε ψηφοφορία ή να θέσει ανώτατα όρια και δεν μπορεί να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυσανάλογα ή μη-δικαιολογημένα δικαιώματα βέτο ή οποιαδήποτε άλλης μορφής ειδικά δικαιώματα στις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες."

Είναι ξεκάθαρο: Το Κεφάλαιο κυριάρχησε καθολικά. Τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών θα προηγούνται από εκείνα του λαού. Η παραπάνω προκήρυξη περιορίζει τον ρόλο της κυβέρνησης στο να σφραγίζει τις τυχοδιωκτικές ενέργειες των κερδοσκόπων μαχαιροβγαλτών που η μόνη τους μέριμνα είναι να παχύνουν τα μπόνους που θα τους δώσουν οι μέτοχοί τους.

Υπάρχει ακόμα μια μακρά ενότητα για "Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για Ενίσχυση της Ανάπτυξης" που δεν εξηγεί ποτέ πώς υποτίθεται θα επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη όταν τα μέτρα λιτότητας μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα για κατανάλωση και τις επενδύσεις των επιχειρήσεων. Αντί για αυτό, το Μνημόνιο εστιάζεται σαν λέιζερ στην κατάργηση των φραγμών στο εμπόριο και στην περικοπή των μισθών των εργαζομένων. Ορίστε ένα δείγμα:

"Δεδομένου του αποτελέσματος του δημόσιου διαλόγου για την ενίσχυση της απασχόλησης και του αναταγωνισμού που απέτυχε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα για να προβεί σε άμεση μείωση του εργατικού κόστους για να καταπολεμήσει την ανεργία και να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα, να εξασφαλίσει την αποτελεσματικότητα των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, να προσαρμόσει τις συνθήκες εργασίας στις πρώην ΔΕΚΟ με εκείνες του ιδιωτικού τομέα και να μετατρέψει το ωράριο εργασίας σε πιο ευέλικτο. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην μείωση των ονομαστικών ημερομισθίων κατά 15% μέσα στο 2012-14. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση θα προωθήσει την ομαλή διαπραγμάτευση των μισθών και θα καταπολεμήσει την αδήλωτη εργασία".

Δεν πιστεύεις μετά, αγαπητέ αναγνώστη, πως αν εσύ είχες προτείνει κάποιες πολιτικές που θα είχαν ως αποτέλεσμα μια έντονη διετή ύφεση και ανεργία σε επίπεδο ρεκόρ (20,6%), τότε θα το βούλωνες και θα παραδεχόσουν δημόσια πως δεν κατέχεις στο ελάχιστο το αντικείμενο για το οποίο μιλάς;

Όχι, αν ήσουν υπουργός Οικονομικών χώρας της ΕΕ, δεν θα χρειαζόταν να το κάνεις! Θα συνταγογραφούσες τις ίδιες ακριβώς αποτυχημένες πολιτικές. Εκείνες που περικόπτουν τις δαπάνες, μειώνουν τα έσοδα του Δημοσίου, αυξάνουν την ανεργία και βαθαίνουν την κατρακύλα. Αυτό είναι ακριβώς το είδος της ηλιθιότητας που περνάει σαν πολιτική εντός της Ευρωζώνης.

Το Μνημόνιο περιέχει ακόμη ένα πεφωτισμένο κομμάτι για το "Επιχειρησιακό Περιβάλλον", που καλύπτει τα πάντα από τα δικαιώματα της βιομηχανίας, μέχρι την επιβολή ενός χωρίς όρους σύστημα ελεύθερου εμπορίου. Ορίστε ένα τυπικό παράδειγμα:

"Το Δημόσιο παύει να εισπράττει τα μη-ανταποδοτικά τέλη στις τιμές των καυσίμων προς όφελος του Αμοιβαίου Ταμείου Διανομέων Υγρών Καυσίμων"

Ορίστε! Περισσότερα δωράκια στις μεγάλες επιχειρήσεις! Όλο το μνημόνιο μοιάζει σαν να είναι ένα εταιρικό προσπέκτους μετά το άλλο.

"Η εφαρμογή του Ν.3982/2011 για την αδειοδότηση fast track για τεχνικά επαγγέλματα, κατασκευαστικές δραστηριότητες και επιχειρηματικά πάρκα και άλλες πρόνοιες"

 Μα τι έχει να κάνει αυτό με τη διάσωση της Ελλάδας, θα μου πείτε;

Δεν έχει. Απλά μας δείχνει τι αληθινά είναι το Μνημόνιο. Μια εταιρική "λίστα ευχών" στον Άη Βασίλη. Ένα μείγμα τιμωρίας μέσα από πολιτικές σφιξίματος του ζωναριού για τους εργαζόμενους και δωράκια προς τις πετρελαϊκές, εταιρείες φυσικού αερίου, ηλεκτρικού, αεροπορικές, σιδηροδρομικές, εταιρείες τηλεπικοινωνιών κλπ. Η "αδειοδότηση fast track" και "οι παιδικές τροφές" δεν έχουν καμία σχέση με το να βοηθήσουν την Ελλάδα να πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους. Είναι μια φάρσα. Απλά δείτε αυτό:

Μνημόνιο: "Σύμφωνα με τους πολιτικούς σκοπούς του Νόμου 3919/2011 σε κλειστά επαγγέλματα, η κυβέρνηση αφαιρεί τα εμπόδια εισδοχής στην αγορά των ταξί… σύμφωνα με τις διεθνείς πρακτικές".

 Οπότε, ακόμα και οι ταξιτζήδες πλήττονται από το Μνημόνιο; Δεν σας φαίνεται λίγο άσχετο αυτό το μέτρο;

Τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει να κάνει με βοήθεια προς την Ελλάδα. Είναι μόνο μια λεηλασία από τις εταιρείες που έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο. Η Ελλάδα είναι μια μεγάλη τούρτα που όλοι έχουν βάλει το χέρι τους να αρπάξουν ένα κομμάτι και σπρώχνονται με τους υπόλοιπους για το ποιος θα πάρει το κερασάκι.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση δημιουργεί μια ομάδα εργασίας (task force) για να ελέγξει τη διαχείριση του δικαστικού τομέα, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να αφαιρεί αδρανείς υποθέσεις από τα δικαστικά μητρώα"

"...Έπειτα από την υποβολή του σχεδίου εργασίας για τη μείωση της καθυστέρησης των φορολογικών υποθέσεων από όλα τα διοικητικά δικαστήρια και διοικητικά Εφετεία τον Ιανουάριο 2012, το οποίο θα επιτρέψει την υιοθέτηση ενδιάμεσων στόχων της μείωσης της καθυστέρησης κατά 50% μέχρι τον Ιούνιο 2012, μέχρι 80% μέχρι το Δεκέμβριο 2012 και την πλήρη εξάλειψη της καθυστέρησης μέχρι το τέλος Ιουλίου 2013 και που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση μέχρι το τέλος Μαΐου 2012."

 Αν η Ελλάδα θέλει να αυξήσει τα έσοδά της, τότε γιατί θα πρέπει να περιορίσει την δίωξη των φοροφυγάδων; Αυτό δεν είναι αντιπαραγωγικό; Είναι απλά ένα ακόμα σημάδι πως το Μνημόνιο έχει σχεδιαστεί από ισχυρούς άνδρες πίσω την κάλυψη των πολιτικών υπηρετών τους.

Μνημόνιο: "Η κυβέρνηση εφαρμόζει το Προεδρικό Διάταγμα για την αναδιοργάνωση των Πταισματοδικείων μέσα από τη δημιουργία νέας δομής, κάλυψης θέσεων με απόφοιτους της Εθνικής Σχολής Δικαστών και τη μετάθεση των δικαστών και του διοικητικού προσωπικού πάνω στη βάση των υπαρχόντων πόρων που είναι διαθέσιμοι μέσα από την ελληνική δικαστική και δημόσια διοίκηση (ως έχει το τέταρτο τρίμηνο του 2012). Η κυβέρνηση ξεκινάει, μαζί με την εξωτερική βοήθεια ενός σώματος ειδικών, μια μελέτη πάνω στο κόστος αστικών διαφορών, την αύξηση αυτού και τον αντίκτυπο που έχει στα αστικά δικαστήρια, που θα υποβάλουν τις προτάσεις τους μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου 2013".

 Εντάξει. Απλά αφήνουν το μεγάλο κεφάλαιο και την εταιρική άρχουσα τάξη να "διαμορφώσουν" τα δικαστήρια ή να φορτώσουν τις έδρες με τις "επιλογές" τους και τότε οι αγωγές (εναντίον τους) θα μειωθούν κατά το ήμισυ. Τί λέει άραγε αυτό το κείμενο για τους ανθρώπους που το ενέκριναν;

Μπορείτε πλέον να δείτε τι είδους φάρσα είναι πραγματικά αυτό το αποκαλούμενο Μνημόνιο Συνεργασίας. Δεν θα βοηθήσει στο ελάχιστο την Ελλάδα να εξέλθει από την ύφεση και δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενσωμάτωση στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα δώρο στις εταιρικές ύαινες.

Αυτό που χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα είναι η δραστική αναδόμηση του χρέους της. Χρειάζεται να περικόψει 100% το χρέος προς του ομολογιούχους, να προβεί σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της και να αυξήσει τη χρηματική υποστήριξη μέχρις ότου η οικονομία της ξεκινήσει πάλι.

Ακόμα ένα πακέτο δανείων δεν θα βοηθήσει την Ελλάδα στην επίτευξη των στόχων. Θα μειώσει μόνο την ημέρα της κρίσης (στμ.: τη χρεωκοπία της). Το καλύτερο για όλους θα ήταν να χρεωκοπήσει η χώρα γρήγορα και να ξεκινήσει η διαδικασία επιστροφής στην επιφάνεια το συντομότερο δυνατό.

Ο MIKE WHITNEY ζει στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Είναι ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου "Hopeless: Barack Obama and the Politics of Illusion", που σύντομα θα εκδοθεί από την ΑK Press.

Οι Γερμανικοί Καρθαγένειοι όροι για την Ελλάδα

Carthago delenda est *

Δείτε ένα σχετικό σχόλιο στο RT με τον Max Keiser και τη Stacey Herbert

* Μετάφραση: "Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί".
Φράση που αποδίδεται στον Ρωμαίο πολιτικό Κάτωνα τον Γηραιό

Πρόκειται για πετυχημένο τίτλο της βρετανικής εφημερίδας Telegraph, η οποία αποτυπώνει με δραματικό τρόπο, αλλά και με ακρίβεια τι ακριβώς είναι η πρόσφατη συμφωνία και το Μνημόνιο 2. Μια κεκαλυμμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να σας το πει αυτό από την τηλεόραση, αλλά το παραπάνω βίντεο είναι απόδειξη πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στον κόσμο που δεν είναι ούτε ξεπουλημένοι, ούτε ξεμωραμένοι και αντιλαμβάνονται τα πράγματα ως έχουν. Είμαστε πλέον όλοι, όχι Έλληνες, αλλά Καρχηδόνιοι!

Δώστε επίσης σημασία σε ό,τι αναφέρεται πως είπε ο Σόιμπλε στον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών, που αποτυπώθηκε σε βίντεο, πως "δεν πρέπει να ανησυχεί, καθώς ό,τι γίνεται στην Ελλάδα δεν θα γίνει στην Πορτογαλία και όλα αυτά γίνονται για να κατευναστούν οι Γερμανοί ψηφοφόροι". Ιδού το βίντεο, για να σας το αποδείξω κιόλας. Είμαστε επισήμως οι "Χριστιανοί" μέσα στην αρένα της Αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προσφέρουμε και ωραίο θέαμα στους ανώτερους ξανθούς Άριους εργάτες στις χαλυβουργίες της χώρας...

Εν τω μεταξύ, η γλοιώδης δουλοπρέπεια του Πορτογάλου είναι συγκινητική. Δείτε την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών σε όλο της το μεγαλείο...

Το μέλλον της Ελλάδας και της Ιρλανδίας

Dr. Constantine Gurdgiev, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου και οικονομολόγος
Συνέντευξη στον Max Keiser, 17.2.2012

Η πρόβλεψη του είναι πως η Ελλάδα θα αποχωρήσει είτε οικιοθελώς, είτε με τη βία από την Ευρωζώνη και πιθανώς την ΕΕ, μόλις μπουν στην θέση τους οι "μονώσεις" για να μην μεταδοθεί η κατάρρευση στις Ευρωπαϊκές τράπεζες. Τώρα η Τρόικα κερδίζει χρόνο για να μην χρεωκοπήσει η χώρα πριν προλάβουν να τοποθετήσουν αυτούς τους μηχανισμούς. Η ελληνική οικονομία και οι τράπεζες της δεν τους αφορούν όπως δεν τους αφορά τι θα συμβεί και στη χώρα, αφού την πετάξουν έξω από την Ευρώπη και την χρεωκοπήσουν.

Η κατάρρευση των κεντρικών συστημάτων

"Βρίσκεστε εδώ".

Η ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών παροχών και η συνεχής αύξηση των φόρων και των τελών αποτελεί μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε πλέον καθημερινά στην κοινωνία μας. Η πορεία αυτή προς τον γκρεμό δεν έχει τέλος. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τους λόγους που γίνεται αυτό για να αποδεχτούμε πως δεν είναι πλέον δυνατή η "διάσωσή" μας από την πολιτική ελίτ. Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο ρόλος της πολιτικής αυτής άρχουσας τάξης είναι να τα κάνουν όσο χειρότερα γίνεται.

Θα πρέπει καταρχάς να αναγνωρίσουμε πως το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα το οποίο έχει επικρατήσει ελιναι ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Ο πλούτος φεύγει από την περιφέρεια και καταλήγει στο κέντρο.

Σκεφθήτε για λίγο το σώμα σας. Σε περίπτωση υποθερμίας σταματάει την κίνηση του αίματος προς τα άκρα, τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, για να διατηρήσει τη θερμοκρασία στην καρδιά και να την προστατέψει. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο οργανισμός θα χάσει χέρια και πόδια, αλλά ο κορμός θα επιζήσει. Σε ποιά κατάσταση, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Αυτού του είδους η στρατηγική επιβίωσης είναι στρατηγική επιβίωσης του κέντρου, του κορμού. Είναι μια στρατηγική από την οπτική γωνία του κέντρου και εξυπηρετεί μόνο τα δικά του συμφέροντα. Ρίχνοντας τη θερμοκρασία του σώματος, προστατεύει τον κορμό, σίγουρα όμως δεν κάνει τίποτα για να προστατέψει τα άκρα και τα δάχτυλα.

Αυτή ακριβώς τη στρατηγική έχει επιστρατεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης και οι πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία. Έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική υφαρπαγής του πλούτου από τις πιο ευαίσθητες και φτωχές κοινωνικές ομάδες, έχοντας φτωχοποιήσει τη μεσαία τάξη σε όλες τις χώρες του πρώην πρώτου κόσμου. Παράλληλα, στην περίπτωση της ΕΕ, έχουν εσκεμμένα φτωχοποιήσει χώρες της περιφέρειας και υφαρπάζουν συστηματικά τον εθνικό τους πλούτο. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το σύστημα απαιτεί ο πλούτος να εισρέει στο κέντρο. Η Φρανκφούρτη, η νέα οικονομική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και το Βερολίνο, η νέα πολιτική πρωτεύουσα, απαιτούν ολοένα και περισσότερο πλούτο με τη μορφή τελών υποτέλειας, χαρατσιών στο ηλεκτρικό και δυσβάσταχτων φόρων για να μπορέσουν να συντηρήσουν το σύστημα σε βάρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών, σε βάρος των ελλειμματικών χωρών της περιφέρειας και σε βάρος των φτωχότερων και ευπαθέστερων κοινωνικών τάξεων.

Η μεγάλη πλάνη πως θα μας σώσουν οι πολιτικοί

Χιουμοριστική αναπαράσταση του πώς συρρικνώνεται η
οικονομία μέσω του πληθωρισμού. Σήμερα, το μπαλόνι
αυτό έχει αντίστοιχα το μέγεθος της Γης. Σε τέτοιες
συνθήκες το κέντρο δεν αντέχει και αρπάζει επιθετικά
τον πλούτο από την περιφέρεια. Τα αποτελέσματα είναι
καταστροφικά για όλους.

Κι όμως, οι πολιτικοί δεν είναι εκείνοι που θα προσφέρουν λύσεις από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Για την ακρίβεια, εκεί ψηλά στην πυραμίδα, πάνω από τα σύνεφα, ο καιρός είναι αίθριος και οι λύσεις απλές. Γιατί οι... πεφωτισμένοι ηγέτες μας έχουν τη λύση: Επιβολή περισσότερων φόρων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αποδειχτούν εξαιρετικά αναποτελεσματικοί, καθώς η οικονομική δραστηριότητα εξανεμίζεται και η ακίνητη περιουσία χάνει την αξία της.

Σε μια περίοδο όμως που τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως η σημερινή, το κέντρο δεν αντέχει. Η δουλειά των τοπικών και των υπερεθνικών πολιτικών, όπως οι Μερκοζύ, είναι να οδηγήσουν τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή τους έκβαση. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι γιατί προσπαθούν απελπισμένα να διασώσουν το σύστημα που πεθαίνει -- ένα σύστημα που έχει στείλει τόσα προνόμια και αγαθά προς τη μεριά τους. Το σύστημα είναι συγκεντρωτικό και στόχο έχει τη διακίνηση επιπλέον πόρων από την ευρύτερη περιφέρεια προς το κέντρο της ισχύος.

Τα συγκεντρωτικά συστήματα εξαρτώνται από την πολιτική νομιμοποίηση που αποκτούν. Αυτή την αποκτούν μέσα από μια διαδικασία εναπόθεσης της εμπιστοσύνης του κοινού σε αυτά, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση του κοινού καλού. Η εμπιστοσύνη αυτή σήμερα διαλύεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ολοένα και περισσότερα σημεία πάνω στον πλανήτη (ανάμεσά τους και στη χώρα μας). Οι καθημερινοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ολοένα και πιο πολύ πως τα συμφέροντά τους και η εμπιστοσύνη τους έχουν προδοθεί από την πολιτική άρχουσα τάξη για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα όσων έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις", όπως λχ το τραπεζικό καρτέλ.

Όσοι κερδοσκόποι παίζουν την τελευταία δεκαετία διάφορα απατηλά σχήματα Ponzi με τα λεφτά των άλλων και είναι σε θέση υπεροχής να ξέρουν τα αποτελέσματα των σχημάτων αυτών, είναι εκείνοι που έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις" στο μοντέρνο πολιτικό μας σύστημα. Αυτοί έχουν διασωθεί ξανά και ξανά από τα καταστροφικά αποτελέσματα των ίδιων των κάλπικων πρακτικών τους, μέσα από την απόλυτη απάτη που έχουν κατορθώσει να περάσουν: Την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους.

Από την άλλη μεριά του συστήματος βρίσκονται τα θύματά αυτών των απατεώνων. Οι απλοί άνθρωποι που το μόνο που έχουν πλέον να ελπίζουν είναι τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, η μεγαλύτερη υφαρπαγή της περιουσίας τους, η σίγουρη εξαθλίωση και ένα πολύ αβέβαιο μέλλον. Κάποια στιγμή, η διαμαρτυρία και η εξέγερση είναι αναπόφευκτα, καθώς η πολιτική νομιμοποίηση εξανεμίζεται. Όλον τον προηγούμενο χρόνο, το είδαμε αυτό σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική και από την Ασία μέχρι την Αφρική. Η κοινωνική βία επανήλθε στο προσκήνιο και άρχισε να εξαπλώνεται σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά σε δάσος. Η ίδια η ανθρώπινη φύση είναι που μας οδηγεί σε αυτό.

Η φονική αδράνεια του συγκεντρωτικού συστήματος

Σύνθεση που συγκρίνει το κτίριο του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου με τον Πύργο της Βαβέλ. Σίγουρα μοιάζουν!

Το μόνο που ενδιαφέρει το σύστημα είναι να μας κρατήσει όλους μέσα στη φυλακή που έχει χτίσει, μέσα στο μαντρί που μας έχει κλείσει για να μας αρμέγει για πάντα. Αυτή είναι η φύση του και οι εκφράσεις του μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισαν να παίρνουν κτηνώδεις, απολυταρχικές διαστάσεις. Η κρατική βία δείχνει σιγά-σιγά το άσχημο πρόσωπό της, καθώς η δημοκρατία και το Σύνταγμα καταλύονται. Ολοένα και περισσότεροι πρόθυμοι συνασπίζονται με το σύστημα, σε βάρος της χώρας και της κοινωνίας, με την ελπίδα πως θα διατηρήσουν τα προνόμια και τα αξιώματά τους.

Όμως εδώ έχουμε και μια άλλη σημαντική εξέλιξη που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να βλέπουμε. Οι διαδικασίες μεταφοράς του πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο (βλέπε Γερμανία), όσο εντείνονται, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα, τόσο εμφανίζουν σημάδια διάλυσης. Ο λόγος είναι πως η περιφέρεια, πάνω στην οποία βασίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, καταρρέει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Όσο συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να περιμένουμε πως θα πιεστεί ολοένα και πιο βίαια, ολοένα και πιο έντονα, για να διασφαλιστεί αρκετός πλούτος για να επιβιώσει το κέντρο. Ακριβώς έτσι είχε συμβεί την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν η κεντρική εξουσία πίεζε τόσο πολύ τους αγρότες μέσω των φόρων, που εκείνοι εγκατέλειψαν τη γη τους και εντάχθηκαν στις τάξεις των γειτονικών βαρβάρων επιδρομέων.

Η Γερμανία εξαρχής εφάρμοζε αυτό το σύστημα και μετατράπηκε σταδιακά σε κέντρο εξουσίας μέσα στην ΕΕ, λόγω του ελεύθερου εμπορίου. Εξήγαγε προϊόντα και υπηρεσίες και πληρωνόταν σε χρήματα. Οι χώρες της περιφέρειας εισήγαγαν προϊόντα και υπηρεσίες και εξήγαγαν χρήματα προς την Γερμανία. Κάποια στιγμή ήταν λογικό να φτάσουμε στο σημείο διάλυσης, καθώς αυτή η μονομερής συσσώρευση πλούτου δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

Τα τραγικά αδιέξοδα του συγκεντρωτικού συστήματος 
(γνωστού και ως παγκοσμιοποίηση)

Τα επόμενα χρόνια θα γίνουμε μάρτυρες μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό σύστημα και τους υποστηρικτές του και στις διάφορες αποκεντρωτικές δυνάμεις που θα εμφανίζονται σαν τα μανιτάρια. Αυτό θα γίνει σε πολλά επίπεδα: Τοπικά νομίσματα, αγορές ανταλλαγών, "αυθαίρετοι" οικισμοί, παραγωγή τροφίμων (ήδη στην Αμερική, σύντομα θα καταστεί παράνομο να παράγεις τα δικά σου τρόφιμα),

Οι κεντρικοί σχεδιαστές, οι "ιδιοφυίες" που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τα σημερινά χάλια, λειτουγούν πλέον εκτός κοινωνίας και εναντίον του κοινού καλού. Οι πολιτικοί, από την άλλη, ακόμα και αν γνώριζαν τι συμβαίνει γύρω τους και το κατανοούσαν, ακόμα και αν είχαν τη διάθεση να το διορθώσουν υπέρ του κοινωνικού καλού, δεν θα κατάφερναν τίποτα. Είναι τόσο ριζωμένοι μέσα σε ένα σύστημα που έχει γίνει όμηρος των κατεστημένων συμφερόντων και το χαρακτηρίζει τόσο μεγάλη αδράνεια, που η ελευθερία των κινήσεών τους θα ήταν πολύ περιορισμένη.

Τέτοια συστήματα όπως το σημερινό δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα μιας τέτοιας κλίματα οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα που θα μπορούσε να κάνει κάποια ουσιαστική διαφορά. Το ρίσκο είναι μεγάλο και μια καταστροφική συστημική κατάρρευση μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Η οποιαδήποτε δράση που θα απαντούσε στο πρόβλημα θα έπρεπε να είναι πολύπλοκη, πολύ ακριβή και πολύ αργή για να έχει κάποιο αντίκτυπο. Αν περιμένουμε λύσεις από την κορυφή και από τους πολιτικούς μας, θα απογοητευτούμε οικτρά. Το χειρότερο όμως είναι πως θα είμαστε απροετοίμαστοι για αυτό που έρχεται, για τις ραγδαίες αλλαγές που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Και μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει κανένας πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο που θα μας σώσει, θα είναι πολύ αργά για να γίνει κάτι ουσιαστικό.

Αυτή την απαισιοδοξία θα πρέπει να την έχουμε μόνο ως προς το ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν από τη δική μας μοίρα. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές στρατηγικές που μπορούμε να υιοθετήσουμε, πέρα από την παράνοια της διατήρησης του αδιατήρητου.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε άμεσα είναι να αποκεντρώσουμε τη ζωή μας. Να χτίσουμε παράλληλα συστήματα διανομής βασικών αγαθών και υπηρεσιών με απλούς, φτηνούς και αποτελεσματικούς τρόπους, που θα ανταποκρίνονται στις συνεχείς αλλαγές που συντελούνται γύρω μας.

Δεν θα μπορέσουμε φυσικά να καλύψουμε όλες τις ανάγκες που οι κοινωνίες μας είχαν μάθει στο παρελθόν να ικανοποιούν υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Θα μπορούμε να καλύψουμε όμως τις πιο βασικές ανάγκες για να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Το κρίσιμο σημείο είναι να βασίσουμε τις προσδοκίες μας στην πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους της κάκιστης ψυχολογίας όλων μας είναι ότι έχουμε εμπλακεί συλλογικά σαν κοινωνίες και οικονομίες στην πλάνη πως τα πράγματα πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως πριν και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματευόμαστε.

Και όμως, τα πράγματα δεν θα συνεχίσουν όπως πριν, γιατί απλά δεν μπορούν. Όσον αφορά το αδιαπραγμάτευτο αυτής της στάσης, η μόνη που δεν διαπραγματεύεται είναι η πραγματικότητα, η οποία μας επιβάλλει να ζούμε μέσα στις παραμέτρους που αυτή καθορίζει.

Το μέλλον: Τα αποκεντροποιημένα συστήματα και η βιωσιμότητα

Στα συγκεντρωτικά συστήματα, η υποδομή δεν αντέχει
για πολύ...

Απ' ό,τι φαίνεται, στο μέλλον μας δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο συγκεντρωτικό σύστημα, όπως αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, αλλά διάφορα επιμέρους αποκεντρωμένα συστήματα. Υπάρχουν πολλές μορφές αποκέντρωσης και όλες αφορούν την εγκατάλειψη του κοπαδιού πριν αυτό πέσει στον γκρεμό. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αποκεντρωτικών μορφών είναι πως αναφέρονται σε μια επιστροφή στην τοπική κοινωνία, στην τοπική αναγέννηση, στις παραδοσιακές αξίες, στην εστίαση πάνω στην τοπική αυτάρκεια και στη θεμελίωση νέων σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στους γείτονες.

Οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους γείτονες αποτελούν μια αξία που έχει ισοπεδωθεί εντελώς από τον καπιταλισμό. Κι όμως, οι σχέσεις εμπιστοσύνης αποτελούν τη βάση των πάντων. Παρ' όλα αυτά, στις παρούσες συνθήκες, καθώς οι οικονομίες συρρικνώνονται, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η πολιτική νομιμοποίηση καταρρέουν μαζί τους.

Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τα συστήματα παύουν να λειτουργούν αποτελεσματικά. Οι τοπικές πρωτοβουλίες αυτονομίας και αλληλεγγύης, που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στην ταλαιπωρημένη χώρα μας και κυρίως στην επαρχία, είναι αποτελεσματικές γιατί λειτουργούν μέσα σε κοινωνικά περιβάλλοντα όπου οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι ζωντανές ακόμα. Όσο δε αυτές δοκιμάζονται και κρατάνε, ενισχύουν ακόμα περισσότερο το ρεύμα αυτών των πρωτοβουλιών.

Πέρα από τις αντιστάσεις και τις επιταγές ενός ετοιμοθάνατου συγκεντρωτικού συστήματος που προσπαθεί να επιβάλει μιαν αφόρητη κατάσταση λατρείας του status quo, θα πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους στο μέλλον, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν κουλτούρα, σαν έθνος και σαν είδος. Έρχεται η ώρα να υιοθετήσουμε τοπικά νομίσματα, να αναπτύξουμε διαπραγματευτικές ικανότητες για να μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγαθά, θα πρέπει να αναπτύξουμε μικρά ευέλικτα δίκτυα μεταφορών και επικοινωνιών, μια τοπική βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα, προγράμματα τοπικής αστυνόμευσης (σε συνεργασία με την αστυνομία), θα πρέπει να πολεμήσουμε για να καταργηθούν οι νόμοι που πιθανώς θα εμφανιστούν κατά της τοπικής παραγωγής τροφίμων, της ελεύθερης πρόσβασης σε καθαρό πόσιμο νερό ή της τοπικής παραγωγής ενέργειας και της πρόσβασης της τοπικής κοινωνίας σε αυτά.

Αυτά είναι μερικά από τα εργαλεία που έχουν οι τοπικές κοινωνίες στα χέρια τους, εργαλεία που μπορούν να τους εξασφαλίσουν την επιβίωση. Σε καμία περίπτωση όμως οι τοπικές κοινωνίες δεν πρέπει να μείνουν εκεί. Κάθε τόπος θα χρειαστεί διαφορετικά εργαλεία, ανάλογα με τη θέση του και τις περιστάσεις.

Η σύγκρουση της περιφέρειας με το κέντρο

Ράιχσταγκ: Το σύμβολο του Βερολίνου και
της εξουσίας του ευρωπαϊκού κέντρου.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε πως ακόμα και σε ένα κόσμο που τα πάντα καταρρέουν, οι τοπικές κοινωνίες δεν πρόκειται να αφεθούν ελεύθερες να λειτουργήσουν με κριτήριο το όφελός τους. Σίγουρα οι λύσεις δεν θα έλθουν από την κορυφή, αλλά η παρενόχληση σίγουρα από εκεί θα έλθει. Τα αποκεντροποιημένα συστήματα αποτελούν απειλή για την συγκέντρωση του πλούτου στο κέντρο και αυτός ήταν ο στόχος όλων των προηγούμενων πολιτικών συστημάτων.

Ο πλούτος αφαιρείται από την περιφέρεια και κατευθύνεται στο κέντρο. Στον σύγχρονο καπιταλισμό, αυτό το κέντρο είναι βουλιμικό και έχει μια τεράστια όρεξη να καταβροχθίσει τα πάντα. Απαιτεί από εμάς να πληρώνουμε όσα χρωστάμε στο σύστημα, όσο επαχθή και να είναι αυτά, και σε καμία περίπτωση να μην προσπαθήσουμε να μειώσουμε το δικό μας χρέος ή αυτό της κοινότητάς μας.

Καθώς το κέντρο αναζητά συνεχώς τη λύση των προβλημάτων του στην ολοένα και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, αυξάνει παράλληλα και το οικονομικό κόστος (είτε χρηματικό είτε καταναλώνοντας πόρους) οποιασδήποτε ενέργειάς του. Μετά απαιτεί από την περιφέρεια να καλύψει το αυξημένο αυτό κόστος και οδηγούμαστε έτσι όλοι σε ένα πολύ αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον.

Ακριβώς αυτό γίνεται και στη χώρα μας σήμερα. Οι νόμοι που νομοθετούν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι καθιστούν τη ζωή πολύ ακριβή και δύσκολη, σε βαθμό που σύντομα θα οδηγηθούμε στην ανέχεια ή θα εκδιωχθούμε από τον τόπο μας ως μετανάστες (Αυτό, φυσικά, θα συμβεί αν παραμείνουμε απλοί θεατές των εξελίξεων γύρω μας). Η φυσική εξέλιξη των συγκεντρωτικών συστημάτων είναι η επιβολή περισσότερων δυσκίνητων, αδιαπέραστων, άδικων και άχρηστων νόμων, καθώς αυτοί αποτελούν τη συνταγή για την αύξηση των εσόδων μέσα από τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται για τη μη-συμμόρφωση.

Έτσι, θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερα από αυτό που ήδη έχουμε δει: Τη χείριστη δυνατή διακυβέρνηση από μια πολιτική ελίτ που εκπροσωπεί ξεδιάντροπα τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ του κέντρου και κυρίως της Γερμανίας. Μέχρις ότου αποφασίσουμε πως πολυδιαφημισμένο ευρωπαϊκό όραμα είναι στην πραγματικότητα ένας φριχτός εφιάλτης.

Μόχλευση και Κατοχή

Η πραγματική μόχλευση. Το μέλλον των παιδιών μας
είναι πιο σημαντικό από τα κέρδη του κάθε λαμόγιου,
απατεώνα, επιδρομέα, πολιτικού και τραπεζίτη που έχει
υποθηκεύσει το μέλλον τους για να κερδίσει χρήματα.
Είναι καθήκον όλων μας να τοποθετήσουμε τον μοχλό
έτσι, ώστε να γύρει υπέρ του μέλλοντος, υπέρ της ζωής,
υπέρ της ελευθερίας, υπέρ των παιδιών μας και εν τέλει,
υπέρ της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ο περίφημος όρος μόχλευση (ή leverage) που ακούμε συνεχώς για ό,τι έχει να κάνει με το EFSF, σημαίνει πως οι Ευρωπαίοι επιχειρούν να βγάλουν λεφτά από τα παράγωγα που θα δημιουργήσουν, βάσει των αρχικών χρημάτων που θα έχουν στα χέρια τους από τα κράτη.

Μάλιστα, οι Γερμανοί επιχειρούν να περάσουν στα εθνικά συντάγματα πως τα κράτη επιβάλλεται να αποδίδουν χρήματα στο EFSF μέσα σε επτά ημέρες από τη στιγμή που θα τους ζητηθεί! Αυτό σημαίνει πως θα υπογράφουν ακάλυπτες επιταγές και με αυτό τον τρόπο το σάπιο οικοδόμημα της Ευρώπης υποτίθεται θα προχωρήσει ξανά δυνατό προς το ένδοξό του μέλλον. Στην πραγματικότητα, θα καταρρεύσει.

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ο στόχος όλης αυτής της άσκησης είναι να μπουν τα αρχικά χρήματα, τα οποία στη συνέχεια θα "μοχλευτούν" για να φτάσουν υποτίθεται σε σχεδόν άπειρες αξίες, εξασφαλίζοντας στη Γερμανία σχεδόν άπειρους πόρους στις πλάτες των άλλων "εταίρων" της. Δυστυχώς, το σχέδιο αυτό προσκρούει στο γεγονός πως κανείς δεν θέλει να αγοράσει τα παράγωγα που θα δημιουργήσει το EFSF. Για αυτό και η Γερμανία θα επιχειρήσει τα πάντα για να δημιουργηθούν συνθήκες για να πεισθούν οι αγοραστές.

Πώς λειτουργεί η "μόχλευση"

Πάρτε ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ. Βάλτε του γύρω καθρέφτες. Τα παράγωγα είναι η απεικόνιση του αρχικού χαρτονομίσματος στους καθρέφτες, καθώς απεικονίζει ο ένας τον άλλο. Το αρχικό χαρτονόμισμα φαίνεται πως είναι άπειρα χαρτονομίσματα και για μια στιγμή αισθάνεστε πλούσιοι. Ειδικά αν βρείτε κάποια κορόιδα να τους πουλήσετε τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες και να γίνετε έτσι πραγματικά πλούσιοι, τότε μπορείτε να αποκτήσετε και τίτλο όπως "χρηματιστής" ή "τραπεζίτης", να δίνετε δάνεια στον κοσμάκη και μετά να παίρνετε τα σπίτια του αν δεν σας πληρώνουν. Φυσικά, όλοι όσοι έχουν αγοράσει τα άπειρα χαρτονομίσματα μέσα στους καθρέφτες γίνονται και εκείνοι "πλούσιοι" ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν.

Έτσι είναι τα παράγωγα. Πολλαπλά συμβόλαια πάνω στο αρχικό χαρτονόμισμα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως ούτε το χαρτονόμισμα, ούτε τα συμβόλαια-παράγωγα είναι πραγματικό χρήμα που αντιστοιχεί σε κάποια πραγματική αξία. Αντίθετα, όλα αυτά είναι χρεώγραφα, εκπροσωπούν χρέος. Τα ομόλογα του δημοσίου είναι και αυτά μια μορφή παραγώγων. Αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν το μόνο πράγμα που έχει απομείνει στο Ελληνικό Δημόσιο: Τις μελλοντικές εισπράξεις από φόρους. Κοινώς, αποτελεί υποθήκη του μέλλοντός μας και αυτού των παιδιών μας.

Αυτό ακριβώς έχει βάλει στόχο να κάνει η Γερμανία. Καθώς οι τράπεζες δεν αποτελούν πλέον τίποτε άλλο από κούφια κελύφη και είναι στην ουσία χρεωκοπημένες, παρενέβη εκείνη στη μέση της διαδικασίας υφαρπαγής του ελληνικού εθνικού πλούτου την οποία είχαν ξεκινήσει οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι (βλ. τον "υιό του διαβόλου" και τραπεζίτη/δημιουργό επενδυτικού ταμείου, τον Χανκ Πώλσον, ο οποίος επιστάτησε αυτής της διαδικασίας για την Ελλάδα για διάφορα λαμόγια και τραπεζίτες και μέχρι πριν λίγο καιρό έδινε εντολές στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς θα έπρεπε να διαλύσει την οικονομία για να ‘κονομήσει' αυτός και οι όμοιοί του).

Η Γερμανία είδε σε όλα αυτά την ιστορική της ευκαιρία. Ουσιαστικά ανέλαβε το χρέος της Ελλάδας από τις τράπεζες, αποβλέποντας στην υφαρπαγή των μελλοντικών εισπράξεων του ελληνικού δημοσίου από τους μελλοντικούς φόρους, τον εθνικό της πλούτο, το Lebensraum της και τις περιουσίες των συνταξιοδοτικών ταμείων, αλλά και όλες τις περιουσίες, ιδιωτικές και δημόσιες. Αυτή η ιδιότυπη Νέα Κατοχή αποβλέπει στη χρηματοδότηση της επιβίωσης του γερμανικού κράτους από τους πρώην εταίρους του στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης. Ουσιαστικά η Γερμανία υφάρπαξε το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το χρησιμοποιεί για να υφαρπάξει τον εθνικό πλούτο των υπολοίπων. Τόσο απλά, τόσο ωμά και τόσο γερμανικά.

Το χρέος ως όπλο μαζικής καταστροφής

Το πραγματικό πρόβλημα που έχει προκαλέσει τα προβλήματα αυτά στη χώρα μας και την έχει καταστήσει έρμαιο και θύμα των κερδοσκόπων και των "εταίρων" μας είναι πως το μοντέρνο χρήμα (που είναι στην ουσία πλαστό αν το σκεφτούμε καλά) δεν εκπροσωπεί κάποια αξία, αλλά χρέος. Αυτό του ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους. Αν δεν το ξέρατε, το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα, το αγαπημένο μας ευρώ, που θέλουμε όλοι οι Έλληνες να παραμείνουμε σε αυτό, εκδίδεται από την ιδιωτική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία το δίνει στις ιδιωτικές εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο κι αυτές στη συνέχεια το πουλάνε στα κράτη με τόκο! Η το πουλάει απευθείας αυτή στα κράτη με τόκο! Κοινώς, η κερδοσκοπία είναι ενσωματωμένη μέσα στο οικοδόμημα της Ευρώπης και είναι ο βασικός λόγος της κατάρρευσής της μέσα σε μια δεκαετία.

Θέλουμε τελικά έξοδο από την "κρίση"; Τότε πρέπει να κρατικοποιηθεί άμεσα η ιδιωτικών συμφερόντων Τράπεζα της Ελλάδας, που αγοράζει χρήμα με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ και το πουλάει στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο και να τυπώσει δικό της χρήμα για λογαριασμό του κράτους, το οποίο θα συνδέεται με τον χρυσό (Αν έχει μείνει καθόλου και δεν τον έχει πουλήσει στους κερδοσκόπους)!

Το χρήμα πρέπει να είναι κρατικό και να μην ανήκει στο ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ. Φυσικά, αυτό αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο καθώς ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός μας άνευ λαϊκής εντολής και τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος εκπροσωπεί τα συμφέροντα των τραπεζών και του συστήματός τους.

Ούτως ή άλλως το περίφημο ευρώ μας έχει τελειώσει. Η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη και θα τυπώσει νέο χρήμα που θα συνδέεται με τον χρυσό θα είναι η Γερμανία. Ήδη πληροφορίες λένε πως έχει τυπώσει μεγάλες ποσότητες από το Νέο Μάρκο και η διασύνδεση με τον χρυσό είναι μονόδρομος, καθώς διαθέτει τεράστιες ποσότητες χρυσού που είτε είχε είτε απέσπασε από τους "εταίρους" της παίζοντας το παιχνίδι του χρέους. Φυσικά θα τους αφήσει κληρονομιά το ευρώ και το γιγαντιαίο χρέος που το συνοδεύει, ενώ εκείνη θα ξεκινήσει από την αρχή, αυτή τη φορά ως μια νέα υπερδύναμη. Στη νέα αυτή η εποχή, η Ελλάδα θα είναι η αγελάδα που θα αρμέγει η Γερμανία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εμείς και τα παιδιά μας θα είμαστε οι νέοι δουλοπάροικοι των Γερμανών αφεντάδων μας και οι περισσότεροι από εμάς θα το θεωρούν και τιμή και εξασφάλιση. Αυτό θα αποτελεί και το πικρό τέλος του νεώτερου κράτους μας, μόλις 150 χρόνια από τότε που πολεμούσαν οι πρόγονοί μας για ανεξαρτησία και την ελευθερία. Μόλις 40 χρόνια καλοπέρασης, ρεμούλας και μάσας εξασφάλισαν την ισόβια σκλαβιά για εμάς και τους απογόνους μας. Και ούτε το έχουμε πάρει χαμπάρι. Γιατί δεν αποδείχτηκε μόνο η λιτότητα όπλο μαζικής καταστροφής, αλλά και ο καταναλωτισμός.

Η πραγματική φύση του χρέους και της κρίσης

Εικονογράφηση του μυθιστορήματος Σιδερένια Φτέρνα,
του Τζακ Λόντον

Το πρόβλημα είναι όντως πρόβλημα χρέους. Αλλά όχι επίπλαστου χρέους της Ελλάδας προς κάποιους ιδιώτες και κράτη, που της επιβλήθηκε μέσω σκοτεινών δανειακών συμβάσεων, πανωτοκίων και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το χρήμα που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη και του γεγονότος πως πριν βγει στην αγορά εμπεριέχει χρέος.

Ο τόκος που πληρώνει το ελληνικό κράτος προς την ΕΚΤ για να αποκτήσει χρήμα είναι στην ουσία ο Ενδέκατος Βώλος, σε ένα κουτί που μπορεί να περιέχει μόνο Δέκα Βώλους. Είναι δηλαδή η απαίτηση για χρήμα που δεν υπάρχει στην πραγματική οικονομία. Άρα, αναγκαστικά καταληστεύεται το μέλλον και αποστερούνται οι απόγονοί μας από οικονομικούς πόρους, μόνο και μόνο για να πληρωθεί η απαίτηση των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι  είναι στην ουσία οι νταβατζήδες της μοντέρνας οικονομίας.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των χρημάτων που τυπώνονται, αλλά στο επίπεδο των online τραπεζικών συναλλαγών, στα ποσά που αντιπροσωπεύουν τα κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα, καθώς και τα κάθε είδους χρεώγραφα που ουσιαστικά λειτουργούν σαν χρήμα. Το χρήμα που κυκλοφορεί σε εκείνα τα επίπεδα είναι απείρως περισσότερο από το χρήμα που τυπώνεται, δηλαδή τα μετρητά. Και το χρήμα το οποίο διακινείται μέσω παραγώγων, είναι ακόμα περισσότερο και ξεπερνάει κάθε χρόνο το Ακαθάριστο Προϊόν του πλανήτη.

Ώς τώρα θα πρέπει να έχετε καταλάβει πως το μοντέρνο χρήμα, με εξαίρεση εκείνο που θα διασυνδεθεί με τον χρυσό πολύ σύντομα (βλέπε Νέο Μάρκο), είναι πλαστό. Δεν υπάρχει πουθενά διασύνδεση ανάμεσα σε αυτό και την πραγματική οικονομία. Δεν εμπεριέχει πραγματική αξία, αλλά μόνο την εικαζόμενη ασαφή αξία που επιβάλλουν οι αγορές και τα κράτη, δηλαδή το χρέος των τρίτων, το οποίο μεταβιβάζετε από τον ένα στον άλλο.

Εδώ βρίσκεται και ένας από τους δύο βασικούς λόγους της κατάρρευσης του καπιταλισμού και του δυτικού κόσμου (μαζί με το ελεύθερο εμπόριο). Το εικονικό μονεταριστικό σύστημα καταρρέει αυτή τη στιγμή γύρω μας από το ίδιο του το βάρος. Από το βάρος του χρέους που έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και δεν μπορεί να αποπληρωθεί, για τον απλούστατο λόγο πως βρίσκεται εκτός πραγματική οικονομίας (βλέπε πάλι Ο Ενδέκατος Βώλος).

Ο κόσμος στον οποίο μπαίνουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός. 

Πρόσκληση σε δείπνο για τον εορτασμό του τέλους της Ευρωζώνης

"Ή είσαι στο τραπέζι ή είσαι το μενού". ~ Πολωνός υπουργός απευθυνόμενος προς τον Donald Tusk, τον πρωθυπουργό της Πολωνίας

- "Νικολά, κάμερες! Κάνε πως είσαι ευχαριστημένος,
γιατί θα μας πάρουν χαμπάρι!"

Η μοίρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαντάζει προδιαγεγραμμένη. Σύντομα θα δούμε γεγονότα κολοσσιαίων διαστάσεων να συγκλονίζουν την ήπειρο και τον κόσμο από άκρη σε άκρη.

Επιτρέψτε μου να σας πω μια ιστορία. Δύο μέρες πριν, σε έναν πολύ ακριβό, ασφαλή και απρόσιτο χώρο στις Βρυξέλες έγινε ένα γκαλά. Σε αυτό άρχισαν να καταφθάνουν η μια θωρακισμένη λιμουζίνα μετά την άλλη για να παραδώσουν τους αξιότιμους κύριους και κυρίες που αποφασίζουν για το μέλλον μας χωρίς εμάς και τους υπηρέτες τους. Μέσα σε αυτό το ανεπίσημο γκαλά, ανάμεσα στους αστακούς και τα ζαρκάδια, οι 27 αντιπρόσωποι της πλουτοκρατίας έλαβαν αποφάσεις για το μέχρι πού θα φτάσει η αγριότητα των επερχόμενων μέτρων λιτότητας που θα επιβληθεί πάνω στους λαούς της Ευρώπης, για να μην οδηγήσουν την Ένωση σε έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο.

Η συζήτηση περιελάμβανε και το "κόστος ασφαλείας" του όλου αυτού εγχειρήματος, που ανέρχεται σε μερικά ψωροεκατομμύρια ευρώ. Ψίχουλα μπροστά στο όνειρο της απόλυτης κυριαρχίας, θα μου πείτε... Και όμως, το αντικείμενο των συζητήσεων ήταν τα μέτρα λιτότητας και η αναγκαία ασφαλείας για τους ίδιους, για να μην τους στείλουν στις καρμανιόλες. Καμία συζήτηση για το τι θα γίνει για να σωθούν οι οικονομίες και οι κοινωνίες!

Όλα αυτά ταιριάζουν τέλεια με τη φράση που είπε πριν μερικές μέρες ένας Πολωνός υπουργός στον πρωθυπουργό του: "Ή είσαι στο τραπέζι ή είσαι το μενού"!

Εκείνος φυσικά εννοούσε πως η κυβέρνηση της χώρας του θα πρέπει να έχει λόγο στις εξελίξεις που αφορούν την Ένωση και όχι μόνο η Γαλλία και η Γερμανία. Δεν εννοούσε πάντως πως ο λαός της Πολωνίας θα έπρεπε να είναι καθισμένος στο τραπέζι. Γιατί στην πραγματικότητα και ο πολωνικός λαός, όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, δεν ήταν καθισμένοι στο τραπέζι του επίμαχου γκαλά δύο ημέρες πριν. Οι μόνοι προσκεκλημένοι ήταν οι εκπρόσωποι του 1% του πληθυσμού και οι υπόλοιποι 99% αποτελούσαν το μενού.

Οι Μερκοζύ από την άλλη, εκείνο το ιστορικό βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου έφτασαν σε "απόλυτη συμφωνία" για μια νέα συνθήκη που θα περιορίζει τους προϋπολογισμούς και το μέγεθος των μελλοντικών ελλειμμάτων των μελών της Ευρωζώνης. Φυσικά, η συμφωνία δεν αναφέρει τίποτα για τα τρέχοντα ελλείμματα και τους ισολογισμούς των κρατών μελών, καθώς το πρόβλημα είναι τι γίνεται τώρα, αυτή τη στιγμή και όχι τι θα γίνει στο μέλλον.

Εδώ διαπιστώνουμε μια μεγάλη επώδυνη αλήθεια. Μια αλήθεια που καταρρίπτει κάθε μύθο για παντοδυναμία, κάθε σχεδιασμό για αυταρχικά μέτρα, κάθε επιχορήγηση για "επιχειρήσεις ασφαλείας που θα διατηρήσουν την ενότητα και την κοινή πορεία στην Ευρωζώνη" και που θα υποδουλώσουν τους λαούς για τα επόμενα χίλια χρόνια. Μια και μοναδική αλήθεια που μας λέει βροντερά πως δεν έχουν τίποτα! Δεν υπάρχουν λεφτά!

- "Πάλι θα φάμε καλά σε αυτό το ανεπίσημο δείπνο!
Έχει και το αγαπημένο μου φαγητό, ψυχές και
ανθρώπινη σάρκα!"

Οι τύποι με τις θωρακισμένες λιμουζίνες το ξέρουν και για αυτό παίζουν το παιχνίδι. Το EFSF, το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ΕΕ, υποτίθεται, θα έφτανε να έχει με μόχλευση γύρω στα 2 τρις ευρώ ή και περισσότερα! Αυτό όμως δεν συνέβη. Η ΕΚΤ, υποτίθεται, θα αγόραζε τρισεκατομμύρια άχρηστων ομολόγων δημοσίου της περιφέρειας. Ούτε αυτό συνέβη. Τέλος, είπαν να ενώσουν το EFSF με το ESM για να δημιουργήσουν ένα υπερταμείο σταθερότητας. Κάτι ξέρουν αυτοί από ενώσεις, θα έλεγε κανείς, οπότε τουλάχιστον αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν. Ούτε αυτό συνέβη.

Η αλήθεια είναι επίσης πως οι άνθρωποι που γυρίζουν γύρω-γύρω από τις Βρυξέλες εδώ και μέρες, οι πολιτικάντηδες και οι διάφοροι υπηρέτες της πλουτοκρατίας, είναι απλοί αλμπάνηδες και τουρίστες. Δεν έχει καμία ουσία αυτό που κάνουν, απλά το κάνουν για δείξουν πως κάνουν κάτι. Όλα όσα κάνουν είναι φόρμα και όχι ουσία και περιεχόμενο. Κατ' αυτούς, δεν έχει σημασία τι λέμε στους υπόλοιπους, αλλά πώς το λέμε. Είναι κενοί, ανούσιοι και δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Και το χειρότερο είναι πως το γνωρίζουν.

Τα δε συμφέροντα όλων αυτών των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό το νέο θέατρο σκιών είναι απολύτως αντικρουόμενα και αντιφατικά. Παρόλα αυτά, γινόμαστε μάρτυρες ενός θεάτρου του παραλόγου που έχει δύο πρωταγωνιστές, τους σιαμαίους Μερκοζύ, που υποκρίνονται πως είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το νέο μεγαλειώδες όραμα της υπέρλαμπρης νέας πιο Ενωμένης Ευρώπης.

Είναι σίγουρο πως πλέον όλοι τους έχουν καταλάβει τι γίνεται και το μόνο μέλημά τους είναι να εμποδίσουν την κοινή γνώμη να το συνειδητοποιήσει. Για κανέναν από τους πολιτικάντηδες και τους τεχνοκράτες που μας επέβαλαν δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. Τα γεγονότα καλπάζουν κατά πάνω τους με μεγάλη ταχύτητα. Ένα θέαμα τρομαχτικό και μεγαλειώδες ξεκινά: Το τέλος της Ευρωζώνης.

Η Βρετανία βλέπει την έξοδο της από την Ευρωζώνη

- "Οι τράπεζες που με έχουν προσλάβει δεν θέλουν να
υπάρξει κανένας έλεγχος στο Σίτυ. Για αυτό η Βρετανία
αποχωρεί από την ΕΕ σε ένδειξη συμπαράστασης στους
τραπεζίτες αγωνιστές που δεινοπαθούν!"

Αν κοιτάξουμε γύρω μας και προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι γίνεται, θα διαπιστώσουμε πως όσοι μας πληροφορούν για τα γεγονότα μέσα από τα ΜΜΕ είτε δεν έχουν καταλάβει το παραμικρό είτε έχουν βουτήξει το κεφάλι τους βαθιά στην άμμο είτε τα παίρνουν κανονικότατα από μαύρα ταμεία και λένε ψέματα.

Δείτε το παράδειγμα της υπόθεσης με τη Βρετανία. Οι επίσημες ειδήσεις μας αναφέρουν πως η Βρετανία βρέθηκε μόνη της απέναντι σε ένα πανίσχυρο μπλοκ 26 χωρών, με τον Σαρκοζύ να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και ο Κάμερον ο μεγάλος χαμένος.

Η αλήθεια είναι πως η Βρετανία και η κυβέρνησή της έχουν καταλάβει προς τα πού πάει το παιχνίδι και δεν δέχονται να αποτελέσει η χώρα τους αναίμακτα μια γερμανική κτήση, σε αντίθεση με τη Γαλλία του Σαρκοζύ που το επιδιώκει ενεργά.

Η μόνη αλήθεια είναι πως οι Βρετανοί προέβλεπαν από δεκαετίες τη νεκρανάσταση της Γερμανίας και για αυτό και δεν είχαν προσχωρήσει ποτέ ολοκληρωτικά στην Ένωση και στην Ευρωζώνη, επιλέγοντας πάντα μια ανεξάρτητη παράλληλη πορεία.

Ο λόγος της επικείμενης μεγάλης πολιτικής ρήξης που απειλεί την Ευρωζώνη βρίσκεται στην πρόθεση των Μερκοζύ να επιβάλουν μέτρα λιτότητας στους λαούς της ηπείρου, καθώς επίσης, και για πρώτη φορά, να φορολογήσουν τις τραπεζικές συναλλαγές.

Η Βρετανία δεν μπορεί να το δεχτεί σε καμία περίπτωση αυτό, για έναν πολύ βασικό λόγο με το όνομα Σίτυ. Το Σίτυ του Λονδίνου είναι μια σχετικά περιορισμένη γεωγραφικά περιοχή στα βόρεια του Τάμεση, γεμάτη με ουρανοξύστες και τράπεζες. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι πως μέσα σε αυτό το μέρος οι νόμοι σταματούν να λειτουργούν και οι τράπεζες κάνουν ό,τι θέλουν. Είναι μια παράδοση που υπάρχει από την δημιουργία των πρώτων τραπεζών και τη χρηματοδότηση που προσέφεραν στους πρώτους βασιλιάδες. Το Σίτυ αποτελεί το πιο μεγάλο τραπεζικό προπύργιο στον κόσμο από όπου σκιώδεις τράπεζες-πειρατές κάνουν τα ρεσάλτα τους για να αρπάξουν λάφυρα από οικονομίες και κοινωνίες.

Όπως πιστεύει η φιλοτραπεζική συντηρητική κυβέρνηση Κάμερον, με την επιβολή ενός τέλους πάνω στις τραπεζικές συναλλαγές, θα σταματήσει να υφίσταται το Σίτυ, η καρδιά της βρετανικής οικονομίας. Ή τουλάχιστον η καρδιά των τραπεζών της. Το αποτέλεσμα είναι η ευθεία ρήξη με τη Γερμανία, έπειτα από την αποδοχή πως ήταν τεράστιο λάθος για τη Βρετανία να επιτρέψει την ανάκαμψη της πρώτης, που τώρα οδηγεί στην ανασύσταση του γερμανικού Ράιχ.

Το θέμα είναι πως η Βρετανία φλερτάρει με την έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και λόγω της τεράστιας υπερχρέωσής της οι Γερμανοί δεν το βλέπουν αρνητικά αυτό. Όμως το αξιοσημείωτο είναι πως ούτε οι ειδήσεις ούτε όλα αυτά μας προετοιμάζουν για το ενδεχόμενο γενικών συρράξεων μέσα στην ίδια την Ευρώπη, με μια Γερμανία να ετοιμάζεται να πετύχει αναίμακτα μια κατάκτηση των βρετανικών νήσων, κάτι που δεν πέτυχε στον προηγούμενο πόλεμο. Αυτό αποτελεί και τον μεγαλύτερο εφιάλτη των Βρετανών, ο οποίος ζωντάνεψε ξαφνικά μπροστά τους και τους τρομοκρατεί!

Τα νέα από το Δ' Ράιχ

- "Τι θα πρέπει να πω πάλι η γυναίκα! Πως όλα πάνε καλά;
Αει στο καλό, βαρέθηκα! Αν δεν το κάνω όμως, θα καταλήξω
καθαρίστρια στον Δήμο Λειψίας. Οπότε, Άγγελα, χαμόγελο
και πείσε τους πως όλα θα πάνε καλά..."

Πολλές χώρες όπως η Πολωνία βλέπουν το φάντασμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας με μεγάλο τρόμο, καθώς υπέστησαν τα πάνδεινα την προηγούμενη φορά που η ιδέα της Μεγάλης Γερμανίας είχε φουσκώσει. Άλλες πρώην χώρες όπως η Ελλάδα, παρόλο που και αυτή έχει υποστεί τα πάνδεινα, σε μια κίνηση ακραίου ραγιαδισμού και γραικυλισμού έχει δώσει γην και ύδωρ, καθώς η ελίτ της πιστεύει πως με αυτό τον τρόπο θα επιβιώσει, έστω και αν χρειαστεί να θυσιάσει κυριολεκτικά τους υπόλοιπους.

Όμως, άλλες χώρες, όπως η Κροατία, κάνουν κάτι που φαινομενικά φαντάζει παρανοϊκό μπροστά στην μεγάλη πιθανότητα κατάρρευσης του Ευρώ. Σήμερα στις 10.30, η Κροατία υπέγραψε την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Όλα δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι όπως μας τα λένε. Είναι πλέον σαφές πως η Γερμανία δεν επιθυμεί τη διάσωση του ευρώ ή των τραπεζών. Πέρα από μερικές δικές της γιγαντιαίες τράπεζες, όπως της Commerzbank μέσω της επικείμενης κρατικοποίησης της, δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να το κάνει. Ποιοί όμως λέτε να είναι οι λόγοι;

Μήπως το ό,τι η Γερμανία περιμένει με το δάχτυλο στη σκανδάλη την κατάρρευση του ευρώ για να κάνει αμέσως μετά τις κινήσεις της; Η Γερμανία έχει πάρει κάποιες ιστορικές αποφάσεις. Την ανασύσταση της αυτοκρατορίας της στον ευρύτερο γεωγραφικό της χώρο, με επάκτιες κτήσεις όπως η Ελλάδα, που θα τροφοδοτούν το κέντρο με πρώτες ύλες και στρατιές σκλάβων για εργασία.

Κι όμως, τα μεγαλειώδη σχέδια της προσκρούουν στην πραγματικότητα της έλλειψης πόρων και της κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας. Παρόλο που η Μέρκελ, η νοικοκυρά από την πρώην Ανατολική Γερμανία, έχει καταφέρει πολλαπλάσια πράγματα από αυτά που κατόρθωσε ο Χίτλερ, τα υπέρμετρα φιλόδοξα σχέδιά της αναγκαστικά μεταμορφώνονται σε αμυντικά σχέδια εκτάκτου ανάγκης, όπου μέσω της υφαρπαγής φυσικών πόρων και του εθνικού πλούτου των γειτόνων, προσπαθεί να εξασφαλίσει την επιβίωση της Γερμανίας μετά την επερχόμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης.

Τί θα μπορούσε να είναι πιο περίτρανη απόδειξη πως ο καπιταλισμός, ο τραπεζισμός και ο νεοφιλελευθερισμός φτάνουν στο τέλος τους, πέρα από το γεγονός πως οι πρώην υπηρέτες τους συστήματος, οι πολιτικάντηδες της Ευρώπης, προκαλούν τώρα την τραπεζική εξουσία και ζητούν λήψη μέτρων κατά των τραπεζών; Αυτό λίγους μήνες πριν θα ήταν αδύνατο κι όμως συμβαίνει τώρα. Ο τραπεζισμός πέθανε! Ζήτω η επιστροφή της πολιτικής!