Κλείσιμο των συνόρων, έλεγχος κεφαλαίων, απαγόρευση αναλήψεων και πτήσεων

Θεσσαλονίκη, 16 Σεπτεμβρίου 2011. Η πλέον δραματική 

διαμαρτυρία κατά της τυραννίας που έχει επιβάλει η 

τραπεζοκρατία σε όλους μας. Ο Απόστολος Πολυζωίδης 

αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό κατάστημα της πόλης. 

Παρ' όλα αυτά, επιβίωσε με σοβαρά εγκαύματα. 

Φυσικά, κανέναν ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε μαζί του ή

 με όποιον άλλο που αντιτίθεται στην ληστρική επιδρομή 

που υφίσταται η χώρα μας. 

Οι περισσότεροι Έλληνες κοιμούνται ακόμα πολύ βαθιά, 

ονειρεύονται εορτοδάνεια και γκλαμουριές στην Αράχωβα, 

ψηφίζουν Γιωργάκη και Σαμαρά και θεωρούν τον Παπαδήμο 

ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.

Καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται, τα πράγματα προχωρούν προς τα άκρα. Είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο για τη χώρα μας να παραμείνει ως μέλος της Ευρωζώνης. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι όμως πως η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει θα είναι η Γερμανία, η οποία ετοιμάζεται πυρετωδώς για το ενδεχόμενο της κατάρρευσης της Ευρωζώνης και, κατά συνέπεια, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ελλάδα, της οποίας η μοίρα έχει πάνω κάτω σφραγιστεί. Στην ίδια πορεία εξόδου είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία. Η ίδια η Γαλλία, η μια από τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, δέχεται τεράστιες πιέσεις από τις αγορές, από τις χρεωκοπημένες τράπεζές της που χρειάζονται πακτωλούς χρημάτων για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ας μην ξεχνάμε και τις προεδρικές εκλογές που έρχονται, από τις οποίες δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει ο Σαρκοζύ και που θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και την πολιτική της χώρας αυτής. Εκτός αν έχουμε και κανένα τεχνοκρατικό πραξικόπημα και εκεί.

Ο δρόμος μέσα από τον οποίο πορεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Αυτό ισχύει για όλους μας: Για εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, και για εμένα, όσο και για τους πεφωτισμένους και ένδοξους "ηγέτες" μας, ιδίως εκείνους της "τεχνοκρατικής" φάρας. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι, παρόλο που εκείνοι ως νέες Μαρίες Αντουανέτες μας καλούν να φάμε χρέος για να επιβιώσουμε, ενώ οι ίδιοι κινούνται προκλητικά με τις λιμουζίνες τους

Μια ανησυχητική αναφορά από τον Philip Aldrick της εφημερίδας Telegraph, έλεγε μερικές μέρες πριν:

Τα σχέδια τους Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ

Η κυβέρνηση εξετάζει σχέδια για να περιορίσει τη ροή του χρήματος από και προς τη Βρεταννία, για να προστατέψει την οικονομία της χώρας σε περίπτωση πλήρους κατάρρευσης του Ευρώ[...]

Αξιωματούχοι εξέφρασαν τους φόβους τους πως αν αποχωρούσε ένα μόνο μέλος από την Ευρωζώνη, τότε οι επενδυτές στη Βρεταννία και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε δεινή θέση θα μετακινούσαν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλείς οικονομικούς παραδείσους τους εξωτερικού[...]

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, οι έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων ισχύουν μόνο σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης για να επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί στις εισροές κεφαλαίων[...]

Ο έλεγχος κεφαλαίων αποτελεί μέρος ευρύτερων πολιτικών που θα αποτελούν απάντηση σε ενδεχόμενη κατάρρευση του ευρώ. Είναι λογικό να περιμένουμε πως τα σύνορα θα κλείσουν και πως το βρεταννικό υπουργείο Εξωτερικών προετοιμάζεται για να επαναπατρίσει χιλιάδες κατοίκους εξωτερικού και τουρίστες από χώρες που θα πληγούν.
Το υπουργείο Άμυνας έχει ήδη συμβουλεύσει πως θα οργανωθεί μια μαζική εκκένωση Βρεταννών που θα εγκλωβιστούν σε χώρες που [αντίστοιχα] θα κλείσουν τα σύνορά τους, θα απαγορεύσουν της τραπεζικές αναλήψεις και τις αεροπορικές πτήσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω σε σχέδια μετάδοσης της κρίσης. Ένα από αυτά ίσχυε την περίοδο των εορτών. Διάφορες εναλλακτικές λύσεις έχουν διατυπωθεί, ανάμεσά τους τραπεζικές αργίες, έλεγχος κεφαλαίων και περιορισμοί ταξιδιών.

Αυτές οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίσουν πως θα διαθέτουν τα απαραίτητα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, για μπορέσουν να διατηρήσουν τις βασικές λειτουργίες της οικονομίας, σε περίπτωση οικονομικής καταστροφής. Σε ένα κόσμο που το σύνολο της ενέργειας και των τροφίμων είναι εισαγόμενα, αυτό αποτελεί έναν ηράκλειο άθλο.

Ποιός θα εκδίδει τις τραπεζικές εγγυήσεις που είναι απαραίτητες για τις εισαγωγές; Και με τί θα καλυφθούν αυτές; Πρόκειται η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ να δέχονται ευρώ, στην περίπτωση που η απόσχιση της Ελλάδας ή/και άλλων χωρών θα καταστήσει εξαιρετικά αμφίβολο το μέλλον της Ευρωζώνης και τους συνόλου της ΕΕ; Όχι και μάλλον θα απαιτούν εξασφαλίσεις σε δολάρια ΗΠΑ.

Καθώς μιλάμε, το ευρώ σφυροκοπείται, όπως άλλωστε η στερλίνα και ο χρυσός. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή μήπως αυτό συμβαίνει καθώς το δολάριο αυξομειώνει την αξία του, καθώς υπάρχει η πρόβλεψη για βραχυπρόθεσμη ανάγκη χρήσης του ως μοναδικού μέσου συναλλαγών;

Πλέον, οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται από όλες τις μεριές. Θα υπάρξει σίγουρα κάποια στιγμή, την οποία θεωρώ πως θα είναι σύντομα, που δεν θα μπορέσει να καλύψει κάποιον από αυτούς τους κινδύνους. Λόγω της εγγύτητας και της διασύνδεσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης, όσο και ανάμεσα σε ευρωπαϊκά και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ένα μοναδικό ντόμινο θα ξεκινήσει μια αλυσίδα γεγονότων που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση.

[...] Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις προληπτικά προ τέτοιων εξελίξεων. Μόνο στην Ευρωζώνη, υπάρχουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις που μπορεί να αποφασίσουν να δράσουν ανάλογα και με οποιοδήποτε τρόπο. Μπορεί να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη, να αφήσουν την ΕΕ, να καθυστερήσουν να λάβουν αποφάσεις, να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτές οι 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, κάποιες από τις οποίες θα αλλάξουν μέσα στον χρόνο, έχουν να αποφασίσουν ανάμεσα σε αρκετές επιλογές. Αυτές τους οι αποφάσεις θα εκτροχιάσουν τελικά το σύνολο του πειράματος της ΕΕ.

Καθώς το εθνικό και το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται συνεχώς, αντίστοιχα μειώνεται και η προθυμία για δανεισμό, με σκοπό την αποφυγή χρεωκοπιών. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως σύντομα το παιχνίδι του ολοένα και περισσότερου χρέους θα σταματήσει και θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια πραγματικές πολιτικές, που στόχο δεν θα έχουν τον επιπλέον δανεισμό για τον τυχερό πολιτικό ή "τεχνοκράτη" που θα χρεώσει περισσότερο τη χώρα σε κάποια τράπεζα. Σύντομα, το παιχνίδι του χρέους όπως το ξέραμε θα φτάσει στο τέλος του, τουλάχιστον ως προς τις τράπεζες.

Θεωρώ πως αυτά ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα με το ευρώ. Ακόμα και να επιβιώσει, ως το νόμισμα μιας πιθανής Λατινικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, σίγουρα δεν θα αποτελεί το βασικό μέσο συναλλαγών στη χώρα μας. Γιατί το μέλλον είναι πιθανώς η επιστροφή στη δραχμή, στο μάρκο, στη λιρέτα και στο φιορίνι. Σίγουρα όμως δεν είναι η επιστροφή σε μια Ευρωζώνη 17 χωρών τις οποίες θα αρμέγουν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. Η πολιτική επιστρέφει στην καθημερινότητά μας με γοργούς ρυθμούς και η οικονομία υποχωρεί και αποκτά ξανά την πραγματικές της διαστάσεις.

Οι λόγοι που οδηγούν στην πτώση του Ευρώ

"Οι τραπεζίτες μπορούν να θεωρηθούν σήμερα ένα τεράστιο βάρος στην κοινωνία, καθώς κοστίζουν στον καθένα μας 8,40 λίρες Αγγλίας για κάθε 1 λίρα που παράγουν... Έρευνα του New Economics Foundation κατέληξε πως ο μέσος τραπεζίτης καταστρέφει 42 εκατομμύρια λίρες σε αξία το χρόνο, ενώ δημιουργεί μόλις 5 εκατομμύρια λίρες αξία το χρόνο." ~ Βρετανική εφημερίδα The Mirror

Μέχρι το περασμένο φθινόπωρο, το ευρώ ήταν ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στον κόσμο. Κι όμως, αυτό είναι και ο βασικός λόγος που η Ευρώπη καταρρέει σήμερα μπροστά στα μάτια μας. Βλέπετε, στον τρελό κόσμο του εικονικού χρήματος και του αχαλίνωτου ελευθέρου εμπορίου πάντα το ισχυρότερο νόμισμα θα καταστρέφει την οικονομία που το στηρίζει. Σε αυτές τις ανάποδες συνθήκες μιας στρεβλής και αρρωστημένης οικονομίας και με την επικράτηση της ιδεολογίας και των πρακτικών ενός αχαλίνωτου νεοφιλελεύθερου επιθετικού μετακαπιταλισμού,  η δύναμη ενός έθνους είναι τελικά η μοιραία του αδυναμία. Αυτή την κατάσταση την ονομάζουν πολλοί Αντίποδες της οικονομίας.

Σχεδόν κανείς από όσους προσπαθούν να αναλύσουν την κατάσταση γύρω μας δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την απλή εξήγηση. Είναι σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους να αντιληφθούν πως όλο το οικοδόμημα που αποτελεί το χρηματοοικονομικό μας σύστημα είναι μοιραία φτιαγμένο για να καταστρέφει και όχι να δημιουργεί. Έχουμε φτάσει στο σημείο που το σύστημα το "συμφέρει" να καταστρέφει κράτη, κοινωνίες ζωές και να υφαρπάζει τον εθνικό τους πλούτο, μόνο και μόνο για να επιβιώσει λίγο καιρό ακόμα. Κι όμως, αυτό το ακραία καννιβαλιστικό σύστημα το αποθεώνουν τα ΜΜΕ και οι καναλάρχες, καθώς επίσης και οι ανά τον κόσμο πολιτικοί, καθηγητάδες και κερδοσκόποι-πλιατσικολόγοι, οι κατεξοχήν υποστηρικτές του. Δηλαδή, τα κάθε λογίς βαμπίρ που έχουν κάτσει στο σβέρκο της ανθρωπότητας και την απομυζούν.

Ο λόγος που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε αυτά τα δύο απλά πράγματα έχει να κάνει με το γεγονός πως έχει δημιουργηθεί μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα από αυτή, διάφοροι μεγάλοι "οικονομολόγοι" στα πανεπιστήμια και πολιτικοί μας στα παλάτια τους μας λένε ξανά και ξανά και ξανά πως το εικονικό χρήμα και το καθεστώς του ελευθέρου εμπορίου είναι τέλεια, αυτορυθμιζόμενα και ολοκληρωμένα. Μέσα από αυτό το θρησκευτικού τύπου δόγμα αδυνατούν να εντοπίσουν τα αίτια της παράδοξης μεγάλης αυτοκαταστροφής του δυτικού κόσμου, οικονομικά, κοινωνικά, δημογραφικά, πολιτισμικά, και πολιτικά. Το αποδίδουν σε οτιδήποτε άλλο μπορούν: Φταίει η Ελλάδα, φταίει η "κρίση", φταίει το κακό μας το ριζικό. Για τον λόγο αυτό, βλέπουμε το κωμικοτραγικό θέαμα της τραγικής αποτυχίας των μέτρων που λαμβάνει η ΕΕ, δήθεν για να αντιμετωπίσει την "κρίση".

Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε όλοι μας την Ημέρα της Μαρμότας, ξανά και ξανά. Με μια κυβέρνηση τραπεζιτών, υπαλλήλων του τραπεζικού καρτέλ και εκπροσώπων της Γερμανίας, να μας λέει πως θα μας σώσει, αρκεί να της παραδώσουμε τις πολιτικές μας ελευθερίες, τα πολιτικά μας δικαιώματα και το σύνολο του προσωπικού μας πλούτου. Με μια κυβέρνηση που κάνει ό,τι μπορεί για να παραδώσει τη χώρα στους κατακτητές της, μαζί με το σύνολο του εθνικού μας πλούτου, ακολουθώντας την παράδοση των χειροτέρων κυβερνήσεων συνεργασίας στην ιστορία του έθνους.

Σε αυτό τον τρελό κόσμο που βρεθήκαμε, παρακολουθούμε το σύνολο των κρατών του λεγόμενου "πρώτου κόσμου" και μελών του ΝΑΤΟ, των συμμάχων της υποτίθεται μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, των ΗΠΑ, να καταρρέουν σαν κάστρα στην άμμο. Αυτό το θέαμα είναι ιδιαίτερα περίεργο και ανεξήγητο, πώς μπορεί τόση δύναμη να εξανεμιστεί δια μαγείας, αν δεν το ερμηνεύσουμε μέσα από την παραδοχή πως στο μοντέρνο κόσμο του εικονικού χρήματος, η ισχύς είναι και η μοιραία αδυναμία των οικονομιών. Χρειάζεται να αντιληφθούμε πως το χρήμα ως χρέος και το χρήμα ως ηλεκτρονικά δεδομένα, χωρίς καμία αντιστοιχία με την πραγματικότητα, είναι αυτό που τροφοδοτεί την "οικονομική κρίση" και το πικρό τέλος του μετακαπιταλισμού.

Το πάντρεμα του σουρεαλισμού και της πολιτικής στην Ευρώπη

Σκίτσο του Schrank, με αφορμή το Halloween., στην εφημερίδα Independent της Κυριακής.
Δώστε βάση στις λεπτομέρειες: Ο Παπανδρέου κρατάει σαν χάνος το φτυάρι που το
ξέθαψε, οι Μερκοζύ πανηγυρίζουν με κακία, ο Σίλβιο χαίρεται και ο Κάμερον κοιτάει σαν χαζός!

Εδώ και λίγες μέρες έχουμε γίνει μάρτυρες της πλέον κακοπαιγμένης θεατρικής παράστασης που έχει ανεβεί ποτέ στο πολιτικό σανίδι. Τίποτε δεν μας είχε προειδοποιήσει για το εύρος και την τεράστια στροφορμή των πολιτικών κωλοτουμπών, στις οποίες γίναμε, θέλαμε δεν θέλαμε, μάρτυρες.

Οι καπνοί και τα καθρεφτάκια της κυβέρνησης Παπανδρέου, τα χειροκροτήματα των βουλευτάδων με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, τα οποία αντικαταστάθηκαν στην συνέχεια από βουλευτικές γιούχες και κατέληξαν ξανά σε χειροκροτήματα στην εθνοσωτήρια ομιλία του, η απογοήτευση Βενιζέλου που περίμενε πως είχε την καρέκλα στο τσεπάκι, οι ανάλογες αντικωλοτούμπες Σαμαρά και ΝΔ ("η μεν σαρξ πρόθυμη, το δε πνεύμα ασθενές") συνθέτουν το σκηνικό για το πλέον παράδοξο και σουρεαλιστικό πολιτικοθεατρικό έργο των τελευταίων δεκαετιών. Ποιός σας είπε πως η Πολιτική δεν έχει σχέση με την Τέχνη και πως δεν έχει μεγάλη καλλιτεχνική αξία per se;

Το σουρεαλιστικό καλλιτεχνικό σκηνικό στην Ελλάδα συμπλήρωσε τέλεια το Καρναβάλι των Καννών, τη συνάντηση των G-20, στην οποία οι παγκόσμιοι ηγέτες – ένας όρος που χάνει την ουσία του κάθε λεπτό που περνάει – κατέφθαναν με τις πολυτελείς limo πάνω σε κόκκινο χαλί, με ένστολους παλατιανούς να τους αποδίδουν τιμές, για να συζητήσουν τη... λιτότητα που θα επιβάλουν στον πλανήτη! Προφανώς θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ στα Όσκαρ για να το ξεπεράσουν αυτό.

Σε αυτό όμως το καρναβάλι, έπεσαν οι μάσκες και φάνηκε ξεκάθαρα το ωμό και πωρωμένο πρόσωπο της γερμανικής πολιτικής. Ο ωμός και στυγνός εκβιασμός από πλευράς Μερκοζύ και η απαίτηση να μετατραπεί το δημοψήφισμα Παπανδρέου σε δημοψήφισμα παραμονής ή όχι στην Ένωση δημιούργησε τόσο βαθιά κύματα που έφεραν τη λεηλατημένη χώρα μας σε ακόμα χειρότερη θέση. Τώρα που το δημοψήφισμα έχει φύγει από τη μέση, οι κακεντρεχείς λένε πως το σχέδιο της ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος, σε συνεργασία με τους Μερκοζύ και πιθανώς τον Ομπάμα, είχε βασικό στόχο να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό και να τον κάνει να πιστέψει πως έχει ακόμα τη δυνατότητα να ψηφίζει για το μέλλον του. Αυτό το καθαρά συνωμοσιολογικό σενάριο το τροφοδοτεί και ο πανικός που δημιούργησε η ιστορία αυτή. Με το που μίλησε για δημοψήφισμα ο Παπανδρέου, αυτόματα χάθηκαν σαν καπνός 1,5 τρισεκατομμύριο ευρώ, ενώ ακόμα 1 τρις ευρώ έφυγε από τις ευρωπαϊκές τράπεζες με προορισμό τις ΗΠΑ. Φυσικά, η θεωρία συνωμοσίας αγνοεί την τεράστια δύναμη της ανθρώπινης βλακείας στην ιστορία.

Σας αποκαλύπτω το μεγάλο πολιτικό μυστικό
όπλο του Γιωργάκη Παπανδρέου. Παρεμβάλλεται
ανάμεσα σε αυτόν και την καρέκλα του και δεν
επιτρέπει σε κανένα πολιτικό αντίπαλό του να τον
ξεκ(ω)λλήσει από αυτή! Το μυστικό; Μια σταγόνα
σηκώνει μέχρι και δύο τόνους! Συμπέρασμα: Ο ΓΑΠ
δεν φεύγει ούτε με σιδηρολοστό!

Τώρα που έχει καταλαγιάσει το κουρνιαχτό, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο καθαρά. Αυτό που βλέπουμε είναι πως η απόλυτη γελοιότητα έχει επικρατήσει στο πολιτικό σύστημα της Ευρώπης και πως δεν έχουμε καμία σωτηρία με αυτό το σύστημα στην εξουσία.

Αυτό που ήθελε ο Γιωργάκης Παπανδρέου ο Μυαλοφυγόδικος (στην ουσία η οικογένεια Παπανδρέου και το επιτελείο της) να πετύχει, το πέτυχε μια χαρά. Απέφυγε τις εκλογές, απέφυγε το πραξικόπημα μέσα στο ΠΑΣΟΚ, πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης από τα κορόιδα τους βουλευτές μέσα στην Βουλή (κάνοντάς τους για μια ακόμα φορά συνένοχους) και πλέον θα κυβερνήσει ανενόχλητος, μέχρι την επόμενη φορά που θα μουγκρίσει ξανά το πλήθος. Τότε πιθανώς να αναγκαστεί να φύγει για πάντα με το ελικόπτερο. Στην πορεία την έφερε για τα καλά στο Σαμαρά, τον οποίο από αύριο θα αρχίσει να κατηγορεί για "εθνική προδοσία", για "υπονόμευση της εθνικής ομοψυχίας", για "ιδιοτέλεια", για "αγάπη για την εξουσία" και άλλα τέτοια αυτοαναφορικά. Από αύριο ξεκινάνε τα όργανα κι αυτό το σκηνικό θα μας πάει για μια ακόμα εβδομάδα. Φυσικά, για όλα εκείνα τα περί 6ης δόση που χάθηκε, ούτε λόγος. Ο σκοπός είναι να κρατηθεί ο όχλος υπνωτισμένος και να μην καταλάβει πως η υφαρπαγή συνεχίζεται κανονικά και ανεμπόδιστα.

Ο σουρεαλισμός δεν τελειώνει φυσικά εδώ! Είτε το πιστεύουμε είτε όχι, ο δεκάρικος λόγος που έβγαλε ο Γιωργάκης για το πόσο σπουδαίος είναι και οι κωλοτούμπες που έκανε φαίνεται πως έδωσαν ένα επιπλέον 5% ψήφους στο ΠΑΣΟΚ! Συνεπώς, αν βγει και ανακοινώσει άλλα 5-6 δημοψηφίσματα, τότε θα έχει και αυτοδυναμία! (Και οι ΗΠΑ θα κερδίσουν άλλα 5-6 τρις που τα έχουν ανάγκη!)

Πέρα από την πλάκα, όμως, όλα αυτά είναι ανησυχητικά. Δείχνουν την ανωριμότητα, την αυτοκαταστροφικότητα και την επικίνδυνη χαζομάρα που δέρνει τον λαό μας, ο οποίος εντυπωσιάζεται από τέτοιες γελοίες πολιτικές μανούβρες και χάνει ως συνήθως την ουσία. Όπως ανησυχητικό είναι επίσης ότι το79% του ελληνικού λαού, κατά τις δημοσκοπήσεις, θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ. Έχει περάσει για τα καλά το μήνυμα της μη-εναλλακτικής πορείας (το νεοφιλελεύθερο T.I.N.A., There Is No Alternative), το οποίο έχει πείσει τους συμπολίτες μας πως είναι προτιμότερο να ζήσουν κάτω από ξένο ζυγό μέσω του ευρώ, χρεωκοπημένοι και πεινασμένοι, παρά ανεξάρτητοι με δραχμές, χρεωκοπημένοι και πεινασμένοι. Φυσικά, ακόμα είναι αδύνατο να σπάσουν οι δοξασίες περί Ευρώπης των Λαών και της πίστης πως τα πράγματα θα επιστρέψουν στο 2007, με τη ρεμούλα και την κονόμα σε πρώτο πλάνο.

Μπήκαμε σε μια περίοδο που ο καθένας μας, σε προσωπικό επίπεδο, θα πρέπει να διατηρήσει την ψυχραιμία του, αλλά και τα λογικά του. Έχουμε να δούμε και να βιώσουμε πολλά ακόμα. Η εποχή της βεβαιότητας και της ασφάλειας έχει πλέον τελειώσει. Καλώς ήλθατε στη Νέα Αταξία Πραγμάτων.

Λιγδιασμένες ψυχές

To αυτάρεσκο μόρφωμα της ελληνικής Βουλής

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LIFO, στις 26.10.2011, στην στήλη ALL WRITE.

Η φωτογραφία του πλέον αυτάρεσκου πολιτικού της
μοντέρνας ιστορίας, λειτουργεί ως φόρος τιμής σε όλες
τις γνωστές και άγνωστες λιγδιασμένες ψυχές του
πολιτικού συστήματος

Τρέμω μήπως έχουμε γίνει ίδιοι. Μήπως είμαστε εμείς. Βλέπω τις ξεχειλωμένες κοιλιές, αυτό τον τυμπανισμό που έχει το πτώμα της νεκρής συνείδησης κι ανατριχιάζω. Νιώθω τη μυρωδιά της λιγδιασμένης ψυχής, αυτή την αποφορά της μέσα σαπίλας, και αηδιάζω.

Αν έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, τότε μπορεί και να μας αξίζει αυτή η μάζα με ψέματα. Αυτή η παχύδερμη απάτη, παραφουσκωμένη με τα αέρια της σήψης. Φοβάμαι μήπως είναι και η δικιά μας σήψη.

Τον παρατηρώ στην τηλεόραση. Είναι αυτός ο  Έλληνας πολιτικός; Ένα κουστούμι λεκτικής ακροβασίας, που μέσα του ιδρώνει ένα σώμα σιχαμερό, με λιπώδεις στρώσεις αναισθησίας κι αυταρέσκειας; Όχι, δεν είναι, αλλά τρομάζω μήπως και είναι.

Δεν μπορεί η Ελλάδα να έχει κάνει τόσα λάθη ώστε να είναι έτσι. Δεν μπορεί να αυταπατάται, θεωρώντας ευφυΐα την ευκολία με την οποία εξαπατάται. Εξυπνάδα, την τυποποιημένη τακτική της παραδοσιακής απατεωνιάς, σαν αυτή που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και από πατέρα στα παιδιά του.

Παρατηρώ χρόνια στην τηλεόραση τα χέρια που κινούνται στον αέρα σαν να προσπαθούν να σπρώξουν τις φράσεις του παντού, τις πεταλουδίτσες της λεξιπλασίας, που δεν είναι τίποτα άλλο από βρομερά σκουλήκια που έβγαλαν φτερά αφού σύρθηκαν.

Δεν θέλω να πιστέψω πως αυτή είναι η χώρα. Η εικόνα ενός υπερφίαλου σαπιοκοιλιά, ενός άρρωστου εγωλάτρη, που φτάνει να ναρκισσεύεται με την ασχήμια του. Που γίνεται Θεός και προσκυνητής του εαυτού του.

Η χώρα είναι κάτι διαφορετικό. Αν όχι, πρέπει να γίνει γρήγορα. Πρέπει ν’ αποκαταστήσει τη σχέση της με την πολιτική. Αλλιώς θα συνεχίσει να εκπορνεύεται, όπως οι σταρλετίτσες που αγκαλιάζουν τον αποκρουστικό όγκο της λιπαρής βρομιάς και σκαρφαλώνουν στην πολιτική, βαφτίζοντάς τον όγκο σοφίας.

Παρατηρώ χρόνια αυτό το τέρος, το αδηφάγο τερατώδες σώμα της υποκρισίας, που τρέφεται από τις σάρκες της ελπίδας μας, μαζί με τα φουα-γκρά των προστατών του. Αυτό τον βάτραχο της διαφθοράς που νομίζει ότι έγινε πρίγκιπας επειδή τον φίλησαν τα εκδοτικά συμφέροντα, οι ομοτράπεζοι στο μεγάλο φαγοπότι.

Ο αυτόκλητος σωτήρας που θεσμοθετεί χρόνια τη διαφθορά, την ατιμωρησία, κάνοντας νόμους πιο βρόμικους από τα σωματικά του υγρά. Που κάνει έργα, Ολυμπιάδες, αγορές και πωλήσεις κρατικών ακινήτων για να γεμίζει την κοιλιά του με μίζες.

Αυτό το χοντρό παιδί που κρατά τα εξαπτέρυγα του παραθρησκευτικού σκοταδισμού, τηρώντας με ιερή ευλάβεια τους κανόνες της συναλλαγής και της πολιτικής -πέραν την οικονομικής- είσπραξης. Που καταχώνιασε τους φακέλους του σκανδάλου με το Βατοπέδι πριν τους ανακαλύψει η δημοσιογραφική έρευνα.

Αποκλείεται να είναι έτσι η Ελλάδα. Εικόνα και ομοίωση της αφράτης φαμφαρολογίας του και της επιστημοσύνης των γνωριμιών. Ένα τηλεμάρκετινγκ στο οποίο πουλά μπορδοροδοκόκκινα πολιτικά χαλιά και πετραχήλια. Αυτό το μεταλλαγμένο ζώο της πολιτικής, που απειλεί και καταβροχθίζει ανθρώπους.

Ο χορτάτος της διαπλοκής, που προσπαθεί να συνετίσει τους πεινασμένους. Το παραγεμισμένο σακί με τις βρομιές, που στέκει όρθιο γιατί κανένας δεν θέλησε να το γυρίσει ανάποδα.

Παρακολουθώ χρόνια αυτό το αυτάρεσκο μόρφωμα, που προσπαθεί να κάνει την Ελλάδα σαν τα μούτρα του. Μια παραμορφωμένη μάζα που αγιογραφείται ως μορφωμένη από αυτούς που αντέχουν την μπόχα του ή την εμφανίζουν ως τη μυρωδιά όλων μας. Όχι, δεν είναι έτσι η Ελλάδα. Μόνος του σαπίζει.

Απλώς, όπως όλοι οι Ναπολέοντες, αγνοεί πως κατασκευάζει το Βατερλώ του. Καταδικασμένος να μείνει στη μνήμη των ανθρώπων αυτής της χώρας, όχι όπως ο ιστορικός Ναπολέοντας αλλά σαν αυτή την καρικατούρα του τρελού, με το ένα χέρι να μπαίνει στο σακάκι.

ΥΓ.: Γι’ αυτούς που αναζητούν μορφή και ονόματα για όσα περιγράφω, είναι χωρίς αντικείμενο. Πρόκειται για το λιπαρό πρόσωπο του πολιτικού μας συστήματος.

Τα τέσσερα σημαντικά γεγονότα που έρχονται

Οι τέσσερις ιππότες της Αποκαλύψεως.
Albrecht Durer, Metropolitan Museum of Art.

Το σύμπλεγμα Μερκοζύ αποτελεί το πλέον μοιραίο δίδυμο για τη χώρα μας, αλλά και για την ίδια την Ευρώπη. Προωθώντας τον τελευταίο καιρό μια ατελέσφορη και αυτιστική πολιτική, επιχείρησαν να δαιμονοποιήσουν την Ελλάδα, φορτώνοντάς της την κακοδαιμονία που αντιμετωπίζει η Ένωση και η Ευρωζώνη. Παρόλα αυτά, η πολιτική τους λειτούργησε ως καταλύτης στην κατάρρευση της Ευρώπης και είχε σαν αποτέλεσμα να σκορπίσουν τα καλύτερα σχέδιά τους.

Στη χώρα μας, που είχε επιλεγεί ως σφάγιο για να εξευμενιστεί ο δαίμονας του χρήματος Μαμμωνάς, μπας και σωζόταν το ευρώ, βρισκόμαστε πλέον στο σημείο που αναμένεται να συντελεστούν τέσσερα βασικά γεγονότα, τα οποία θα λειτουργήσουν καταλυτικά και θα μας επηρεάσουν τους επόμενους μήνες, διαμορφώνοντας βίαια το πολιτικό περιβάλλον και την καθημερινότητά μας τα επόμενα χρόνια.

α. Κίνδυνος διακοπής των εισαγωγών

Παιδί τρώει σε συσσίτιο στην Πρώτη Κατοχή
κρατώντας κουπόνια.

Καταρχήν, ακούγεται έντονα η πληροφορία πως σε δύο εβδομάδες θα σταματήσουν οι ασφαλιστικές εταιρίες να καλύπτουν τις όποιες εισαγωγές στην Ελλάδα. Σύντομα οι ελληνικές επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να εισάγουν τοις μετρητοίς. Αυτό αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη η οποία πιθανώς να μειώσει τις εισαγωγές τουλάχιστον κατά 50%.

Ήδη ξέφυγε κάτι σήμερα το πρωί από έναν πανικόβλητο Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, όταν εμφανίστηκε στον Παπαδάκη: Μίλησε για "ανάγκη εξασφάλισης πρώτων υλών από τις ελληνικές επιχειρήσεις". Είναι προφανές πως αυτή η δυσμενέστατη εξέλιξη είναι εξόχως ρεαλιστική και πιθανή και τοποθετείται χρονολογικά στο άμεσο μέλλον.

Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εξέλιξης θα είναι ένα τεράστιο πρόβλημα τροφοδοσίας της ελληνικής αγοράς με αγαθά, ελλείψεις πρώτων υλών, τεράστιος πληθωρισμός, σοκ, πανικός και βία. Το βασικό και σημαντικότατο επιβιωτικό πρόβλημα που θα προκύψει και που θα αντιμετωπίσουν οι Έλληνες το επόμενο χρονικό διάστημα, θα αποτελεί πλέον ένα βασικό πολιτικό ζήτημα για τις επόμενες δεκαετίες.

β. Η Δεύτερη Κατοχή

Γερμανοί αξιωματικοί στην Ακρόπολη.Όπως τότε, έτσι και
σήμερα. Μόνο που τώρα το λένε "τεχνική βοήθεια".

Δεύτερο είναι το γεγονός της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και της επιβολής μιας γερμανικής επικυριαρχίας πάνω στην πρώην Ελληνική Δημοκρατία. Αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό ακόμα από τους πολλούς και οι περισσότεροι συνεχίζουν να πιστεύουν σε μια ολική επαναφορά του προηγούμενου καθεστώτος ρεμούλας, μάσας, αρπαγής και μιας θέσης στο Δημόσιο, ή έστω στην εποχή που οι κομπίνες επέτρεπαν τη μεγάλη ζωή. Η εικόνα αυτή για τη ζωή που έχει ο μέσος Έλληνας είναι ακόμα πολύ ισχυρή και κρατεί καλά. Παρόλα αυτά, λυπάμαι το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας γιατί έχουν εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά των πιο σκοτεινών ενστίκτων της ελληνικής κοινωνίας. Αυτά, υποτίθεται, προσβάλλουν τους προτεστάντες εταίρους μας και σε μια κατάσταση υστερικού καλβινιστικού κηρύγματος και ακραίας υποκρισίας, μας υποβάλλουν στα βασανιστήρια της Ιεράς Εξέτασης κουνώντας μας το δάχτυλο. Δυστυχώς όμως, δεν έχουμε την παραμικρή ελπίδα να γίνουμε τόσο ηθικοί όσο η Siemens, η οποία ως γνωστόν αποτελεί ένα υπόδειγμα ηθικής, μέτρου και καλόπιστης μπίζνας για τον πλανήτη.

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις ημέρες και για την Ινδία, ελέω του παραδείγματος – παύλα – πρόβλεψης – παύλα – απειλής του Γιωργάκη Παπανδρέου, με την οποία σύγκρινε τη χώρα μας. Η ιστορία μας λέει πως τη χώρα αυτή την κατέλαβε η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών με 12.500 Σκωτσέζους γραφειοκράτες και ένα πολυάριθμο βρετανικό εκστρατευτικό σώμα. Χρειάστηκε ένας Γκάντι για να ξεφύγουν οι Ινδοί από την κατοχή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με χαρακτηριστικές κτηνωδίες και σφαγές, με κυριότερο γεγονός τον Λιμό της Βεγγάζης το '43, ο οποίος ακολούθησε την αρπαγή της σοδειάς. Τα δε προβλήματα δεν έλειψαν για τη χώρα ούτε μετά την Ανεξαρτησία: Στη θέση της Μεγάλης Ινδίας έμειναν  πολλά διαφορετικά κράτη, με πιο σημαντικά τα εχθρικώς διακείμενα μεταξύ τους Ινδία και Πακιστάν.

Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται να γίνουμε Ινδία. Η βασικές διαφορές με το εκεί και το τότε είναι η μόρφωση του ελληνικού λαού σε σύγκριση με τους Ινδούς, η μεγάλη διαφορά στους πολιτισμούς, οι ακλόνητες δομές εξουσίας και οι κάστες στην Ινδία σε σύγκριση με τη χαοτική και αναρχική Ελλάδα, η έλλειψη περιφερειακών μαχαραγιάδων που βοήθησαν τη Βρετανική Αυτοκρατορία να σταθεί (όχι ότι θα λείψουν εδώ οι Γραικύλοι περιφερειάρχες, αλλά σίγουρα δεν έχουν την πολιτική και θρησκευτική δύναμη των μαχαραγιάδων) και σίγουρα η θέση αδυναμίας και όχι δύναμης που χαρακτηρίζει τις επίδοξες αποικιοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης σήμερα και ειδικά τη Γερμανία. Επιπλέον δεν μιλάμε ακόμα για μια χώρα θηρίων, όπως ήταν το Γ΄ Ράιχ, και μια γιγαντιαία πολεμική μηχανή όπως η Βέρμαχτ. Μιλάμε για λογιστάδες, που κάνουν την όποια τεράστια ζημιά κάνουν στα μουλωχτά και αποτελούν ασύμμετρη απειλή για την κοινωνία μας. Ταυτόχρονα όμως, πρόκειται για λογιστές που έζησαν σε περιόδους ευημερίας και δεν γνωρίζουν τι θα πει όχλος, λύσσα και κοινωνική έκρηξη.

Είναι εντυπωσιακή η αφέλεια που χαρακτηρίζει τους εγκεφάλους που σκέφτηκαν πως αυτό το σχέδιο μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Η στάση τους αυτή αποτελεί και μια μέγιστη  ύβρη: Οι πειθαρχημένοι καλβινιστές Γότθοι (ένας λαός μυρμηγκιών) θεωρούν πως μπορούν να μετατρέψουν τους ορθόδοξους και αναρχικούς, κατά βάση, Γραικούς (ένα λαό τζιτζικιών) σε ομοίους τους. Πρόκειται για ένα ολέθριο λάθος που σίγουρα θα τους κοστίσει ακριβά.

γ. Το κατέβασμα του διακόπτη

Επιστροφή στον 17ο Αιώνα
ελέω Βενιζέλου. Η Πρόοδος
και η Ανάπτυξη επιτέλους
είναι εδώ!

Το τρίτο γεγονός που θα μας επηρεάσει δραματικά τον επόμενο καιρό είναι το οξύ κοινωνικό πρόβλημα που θα προκαλέσει το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Το ΤΑΠ αποτελεί ένα μέτρο εξαιρετικής μοχθηρίας, σαδισμού και αυταρχισμού, που προφανώς εκφράζει την ψυχική και πνευματική κατάσταση του κύριου εκφραστή του, του αρχικουίσλινγκ Βαγγέλη Βενιζέλου. Το μέτρο αυτό παραβιάζει κατάφωρα τα μισά άρθρα του συντάγματος και τη θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας. Στην πραγματικότητα, δεν αποτελεί τέλος, αλλά ένα οικονομικό όπλο μαζικής καταστροφής, το οποίο θα ανατινάξει τα θεμέλια της εξασθενημένης ελληνικής κοινωνίας.

Το πρόβλημα με το μέτρο αυτό είναι πως θα δημιουργήσει ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα και κατ’ επέκταση αναταραχή. Σίγουρα οι αρρωστημένοι και σαδιστικοί νόες που το σκέφτηκαν ευελπιστούν να εισπράξουν εκβιαστικά τα τελευταία αποθέματα πλούτου από την κοινωνία (τα "λιπάκια"), τα οποία σκοπεύουν να διοχετεύσουν άμεσα στο εξωτερικό. Το πρόβλημα είναι πως δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν σ' αυτό όλοι οι καταναλωτές και πολλοί λογαριασμοί θα μείνουν απλήρωτοι. Παρόλο που οι ιθύνοντες, με επικεφαλής τον Βενιζέλο, πιστεύουν πως βρήκαν ένα σατανικό τρόπο να παρακάμψουν τις αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας, στην πραγματικότητα θα καταφέρουν να ξαναγυρίσουν ένα μεγάλο κομμάτι της στον 17ο Αιώνα, στερώντας του το μεγάλο αγαθό και συνάμα κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, τον ηλεκτρισμό.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της επικίνδυνης μανούβρας θα γίνουν ορατές σε πολλαπλά επίπεδα. Καταρχάς, θα προκαλέσουν σύντομα βία και κοινωνικές συγκρούσεις. Και εντάξει, υπάρχουν τα ΜΑΤ και το ΚΚΕ να προστατεύει το καθεστώς, αλλά κάνουν μεγάλο λάθος που υποτιμούν ανθρώπους με την πλάτη στον τοίχο. Επίσης, αυτό το μέτρο πιθανώς θα οδηγήσει την ίδια τη ΔΕΗ στη χρεωκοπία. Η ΔΕΗ είναι πλέον ιδιωτική εταιρία και η σύμβαση ανάμεσα σε πάροχο και σε ηλεκτροδοτούμενο αποτελεί δεσμευτικό έγγραφο, το οποίο το ΣτΕ έχει ήδη αποφανθεί πως δεν μπορεί να μεταβληθεί με μετέπειτα νόμο. Αποτέλεσμα, οι όποιες διακοπές στην ηλεκτροδότηση θα αποτελούν μονομερή παράνομη και κακουργηματική πράξη από τη ΔΕΗ και τη διοίκησή της, με ηθική αυτουργία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ήδη σχεδόν 1.000.000 αγωγές έχουν κατατεθεί ομαδικά κατά παντός υπευθύνου και ζητούνται ασφαλιστικά μέτρα κατά του μέτρου. Αυτό το αναφέρω μόνο για να καταδείξω το μέγεθος του προβλήματος και όχι γιατί ευελπιστώ πως η ελληνική δικαιοσύνη πρόκειται να λειτουργήσει. Το δε ΣτΕ θα συζητήσει το μέτρο τον ερχόμενο Μάρτιο (ως κατεπείγον!), άρα είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να προλάβει την κοινωνική έκρηξη.

Επιμένω στην κοινωνική έκρηξη, καθώς έχουμε ήδη ένα προηγούμενο ανάλογο μέτρο Σοκ και Δέους, το οποίο αφορούσε την παραχώρηση της υδροδότησης του Ισημερινό στην εταιρία Σουέζ. Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο, το μέτρο είχε ως αποτέλεσμα μια μεγάλη εξέγερση, η οποία εξανάγκασε την κυβέρνηση της χώρας να καταργήσει άμεσα το νόμο και να εξώσει την εν λόγω εταιρεία από τη χώρα. Αν βάλουμε στην εξίσωση και τις πιθανές ελλείψεις στα τρόφιμα, το κοκτέιλ Τομ Κόλινς γίνεται αυτόματα κοκτέιλ Μολότοφ!

Η πρόβλεψή μου είναι πως αν η κυβέρνηση Παπανδρέου ή, αν προκύψει, η διάδοχος κυβέρνηση Σαμαρά, δεν αποσύρουν σύντομα το μέτρο, δεν θα φτάνει το σύνολο των ΜΑΤ, των παρακρατικών και του ΠΑΜΕ για να προστατέψει τη Βουλή από ένα ογκωδέστατο μανιασμένο όχλο που δεν θα έχει να χάσει τίποτα. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό του μεγάλου ρήτορα και ηγέτη Βενιζέλου. Προφανώς, ο κ. υπουργός ήταν πολύ απασχολημένος να κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη και του διέφυγε.

  

Όπως βλέπετε, δεν μιλάω πλέον για σύνταγμα, γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου και πιθανώς η επερχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά δεν φαίνεται να απασχολούνται και τόσο πολύ μ' αυτό το παρωχημένο πράγμα, που δεν εκφράζει την παγκόσμια διακυβέρνηση… Ας τους ευχηθούμε λοιπόν "με τις υγείες τους"!

δ. Το τέλος της Ευρώπης

Το τέταρτο γεγονός θα είναι απλά κοσμοϊστορικό και κολοσσιαίων διαστάσεων. Μιλάω για το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ. Πολλά σημάδια, ανάμεσά τους και οι γελοιότητες που λένε και κάνουν οι Μερκοζύ αυτές τις μέρες, μας λένε πως η Ευρώπη έχει φτάσει στο τέλος της. Εντάξει, την Ελλάδα μπορούν να την κάνουν ό,τι θέλουν και να την μετατρέψουν σε αποικία, επί τη ευκαιρία. Όμως χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία, υποφέρουν από την ίδια κρίση χρέους που πλήττει τη χώρα μας και απειλούνται άμεσα από μια αποπληθωριστική κατάρρευση. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η κατάρρευση ντόμινο της Ευρώπης θα είναι αδύνατον να αναβληθεί, πόσο μάλλον να εμποδιστεί. Παράλληλα, ένα τέτοιο γεγονός θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πιθανώς να μην συμβεί κάτι τέτοιο μέσα σε μια βραδιά, αλλά σίγουρα κάτι τέτοιο θα συμπαρασύρει το σύνολο του τραπεζικού καρτέλ στον πάτο. Και για να έχουμε μια ιστορική προοπτική: Τα τελευταία χρόνια ζούμε με την ψευδαίσθηση πως το κραχ έχει αποτραπεί το 2008 με την ένεση τρισεκατομμυρίων μονάδων επίπλαστου χρήματος στις τράπεζες και τη σταδιακή υφαρπαγή και άρμεγμα των κοινωνιών από τα χρηματοπιστωτικά λαμόγια. Πιστεύουμε ακόμα πως η κρίση περιορίστηκε στις τράπεζες Bear Stearns και Lehman Brothers και σε κάνα δύο ακόμα οργανισμούς, οι οποίες πλήρωσαν τη νύφη, αλλά οι υπόλοιποι διεσώθησαν. Στην πραγματικότητα, η κρίση δεν έχει περάσει ακόμα, απλά πήρε παράταση για το μέλλον. Σήμερα, το φθινόπωρο του 2011, το μέλλον είναι εδώ και σύντομα θα δούμε το χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα να καταρρέει από το ίδιο του το βάρος. Είναι αναπόφευκτο και μη-αναστρέψιμο.

Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσουμε σαν Έλληνες ποιό από τα δύο κακά είναι το καλύτερο για μάς: Πολύχρονη κατοχή ή κατάρρευση του ευρώ. Όμως προσωπικά μου προκαλεί τουλάχιστον μια χαιρέκακη απόλαυση να βλέπω τον επίδοξο κατακτητή και αφέντη μου να καταρρέει μπροστά στα μάτια μου, πριν προλάβει να απολαύσει τη νίκη του. Επίσης, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σχέδιο υποδούλωσης της χώρας πάει μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή της κοινωνίας, του κοινωνικού ιστού, του έθνους και της γλώσσας μας. Το σχέδιο των κατακτητών μας είναι να μας μετατρέψουν σε γερμανόφωνους προτεστάντες κλώνους τους. Η σύγκρουση των πολιτισμών δεν περιορίζεται πλέον στον παραδοσιακό άξονα Χριστιανοσύνη – Ισλάμ, αλλά τελευταία έχει ξεκινήσει και η κατά μέτωπο σύγκρουση της προτεσταντικής γερμανικής κοσμοθεωρίας και ηθικής με τη ρωμαιο-ορθόδοξη και πιθανώς σύντομα και με τη ρωμαιο-καθολική. Η Ευρώπη σχίζεται σε κομμάτια μπροστά στα μάτια μας και το μόνο που μας μένει είναι να κοιτάμε τρομαγμένοι.

Το ΠΑΜΕ ξανακτυπά

Τα ΚΝΑΤ κάνουν έφοδο. Παρατηρήστε το αίμα στην άκρη
του στυλαριού το οποίο όλα τα μέλη του ΠΑΜΕ έφεραν
σαν κοντάρια σημαιών. Ένα κατεξοχήν φονικό όπλο.
Συνεπώς τα περί "ειρηνικής περιφρούρησης" είναι ψευδή:
Είχαν πάει εκεί οπλισμένοι, έτοιμοι για αίμα,όπως
και οι κουκουλοφόροι που κατηγορούν. Ποιά η διαφορά
ανάμεσά τους;

H χθεσινή μέρα ξεκίνησε ήρεμα για το κέντρο της Αθήνας, όπως και η προχθεσινή. Η μαζική συγκέντρωση του κόσμου και των συνδικάτων γύρω από τη Βουλή έστελνε ένα ηχηρό μήνυμα για μια ακόμη φορά: Πως οι Έλληνες δεν θέλουν πλέον ούτε την κυβέρνηση Παπανδρέου ούτε την πολιτική τρέλα που εφαρμόζει. Υπήρχε όμως μια μεγάλη διαφορά από την εποχή των Αγανακτισμένων. Αυτή τη φορά η συντεταγμένη περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είχε αναλάβει δυναμικό ρόλο: Επιχείρησε να εμποδίσει αφενός το αντίμετρο των παρακρατικών κουκουλοφόρων αφετέρου την πρόσβαση άλλων ομάδων στη Βουλή.

Από χθές ακούγονται πολλές φωνές πως το ΚΚΕ ουσιαστικά έκανε επίδειξη δυνάμεως, με τραγικό αποτέλεσμα την απώλεια της ζωής του συνδικαλιστή του. Επίσης, ακούγονται κατηγορίες πως ο στόχος του ΚΚΕ δεν ήταν να περιφρουρήσει τη διαδήλωση, αλλά τη Βουλή. Ακόμα και ο Πάγκαλος το διαπίστωνε αυτό μέσα στη Βουλή. Προς τούτο συνηγορεί και η παράξενη εμμονή του ΚΚΕ να παραμείνει κατ’ αποκλειστικότητα στο πάνω διάζωμα της πλατείας Συντάγματος (στη Λ. Αμαλίας) παρεμποδίζοντας την υπόλοιπη διαδήλωση να προχωρήσει. Αποτέλεσμα ήταν να χάσει η διαδήλωση τη δυναμική της, να εγκλωβιστούν τα επί μέρους τμήματά της σε άλλα σημεία του κέντρου και να αποσυντονιστεί η δυνητικά μεγαλύτερη διαδήλωση όλων των εποχών από το να εξελιχθεί. Γι' αυτό η κατάληψη του πάνω μέρους του Συντάγματος μετέτρεψε το μπλοκ του ΠΑΜΕ σε στόχο και εξαγρίωσε το μεγαλύτερο μέρος των διαδηλωτών που συντάχτηκαν με όσους επιτέθηκαν στο ΠΑΜΕ, είτε γνήσιους αναρχικούς είτε κουκουλοφόρους ασφαλίτες.

ΚΝΑΤ εναντίον αναρχοαυτόνομων. Στο ίδιο έργο θεατές.
Η δυνητικά μεγαλύτερη διαδήλωση όλων των εποχών έπεσε
θύμα επίδειξης δυνάμεως του ΚΚΕ και της ευρύτερης
ανομίας που απλώνεται στη χώρα, πιθανώς οδηγώντας
την σε ένα νέο εμφύλιο πόλεμο.

Η τραγικά λανθασμένη εκ του αποτελέσματος κίνηση του ΚΚΕ οδήγησε στην απώλεια μιας ζωής και σε 75 τραυματίες. Η βία των συγκρούσεων θα μπορούσε να προκαλέσει περισσότερα θύματα. Επίσης, έχει αναγορεύσει πλέον το κόμμα αυτό και το ΠΑΜΕ στη συνείδηση πολλών Ελλήνων σε σεκιουριτάδες του Παπανδρέου και, λόγω της δράσης των μελών του, σε παρακρατική ομάδα που συντάσσεται με τα ΜΑΤ. Πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ, θεωρούν πως χωρίς την παρέμβαση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, η κυβέρνηση Παπανδρέου θα είχε πέσει. Πράγμα περίεργο, αν σκεφτεί κανείς πως το ΚΚΕ διακηρύσσει σε όλους τους τόνους πως επιθυμεί το τέλος του παρόντος συστήματος, αλλά παραδόξως καταλήγει να γίνεται ο κατεξοχήν υπερασπιστής του. Μόνο η ιστορία θα αποδείξει αν από εδώ και πέρα θα βλέπουμε ένα ΚΚΕ να κάνει πλάτες στον Βενιζέλο, τον Παπανδρέου και στη γερμανική κατοχή και αν θα προδώσει την ίδια του την ιστορία.

Η ειρηνική περιφρούρηση των
ΚΝΑΤ κατά δικαίων και αδίκων.
Οι πολλές εικόνες του
συγκεκριμένου πρωτοπαλήκαρου
ΚΝΑΤατζή να κακοποιεί τον
κόσμο, τον ανακηρύσσουν στη
συνείδησή μας τουλάχιστον σε
ροπαλοφόρο εφάμιλλο των
συναδέλφων του των ΜΑΤ.
Το χέρι της κοπέλας έσπασε
προφανώς για να προστατευθεί
η διαδήλωση.

Γι' αυτό τον λόγο, το νέο παρατσούκλι που ακούγεται από πολλά σημεία για το ΠΑΜΕ είναι "ΚΝΑΤ". Τα ΜΑΤ της ΚΝΕ. Όσοι επιτέθηκαν κατά του μπλοκ του ΠΑΜΕ φώναζαν: "Κου Κου Ε, το κόμμα σου χαφιέ". Αν όντως υπήρξε "συμφωνία κυρίων" με την κυβέρνηση και τις δυνάμεις ασφαλείας, τότε έχουμε μια ακόμα απόδειξη απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και της διαπίστωσης πως τα κόμματα αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Το γεγονός πως ο Αλαφούζος, και η φασιστική άποψη του ΣΚΑΙ για τα πολιτικά μας πράγματα, στηρίζει σήμερα με τόσο πάθος το ΠΑΜΕ, είναι τουλάχιστον ύποπτο και δείχνει την έκταση του προβλήματος.

Όπως καταλαβαίνετε, η ηθική ζημιά που έχει υποστεί το ΚΚΕ είναι πλέον πολύ μεγάλη και όλα τα υπόλοιπα, πλην της πραγματικότητας του τραγικού θανάτου, είναι προσπάθειες να περισωθούν τα προσχήματα απέναντι στους οπαδούς του, που έτσι ή αλλιώς όμως δεν πρόκειται να καταλάβουν τίποτα.

Τα παληκάρια των ΜΑΤ έμειναν
χωρίς δουλειά χθες. Οι
συνάδελφοι τους των ΚΝΑΤ
έκαναν αντ' αυτών τη δουλειά
μέχρι τις 5.00 μ.μ., την
παραδοσιακή ώρα εκκαθάρισης
της πλατείας Συντάγματος.

Η νέα γερμανική ηγεμονία και η Ελλάδα

Παρέλαση και επίδειξη ισχύος της Βερτμαχτ.
Αθήνα, Απρίλιος 1941.

Πολλή κουβέντα γίνεται αυτές τις μέρες για τη μορφή που θα έχει η νέα γερμανική ηγεμονία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά θα διασώσει το ευρώ ή όχι. Όλες οι απόψεις είναι σεβαστές και σ' αυτή την ασαφή ακόμα κατάσταση όλες οι πιθανότητες είναι ανοιχτές.

Αν παρακολουθήσει κανείς τα γεγονότα των περασμένων μηνών, με αποκορύφωμα την ομιλία Τρισέ για μια νέα Ευρώπη, καθώς παραλάμβανε το βραβείο Καρλομάγνος, η πρώτη φράση που έρχεται στο μυαλό μας είναι "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". Η αναβίωση μιας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας με κέντρο τη Γερμανία, η οποία θα επεκτείνει το Lebensraum της μέχρι τη Μεσόγειο, ακόμα και τη Β. Αφρική.

Το γερμανικό όνειρο για μια νέα αυτοκρατορία οφείλεται στο γεγονός πως γύρω μας συντελείται το τέλος του πειράματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μιας χαλαρής νομισματικής  συνομοσπονδίας που κρυφό στόχο είχε ακριβώς να χαλιναγωγήσει μια μεταπολεμικά αναδυόμενη Γερμανία.  Αυτό το γεγονός δημιουργεί ένα τεράστιο κενό εξουσίας στην περιοχή, το οποίο η Γερμανία καλείται να καλύψει από τις δυνάμεις που κινούν την ιστορία. Και αυτή τη φορά θα το κάνει με κάποιον ένδοξο τρόπο, όπως η καλύτερη στιγμή της, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Καρλομάγνου, η συνέχεια του δυτικού ρωμαϊκού κόσμου.

Αυτό είναι τουλάχιστον το όραμα που η γερμανική ελίτ προσπαθεί να περάσει στον λαό της και στους γείτονές της. Μήπως όμως η πραγματική φύση της Γερμανίας είναι πιο σκοτεινή και οι προθέσεις της διαφορετικές από αυτές που μας λέει;

Καταρχήν, ας εξετάσουμε πώς δημιουργείται μια αυτοκρατορία. Η ιστορία μας λέει πως κάτι τέτοιο συμβαίνει μέσα από πολέμους και καταστροφές. Το να αναλάβει ηγεμονική αυτοκρατορική θέση η ισχυρότερη χώρα-εταίρος μέσα σε χαλαρή νομισματική ένωση, μόνο και μόνο επειδή είναι πλεονασματική και όλοι οι άλλοι της χρωστάνε, είναι κάτι το ανέφικτο από μόνο του. Η οικονομία από μόνη της δεν μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκρατορίες, αλλά ούτε και ο έλεγχος των ΜΜΕ και η προπαγάνδα. Η πολιτική ισχύς εκφράζεται μόνο μέσα από τα όπλα. Συνεπώς, για να υλοποιήσει το όνειρό της, η Γερμανία πρέπει να επιβάλει τη βούλησή της με την άσκηση βίας, όπως επιχείρησε να κάνει 65 χρόνια πριν.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, η κυβέρνηση συνεργασίας Παπανδρέου και ο υπό κατάρρευση κρατικός μηχανισμός και κυρίως τα σώματα ασφαλείας δεν αρκούν για να πείσουν τους κατοίκους της νέας γερμανικής αποικίας να παραδώσουν το σύνολο του εθνικού τους πλούτου στο κέντρο, τη Γερμανία, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές της. Μόλις γίνει κατανοητή η νέα αυτή κατάσταση από το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, κάτι που θα γίνει μέσα από την πείνα και την εξαθλίωση, τότε η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική μέσα στην κοινωνία. Προς το παρόν, δεν είναι ορατός ο τρόπος που η Γερμανία σκοπεύει να κρατήσει σε τάξη τους υπόδουλους Έλληνες, αλλά σίγουρα θα υπάρχει σχέδιο, είτε με την ευρωπαϊκή χωροφυλακή είτε με τη δημιουργία μεικτού μισθοφορικού σώματος ασφαλείας, με προσωπικό από την πρώην ΕΛΑΣ, τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και από τις αντίστοιχες γερμανικές.

"Οι Γερμανοί ξανάρχονται".
Η προφητική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου (1948).

Η Γερμανία δεν ξέχασε ποτέ το όνειρο της για επέκταση του Lebensraum της, του ζωτικού της χώρου όπως όριζαν οι Ναζί 65 χρόνια πριν το έδαφος και το υπέδαφος των γειτόνων τους. Οι ομοιότητες της νέας μοντέρνας γερμανικής πολιτικής που φαίνεται πως διαμορφώνεται, με αυτή της ναζιστικής Γερμανίας του παρελθόντος δεν είναι συμπτωματικές. Δεν είναι κάτι το παράλογο, γιατί η ήττα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η προπαγάνδα και τα ταξίδια ενοχών που επέβαλαν οι νικητές στον γερμανικό λαό δεν αρκούν για να κατασβέσουν τη λαχτάρα και την αρπακτικότητα που κατοικεί στη συλλογική γερμανική ψυχή.

Η προσπάθεια μετατροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Γερμανική Αυτοκρατορία, δηλαδή στο Δ΄ Ράιχ, είναι μια ιστορική συγκυρία που τοποθετεί τη χώρα και την κοινωνία μας στο μάτι του κυκλώνα. Τα πάθη που υπέστη η Ελλάδα από την προηγούμενη λεηλασία και κατοχή της από τους προγόνους των σημερινών επίδοξων κατακτητών μας δεν έχουν ξεχαστεί και δεν έχει επέλθει και ποτέ μια λύση, μια διευθέτηση που θα επέτρεπε να ξεχαστούν. Δεν έχει ειπωθεί ποτέ ούτε μια συγνώμη από επίσημα γερμανικά χείλη. Η δε απειλή του κομμουνισμού επέτρεψε σε ανθρώπους που στήριξαν τον ναζισμό και τις θηριωδίες του, όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά να γίνουν και η νέα άρχουσα τάξη. Αυτό είναι προφανές στη ρητορική της γερμανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, από τη δημοσίευση εκείνου του γελοίου άρθρου στην Bild μέχρι σήμερα. Τα επιχειρήματά της συνοψίζονται πάνω κάτω στα εξής: "Η Ελλάδα φταίει για όλα. Ο λαός της πρέπει να τιμωρηθεί. Είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι. Δεν έχουν κράτος και πρέπει να πάμε εμείς οι Γερμανοί να τους στήσουμε ένα. Μας χρωστάνε, άρα πρέπει να τους κατακτήσουμε."

Η μοντέρνα εκδοχή της Βέρτμαχτ, η Μπούντεσβερ,
δεν αποτελεί ακόμα το ίδιο τρομερό πολεμικό σώμα.
Δημοσιεύματα αναφέρουν πως στο Αφγανιστάν η μαχητική
ικανότητα της Μπούντεσβερ μειώθηκε σημαντικά λόγω
έντονης... μέθης των Γερμανών στρατιωτών. 

Ουσιαστικά, η γερμανική πολιτική κινείται πάλι πάνω σε ρατσιστικά μονοπάτια. Πάλι αναζητεί εξωτερικούς εχθρούς και ζωτικό χώρο για τον γερμανικό λαό, τις τράπεζες και τη βιομηχανία της. Πάλι δημιουργεί στρατόπεδα εργασίας, αυτή τη φορά στη χώρα μας, όπου στρατιές δούλων θα παράγουν γερμανικά προϊόντα με μισθούς και ωράρια Κίνας. Πάλι η Γερμανία προβαίνει σε μια επιχείρηση λεηλασίας της χώρας, στην οποία προσδίδει σύμφωνα και με την παράδοση όνομα ("Επιχείρηση Εύρηκα") στα χνάρια της Επιχείρησης Μαρίτα, της εισβολής στην Ελλάδα το ’41. Πάλι η Γερμανία διαστρεβλώνει την ιστορία και σύντομα τα εγκλήματα του ναζισμού θα ξεχαστούν, καθώς η νομική καταδίκη της Γερμανίας για την προηγούμενη αρπαγή του ελληνικού πλούτου και τα εγκλήματα στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα, αλλά και η αποζημίωση των θυμάτων της, είναι κάτι που ολοένα και πιο πολύ μοιάζει ανέφικτο.

Οι λογαριασμοί δεν έκλεισαν το 1945, ελέω ενός μεγαλύτερου κίνδυνου για τη Δύση, του κομμουνισμού. Αυτό τελικά είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ίδιες νόρμες, τις ίδιες αντιλήψεις και ιδέες και σε μια νέα, αν και πιο ιδιότυπη αυτή τη φορά, εισβολή στη χώρα μας. Αυτή η επιστροφή στο παρελθόν επαναφέρει τον κόσμο πίσω στην πραγματικότητα, καθώς καταρρέει η φενάκη του καταναλωτισμού και του χρηματοπιστωτικού συστήματος που τον στήριζε. Η νέα αυτή πραγματικότητα λέει πως το μόνο πράγμα που κινεί τον κόσμο είναι η πολιτική και η εξουσία. Λέει επίσης πως ποτέ δεν σταμάτησε να ισχύει το δόγμα του φον Κλαούζεβιτς, πως ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Έρχονται δύσκολες μέρες μπροστά μας, που δυστυχώς, ακόμα και στο παρά πέντε, η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει και από τις οποίες δεν μπορεί ακόμα να αυτοπροστατευθεί. Ελπίζω, μετά την τεράστια καταστροφή που θα μας χτυπήσει, να καταφέρουμε σαν κοινωνία και κουλτούρα να συνέλθουμε και να σταθούμε ξανά στα πόδια μας.

Η Πολυάννα στην πολιτική

"Δεν πειράζει πατερούλη που χάσαμε τη μαμάκα και τα αδερφάκια μου, τώρα έχεις λιγότερα στόματα να θρέψεις και θα τρώμε περισσότερο! Θα πουλήσουμε και τα σωματάκια τους για όργανα και θα βγάλουμε πολλά πολλά λεφτάκια, θα τα βάλουμε στην όμορφη καλή τράπεζα για να πάρουμε δάνεια και πιστωτικές καρτούλες και μ' αυτό θα πάρουμε ωραία ρουχαλάκια και να πάμε όμορφα ταξιδάκια!" ~ Η νεοφιλελεύθερη Πολυάννα

Η άκρατη θριαμβολογία των καναλιών επιχειρεί να καταπνίξει κάθε αντίθετη φωνή, μέσα σε μια παρωδία δημοσιογραφίας και μέσα από στημένα δελτίων ειδήσεων, που πια θυμίζουν ερασιτεχνικές παραστάσεις του χειρίστου είδους. Η προπαγάνδα προσπαθεί απεγνωσμένα να πνίξει τα πάντα, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να πνίγει την ίδια τη λογική. Η χαζοχαρούμενη επίσημη στάση πλέον θυμίζει πολύ την κατακαημένη, αλλά πάντα χαρούμενη ηρωίδα της Έλενορ Πόρτερ, την Πολυάννα, που παρ' όλες τις καταστροφές που συνέβαιναν γύρω της, εκείνη διατηρούσε την χαρά και την ευτυχία της. Κοινώς ήταν μονίμως χαζοχαρούμενη.

Μετά τα γεγονότα στις 29 Ιουνίου, η υπάκουη στις τράπεζες και χαρούμενη κυβέρνηση φιλοδοξεί να πνίξει κάθε αντίθετη φωνή, μέσα από μια καμπάνια άκρατης προπαγάνδας και μια διαρκή κρυμμένη  απειλή άκρατης βίας. Αυτό ήταν τουλάχιστον το σχέδιο. Εκείνο όμως που καταφέρνει να κάνει στην πραγματικότητα είναι να προπαγανδίζει στην κοινή γνώμη τα γεγονότα μέσα από μια στάση Πολυάννας: "Μπορεί να χρεωκοπήσαμε, αλλά αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη μας στηρίζει και πλέον λεφτά υπάρχουν μέσα από το "νέο Σχέδιο Μάρσαλ", που μπορεί να είναι ένα ακόμα δάνειο 15 δις, αλλά εξακολουθεί να θυμίζει το αρχικό Σχέδιο Μάρσαλ σε πολύ γενικές γραμμές, ίσως και καθόλου"!

Ελεύθερο το επάγγελμα,
άνω κάτω η Αθήνα...

Το θέμα είναι πως η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε έννοια μέτρου. Η παράσταση είναι τόσο κακοπαιγμένη και οι ηθοποιοί είναι τόσο ατάλαντοι, που ο κόσμος θέλει (κυριολεκτικά) τα λεφτά του πίσω. Το μόνο που καταφέρνει είναι να εξοργίζει τον κόσμο με τις γελοιότητες που ακούει από το πολύχρωμο σμήνος από τα παπαγαλάκια που έχει εξαπολύσει το υπουργείο Τύπου σε κάθε τηλεοπτικό κανάλι και εφημερίδα. Όταν όμως η δημαγωγία χάνει το μέτρο, γίνεται καθαρή γελοιότητα και δημιουργεί μίσος προς τον ίδιο τον δημαγωγό, καθώς είναι ξεκάθαρο πως δουλεύει τους πάντες και οι πάντες δεν το εκτιμούν αυτό. Πόσο μίσος και απέχθεια λέτε να έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν τα σαΐνια του υπουργείου και τα ξεπουλημένα και ξεφτιλισμένα κατοχικά κανάλια; Πόση αξιοπιστία λέτε να τους μένει και για πόσο;

Η τελευταία πατάτα ήταν η υπόθεση με τους ταξιτζήδες. Σαφώς οφείλεται σε μια εσωτερική αντιπαράθεση ανάμεσα στον "ριγμένο" και παρολίγον πρωθυπουργό Ραγκούση και την υπόλοιπη κυβέρνηση Γιωργάκη, κυρίως τη φράξια Μπένι. Το αποκορύφωμα ήταν χθες που έβγαινε το επίσημο νεοΠΑΣΟΚ και μας έλεγε σαν μια νέα Πολυάννα: "Ο Ραγκούσης μπορεί να έστειλε στα Τάρταρα εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες, αλλά εφάρμοσε καλύτερα το Μνημόνιο από τον Ρέππα, που δεν ήταν αρκετά κακούλης όπως έπρεπε"! Το αποτέλεσμα είναι ο αποκλεισμός της πόλης από τους εξοργισμένους και απελπισμένους ταξιτζήδες, οι οποίοι έχουν αρχίσει να βλέπουν αίμα και μπορεί να αποτελέσουν μια νέα γερή ομάδα Εξαγριωμένων από τον Σεπτέμβρη που έρχεται με βήμα ταχύ, καθώς κανείς δεν έχει πια λεφτά για διακοπές και περιμένει.

Η επόμενη πατάτα έρχεται ακριβώς από πίσω και είναι το "Δημοψήφισμα", το οποίο όπως δηλώνει η "δημοκρατική" και "πατριωτική" μας κυβέρνηση, δεν θα είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση, αλλά απλά συμβουλευτικό! Συνεπώς, δεν θα έχει κανέναν αντίκτυπο στην κυβερνητική πολιτική και γίνεται μόνο και μόνο για να μας κοροϊδεύουν ανοιχτά εμάς τα πρόβατα! 

Παρακολουθούμε το τέλος κάθε έννοιας δημοκρατίας, δικαιοσύνης, προόδου και σεβασμού στον άνθρωπο. Είναι το τέλος του Ανθρωπισμού. Πλέον μπαίνουμε σε μια σκοτεινή περίοδο, γεμάτη μίσος και διαμάχη ανάμεσα στην κοινωνία και την ελίτ που θεωρεί πως ως υποσύνολο είναι μεγαλύτερη από το σύνολο. 

Η γελοιότητα έχει αναγορευτεί μαζί με το ψέμα, την αλαζονεία και τη φαύλη επίφαση πατριωτισμού, σε όργανο υψηλής πολιτικής. Μέσα από τα ξεπουλημένα κανάλια και τις εφημερίδες, η οργουελιανή "διπλή γλώσσα" έχει αναδειχτεί σε καθημερινό εργαλείο και έχει αποκτήσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στις τάξεις των θρασύτατων παπαγάλων της εξουσίας. 

Όμως, αυτό δεν λειτουργεί ούτε πρόκειται να λειτουργήσει για πολύ. Το μόνο που κρατάει τα πράγματα είναι τα σχοινάκια που ξεφτίζουν συνεχώς και το γεγονός πως είναι ακόμα καλοκαίρι και πως δεν έχουν καταλάβει οι πολλοί ότι δεν σωθήκαμε και πολύ με το μοναδικό "Σχέδιο Μάρσαλ 2", που είναι απλά ένα ακόμα δάνειο, το οποίο το βάφτισαν έτσι και το ακολουθεί το Μνημόνιο 3, που θα παραδίδει αμαχητί την χώρα χωρίς όρους και ανταλλάγματα. Όταν το καταλάβουν τα "πρόβατα", τί λέτε να συμβεί στους "λύκους";

Όχι των Ιταλών σε πυρηνική ενέργεια και ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης

Οι Ιταλοί πανηγυρίζουν

Μετά από μια σειρά από εντυπωσιακές μαζικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την χώρα, οι Ιταλοί κέρδισαν μια ιστορική νίκη ενάντια στις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και του σχεδίου αρπαγής των κοινωνικών πόρων των χωρών: Απέρριψαν δια παντός μέσω σχετικού δημοψηφίσματος στις 12 & 13/6 την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων στην ιταλική χερσόνησο, επέλεξαν να διατηρήσουν ή να απαιτήσουν να επιστραφούν όλοι οι υδάτινοι πόροι σε δημόσιο έλεγχο και τέλος, επέλεξαν να ζητήσουν την καταδίκη κάθε είδους εγκληματικής συμπεριφοράς των πολιτικών τους - με πρώτο και καλύτερο τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Αφίσα κατά της πυρηνικής
ενέργειας κρέμεται από
το καμπαναριό του
Αγ. Μάρκου στην Βενετία

Οι Ιταλοί πέτυχαν τα παραπάνω, επικρατώντας επί δύο μεγάλων εμποδίων: Του απαιτούμενου δια νόμου ελάχιστου αναγκαίου ποσοστού συμμετοχής για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα, το οποίο έπρεπε να είναι 50% του συνόλου του εκλογικού σώματος + 1 ψηφοφόρος. Παράλληλα, επικράτησαν παρά την ανελέητη προπαγάνδα των συνδυασμένων ΜΜΕ του Μπερλουσκόνι και της κυβέρνησης, τα οποία προέτρεπαν τους Ιταλούς με έναν πρωτοφανή τρόπο να πάνε στις παραλίες, αντί να ψηφίσουν το δημοψήφισμα που συνέπεσε με το πρώτο σαββατοκύριακο των σχολικών και φοιτητικών διακοπών.
Το ποσοστό συμμετοχής στο δημοψήφισμα αυτό ήταν 57%, ένα νούμερο πρωτοφανές για την ιταλική πολιτική πραγματικότητα. Είναι η πρώτη φορά που επετεύχθη ο στόχος του 50% +1 εδώ και μια δεκαετία, και μάλιστα σε όλες τις περιοχές της χώρας. Παράλληλα, η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν η υψηλότερη που επετεύχθη τα τελευταία 20 χρόνια, δείχνοντας μια συμμετοχή των Ιταλών στα κοινά.
Το πιο σημαντικό είναι όμως είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος: Το 95% των ψήφων ήταν κατά της πυρηνικής ενέργειας, της ιδιωτικοποίησης των υδάτινων πόρων και υπέρ της παραπομπής των πολιτικών στην δικαιοσύνη.
Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη κατά της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που πλήττει την Ευρώπη, την δεύτερη μετά την απόρριψη του Μνημονίου από τον Ισλανδικό λαό. Είναι επίσης απόδειξη πως η δημοκρατία μπορεί να επιβληθεί απέναντι στις δυνάμεις της τυραννίας και μπορεί να υπερασπιστεί τους λαούς και τις κοινωνίες της νότιας Ευρώπης, έναντι της επιδρομής των τραπεζιτών-πειρατών. 

Τα συνθήματα του δημοψηφίσματος:
"Μην αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα:
Πήγαινε να ψηφίσεις!
Ψηφίστε Ναι  για να μείνει το νερό ένα κοινωνικό αγαθό, Ναι
για να σταματήσετε την πυρηνική ενέργεια, Ναι για να
παραμείνει ο Νόμος ίδιος για όλους"

Μπορούμε και εμείς στην Ελλάδα να σταθούμε απέναντι στις δυνάμεις του τραπεζισμού, της χρεοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού. Μπορούμε και εμείς να πούμε όχι σε όσα προσπαθούν να μας κάνουν. Το πρώτο μας όχι πρέπει να είναι στο χρέος που πάνε να μας επιβάλουν!

Γιατί η Ελλάδα Πρέπει να Απορρίψει το Ευρώ

Τα μέτρα λιτότητας έχουν αποτύχει

Είναι καλό να ακούγονται και οι αντίθετες φωνές... Οι φωνές που η προπαγάνδα επισκιάζει και εξοντώνει με την υστερία της. Ιδού ένα άρθρο του Οικονομολόγου Mark Wesbrot, όπως αρχικά δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Times, ο οποίος μας λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Με σοβαρά επιχειρήματα μας λέει τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα θα έπρεπε να αποχωρήσει άμεσα από το Ευρώ, για να σωθεί. 

Του MARK WESBROT

Μετάφραση: Αναξίμανδρος

Ο Δόκτωρ Mark Wesbrot

Καμιά φορά υπάρχει αναστάτωση στις αγορές γιατί μια κυβέρνηση απειλεί να κάνει αυτό που είναι καλύτερο για το συμφέρον των πολιτών της. Αυτό φάνηκε να συμβαίνει στην Ευρώπη την προηγούμενη εβδομάδα, όταν το Γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ανέφερε πως η Ελληνική κυβέρνηση απείλησε πως θα σταματήσει να χρησιμοποιεί το Ευρώ. Το Ευρώ υπέστη την χειρότερη υποτίμησή του μέσα σε διάστημα δύο ημερών, από τον Δεκέμβριο του 2008.

Οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αρνήθηκαν την αναφορά του περιοδικού, όμως η απειλή πως η Ελλάδα θα πετούσε το Ευρώ έχει ήδη καθυστερήσει να υλοποιηθεί και η χώρα θα έπρεπε να ήταν προετοιμασμένη να την προχωρήσει. Όσο και να κοστίσει αυτή η κίνηση για την Ελλάδα βραχυπρόθεσμα, είναι μάλλον απίθανο πως τα κόστη θα ήταν μεγαλύτερα από πολλά χρόνια ύφεσης, στασιμότητας και υψηλής ανεργίας που οι Ευρωπαϊκές Αρχές προσφέρουν.

Το Διαζύγιο της Κυβερνητικής Προπαγάνδας Από την Λογική

Tις τελευταίες μέρες είμαστε μάρτυρες μιας έντονης προπαγανδιστικής προσπάθειας της υπό κατάρρευση κυβέρνησης και των αφεντικών της, να αντικρούσει τις αντιρρήσεις και την οργή όσων είναι εναντίον του Μνημονίου και της ατζέντας της, δηλαδή του γενικού ξεπουλήματος της χώρας. Ο κύριος στόχος της προπαγανδιστικής προσπάθειάς τους φαίνεται πως είναι αυτό το περίεργο, ανομοιογενές και ασαφές πλήθος που συγκεντρώνεται καθημερινά στο Σύνταγμα και τους αποδοκιμάζει. Θα ήθελαν, όσο τίποτε άλλο, να είχαν την αφορμή για να στείλουν τα ΜΑΤ να το διαλύσουν, αλλά οι ευκαιρίες σπανίζουν βλέπετε. Το πλήθος είναι ειρηνικό, τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, μιλάει για δημοκρατία, φέρνει τα παιδάκια του πάνω σε καρότσια, γελάει και κάθε τόσο γυρίζει προς την Βουλή και μουντζώνει.

Έχει ήδη γίνει...

Montesquieu: Τελείωσε επιτέλους αυτό το τρομερό όνειρο;

Machiavelli: Όνειρο; Ααα Montesquieu: Θα θρηνείς για πολύ καιρό. Σκίσε το "Γράμμα του Νόμου", ζήτα συγχώρεση από τον Θεό για να βρεις την θέση σου στον Παράδεισο, γιατί τώρα έρχεται η τρομερή αλήθεια την οποία είχες ένα προαίσθημα. Δεν ήταν όνειρο αυτό για το οποίο σου μιλούσα.

Montesquieu: Τι μου λες;

Machiavelli: Αυτό που σου περιέγραψα - αυτό το σύνολο από τρομερά πράγματα στα οποία το πνεύμα σου λυγίζει από τρόμο, αυτό που μόνο η Κόλαση η ίδια θα μπορούσε να επιτύχει - όλα αυτά έχουν γίνει, στο κομμάτι του κόσμου το οποίο αφήσαμε πίσω.

Montesquieu: Που;

Machiavelli: Όχι, το να σου το πω θα σου επέφερε έναν δεύτερο θάνατο.

Montesquieu: Για όνομα του Θεού, μίλα!

Machiavelli: Λοιπόν. . . .

Montesquieu: Τι;

Machiavelli: Ο καιρός έχει περάσει.Βλέπεις τον κυκλώνα που με παίρνει
μακριά;

Montesquieu: Μακιαβέλι!

Machiavelli: Βλέπεις τις σκιές που περνούν όχι μακριά από εσένα και
καλύπτουν τα μάτια τους; Τις αναγνωρίζεις; Είναι οι δόξες που είναι ο
φθόνος όλου του κόσμου. Τώρα ζητούν την πατρίδα τους πίσω!

Montesquieu: Παντοτινέ Θεέ, πως το επέτρεψες αυτό!"

- Maurice Joly, Οι Διάλογοι του Machiavelli και του Montesquieu στην Κόλαση  (1846)

Η απολυταρχική Δυστοπία που μας περιγράφει ο Joly, μέσα από το έργο του "Οι Διάλογοι του Machiavelli και του Montesquieu στην Κόλαση", είναι ήδη εδώ. Πρόκειται για μια Δυστοπία που αποτελεί "ένα σύνολο από τρομερά πράγματα" στα οποία, όταν εκτίθεται ο χαρακτήρας του Montesquieu, το πνεύμα του "λυγίζει από τρόμο". Είναι γύρω μας. Είναι ο πλανήτης μας που μεταμορφώνεται σε μια γιγαντιαία φυλακή. Σε τόπο πείνας, μαρτυρίου και καταπίεσης.