Μνημονιακές Δεσμεύσεις: Τίποτα δεν χρειάζεται να καταγγελθεί, όλα μπορούν να καταργηθούν

Μνημόνιο 2. Και χωρίς ημερομηνία!
Μια ωραία λευκή επιταγή!

Του καθηγητή Δημοσίου Δικαίου, Γιώργου Κατρούγκαλου ΔΠΘ

"Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς σημαντικά νομικά προβλήματα. (Εξυπακούεται ότι υφίστανται, προφανώς, πολύπλοκες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος, για τις οποίες μερικές σκέψεις αναπτύσσονται στο τέλος του άρθρου.) 

Η επιχειρηματολογία που ακολουθεί συνοψίζεται στις εξής δύο κεντρικές θέσεις:

α) Τα μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.

β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με τη συνταγματική διαδικασία, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.
Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.


1. Τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνείς κανόνες δικαίου

Στο ερώτημα για τη νομική φύση του μνημονίου η απάντηση που δόθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας 668/2012 είναι ορθή και συνοψίζεται στο ότι τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνή σύμβαση.
(Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου, είναι εσφαλμένη η κρίση του Δικαστηρίου περί συνταγματικότητας των ρυθμίσεων του μνημονίου που παραβιάζουν βασικά θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα).
Και τούτο γιατί τα ελάχιστα αναγκαία εννοιολογικά στοιχεία της διεθνούς συνθήκης, κατά το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο είναι α) να περιέχει αυτή κανόνες δικαίου και όχι απλώς προγραμματικές διατάξεις και β) τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου τα οποία συμβάλλονται να στοχεύουν να προσδώσουν διεθνή νομική δεσμευτικότητα στους εν λόγω κανόνες.
Και τα δύο αυτά στοιχεία ελλείπουν από τα μνημόνια. Αυτά χαρακτηρίζονται από τον ίδιο το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ τα ίδια προσδιορίζουν τις προβλέψεις τους ως «σχέδιο δράσης».
Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, μένει να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα μνημόνια αποτελούν απλώς πολιτικό πρόγραμμα ή συνιστούν παράλληλα διεθνή υποχρέωση της χώρας, που απορρέει από άλλο κανόνα δικαίου.
Δεδομένου ότι οι πολιτικές υποχρεώσεις ανελήφθησαν έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί ξεχωριστά ως προς τον καθένα από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς.

2. Μνημόνια και ΔΝΤ

Για τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ δεν συνάφθηκε σύμβαση, ούτε απαιτείται, σύμφωνα με τις σχετικές συνθήκες ένταξης της χώρας μας σε αυτό. Το ΔΝΤ διαμορφώνει τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» κατόπιν σχετικής «επιστολής πρόσκλησης» του ενδιαφερόμενου κράτους (Letter of Intent) που εγκρίνεται στη συνέχεια με απόφαση του  Εκτελεστικού του Συμβουλίου.

Με αυτόν τον τρόπο το ΔΝΤ εμφανίζεται να μην αναμιγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, δεδομένου ότι απλώς ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της «επιστολής προθέσεων».
(Η οποία, βεβαίως, είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, εφόσον ουσιαστικά υπαγορεύεται από το ίδιο, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συνταγής της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον»

Συνεπώς,  τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «Letter of Intent» συνιστούν απλώς προτεινόμενες πολιτικές ενός κυβερνητικού προγράμματος, η εγκατάλειψη των οποίων δεν συνιστά αθέτηση διεθνούς συμβατικής υποχρέωσης, αν και έχει -προφανώς- ως συνέπεια την διακοπή της περαιτέρω χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

3. Μνημόνιο και Δανειακές συμβάσεις

Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο.
Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων.

Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε.

4. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

- "'Όσοι καταψηφίσουν το Μνημόνιο 2 θα διαγράφονται από το κόμμα
και δεν θα είναι υποψήφιοι στις εκλογές!"
Μην μας πουν και φιλομνημονιακούς...!

Υποστηρίζεται η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και περιορισμένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

Συνεπώς, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα ήθελε να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν. Όλοι οι νόμοι του μνημονίου μπορεί να καταργηθούν με απλή πλειοψηφία.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από την δική τους μεριά την δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων.

Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.
Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος  για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου:

Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου.
Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες.

Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes -ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών.

Καταλήγοντας: Αντίθετα με το κλίμα φόβου που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή σε αυτό δεν αποτελεί μονόδρομο. Αντιθέτως, υπάρχουν πάντα διέξοδοι ελπίδας για μία άλλη πολιτική, εξόδου από την κρίση και την εξάρτηση.

Πηγή: Καλάμι
_______________________________

[1] Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 του νόμου 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος». Στη συνέχεια, την 14/3/2012, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ την ίδια μέρα κατατέθηκε στη Βουλή και ο κυρωτικός της νόμος. "

Η Πυραμίδα και το Σύνδρομο

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Το Πρόγραμμα 24 Ημερών δεν υιοθετήθηκε, όπως και δεν περίμενα να υιοθετηθεί – προφανώς. Έτσι, σήμερα ξημερώνει η 20ή Αυγούστου ως αποφράς ημέρα. Σήμερα, το ελληνικό δημόσιο θα στείλει 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ και, έτσι, η κυβέρνησή μας χάνει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί απέναντι στον άξονα Βερολίνου-Φραγκφούρτης, με το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την σωτηρία της χώρας.

Τώρα πια θυμίζουμε, ως χώρα, την Blanche του Streetcar Named Desire – ελληνιστί, σε απίστευτα κακή μετάφραση, το Λεωφορείον ο Πόθος: «I have always relied on the kindness of strangers» ήταν τα τελευταία της λόγια, όπως θα θυμάστε (παραφράζοντας: «Και τώρα βασιζόμαστε την γενναιοδωρία των ξένων”). Δεν θα επαναλάβω αυτά που έλεγα εδώ. Απλά θα επισημάνω κάποια νέα στοιχεία (α) για το που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα, για να δοθούν στην ΕΚΤ, και (β) για την καταστροφική πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση μιμούμενη πλήρως τις προηγούμενες δύο κυβερνήσεις.


Πυραμιδικά δάνεια

Πυραμίδες λέγονται τα χρηματοδοτικά σχήματα τα οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταρρεύσουν καθώς βασίζονται στην αρχή ότι οι εισπράττοντες εισπράττουν ποσά που ο «κύκλος» εκείνων που πληρώνουν κάποια στιγμή κλείνει και, τότε, καταρρέει όλη η πυραμίδα. Πάρτε για παράδειγμα τον Bernie Madoff, τρόφιμο αμερικανικών φυλακών σήμερα. Όταν οι επενδύσεις που είχε κάνει για λογαριασμό πελατών του δεν πήγαν καλά, εκείνος επέλεξε να μη πει την αλήθεια. Αντί να ανακοινώσει ζημίες, ανακοίνωσε δυσανάλογα υψηλά κέρδη. Έτσι, προσέλκυσε νέους επενδυτές, οι οποίοι του εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους, με αποτέλεσμα να τα χρησιμοποιήσει για να αποπληρώσει όσους από τους προηγούμενους πελάτες (των οποίων τα χρήματα συρρίκνωσε) ήθελαν να ρευστοποιήσουν τα «κέρδη» τους. Κ.ο.κ. έως ότου η κατάρρευση του 2008 έκανε όλους τους πελάτες να ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω, οπότε και αποκαλύφθηκε η πυραμίδα-απάτη του Madoff.
Κάτι αντίστοιχο κάνει και η ΕΚΤ σήμερα: Δημιουργεί συνθήκες πυραμιδικής χρηματοδότησης του… εαυτού της με θύματα όλη την Ευρωζώνη και, ειδικότερα, τους έλληνες φορολογούμενους. Επειδή η κατηγορία είναι βαριά, απαιτείται να είμαι σαφέστερος. Σήμερα, 20η Αυγούστου, λήγει ένα ομόλογο έκδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ένα μεγάλο πακέτο, ονομαστικής αξίας 3,2 δις, αυτής της έκδοσης ανήκει στην ΕΚΤ. Γιατί; Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών. Σήμερα ένα τα ελληνικά ομόλογα λήγει. Και η ΕΚΤ ζητά τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI [1] των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία.  Στην βάση του «τσαμπουκά», η ΕΚΤ απαίτησε, και πέτυχε, την εξαίρεση των δικών της ομολόγων από κούρεμα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα ομόλογα αυτά τα αγόρασε κοψοτιμής (περίπου στο 70%) της ονομαστικής αξίας τους, το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο σήμερα θα τα αποπληρώσει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας (3,2 δις) σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα εισπράξει έως σήμερα το απόγευμα κέρδος 900 εκατομμυρίων ευρώ από την πτωχευμένη χώρα μας. Σκεφτείτε το: Μια Κεντρική Τράπεζα η οποία δανείζει με επιτόκιο 0,75% τις πτωχευμένες τράπεζες της Ευρωζώνης, απαιτεί επιτόκιο 30% από δοσοληψίες με το χρέος του πτωχευμένου ελληνικού δημοσίου!

Τον περασμένο Μάιο, και πάλι το δημόσιό μας δανείστηκε (4 δις εκείνη τη φορά) για να αποπληρώσει ένα άλλο ομόλογο κατοχής της ΕΚΤ. Τότε, τα χρήματα τα είχαμε δανειστεί από το EFSF (το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Όμως, από τότε, για λόγους που εξήγησα εδώ, το Βερολίνο επιβάλει στάση δανεισμού από το Μνημόνιο 2 στην Ελλάδα έως ότου «συμμορφωθεί προς τα υποδείξεις»… του Μνημονίου 2. Άρα, το δημόσιο δεν έχει πλέον πρόσβαση (μέχρι νεωτέρας από την τρόικα, που θα μας παραδώσει τον χρησμό της τον Σεπτέμβρη) στα Μνημονιακά δάνεια. Και η αποπληρωμή του ποσού των 3,2 δις που γίνεται σήμερα, πως χρηματοδοτείται; Μέσω μιας κλασικής πυραμίδας δημιουργίας της ΕΚΤ, είναι η θλιβερή απάντηση. Παρακολουθείστε πως λειτουργεί:

Τον Ιούλιο, η ΕΚΤ ουσιαστικά ανακοίνωσε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι πτωχευμένες και, άρα, δεν δέχεται από αυτές εχέγγυα για να τις δανείζει. Αν άφηνε το θέμα εκεί, η ιστορία θα είχε λήξει: οι τράπεζες θα κατέβαζαν ρολλά και η θέση μας στο ευρώ θα ήταν… παρελθούσα. Παράλληλα, τα 3,2 δις που λαμβάνει από το εληνικό δημόσιο η ΕΚΤ σήμερα θα εξαϋλώνονταν… Για να μην συμβεί τίποτα από αυτά, η ΕΚΤ έκλεισε το μάτι στην Τράπεζα της Ελλάδος, επιτρέποντάς της να δέχεται εκείνη ως εχέγγυα περιουσιακά στοιχεία των ελληνικών τραπεζών που, επισήμως, η ΕΚΤ (της οποίας η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί οργανικό μέρος) δεν θα άγγιζε ούτε με γάντια και να τις δανείζει με ευρώ κοπής της…ΕΚΤ.

Αφού λοιπόν άναψε αυτό το πράσινο φως, η κυβέρνησή μας, αποφασισμένη όπως είναι να παίζει τον ρόλο του υποδειγματικού κρατούμενου, ανακοίνωσε ότι, στις 14 Αυγούστου, όσο εμείς οι θνητοί βρισκόμασταν σε διακοπές, θα εκδώσει 4 δις ευρώ χρέος, υπό την μορφή των λεγόμενων έντοκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας. Ποιος τρελλός αγοράζει τέτοια γραμμάτια; Μα οι πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες βέβαια, οι οποίες παίρνουν αυτά τα γραμμάτια, τα δίνουν στην Κεντρική Τράπεζα ως εχέγγυα, δανείζονται 4 δις από την ΕΚΤ με 0,75% από αυτήν ενώ, παράλληλα, χρεώνουν το ελληνικό δημόσιο 4% για την «εξυπηρέτηση». Και τι τα κάνει τα χρήματα που πήρε το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο από την ΕΚΤ, μέσω των πτωχευμένων ελληνικών τραπεζών; Τα αποδίδει στην… ΕΚΤ βεβαίως!

Εν κατακλείδι, η ΕΚΤ επιδίδεται στην δημιουργία ενός πυραμιδικού δανείου με την συμμετοχή του πτωχευμένου δημοσίου μας και των πτωχευμέων ελληνικών τραπεζών. Μέσα από αυτή την ανακύκλωση χρέους, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αύξηση του χρέους του ελληνικού δημοσίου και των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ. Και μην νομίζετε ότι αυτό αφορά μόνο την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, εντός του Αυγούστου, μια ακριβώς αντίστοιχη περίπτωση πυραμιδικού δανεισμού εκτυλίχτηκε στην Ιταλία και στην Ισπανία, ύψους 8 δις και 6 δις αντίστοιχα. Γιατί πυραμιδικού; Επειδή, όπως και στην περίπτωση του Bernie Madoff, αυτού του είδους το χρηματοδοτικό σχήμα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Και ποιος θα σηκώσει το βάρος της κατάρρευσης; Στην περίπτωση Madoff το σήκωσαν οι επενδυτές που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα χρήματά τους. Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, θα το σηκώσουν οι φορολογούμενοι, βορρά και νότου, που θα κληθούν να πληρώσουν τα αβάστακτα χρέη που δημιουργεί η ευρωζωνική πυραμίδα που αποτελεί την ραχοκοκκαλιά των μηχανισμών «διάσωσής» μας.


Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου

Το ίδιον του τζογατζόρου είναι η ανορθολογική πίστη στην ικανότητά του να «ρεφάρει», κόντρα στην θεωρία των πιθανοτήτων. Κάτι αντίστοιχο χαρακτήρισε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου κατά την διάρκεια της υπουργίας τους στην Πλατεία Συντάγματος. Μερικούς μήνες αφότου έγινε υπουργός Οικονομικών, το φθινόπωρο του 2009, η μαθηματική σχέση που κρατούσε το δημόσιο χρέος στα όρια της βιωσιμότητας κατέρρευσε. Για να το πω απλά, το δημόσιο χρέος μιας χώρας, για να είναι βιώσιμο, απαιτεί την ισοδυναμία δύο αριθμών: του ρυθμού αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ (δηλαδή του εθνικού εισοδήματος χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) και του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται το δημόσιο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί: Αν το ΑΕΠ αυξάνεται κατά 5% και το επιτόκιο δεν διαφέρει πολύ (π.χ. ισούται με 4,2%), τότε το εθνικό εισόδημα (σε ευρώ) αυξάνεται πιο γρήγορα από το χρέος κι έτσι μπορεί να εξυπηρετείται. Στην περίοδο 2000-2008, το ΑΕΠ αυξανόταν (χωρίς να λάβουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) με ρυθμό άνω του 5% ενώ το επιτόκιο ήταν μόλις 3,5% – να γιατί δεν υπήρχε κρίση χρέους εκείνη την εποχή. Όταν όμως η διεθνής κατάρρευση του 2008 έριξε τον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ στο 0% και χαμηλότερα, και, από τον Νοέμβρη του 2009, τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν να ξεπερνούν το 6%, η υπόθεση είχε λήξει: το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε.

Ως ένας τζογαδόρος της πολιτικής οικονομίας, ο κ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε να στοιχηματίσει το μέλλον της χώρας στην προσδοκία ότι θα «ρεφάρουμε». Ότι, δηλαδή, αν κερδίσουμε χρόνο δανειζόμενοι ακόμα πιο πολλά, η ρουλέτα της ζωής θα καθόταν στο σωστό «νούμερο» και, έτσι, κάποια στιγμή πριν την κατάρρευση, το επιτόκο δανεισμού θα έπεφτε κάτω από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ της χώρας. Αυτό που ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν κατάλαβε ποτέ είναι ότι οι πιθανότητες να «ρεφάρει» μια χώρα, μία μακροοικονομία, σε καιρούς διεθνούς οικονομικής καθίζησης, είναι ακριβώς μηδέν (αντίθετα με τον ανόητο τον τζογαδόρο ο οποίος έχει κάποιες μικρές, έστω και απειροελάχιστες, πιθανότητες να ρεφάρει). Δεδομένου μάλιστα ότι αυτά τα νέα δάνεια, τις νέες επιμηκύνσεις, τα «κερδίζαμε» με προϋπόθεση την δραστική μείωση δαπανών και αύξηση φόρων (που βάθαιναν την Ύφεση), το στοίχημα ήταν χαμένο πριν καταγραφεί. Όταν ένα δημόσιο έχει πτωχεύσει, τα νέα δάνεια και οι επιμηκύνσεις απλά εγγυώνται (ιδίως όταν ακολουθούνται από αυστηρότητα/λιτότητα μεγατόνων) την ακόμα πιο εντυπωσιακή πτώχευση σε μια μελλοντική στιγμή όπου ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός της χώρας θα είναι πολύ αδύνατος για να την σηκώσει.
Από τότε ο κ. Παπακωνσταντίνου απεβλήθη από την ελίτ της εξουσίας – αρχικά από τον κ. Βενιζέλο και κατόπιν ολοκληρωτικά μετά τις εκλογές του Μαϊου. Όμως το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου καλά κρατεί. Μάλιστα, ο πολιτικός που το στηλίτευε σήμερα είναι πρωθυπουργός της χώρας και το ενστερνίζεται τα μέγιστα. Γιατί τί άλλο θεμελιώνει την στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού, του κ. Σαμαρά, να ζητά επιμήκυνση δύο ετών σήμερα παρά το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου: ας κερδίσουμε άλλα δυο χρόνια κι έχει ο Θεός!


Ασέλγεια

Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα στην Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία και στην Φινλανδία (δηλαδή στις πλεονασματικές χώρες που θα αποφασίσουν την τύχη μας), γνωρίζει το μέγιστο κακό που έχει κάνει στην πατρίδα μας, και στην εικόνα της, το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου. Όταν ενέκριναν οι Βουλές τους ένα δάνειο 110 δις, οι πολίτες τους θεώρησαν το ποσό τεράστιο και αρκετό για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Όταν μετά από ενάμιση χρόνο ενέκριναν άλλα 130 δις, το έκαναν με δαγκωμένα τα χείλη. Το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου αμέλησε το απλό γεγονός ότι τόσο η «βοήθεια» των εταίρων όσο και τα μέτρα λιτότητας πρέπει από την πρώτη φορά να είναι έτσι δομημένα που να αρκούν. Η στρατηγική να πάρουμε ένα πακέτο τώρα και μετά, που θα πάει, θα μας δώσουν κι άλλα, θα μείνει στην ιστορία ως το λάθος ολκής το οποίο στέρησε το όνειρο από μια ολόκληρη γενιά. Αν τον Μάιο του 2010 η τότε κυβέρνηση είχε καθήκον να μην αποδεχθεί ένα πακέτο που δεν θα αρκούσε, τον Αύγουστο του 2012 δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ακολουθούμε την ίδια στρατηγική, να πέφτουμε θύματα του ίδου Συνδρόμου. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά τώρα, να συμμετέχει στα πυραμιδικά δάνεια υπέρ της ΕΚΤ ώστε να ζητά μια διετή επιμήκυνση (που η ίδια γνωρίζει ότι σε δύο χρόνια θα μεγαλώσει την μαύρη τρύπα που έχουμε σήμερα), αποτελεί ασέλγεια επί της αποδυναμωμένης, αποσαθρωμένης, απογοητευμένης ελληνικής κοινωνίας. Τόσο απλά.


Περιληπτικά

Η Κρίση της Ευρωζώνης οδήγησε τον μόνο σοβαρό ευρωζωνικό θεσμό που έχουμε, την ΕΚΤ, σε ένα προσβλητικά πυραμιδικό σχήμα χρηματοδότητης πτωχευμένων κρατών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία κλπ. με στόχο την διατήρηση της πλάνης ότι τέτοια σχήματα μπορούν να διαιωνίζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως όλες οι πυραμίδες, το σχήμα που επιβάλει η ΕΚΤ σε μια άβουλη ελληνική κυβέρνηση είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Γιατί συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση σε αυτήν την οφθαλμοφανή απάτη; Επειδή διακατέχεται από το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (ας κερδίσουμε λίγο χρόνο μπας και, στο μεταξύ, «ρεφάρουμε»), αρνούμενη να μάθει το πολύ βασικό μάθημα της αριθμητικής και της ιστορίας ότι η επιμήκυνση μιας δημοσιονομικής πτώχευσης αποτελεί ασέλγεια πάνω σε εκείνους που θα κληθούν να καταβάλουν το κόστος της.

[1] Γιατί εγκληματικό το PSI; Επειδή είναι η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας που ένα κράτος πτωχεύει (δηλαδή κουρεύει τα ομόλογά του) και, την ίδια στιγμή, καταφέρνει να αυξήσει το χρέος του! Θέλει όντως «ταλέντο» ένα τέτοιο «επίτευγμα».

Πηγή: L1 -Γιάνης Βαρουφάκης 

Διεθνείς Τοκογλύφοι Καρχαρίες ΑΕ

Η κοινή λογική λέει πως δεν μπορείς να πιέσεις κάποιον να σου δώσει περισσότερα χρήματα από αυτά που έχει. Κι όμως, τα παλικάρια και οι δεσποσύνες του IMF, της ΕΚΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αυτό απαιτούν. Αναζητούν μανιακά μέσα στα πολυαγαπημένα τους εγχειρίδια με ποιό νέο μέτρο σοκ θα καταφέρουν να πιέσουν τους Έλληνες να πληρώσουν, αποσπώντας την προσωπική περιουσία από τον πληθυσμό, για να πληρωθούν οι κατακαημένοι "πιστωτές" που τόσο έχουν αδικηθεί από τους "τεμπέληδες, απατεώνες και λαμόγια" Έλληνες.

Αν κοιτάξουμε λίγο το παρακάτω διάγραμμα που παραθέτει το περιοδικό Der Spiegel, θα καταλάβουμε αμέσως, με μια ματιά, τι τρέχει και γιατί τα μέτρα δεν έχουν σκοπό να μας σώσουν, αλλά να μας αποτελειώσουν.

Σημειώστε δε πως ο επίσημος βαθμός της συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας είναι πλέον της τάξεως του καταστροφικού 6%. Κανένα μέτρο δεν μας σώζει πια. Μόνο η αλληλεγγύη που θα γεννήσει η πρωτοφανής καταστροφή που συντελείται στη χώρα μας.

 Στο διάγραμμα βλέπουμε κάτι εντυπωσιακό. Η Μέρκελ και ο κολαούζος της ο Σαρκοζύ, στη διαδικασία του κουρέματος του ελληνικού χρέους (που πλέον μέχρι και ο τυροπιτάς της γειτονιάς μου το λέει ευρωπαϊκά, “P.S.I.”) έχουν εντάξει μόνο τα ιδιωτικά, λιγότερο διαπλεκόμενα, συμφέροντα!

Το χρέος προς την ΕΚΤ, τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ και διάφορους άλλους ημέτερους ΔΕΝ περικόπτονται! Αυτό που κόβεται είναι τα € 205 δις προς τις ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ταμεία, κάποιες ευρωπαϊκές τράπεζες, ασφαλιστικές και επενδυτικά κεφάλαια και ταμεία.

Εδώ βρίσκεται και το πραγματικό ζήτημα. Τα ομόλογα που αντιστοιχούν σε αυτά τα € 205 δις, δεν είχαν καμία απολύτως αξία, ακόμα και πριν από το καλοκαίρι του ’11! Ήταν απλά άχρηστα χαρτιά, που όλοι προσπαθούσαν να πετάξουν έξω από τους ισολογισμούς τους. Η χασούρα ήταν προφανής από τότε. Αυτό που οι Μερκοζύ προσπαθούν να εξασφαλίσουν είναι τα δάνεια προς την Ελλάδα και τα ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ. Το μόνο που κοιτάνε είναι πως θα σωθούν οι ίδιοι και οι καριέρες τους!

Κι όμως, αγαπητοί αναγνώστες, ένα κούρεμα ύψους 60% δεν μας σώζει πλέον. Το μόνο που μας σώζει είναι η περικοπή χρέους ύψους 120% του ΑΕΠ, για να είναι βιώσιμο το χρέος. Αλλά και τότε, δεν είναι και πολύ σίγουρο πως θα επιβιώσουμε ή πως σε τρεις μήνες δεν θα χρειαστούμε και άλλα χρήματα, άλλο κούρεμα και άλλα μέτρα. Βλέπετε, όσο και να δέρνουν ένα πτώμα, αυτό δεν μπορεί να κινηθεί και να δουλέψει. Είναι νεκρό και το μόνο που κάνει είναι να μένει ακίνητο. Αυτό το πτώμα είναι η Ελλάδα.

Σαν αντιστάθμισμα σε αυτές τις εξελίξεις, βρέθηκε μια πολύ επικερδής German style μπίζνα η οποία, όπως φιλοδοξούν όσοι μετέχουν στο νέο σύστημα που στήθηκε, θα ισοσκελίσει τη χασούρα που τους προκάλεσαν οι τιποτένιοι Έλληνες. Η μπίζνα αυτή ονομάζεται αρπαγή, πειρατεία, λεηλασία κάθε λογίς πλούτου που θα βρουν στη χώρα και γίνεται πειραματικά σε βάρος των Ελλήνων, αλλά έχει αρχίσει να γίνεται και σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών. Μέχρι σήμερα γινόταν πολύ σιγά και μεθοδικά για να μην προκαλέσει αντιδράσεις. Τα πράγματα όμως επιταχύνονται δραματικά και ολοένα και περισσότεροι κατανοούν πως δεχόμαστε μια ανελέητη επίθεση.

Σε αυτή τη διαδικασία στοχοποιούνται πολλές πτυχές της υπό θυσία (σαν μια άλλη Ιφιγένεια) ελληνικής οικονομίας. Πρώτα από όλα, η αγορά συρρικνώνεται, άρα μειώνεται η κατανάλωση, συνεπώς επιτυγχάνεται αποπληθωρισμός. Όμως, ενώ ο αποπληθωρισμός είναι θεωρητικά ένα καλό πράγμα, στην περίπτωση της Ελλάδας είναι και αυτός τόσο "επιλεκτικός", όσο και η χρεωκοπία της χώρας. Τα τρόφιμα, τα καύσιμα και όλα τα είδη βασικής ανάγκης ακριβαίνουν. Η αγοραστική αξία μειώνεται κάθετα και με δραματικό τρόπο και τα γρανάζια της αγοράς έχουν σκαλώσει. Η ντόπια παραγωγή είναι κοντά στο μηδέν. Η κοινή λογική ξέρετε τί μας λέει; Πως οδεύουμε προς μια "αποπληθωριστική συντριβή" της ελληνικής οικονομίας. Όσο και να το παίζουν θεοί οι κεντρικοί σχεδιαστές της ΕΕ, τα πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα. Και λεφτά δεν υπάρχουν για να αλλάξει η κατάσταση. Και απατώνται αν νομίζουν πως το κέντρο της Ευρώπης θα μείνει αλώβητο.

Μετά, ο επόμενος στόχος είναι οι μισθοί που έχουν χάσει ως τώρα το 30%-40% της αξίας τους και έπεται συνέχεια σύντομα. Η βίαιη φτώχεια μετατρέπει τη διαβίωση του πληθυσμού σε αμφίβολη, καθώς ακόμα και τα τρόφιμα πιθανώς να αρχίσουν να σπανίζουν.

Τέλος, στοχοποιείται ο ίδιος ο πληθυσμός της χώρας που μέσω της κοινωνικής γενοκτονίας που συντελείται βγαίνει με γοργούς ρυθμούς από το παιχνίδι της οικονομίας. Η κοινωνική γενοκτονία αφορά τον άτυπο εμφύλιο πόλεμο που έχει κηρύξει το κράτος, οι Ευρωπαίοι και διάφορες εξωθεσμικές δυνάμεις κατά του ίδιου του πληθυσμού. Αυτός συντελλείται σε πολλά επίπεδα:

Καταρχάς, εξαναγκάζοντας ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού να βρεθεί εκτός του δικτύου της ΔΕΗ, είτε μέσω των τελών ακινήτων είτε μέσω της γενικής αδυναμίας του να πληρώσει (κάτι που η ΔΕΗ επιχειρεί να μας πείσει πως το χρέος απέναντί της είναι "αντικοινωνικό", άρα πρέπει να τιμωρήσει παραδειγματικά τα καταχρεωμένα νοικοκυριά διακόπτοντάς τους το ρεύμα). Χωρίς ρεύμα, ο πληθυσμός βρίσκεται εκτός πολιτικού συστήματος και σε κατάσταση αδυναμίας.

Στη συνέχεια, η κοινωνική γενοκτονία συντελείται διακόπτοντας σταδιακά τις υπηρεσίες πρόνοιας και υγείας προς τον πληθυσμό. Οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι, που κοστίζουν κιόλας, βγαίνουν άμεσα από την εξίσωση, καθώς η επιβίωσή τους είναι πλέον αμφίβολη.

Η κοινωνική γενοκτονία συντελείται επίσης αφαιρώντας το εισόδημα του πληθυσμού από τα ενοίκια και οδηγώντας τον στην προλεταριοποίηση, με μοναδική πηγή εισοδήματος τους μισθούς τύπου Κίνας που εξασφαλίζουν στους "πιστωτές" τεράστια κερδοφορία. Πλέον με τα χαράτσια μέσω ΔΕΗ, τα "τέλη ενεργειακής αποδοτικότητας", τις "έκτακτες εισφορές" και οποιοδήποτε άλλο ευφάνταστο σχήμα σκεφτεί ο Βενιζέλος, οι λυσσασμένοι νεοταξίτες μετατρέπουν το κόστος κατοχής ιδιωτικής περιουσίας σε δυσβάστακτο και μόνο για λίγους. Τότε, μέσω των κατασχέσεων, το κράτος θα αποκτάει την ιδιωτική περιουσία και θα την μεταβιβάζει στους "πιστωτές". Ως γνήσια θύματα βιασμού, "εμείς τα προκαλέσαμε στον εαυτό μας" μας λένε. Και εμείς τους πιστεύουμε και γεμίζουμε ενοχές.

Πλέον το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη. Όχι, το κρίσιμο ζήτημα που τίθεται πλέον είναι αν η Ελλάδα παραμείνει στην Ελλάδα. Είναι προφανές πως η διάλυση της χώρας μας είναι το αντίτιμο που πληρώνουμε για το τραγικό μέγιστο λάθος της συμμετοχής μας σε μια μεγάλη πολιτική παγίδα: Την Ευρωζώνη. Πλέον, μετά από αυτή την εμπειρία και ως αποικία της Γερμανίας, των τραπεζών και κάποιων πολυεθνικών, μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με απαισιοδοξία, γνωρίζοντας πως τα παιδιά μας είναι προορισμένα να γίνουν σκλάβοι στις γερμανικές εταιρείες ή να τροφοδοτούν με τα κορμιά τους νέους φούρνους που στήνονται.

Και αυτό που θα τα έχει οδηγήσει εκεί δεν θα είναι οι εξωτερικοί εχθροί μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Το κάναμε με την αδιαφορία μας, το βόλεμά μας, με την καλοπέραση και τον άκρατο εγωισμό και ατομικισμό, που έχουν γίνει το ναρκωτικό μας. Εμείς οι ίδιοι το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας, όχι οι Μέρκελ, οι Σαρκοζύ, οι Παπαδήμοι και οι Ρόθτσιλντ του κόσμου τούτου. Εμείς το κάνουμε. Και μέχρι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και στάσης απέναντι στη ζωή, μέχρι να σταματήσουμε να θεωρούμε την κονόμα ως την υπέρτατη αξία και το τομάρι μας σαν το μόνο πράγμα που έχει αξία, τα πράγματα θα πάνε από το κακό στο απολύτως χειρότερο. Ίσως τότε, μέσα από τον πόνο, τον όλεθρο, τον θάνατο και την καταστροφή να καταλάβουμε. Αλλά τότε πιθανώς θα είναι και πολύ αργά.

Καλώς ορίσατε στη Νέα Αταξία Πραγμάτων

"Το έλλειμμα της Ελλάδας, είναι το πλεόνασμα της Γερμανίας" ~ Κριστίν Λαγκάρντ, ΔΝΤ

"Τί αξία έχει το χρήμα, όταν δεν το 'χεις;" ~ Ανώνυμος

- "Μπαράκ. Πρέπει να σώσουμε ξανά τις τράπεζες!
Δεν βγαίνουν πια τα σχέδια και η περιούσια
Νέα Τάξη Πραγμάτων καθυστερεί απελπιστικά...
Τί θα κάνουμε; Τί θα κάνουμε;"
- "Χαμογέλα, Νικολά... Θα μας καταλάβουν..."

Η είδηση είναι πως το μέχρι πρότινος χρεωκοπημένο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρόκειται να λάβει σύντομα ακόμα περισσότερη χρηματοδότηση. Τούτος θα είναι και ο τρόπος που ολόκληρος πλέον ο πλανήτης θα αναγκαστεί να πληρώσει, υποτίθεται για να περισώσει, τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τη Γουόλ Στριτ, σύμφωνα με τη συμφωνία που επετεύχθη στις Κάννες κατά τη διάρκεια της Συνόδου των G20. Όλοι όμως γνωρίζουν – ακόμα και οι επαγγελματίες ψεύτες που κατέληξαν στη συμφωνία – πως αυτό είναι πλέον αδύνατο να συμβεί. Το ψευδοδίλημμα τύπου Τ.Ι.Ν.Α. (There Is No Alternative – Δεν υπάρχει εναλλακτική), σήμα κατατεθέν του νεοφιλελευθερισμού, παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο: Ή θα σώσουμε τις τράπεζες, το ευρώ και το δολάριο ή ο Αρμαγεδδών θα μας χτυπήσει την πόρτα. Και όσο καθόμαστε και αναλογιζόμαστε τον τρόμο που προκαλεί αυτή η δήλωση, τόσο η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία συνεχίζεται ανενόχλητη. 

Θα πρέπει να σκεφτούμε κάτι βασικό εδώ. Ποιός πρόκειται να σωθεί όταν γίνει η διάσωση των τραπεζών; Εσύ, αναγνώστη; Εγώ; Οι οικογένειές μας; Η απάντηση είναι, όχι. Όμως μας έχουν κάνει να πιστεύουμε πως η μοίρα μας είναι αλληλένδετη με εκείνη των τραπεζών. Και ώς τώρα αυτή η προπαγάνδα δουλεύει μια χαρά.

Στην πραγματικότητα, η άρχουσα τάξη κρατάει τα λάφυρα, κάθεται πάνω τους και ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Εκείνοι σώζονται, ενώ οι υπόλοιποι πορευόμαστε προς το χείλος της αβύσσου.

Γιατί λοιπόν θα πρέπει να σωθούν οι τράπεζες; Ποιό το όφελος για την κοινωνία αν απορροφήσει τις ζημιές χρεωκοπημένων ληστρικών οργανισμών, ενώ παράλληλα, για να το αντισταθμίσει αυτό, θα βυθίσει τον γενικό πληθυσμό στην έσχατη φτώχεια; Γιατί είναι τόσο καλή η ιδέα πως οι άνθρωποι θα πρέπει να πληρώνουν ολοένα και περισσότερα για να σώσουν τις τράπεζες, ενώ παράλληλα έχουν καταθέσεις στις περισσότερες από αυτές; Πότε θα έχουν σωθεί οι τράπεζες και πόσες φορές θα πρέπει να σωθούν, για να "σωθούν" πραγματικά; Και τέλος, ποιός θα έχει ακόμα λεφτά όταν τελειώσουν όλα αυτά; Η απάντηση στο τελευταίο είναι σίγουρα, όχι όσοι θα έχουν δει τις καταθέσεις τους να χάνονται με μαγικό τρόπο, ενώ θα χρωστούν τεράστια ποσά στα ταμεία διάσωσης, στο κράτος, στις τράπεζες.

Και ανάμεσα στους ένδοξους παγκόσμιους
ηγέτες του κόσμου τούτου, τσουπ να 'τος
και ο Ρόμπερτ Ζέλινγκ, ο Πρόεδρος
της Παγκόσμιας Τράπεζας! Προφανώς
είναι κι αυτός αρχηγός κράτους,
για αυτό είχε και ανάλογη
υποδοχή. Λέτε να πρέπει να αρχίσουμε
να τους λένε G21 για να τιμήσουμε τον
τραπεζικό τομέα, που τόσες θυσίες κάνει
για εμάς; Λέτε επίσης, όταν παραιτηθεί
ο Μπαράκ, να τον ορίσει διάδοχό του, όπως
οι δικοί μας κάνουν με τον Παπαδήμο;
Α, το μεγαλείο της δημοκρατίας! 

Η χώρα μας έχει περιέλθει σε πολύ δεινή θέση και η επιβίωσή της έχει αρχίσει να φαντάζει από δύσκολη έως αδύνατη.  Όταν προχωρήσουν περαιτέρω τα πράγματα και οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αρχίσουν να εμφανίζουν σημάδια αδυναμίας, τότε θα ξεκινήσει το φαγοπότι και εκεί. Θα γίνουν αυτόματα στόχοι των πειρατών των αγορών, πράγμα που θα τις αποδυναμώσει ακόμα περισσότερο και θα τις φέρει στο σημείο κατάρρευσης. Τότε θα αναγκαστούν να λάβουν μέτρα λιτότητας σε αντάλλαγμα με πακέτα διάσωσης και μνημόνια. Αυτό θα τις φέρει σε σημείο χρεωκοπίας, καθώς τα μέτρα δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Η φάμπρικα δούλεψε για την Ελλάδα, δούλεψε για τη Νότιο Αμερική, τώρα θα δουλέψει για όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο και την Ιρλανδία.

Υπάρχουν δύο σημαντικότατοι λόγοι που τα μέτρα λιτότητας δεν υπάρχει περίπτωση να δουλέψουν, όπως μας υπόσχονται οι μεγάλοι εγκέφαλοι της Τρόικας. Ο πρώτος είναι πως η λιτότητα είναι πολύ ακραία και το βάθος χρόνου της εφαρμογής της πολύ μακρύ. Οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί καρχαρίες και οι τράπεζές τους θα διευθύνουν τη χώρα για πολλά χρόνια και οι Έλληνες και οι Νοτιοευρωπαίοι δεν θα έχουν λόγο στο πώς θα λειτουργεί η κοινωνία και η οικονομία τους. Παράλληλα, όμως, τα μέτρα και το σχέδιο φαντάζουν καλά στο χαρτί, αλλά ποιός θα τα επιβάλει σε 1,2,5 ή 10 χρόνια, όταν όλοι θα έχουν εξαντληθεί από αυτά και θα κοχλάζουν από θυμό;

Ο Albert Edwards της Societe General συγκρίνει την κατάσταση της Ελλάδας με την Γερμανία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Η Γερμανία είχε αναγκαστεί να πληρώσει τεράστια ποσά ως πολεμικές αποζημιώσεις. Η τελευταία δόση από αυτές πληρώθηκε το 1991! Όμως, η Γερμανία ήταν μόνη της τότε. Η Ελλάδα όμως δεν είναι. Και η Ελλάδα είναι όμηρος των συμφερόντων των υπολοίπων.

Ο δεύτερος λόγος που δεν μπορεί να πετύχει η λιτότητα είναι πως υπάρχουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα. Αυτές οι χώρες θα απαιτήσουν την ίδια αντιμετώπιση, δηλαδή να κουρέψουν μεγάλα ποσοστά από το χρέος τους. Κι όμως, η συμφωνία των Βρυξελλών αναφέρει ρητά πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει και παράλληλα οι Ευρωπαίοι κατακρεουργούν και διαλύουν την Ελλάδα για παραδειγματισμό των υπολοίπων. Αυτή η μεγαλειώδης πολιτική έχει ένα μειονέκτημα. Ακόμα και αν η Ελλάδα παραμείνει στην Ευρωζώνη και την Ένωση για ένα ακόμα χρόνο, υπάρχουν πολλές άλλες χώρες που θα αναγκαστούν να αποχωρήσουν. Ή εναλλακτικά, να πιεστούν πολύ περισσότερο από την Ελλάδα.

Δείτε για παράδειγμα το παρακάτω: Οι διακυμάνσεις των ιταλικών κρατικών ομολόγων πλησιάζουν σε ένα κρίσιμο σημείο κινδύνου. Η ΕΚΤ λέει πως δεν θέλει και δεν μπορεί να σώζει την Ιταλία για πάντα. Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να φύγει σύντομα, αλλά το χρέος θα παραμείνει. Το ΔΝΤ ξεκινάει ένα πρόγραμμα λιτότητας αντίστοιχο με αυτό που έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Οι Ιταλοί πρέπει να υποφέρουν όπως και οι Έλληνες για να στρωθεί ο δρόμος για την "ανάπτυξη". Για ποιά ανάπτυξη μας μιλάνε οι πολιτικοί μας; Το μόνο που κάνουν είναι να στρώνουν το δρόμο για την Ευρω-κόλαση επί της Γης!

Και αυτή τη φορά, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας είναι πραγματικά γιγαντιαίο και μη-διαχειρίσιμο. Η Ιταλία είναι η 4η μεγαλύτερη αγορά κρατικών ομολόγων στον κόσμο. Όταν συμβεί η κατάρρευσή της λόγω ανυπέρβλητου χρέους, θα προκαλέσει ένα τεράστιο τσουνάμι το οποίο θα πνίξει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Αν φτάσουμε φυσικά ώς εκεί. Δείτε αυτό: Οι προβλεπόμενες πληρωμές του ελληνικού δημοσίου για τα κρατικά ομόλογα συνολικά είναι 10,16 δις ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου, ενώ στις 29/12 είναι πάνω από 5 δις! Και όλα αυτά, ενώ δεν έχει ακόμα δοθεί η περιβόητη 6η δόση των 8 δις!

Χρονοδιάγραμμα πληρωμών για το χρέος του ελληνικού
δημοσίου μέχρι το τέλος του έτους. Από τις 15 Δεκεμβρίου
και πέρα, το κράτος πρέπει να πληρώσει 10,16 δις ευρώ.
Χωρίς την 6η δόση των 8 δις, αυτό είναι αδύνατο. Για αυτό,
οι απειλές περί εξόδου της χώρας από το ευρώ και περί μη
καταβολής της 6ης δόσης είναι απλά κούφιες. Το
χρηματοπιστωτικό σύστημα θα καταρρεύσει αν η Ευρώπη
αποφασ'ισει να το κάνει. Είναι απλά ένας ακόμα
"ευρωμονόδρομος", ένα νεοφιλελεύθερο ψευδοδίλημμα
Τ.Ι.Ν.Α., που στόχο έχει να μας αναγκάσει να
παραχωρήσουμε την εθνικήμας κυριαρχία. Μάλλον, για
την ακρίβεια, για να επιτρέψουμε στον τραπεζίτη
Παπαδήμο να την παραχωρήσει αντί για εμάς.
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

Αν η Ελλάδα οδηγηθεί σε χρεωστάσιο μέχρι το τέλος του έτους από αυτή την κατάσταση, τότε θα προκαλέσει μια πλημμύρα στην παγκόσμια οικονομία η οποία θα οδηγήσει στο τέλος του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η καταστροφή που θα προκαλέσει θα είναι απόλυτη, καθώς θα αποτελέσει ένα καραμπινάτο πιστωτικό γεγονός το οποίο δεν θα μπορεί να αποκρύψει κανείς με κόλπα και μισόλογα περί "ελεγχόμενης, μη προοδευτικής, αριστερόστροφης, ετεροχρονισμένης μη-χρεωκοπίας". Θα είναι κανονική χρεωκοπία, τελεία. Οι κάτοχοι CDS θα απαιτήσουν τα χρήματά τους, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από τις δυνατότητες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεκάδες τράπεζες θα οδηγηθούν με τη σειρά τους στη χρεωκοπία. Θα είναι ένας τραπεζικός Αρμαγεδδών.

Οι επιβάτες των πολυτελών, γυαλιστερών λιμουζινών στις Κάννες, αυτοί που η υποδοχή τους είχε τόση γκλαμουριά και χλιδή, δεν θα το παραδεχτούν, αλλά έχουν χάσει εντελώς τον έλεγχο και το ξέρουν. Δεν λειτουργεί πια το κόλπο της απόκρυψης της αλήθειας από την κοινή γνώμη. Παρόλο που όλοι τους ορκίζονται πως θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα στην τύχη της και πως δεν θα δώσουν τα 8 δις της 6ης δόσης αν δεν βάλουμε τον Παπαδήμο πρωθυπουργό και να τον στηρίζουν υποχρεωτικά όλα τα κόμματα, ακόμα και η Αριστερά, στην πραγματικότητα δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι απλά μια μπλόφα, για να τρομάξουμε και να τους δώσουμε γην και ύδωρ και την υπόσχεση να υπακούμε στον γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ.

Παράλληλα με το δράμα της Ελλάδας, εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και η επίθεση κατά της Ιταλίας και ο εκβιασμός για λήψη μέτρων λιτότητας σε μια χώρα που, αντίθετα με τη δική μας, έχει πλεόνασμα στον ισολογισμό της! Και πού να μπει η Ισπανία, η Πορτογαλία και τέλος, η Γαλλία στο παιχνίδι!

Είναι ξεκάθαρο πια πως η είσοδος όλων μας στην Γερμανική Νομισματική Ένωση ήταν ένα ολέθριο λάθος για τις χώρες του Νότου. Ήταν ο πιο σύντομος δρόμος για να μετατραπούμε από χώρα με πλεονάσματα στον αγροτικό τομέα σε εισαγωγείς καρπουζιών και αγγουριών από τη συνάδελφο, επίσης χρεωκοπημένη, Αργεντινή. Το πραγματικό δράμα είναι πως αυτή η πολιτική μάς έχει αφήσει ανυπεράσπιστους και απροετοίμαστους για αυτό που έρχεται στη χώρα μας. Από εδώ και πέρα, θα πληρώσουμε πολύ ακριβά και σύντομα με αίμα, πόνο και φτώχεια, το λάθος της εισόδου μας στην Ευρωζώνη.

Κατάρρευση της συμφωνίας διάσωσης της Ελλάδας;

Όταν είπαν οι Φινλανδοί στον Βενιζέλο πως ήθελαν "κάποια
ανταλλάγματα", δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς εννοούσαν...
Τουλάχιστον, θα μας πουν, η σημαία τους φέρνει
κάτι από την ελληνική επανάσταση...

Η τρέλα κυριαρχεί στην ΕΕ: Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο δανειστής απαιτεί από την δανειολήπτη να τον… δανείσει εκείνος, για να πάρει το δάνειο!

Κι όμως, ο πολιτικός γίγαντας και Υπουργός Οικονομικών Όλων των Ελλήνων Μπενίτο ο Μουλωχτός, συμφώνησε, χωρίς διαπραγματεύσεις, στο σύνολο των απαιτήσεων της Φινλανδίας, για να συμβεί ακριβώς αυτό.

Για την ακρίβεια, οι φίλοι Φινλανδοί, καρντάσια και εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πάνω στη λαχτάρα τους να μας σώσουν, απαίτησαν όπως η Ελλάδα τοποθετήσει ένα μέρος του ποσού του δανείου (αρχικά ακούγεται για 1 δις ευρώ) από το συνολικό πακέτο στήριξης που θα λάβει απ' αυτούς, το οποίο, άκουσον-άκουσον, θα λάβουν πίσω στο ακέραιο στην περίπτωση που η χώρα μας χρεωκοπήσει ή αν βρεθεί σε αδυναμία να πληρώσει μια δόση! Φυσικά γι' αυτό το ποσό, η Ελλάδα θα πληρώνει και τόκους στους Φινλανδούς!

Ο υπουργός, ο οποίος δεν φημίζεται και για τις μεγάλες γνώσεις του περί τα οικονομικά, και γενικά νιώθει ένα δέος όταν διαπραγματεύεται με Ευρωπαίους, συμφώνησε αμέσως με αυτούς τους απεχθείς όρους, καθώς η συμφωνία της 21^ης Ιουλίου επιτρέπει διμερείς συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη που συμμετέχουν στο Ταμείο Διάσωσης.

Αμέσως, πήραν γραμμή οι Ολλανδοί και οι Αυστριακοί και απαιτούν και εκείνοι να συμβεί το ίδιο και στις δικές τους επιμέρους δανειακές συμβάσεις με την Ελλάδα. Η φαιδρότητα της κατάστασης γίνεται ακόμα πιο έντονη από την επιστολή που έστειλε ο Μέγας Πολιτικός, τουλάχιστον ισάξιος του συνονόματού του, Αναπληρωτής Πρωθυπουργός, Υπουργός Οικονομικών και Μέγας Ρήτωρ του Ελληνικού Κοινοβουλίου, Μπενίτο ο Μουλωχτός, για να ακυρωθεί η συμφωνία με τη Φινλανδία δια μέσου της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Κάποια στιγμή κατάλαβε πως δεν ήταν και πολύ καλή η συμφωνία και αποφάσισε να την πάρει πίσω! Πολύ αργά βέβαια, αφήστε που θα έχει βάλει και καμιά Ακρόπολη σαν εγγύηση και να μην το πήρε χαμπάρι...

Φυσικά η διασκεδαστική αξία της κυβέρνησης νεοΠΑΣΟΚ έχει πια φτάσει στα ύψη και πλέον τα μελλοντικά πρώην στελέχη της θα έχουν μια εξασφαλισμένη πορεία στην επιθεώρηση και το stand-up comedy. Φαντάζεστε γέλια το κοινό, όταν θα ακούγεται στη σκηνή "Ε, ναι... Συμφώνησα και έδωσα τον λόγο μου και υπέγραψα επίσημη διακρατική συμφωνία πριν λίγες μέρες... Αλλά, μωρέ, μήπως μπορούμε να... το ξεχάσουμε; Ένα μικρό λαθάκι δεν μπορούμε να κάνουμε κι εμείς οι υπουργοί;"

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ακόμα και οι Σκοπιανοί δεν μας σέβονται πια και τον τελευταίο καιρό έχουν γεμίσει τον τόπο με αγάλματα του Μεγαλέξανδρου (σε λίγο θα τα βάζουν και στις τουαλέτες) και δημοσιεύουν χάρτες της "Μεγάλης Μακεδονίας" με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη...

Προεκτάσεις: Η υπονόμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη Φινλανδία και τις άλλες πλεονασματικές χώρες

Η συμφωνία της 21^ης Ιουλίου – η οποία υποτίθεται θα έσωζε την Ελλάδα και θα τερμάτιζε την κρίση χρέους στην Ευρώπη – κατέρρευσε σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα.

Και για πρώτη φορά στην ιστορία μια διεθνής συμφωνία, η οποία υποτίθεται είχε γνώμονα το κοινό συμφέρον και τη διάσωση του ευρώ, καταρρέει πριν καν στεγνώσει το μελάνι των υπογραφόντων.

Η κατάσταση αυτή οδηγεί πάλι τη χώρα μας να αντιμετωπίζει ξανά το φάσμα της "χρεωκοπίας", την οποία υποτίθεται έχει αποφύγει καθώς έχει χρεωκοπήσει "επιλεκτικά", δηλαδή ως προς όλους, εκτός από τους δανειστές της, τις τράπεζες και τελευταία τους "εταίρους" της. Στην πραγματικότητα, η Φινλανδία σε μια κίνηση ευρωπαϊκής "αλληλεγγύης" ουσιαστικά καταλύει τη συμφωνία της 21^ης Ιουλίου. Μεταξύ μας, πιθανώς να έχει ποντάρει ακόμα και σε CDS πως η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει και τώρα κάνει ό,τι μπορεί για να το πετύχει!.. Όπως και να 'χει, τουλάχιστον το έλεγε από τον Ιούλιο πως θέλει εγγυήσεις, αλλά τα κανάλια το είχαν κουκουλώσει τότε.

Η νέα έδρα της Φινλανδικής Ύπατης
Αρμοστίας στην Αθήνα. Φτιαγμένη από
 πάγο, απότελεί θαύμα φινλανδικής
αρχιτεκτονικής. Αποτελεί μέρος
της συμφωνίας μεταξύ του
Ευάγγελου Βενιζέλου και της
ομολόγου του Γιούτα Ούρπιλάινεν.
Μέσα σ' αυτό εδρεύουν οι ορδές των
πολεμιστών που θα εξασφαλίσουν
πως το δάνειο προς την Ελλάδα
θα αποπληρωθεί.

Σ' αυτό το φαιδρό επίπεδο θα πρέπει να περιμένουμε πως θα είναι το μέλλον της Ευρωπαϊκής "Ένωσης" των τραπεζών και όχι των λαών. Η αρπακτικότητα, ο ανταγωνισμός και η πόλωση των ευρωπαϊκών κρατών, που χωρίζονται πλέον σε δύο κατηγορίες, αυτή του θύτη-πλεονασματικού λόγω εξαγωγών και εκείνη του θύματος-ελλειμματικού λόγω εισαγωγών, έχει μετατρέψει την πάλαι ποτέ Ευρωπαϊκή Ένωση σε ρωμαϊκή αρένα, όπου αποθεώνεται η πλέον ακραία έκφραση του νεοφιλελευθερισμού και κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας.   

Φυσικά, η κουτοπονηριά των πλεονασματικών χωρών σαν τη φίλη και εταίρο Φινλανδία δεν την εξασφαλίζει κατ’ ανάγκη από μελλοντική της κατάρρευση. Ούτε και τη Γερμανία. Αυτές οι χώρες έχουν ανάγκη από ελλειμματικές χώρες σαν την Ελλάδα, κατεξοχήν καταναλώτρια χώρα γερμανικών και φινλανδικών προϊόντων, για να διατηρήσουν τα δικά τους πλεονάσματα. Τώρα που μας χάνουν από πελάτες, το σκέφτηκαν καλά; Και αν τελικά δεν μας χρειάζονται εμάς, το σκέφτηκαν καλά; Μήπως οι μελλοντικοί τους καταναλωτές δεν βλέπουν τί κάνουν στους σημερινούς;

Συνεπώς, δεν θα πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί τα διεθνή χρηματιστήρια πάνε κατά διαόλου, με τον γερμανικό δείκτη DAX να έχει χάσει το 20% περίπου της αξίας του από την αρχή του έτους... Οι ανεπαρκείς Ευρωπαίοι ηγέτες δεν πείθουν κανέναν με τις πράξεις τους, τις δηλώσεις τους και την πολική τους θέση, κατάφωρα υπέρ των τραπεζών. Προσωπικά, όταν πλέον ακούω θριαμβολογίες, "ζήτω σωθήκαμε!", "ευρωπαϊκή αλληλεγγύη" και "πίσω στην ανάπτυξη τώρα", δεν πείθομαι στο ελάχιστο και περιμένω το ακριβώς αντίθετο. Σας προτείνω και εσάς να κάνετε το ίδιο.